Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၉၄၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">ရိုးရှင်းသောသုံးသပ်ချက်အတွက် မသေမျိုးအာရုံသာလိုသည်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>တရားခံဘယ်သူမှန်းမသိဘဲ လုယန် ကိုယ့်အတွေးနှင့်ကိုယ် ဆင်ခြင်သုံးသပ်နေခဲ့သည်။ နတ်မယ်က သူ့ကိုယ်စား တရားခံကို တွေ့အောင်ရှာမည်ဟု စိတ်ပိုင်းဖြတ်၍ ဝိညာဉ်အာရုံတစ်ချိန်လုံးဖြန့်ထားသည်။</p> <p>ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သဲလွန်စတစ်ခု သူတွေ့သည်။</p> <p>"ဒါပေါ့လေ...ငါပဲဝါတာဝန်ယူပြီလိုက်ဆိုရင် မဖြေရှင်းနိုင်တဲ့အမှုဘယ်ရှိနိုင်မှာလဲ"</p> <p>"ဘယ်သူလဲ၊ ပိုင်ယဲ့လား"</p> <p>'နန်းတော်သခင်လော်'ဟု မပြောမီ နတ်မယ်၏စကားကြောင့် လုယန် အငိုက်မိသွားသည်။</p> <p>"နောက်ကို ခင်ဗျားဘာမြင်တယ်ဆိုတာ ကျုပ်ကိုစောစောကြိုပြောပါနတ်မယ်"</p> <p>ပိုင်ယဲ့ သံလွင်ပင်ကို ဆေးမခတ်မီကတည်းက နတ်မယ်ကြိုမြင်ခဲ့မည်ကို လုယန်သေချာသိသည်။</p> <p>တရားခံက ပိုင်ယဲ့ဆိုလျှင်ပင် ဆေးကျိုဆောင်မှော်စက်ဝန်းကို သူဘယ်လိုဖြတ်ခဲ့သနည်း...</p> <p>"သူခိုးဆိုတာ သက်သေနဲ့လက်ပူးလက်ကြပ် ဖမ်းရတာလေ။ အစောပိုင်းက သံသယဝင်ရုံလောက်ပဲရှိတာ။ ဟိုကောင်မလေးကို ငါမှားယွင်းစွပ်စွဲမိရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"</p> <p>လုယန်နှင့်အတူ ဥပဒေအကြောင်း အချိန်ကြာမြင့်စွာ လေ့လာခဲ့ပြီးနောက် နတ်မယ်၏ဥပဒေအသိလည်း တိုးတက်လာသည်။</p> <p>"အကို၊ အကိုလုယန်..."</p> <p>လုယန် စကားတစ်ပိုင်းတစ်စရပ်၍ အသံတိတ်သွားသဖြင့် လန်ထင် အတော်တွေးရခက်သွားသည်။ လုယန်မျက်နှာရှေ့တွင် လက်ရမ်းပြနေသည်။</p> <p>လုယန် အသိပြန်ဝင်လာသည်။ သူအခု အမှုကိုသုံးသပ်နေခြင်းဖြစ်ကြောင်း နားလည်လာသည်။ နတ်မယ်နှင့် စကားများနေရမည့်အချိန်မဟုတ်။</p> <p>"ကဲပါ၊ ငါတာဝန်ယူလိုက်မယ်"</p> <p>အဖြစ်မှန်ကို သူရှာတွေ့ခဲ့ခြင်းဖြစ်၍ အများရှေ့တွင် အမှုမှန်ဖော်ထုတ်သူလည်း သူသာဖြစ်သင့်သည်။</p> <p>လုယန် နတ်မယ်ကိုမယှဉ်နိုင်။ ချက်ချင်းပူးကပ်ခံလိုက်ရသည်။</p> <p>နတ်မယ်ပုံစံက အိပ်မက်မှလန့်နိုးလာသလို ဖြစ်နေသည်။</p> <p>"အဲ...ခုနက ငါတို့ ဘယ်နားမှာရပ်သွားပါတာလဲ"</p> <p>"အဲဒီ့သူခိုးဟာ လော်..