Book List

<h2 style="text-align: center;"> ဘယ်ကောင်ကျင့်ကြံခွင့်ပေးလိုက်တာလဲ</h2> <h2 style="text-align: center;">(စာစဉ်-၆၄)</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <h2 style="text-align: center;">အခန်း (၉၄၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">သံသယတရားခံသုံးယောက်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>လန်ထင် ဧည့်သည်ဆောင်သို့ အဝတ်လာပို့သည်။ ဝတ်စုံကို အသုံးမလိုသော်လည်း လန်ထင်ကို ချက်ချင်းနှင်ထုတ်လျှင် ရိုင်းရာကျမည်။</p> <p>"အထဲကိုဝင်ထိုင်ပါဦးလား ညီမလန်"</p> <p>"ကောင်းပြီလေ"</p> <p>လန်ထင် ဝင်လာသည်။ တံခါးဝမှ တစ်ဝက်စားထားသည့် ဝိညာဉ်သစ်သီးကို လန်ထင်မြင်သွားသည်။</p> <p>"ခုနက လက်ချော်ပြီးကျသွားတာပါ"</p> <p>လုယန် ဝိညာဉ်သီးကိုကောက်၍ တောင်ပန်စကားဆိုသည်။ ရေဖြင့်ဆေးကြောပြီး ဆက်စားသည်။</p> <p>နှစ်ယောက်လုံး ထိုင်ခုံပေါ် ခုန်တက်ရသည်။ ကိုယ်ကျုံ့သွားသည့် ဖြစ်ရပ်အကြောင်း လုယန်စပြောသည်။</p> <p>"သံလွင်ပင်ကို ဘယ်သူအဆိပ်ခတ်တာလဲ သိပြီလား"</p> <p>ကိုယ်ကျုံ့အောင်လုပ်ခဲ့သည့် မိအောင်ဖမ်းပြီး ပြစ်ဒဏ်စီရင်ခိုင်းမည်ဟု လုယန်ကျိန်ဆိုထားသည်။</p> <p>"မသိရသေးဘူး။ စစ်ဆေးကြည့်တော့ စုစုပေါင်း သံလွင်ပင် သုံးဆယ့်ခြောက်ပင်မှာ ကိုယ်ကျုံ့အာနိသင်ရှိနေတယ်။ သစ်ပင်သက်တမ်းတွေကလည်း မတူဘူး။ လမုန်လုပ်ဖို့သုံးတဲ့ သစ်ပင်တွေနဲ့ အကိုခုတ်လှဲခဲ့တဲ့ သစ်ပင်လည်း အဲဒီ့ထဲမှာပါနေတယ်"</p> <p>လုယန် စိတ်ပျက်လက်ပျက် နားထင်ကို လက်ဖြင့်နှိပ်နေသည်။ လနန်းတော်တွင် သံလွင်ပင်များ အပြည့်ရှိသည်။ သစ်ပင်တစ်ပင်ကို ကျပန်းရွေးခဲ့သည်။ ရွေးလိုက်သည့်သစ်ပင်က အဆိပ်ခတ်ခံထားရသည့် သစ်ပင်ဖြစ်နေသည်။</p> <p>ကံဆိုးလွန်းလှသည်။</p> <p>လနန်းတော်ကလည်း ကံဆိုးမှုဟုသာ သတ်မှတ်သည်။ လုယန်နှင့်သက်ဆိုင်သည်ဟု မတွေးကြ။</p> <p>အကယ်၍ သက်ဆိုင်သည်ဟုတွေးကြလျှင် ရွှဲ့ရှီလုန်ဘေးသို့ လုယန်ရောက်သွားနိုင်သည်။</p> <p>"ဆေးကျိုဆောင်မှလည်း ပြဿနာတစ်ခုဖြစ်သွားတယ်။ အဖိုးတန်ဆေးပစ္စည်းတွေ အများကြီးပျောက်နေတယ်။ အဆိပ်သင့်သံလွင်ပင်တွေပေါ်မှာ ဆေးအကြွင်းအကျန်တစ်ချို့တွေ့တယ်။ ဆေးကျိုဆောင်ကို နှစ်လတစ်ကြိမ်စစ်ဆေးတယ်။ ပြီးမှ လိုအပ်တဲ့ဆေးပစ္စည်းတွေဝယ်ဖို့ တောင်အောက်ကိုဆင်းတယ်။</p> <p>ဒါကြောင့် ဒီကြားထဲမှာ ဆေးမြစ်တွေပျောက်နေတာကို သတိမထားမိကြတာ"</p> <p>"တကယ်အတွင်းလူလက်ချက်များလား"</p> <p>ဆေးပစ္စည်းများသိမ်းထားသည်ါနေရာကို မှော်စက်ဝန်းအထပ်ထပ်ကာထားသည်။ ထိုမှော်စက်ဝန်းများကို ဖြတ်သန်း၍ ဆေးပစ္စည်းများခိုးနိုင်သူသည် မသေမျိုးဖြစ်လျှင်ဖြစ်။ မဟုတ်လျှင် အတွင်းလူသာဖြစ်ရမည်။</p> <p>"ဆရာက သံသယရှိတဲ့လူတွေကို တစ်ယောက်ချင်းစစ်ဆေးနေတယ်။ အခုထိတော့ ဘာမှမထူးခြားသေးဘူး။ ပြီးတော့ သူခိုးက ဘာလို့သံလွင်ပင်တွေကိုစမ်းသပ်နေလဲ ဘာရည်ရွယ်ချက်ရှိနေလဲဆိုတာ ဆရာမခန့်မှန်းနိုင်သေးဘူး"</p> <p>လန်ထင် သူ့ဆရာကို ကူညီချင်သော်လည်း ယခု ကလေးဘဝရောက်နေသည်ဖြစ်၍ ဘာမှအကူအညီမပေးနိုင်။</p> <p>"အခုလောလောဆယ် သံသယရှိတဲ့လူတွေ ဘယ်နှယောက်ရှိလဲ"</p> <p>ခန္ဓာကိုယ်ကျုံ့၍ ကျင့်စဉ်စွမ်းအားဆုံးရှုံးသွားသော်လည်း လုယန်၏ဦးနှောက်က ထက်မြက်နေဆဲဖြစ်သည်။ သဲလွန်စတစ်ချို့ ရှာကောင်းရှာနိုင်လိမ့်မည်။</p> <p>ထိုကိစ္စကို လုယန်နှင့်ဆွေးနွေးလည်း အန္တရာယ်မရှိနိုင်ဟု လန်ထင်ယူဆသည်။</p> <p>"သုံးယောက်ရှိတယ်။ ဆေးကျိုဆောင်တာဝန်ခံဟောင်း အကြီးအကဲမြောင်၊ လက်ရှိတာဝန်ခံ အကြီးအကဲမိန်၊ အကြီးအကဲမိန်ရဲ့ တပည့် အမပိုင်။ သူတို့သုံးယောက်ပဲ မဟာမှော်စက်ဝန်းကိုဖြတ်ပြီး ဆေးကျိုဆောင်ရဲ့ ဆေးပစ္စည်းဂိုဒေါင်ကို လွတ်လွတ်လပ်လပ်ဝင်ထွက်နိုင်တာ။</p> <p>ဂိုဏ်းသခင်ဟောင်း ချွီလင်းလည်း မှော်စက်ဝန်းဖြတ်တဲ့နည်းကိုသိတယ်။ ဒါပေမယ့် သူကအခု အပြစ်သားခန်းမမှာ အကျဉ်းကျနေတာ။ သူတော့မဖြစ်နိုင်ဘူး။ အဖိုးတန်ဆေးမြစ်တွေကို ဘယ်သူခိုးသွားမှန်းမသိပေမယ့် ဘယ်အချိန်ခိုးသွားသလဲဆိုတာတော့ အတည်ပြုနိုင်တယ်"</p> <p>"ဘယ်လိုအတည်ပြုတာလဲ"</p> <p>"ဆေးဂိုဒေါင်ကိုသွားဖို့ မဟာမှော်စက်ဝန်းကိုဖြတ်တိုင်း မှတ်တမ်းတစ်ခုကျန်တယ်။ ဘယ်အချိန် ဘယ်သူက မှော်စက်ဝန်းကိုဖြတ်ပြီး ဘာဆေးပစ္စည်းတွေ ယူသွားသလဲဆိုတာတွေပေါ့။ မှတ်တမ်းအရ နှစ်လအတွင်း မဟာမှော်စက်ဝန်း ဆယ့်ခြောက်ကြိမ် ဖြတ်ခဲ့တယ်။</p> <p>အမပိုင်က ရှစ်ကြိမ်၊ အကြီးအကဲမိန်က ခြောက်ကြိမ်၊ အကြီးအကဲမြောင်က နှစ်ကြိမ်။ ပြီးတော့ မှော်စက်ဝန်းပညာရှင်အကြီးအကဲက ဆေးဂိုဒေါင်မှော်စက်ဝန်းမှတ်တမ်းကိုလည်း စစ်ဆေးခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် မှော်စက်ဝန်းအသက်ဝင်တာ ဆယ့်ခုနစ်ကြိမ်လို့ ပြနေတယ်။ တစ်ကြိမ်ပိုနေတာပေါ့။</p> <p>အဲဒီ့တစ်ကြိမ်က သူခိုးဝင်တဲ့အကြိမ်ဖြစ်မယ်။ လူသုံးယောက်မှာထဲမှာ အဲဒီ့နေ့က ဘယ်သူအဲဒီ့ကိုသွားသလဲဆိုတာ ဆရာကစစ်ဆေးတယ်"</p> <p>လန်ထင်က လက်တွေ့သရုပ်ပြဖို့ စားပွဲအလယ်ရှိ သစ်သီးပန်းကန်ထဲမှ ဝိညာဉ်သစ်သီးနှစ်လုံး ဆွဲယူရန်ကြိုးစားနေသသည်။ အနီတစ်လုံး အပြာတစ်လုံးဖြစ်သည်။ အခြေအနေကို နားလည်သဖြင့် လုယန်က တစ်ဝက်စားပြီးသား ဝိညာဉ်သစ်သီးကိုပေးလိုက်သည်။ လန်ထင် တတိယသစ်သီးကို လှမ်းယူဖို့မလိုတော့။</p> <p>လန်ထင် ဝိညာဉ်သီးနှစ်လုံးနှင့် တစ်ဝက်ကျန်သည့် ဝိညာဉ်သီးကို အတန်းလိုက်ချသည်။</p> <p>အနီရောင်ဝိညာဉ်သီးကို ရှေ့သို့တွန်းပို့သည်။</p> <p>"အကြီးအကဲမြောင်က ကိုယ်ပွားပညာကျွမ်းကျင်တယ်။ သက်တူရွယ်တူတွေ သူ့ကိုယ်ပွားကို အတုအစစ်မခွဲနိုင်ကြဘူး။ သူအငြိမ်းစားယူပြီးနောက်ပိုင်း အဆင့်တက်ဖို့အတွက် အပြင်လောကမှာ အခွင့်အရေးသွားရှာတယ်။ ဒါပေမယ့် တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ပြီးခဲ့တယ်လဝက်လောက်က ဂိုဏ်းကိုသူပြန်ရောက်လာတယ်။</p> <p>အကြွေးတွေ အများကြီးတင်နေလို့ ပိုက်ဆံချေးဖို့ ပြန်လာတာတဲ့။  ဒါပေမယ့် သူဝိညာဉ်ကျောက် ဘယ်လောက်ပိုင်ဆိုင်တယ် ဘယ်လောက်ချေးထားတယ်ဆိုတာ ဘယ်သူမှမသိကြဘူး။ ဆေးမြစ်ပျောက်တဲ့နေ့မှာ အကြီးအကဲမြောင်က တစ်ခြားအငြိမ်းစားအကြီးအကဲတစ်ယောက်နဲ့ စကားလက်ဆုံကျနေတယ်။ သူ့အိမ်တော်ကနေ လုံးဝမထွက်ဘူး"</p> <p>လန်ထင် အပြာရောင်ဝိညာဉ်သစ်သီးကို ရှေ့သို့နည်းနည်းတိုးလိုက်သည်။</p> <p>"လက်ရှိဆေးကျိုဆောင်တာဝန်ခံ အကြီးအကဲမိန်က အမြဲတမ်းအလုပ်များတယ်။ ခိုးမှုဖြစ်တဲ့နေ့မှာလည်း အဲလိုပဲ။ သူ့အခန်းထဲမှာ တစ်ချိန်လုံးနေပြီး ဆေးစပ်နည်းအသစ်တွေ၊ ဒီနှစ်လမုန့်ကို ဘယ်လိုပုံစံလုပ်ရင်ကောင်းမလဲဆိုတာတွေ စဉ်းစားနေတာတဲ့။</p> <p>အတွေးသစ်အမြင်သစ်ရဖို့ အပြင်ကို နှစ်ခါပဲလမ်းလျှောက်ထွက်တယ်။ ဒါပေမယ့် ဆေးကျိုဆောင်အပြင်ဘက်မှာ သူ့ကိုတွေ့လိုက်တဲ့လူ ဘယ်သူမှမရှိဘူး"</p> <p>ကျန်နေသည့် ဝိညာဉ်သစ်သီးတစ်ခြမ်းက ပြောစရာမလိုတော့။ အမပိုင်ကို ကိုယ်စားပြုသည်။</p> <p>"အဲဒီ့နေ့က အမပိုင် ဆေးကျိုနေတယ်။ ဂိုဏ်းတူညီမသုံးယောက်က ဆေးကျိုဆောင်စက္ကူပြတင်းကနေတစ်ဆင့် သူ့ကိုလှမ်းမြင်တယ်။ အမပိုင်ကျိုနေတဲ့ဆေးက ကိုးနှလုံးကြာပန်းဆေးလုံးပါ။</p> <p>အဲဒီ့ဆေးက တစ်နေကုန်ဖော်စပ်ရတယ်။ အဲဒီ့အချိန်အတွင်း ဆေးကျိုတဲ့မီးဖိုနားကခွာဖို့မပြောနဲ့။ အာရုံလွင့်လို့တောင်မရဘူး။ ကိုးနှလုံးကြာပန်းဆေးက ဖော်စပ်ရတာခက်တယ်။ အမပိုင်တောင် အောင်မြင်နိုင်ခြေ ဆယ်ရာနှုန်းပဲရှိတာ။</p> <p>အဲဒီ့နေက သူအတော်လေးအခြေအနေကောင်းတယ်။ ဆေးလုံးရအောင်ဖော်စပ်နိုင်လို့ တစ်ခြားဂိုဏ်းတူညီမတွေအမတွေရှေ့မှာ ကြွားလုံးထုတ်ခဲ့တယ်တဲ့။</p> <p>စုံစမ်းစစ်ဆေးချက်အရ အဖြေမသိသေးတဲ့ နောက်တစ်ချက်ရှိတယ်။ ဆေးပစ္စည်းတွေမပျောက်ခင် တစ်ပတ်အလိုက အမပိုင်နဲ့ အကြီးအကဲမိန် စကားများကြတယ်။ အမပိုင်က ဆေးစပ်ဖို့အတွက် အဖိုးတန်ဆေးပစ္စည်းသုံးမျိုးလိုတယ်။ သူ့ဆေးပညာတိုးတက်အောင် စမ်းသပ်ကြည့်ဖို့ပါ။</p> <p>ဒါပေမယ့် သူ့ပညာမလုံလောက်သေးတော့ သေချာပေါက်မအောင်မြင်နိုင်ဘူးလို့တွေးပြီး အကြီးအကဲမိန်က အမပိုင်လိုချင်တဲ့ဆေးကို ထုတ်မပေးဘူး။ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် အဲဒီ့ဆေးပစ္စည်းသုံးမျိုးလည်း အခိုးခံရတဲ့စာရင်းထဲမှာပါနေတယ်"</p> <p>သူ့စကားနားထောင်ပြီးနောက် လုယန် စဉ်းစားနေသည်။ ထိုသုံးယောက်လုံး ခိုင်မာသည့်အလီဘိုင်မရှိကြောင်း နားလည်လာသည်။</p> <p>အကြီးအကဲမြောင်က ကိုယ်ပွားပညာကျွမ်းကျင်သည်။ သူနှင့်သူ့ကိုယ်ပွားကို အတုအစစ် ခွဲခြားဖို့ခက်သည်။ အလီဘိုင်ပြဖို့ တစ်ခြားအကြီးအကဲတစ်ယောက်နှင့် စကားပြောနေခဲ့ခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။</p> <p>အကြီးအကဲမိန်က အခန်းထဲမှမထွက်ဟုဆိုသည်။ စိတ်ကူးစိတ်သန်းအသစ်ရဖို့ အပြင်သို့လမ်းလျှောက်ထွက်သည်။ သို့သော် မျက်မြင်သက်သေမရှိ။</p> <p>အမပိုင်က ဆေးကျိုနေချိန် အာရုံလွင့်၍မရ။ သို့သော် ဂိုဏ်းတူညီမသုံးယောက်က စက္ကူပြတင်းပေါက်မှ (လူရိပ်ကိုသာ) လှမ်းမြင်ခြင်းသာဖြစ်သည်။ သူတို့မြင်သည့်လူသည် အမပိုင်ဟုတ်ချင်မှဟုတ်မည်။</p> <p>ထို့ပြင် သူတို့အားလုံး အမှုကျူးလွန်နိုင်သည့် အကြောင်းရင်းများရှိနေသည်။</p> <p>လုယန် ခေါင်းငုံ့စဉ်းစားသည်။ ဖြစ်နိုင်ခြေများကို သုံးသပ်ရင်း သူ့နှုတ်ခမ်းများကွေးညွှတ်သွားပြီး အပြုံးရိပ်ပေါ်လာသည်။</p> <p>'မီးအိမ်အောက်မှ အမှောင်ရိပ်'ဆိုသည်မှာ ဤအဖြစ်မျိုးကို ဆိုလိုခြင်းဖြစ်မည်။</p> <p>"အကို၊ တစ်ခုခုစဉ်းစားမိလို့လား"</p> <p>လုယန်အမူအရာကိုကြည့်၍ သဲလွန်စတစ်ခုရပြီဖြစ်ကြောင်း လန်ထင်ရိပ်မိသည်။</p> <p>"လန်ထင်၊ သူခိုးဘယ်သူလဲဆိုတာ ငါသိပြီ။ သုံးယောက်လုံး သံသယဝင်စရာကောင်းနေပေမယ့် တကယ်တော့ သူတို့မဟုတ်ဘူး။ သူတို့သုံးယောက်လုံး ဆေးဂိုဒေါင်ကိုဝင်တဲ့ မှတ်တမ်းတွေရှိတယ်။ ဂိုဒေါင်ထဲရောက်တဲ့အချိန် သူတို့လိုချင်တဲ့ ဆေးပစ္စည်းတွေ ယူသွားလို့ရတာပဲလေ။</p> <p>မှော်စက်ဝန်းကို ဆယ့်ခုနစ်ကြိမ်မြောက်ဝင်ပြီး သဲလွန်စချန်ခဲ့စရာအကြောင်းမရှိဘူး။ တစ်ခုတည်းသောအဖြေက သူခိုးက သူတို့သုံးယောက်မဟုတ်လို့ပဲ။</p> <p>ညီမလန်၊ နန်းတော်သခင်ဟောင်းချွီလင်းက ဆေးဂိုတောင်မှော်စက်ဝန်းကို ဘယ်လိုဖြတ်ရမလဲဆိုတာသိတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်နော်။ ဒီတော့ လက်ရှိနန်းတော်သခင်လည်း သိမှာပဲမဟုတ်လား"</p> <p>လုယန် စိတ်တော့မကောင်း။ ထိုအဖြေသည် လန်ထင်အတွက် နားဝင်မချိုနိုင်သော်လည်း အမှန်တရားက အမှန်တရားသာဖြစ်သည်။ အဖြစ်မှန်ကို လန်ထင်ရင်ဆိုင်ရမည်။</p> <p>"ဒီတော့ အဖြေကရှင်းနေပြီ။ အဲဒီ့သူခိုးဟာ လော်..."</p> <p>သူ့စကားမဆုံးသေးမီ သိစိတ်နယ်မြေမှ နတ်မယ်က မသေမျိုးအာရုံဖြင့် မြင်ကွင်းတစ်ခုကိုကြည့်၍ အံ့တဩလှမ်းပြောသည်။</p> <p>"အဲ...ဟိုကောင်မလေးပိုင်ယဲ့က သံလွင်ပင်တွေကို ဘာလုပ်နေတာလဲ"</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save