ဆိုတဲ့နေရာ‌ရောက်ပြီးတော့ အကိုစကားရပ်သွားတာလေ"</p> <p>လန်ထင်က လုယန်ကို ထူးဆန်းသည့်အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေသည်။ သို့သော် ထုတ်တော့မပြော။</p> <p>လုယန်ပုံစံက တစ်ခြားလူတစ်ယောက်လို ပြောင်းလဲသွားသည်ဟု သူခံစားနေရသည်။</p> <p>နတ်မယ်သည် ပူးကပ်သည့်အတွေ့အကြုံ ဝါရင့်နေသူဖြစ်သည်။ နန်းမြို့တော်တွင် လုယန်အဖြစ်ဟန်ဆောင်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ယခုလည်း လုယန်လို အပြည့်အဝ သရုပ်ဆောင်နိုင်သည်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို 'ငါမသေမျိုး'ဟု မပြောတော့။</p> <p>"ဟိုသေးသေးကွေးကွေး ပိုင်ယဲ့ဆိုတဲ့ကောင်မလေးက တရားခံပဲလို့ ငါပြောမလို့ပါ"</p> <p>နတ်မယ်က အခိုင်အမာကောက်ချက်ချသည်။</p> <p>"တရားခံဆိုတာ အမှုဖြစ်တဲ့နေရာကို ပြန်လာလေ့ရှိတယ်။ ငါ့အထင်မမှားရင် သူ့အခု သံလွင်တောအုပ်ရဲ့ အပင်တန်းဆယ့်နှစ်၊ ဆယ့်သုံးခုမြောက်သံလွင်ပင်ကို ရောက်နေလောက်ပြီ"</p> <p>လန်ထင် လုံးဝဆွံ့အသွားသည်။ ထိုမျှနေရာအတိအကျကို အကိုလု ဘယ်လိုခန့်မှန်းနိုင်သည်မသိ။ သူ့ဦးနှောက်ဖြင့် လိုက်မမီတော့။</p> <p>တွေးခေါ်သုံးသပ်သည့်နေရာတွင် အကိုလုကို သူတကယ်မမီ။</p> <p>ထို့ထက်ပိုအရေးကြီးသည်မှာ...</p> <p>"ပိုင်ယဲ့ဆိုတာ ဘယ်သူလဲ"</p> <p>ထိုနာမည်မျိုး လနန်းတော်တွင် လန်ထင်တစ်ခါမှမကြားဖူး။</p> <p>"သူ့ကိုမသိဘူးလား။ သူငါ့ဆီကို ညတိုင်းလာပြီး ပုံပြင်နားထောင်တယ်လေ"</p> <p>နတ်မယ်လေသံတွင် မကျေနပ်သည့်အရိပ်မျိုး ရောစွက်နေသည်။</p> <p>ပိုင်ယဲ့သာ လုယန်၏ညပိုင်းအချိန်များကို လက်ဝါးကြီးမအုပ်ခဲ့လျှင် သူနှင့်လုယန် တစ်ညလုံး နှင်းလုံးပစ်တမ်းကစားနိုင်ခဲ့လိမ့်မည်။</p> <p>"သူက အကို့ဆီကို ပုံပြင်နားထောင်ဖို့ ညတိုင်းလာတယ်ပေါ့"</p> <p>လန်ထင် ပို၍အံ့အားသင့်သွားသည်။ ကျင့်ကြံမှုကိုဖျက်၍ အကိုလုဆီညတိုင်းလာပြီး ပုံပြင်နားထောင်သူ...</p> <p>"ခဏနေဦး၊ ခဏနေဦး။ လန်ထင်ကဘာလို့ ညီမပိုင်ယဲ့ကို မသိရတာလဲ"</p> <p>လုယန်က သိစိတ်နယ်မြေမှ လှမ်းမေးသည်။</p> <p>ထိုသို့ဆိုလျှင် တကယ်မရှိသည့်လူကို သူညတိုင်းပုံပြင်ပြောနေခဲ့သလို ဖြစ်နေသည်။ အတော်ကြက်သီးထစရာကောင်းသည်။</p> <p>"သူက သံလွင်ဘိုးဘေးရဲ့ကိုယ်ပွား ဒါမှမဟုတ် လနန်းတော်ရဲ့ လျှို့ဝှက်စွမ်းအားရှင်ဖြစ်မှာပေါ့။ ဒီကောင်မလေးလန်ထင် မကြားဖူးတာ မဆန်းပါဘူး"</p> <p>ပိုင်ယဲ့၏သရုပ်မှန်ကို နတ်မယ်က ခပ်အေးအေးပြောသည်။ သံလွင်ဘိုးဘေးက သူ့အတွက် ဘာမှအရေးမပါသည့်လေသံမျိုးဖြစ်သည်။</p> <p>"သံလွင်ဘိုးဘေး...ဟုတ်လား"</p> <p>ပိုင်ယဲ့ပေးသည့် သံလွင်ပန်းတစ်အိတ်ကို လုယန်ပြန်သတိရလာသည်။ သူ့မူလခန္ဓာမှ ခူးဆွတ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>လုယန်အံ့ဩနေသည်ကို နတ်မယ်အရေးမစိုက်။ အမှန်တရားကိုသိသူဟူ၍ လနန်းတော်တွင် သူတစ်ယောက်သာရှိသည်။ သူ့ဉာဏ်ရည်က ထူးခြားသည့်အဆင့်တစ်ခုသို့ ရောက်နေသလိုခံစားရသည်။ ပိုင်ယဲ့ကိုအမိဖမ်းဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p>"လောလောဆယ် ဒါတွေထားလိုက်ဦး။ ပိုင်ယဲ့ကို လိုက်ဖမ်းကြစို့"</p> <p>နတ်မယ်က လက်ကိုဝှေ့ယမ်း၍ လန်ထင်ကိုဦးဆောင်ပြီး လော်ဟုန်ရှား၏အိမ်တော်သို့ ချက်ချင်းသွားသည်။</p> <p>လုယန်သည် ကျင့်စဉ်စွမ်းအားမရှိ။ ပိုင်ယဲ့ကိုတွေ့လျှင်ပင် မိအောင်ဖမ်းနိုင်မည်မဟုတ်။ လော်ဟုန်ရှားအကူအညီလိုအပ်သည်။</p> <p>သေချာစဉ်းစားကြည့်လျှင် လုယန်ပုံမှန်စွမ်းအားပြန်ရထားသည့်တိုင် ပိုင်ယဲ့ကို ဖမ်းနိုင်မည်မဟုတ်ပါ။</p> <p>လော်ဟုန်ရှားလည်း သူ့ရှေ့တွင် ဝိညာဉ်သစ်သီးသုံးလုံးချ၍ ဆေးပစ္စည်းသူခိုးကို ဖော်ထုတ်ရန် ကြိုးစားနေသည်။</p> <p>တံခါးခေါက်သံကြားလိုက်ရသည်။ သူတံခါးသွားဖွင့်သည်။ ဘယ်သူမှမရှိ။</p> <p>"ဒီမှာပါ...ဒီမှာပါ"</p> <p>လောဟုန်ရှား ငုံ့ကြည့်သည်။ ကလေးငယ်နှစ်ယောက်တွေ့ရသည်။</p> <p>"ဆရာ၊ အကိုလုက တရားခံဘယ်သူလဲဆိုတာ စဉ်းစားမိပြီ။ ပိုင်ယဲ့ဆိုတဲ့ ကောင်မလေးတဲ့။ အရပ်က ကျွန်မလောက်ပဲ။ အခုသူ သံလွင်တောအုပ်ထဲမှာရှိတယ်"</p> <p>"ပိုင်ယဲ့ဆိုတာ ဘယ်သူလဲ"</p> <p>ထိုနာမည်ကို လော်ဟုန်ရှား တစ်ခါမှမကြားဖူး။</p> <p>သို့သော် သူ့မျက်နှာ ချက်ချင်းလေးနက်တည်ကြည်လာသည်။ ပိုင်ယဲ့ဘယ်သူဘယ်ဝါ စဉ်းစားနေဖို့ အချိန်မရှိ။ တရားခံ၏ သဲလွန်စရပြီဖြစ်၍ သံလွင်တောအုပ်ထဲမှပိုင်ယဲ့ကို ဖမ်းနိုင်ဖို့သာ အရေးအကြီးဆုံးဖြစ်သည်။</p> <p>"သွားစို့"</p> <p>လော်ဟုန်ရှား ‌လေထဲသို့ ပျံတက်သွားသည်။ ထို့နောက် သူ့ဘေးတွင် လူနှစ်ယောက်ပါမလာမှန်း သိလိုက်ရသည်။ အောက်ကိုငုံ့ကြည့်သည်။ ကလေးနှစ်ယောက်က သံလွင်တောအုပ်ဆီ ပြေးလွှားနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>လော်ဟုန်ရှား မြေပေါ်ဆင်းလာပြီး လက်ဖြင့်တစ်ယောက်တစ်ဘက်စီမ၍ သံလွင်တောအုပ်ဆီ သုတ်ချေတင်သည်။</p> <p>"သွားကြစို့"</p> <p>အလေးချိန်နှစ်ခု သယ်ထားရသော်လည်း လော်ဟုန်ရှား၏အမြန်နှုန်းက လျော့ပါးမသွား။ လေအေးဒဏ်ကြောင့် လုယန်တို့ခန္ဓာကိုယ်မထိခိုက်အောင် အလင်းစွမ်းအင်အကာအကွယ်တစ်ခုလည်း ဖန်တီးထားသည်။</p> <p>သံလွင်တောအုပ်ဆီ ရောက်လာချိန်တွင် မိန်းမငယ်တစ်ယောက် သံလွင်ပင်ခြေရင်းတွင် တစ်စုံတစ်ခုလောင်းချရင်း တီးတိုးရေရွတ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>"သူခိုး၊ မပြေးနဲ့"</p> <p>လောင်ဟုန်ရှားက လုယန်တို့ကို အောက်သို့ချ၍ ချက်ချင်းလှုပ်ရှားသည်။</p> <p>စွမ်းအင်အကာအကွယ်ကြောင့် လုယန်တို့ ‌မြေပေါ်တွင် သုံးလေးကြိမ် ခုန်ဆောင့်သွားသည်။ သို့သော် ဒဏ်ရာတော့မရကြ။</p> <p>လောဟုန်ရှားတိုက်ခိုက်လာသည်ကို မြင်သဖြင့် မိန်းမငယ်က တီးတိုးကျိန်ဆဲသည်။ သံလွင်ပင်စမ်းသပ်မှုကို အာရုံစိုက်နေသဖြင့် လော်ဟုန်ရှားချဉ်းကပ်လာသည်ကို သူမသိလိုက်။</p> <p>မိန်းမငယ်က တိုက်ခိုက်လိုဟန်မရှိ။ ချက်ချင်းလှည့်ပြေးသည်။ ပြေနှုန်းက မြန်လွန်းသဖြင့် အရိပ်တစ်ခုကျန်နေခဲ့သည်။ ထို့နောက် လုံးဝမျက်ခြေပြတ်သွားသည်။</p> <p>လော်ဟုန်ရှားမျက်စိရှင်သော်လည်း ထိုကောင်မလေးကို မီအောင်မလိုက်နိုင်ခဲ့။ သိစိတ်အာရုံကို သူဖြန့်သည်။ သို့သော် ဘာမှမတွေ့။</p> <p>မိန်းမငယ်၏မျက်နှာပုံစံကို ပြန်တွေးရင်း သူမျက်မှောင်ကျုံ့နေသည်။</p> <p>"မျက်နှာစိမ်းပဲ၊ အပြင်လူများလား"</p> <p>.......</p> <p>"တော်သေးတာပေါ့။ ရှောင်လော်က ငါ့ကိုမိတော့မလို့ပဲ"</p> <p>သံလွင်ဘိုးဘေးကိုမီလျက် ပိုင်ယဲ့ အသက်ကိုမောပန်းစွာရှူနေသည်။ သူ့ကို လော်ဟုန်ရှား ဘယ်လိုတွေ့သွားမှန်းမသိ။</p> <p>သူရှိသည့်နေရာကို အတိအကျသိနေသည့် ပုံစံမျိုးဖြစ်သည်။</p> <p>"ဟဲဟဲ ပြေးချင်သေးတယ်ပေါ့။ မင်းပြေးလို့လွတ်မှာလား"</p> <p>သူ့နောက်ဘက်မှ ကလေးတစ်ယောက်ရယ်သံပေါ်ာလသဖြင့် သူဖျတ်ခနဲလှည့်ကြည့်သည်။</p> <p>"ဘယ်သူလဲ"</p> <p>သူ့ဝိညာဉ်အာရုံကို ဖွင့်ထားခဲ့သည်။ တစ်ယောက်ယောက် ချဉ်းကပ်လာလျှင် သူသတိထားမိရမည်။</p> <p>ထို့ပြင် ထိုလူက သူရှိသည့်နေရာကို ဘယ်လိုရှာတွေ့သည်မသိ။</p> <p>"လုယန်လား"</p> <p>ပိုင်ယဲ့ တအံ့တဩရေရွတ်လိုက်သည်။ ဘာကြောင့်လုယန်ဖြစ်နေသနည်း။</p> <p>"ပိုင်ယဲ့မိန်းကလေး၊ ကျုပ်နဲ့အတူလိုက်ခဲ့ပြီး မင်းအမှားကိုဝန်ခံပါ"</p> <p>နတ်မယ်က အောင်ပွဲရစစ်သူကြီးလေသံဖြင့် ရယ်၍ပြောသည်။ ပိုင်ယဲ့ ဘယ်လောက်မြန်သည်ဖြစ်စေ သူ့မသေမျိုးဝိညာဉ်အာရုံထက်တော့ မြန်နိုင်မည်မဟုတ်။</p> <p>သက်သေနှင့်တစ်ကွဖမ်းမိသည်။ တကယ့်မဟာအောင်မြင်မှုကြီးဖြစ်သည်။</p> <p>ပိုင်ယဲ့က အေးစက်စက်နှာခေါင်းရှုံ့လျက်</p> <p>"ငါက ပိုင်ယဲ့မဟုတ်ဘူး။ ပိုင်ရိပါ"</p> <p>သိစိတ်နယ်မြေတွင်ရှိနေသည့်လုယန်က ထိုနာမည်ကို ကြားဖူးသလိုလိုထင်မိသည်။ ထို့နောက် သူရုတ်တရက် မျက်လုံးပြူးသွားသည်။</p> <p>"ပိုင်ရိ...ပိုင်ရိဆိုတာ လနန်းတော်ဂိုဏ်းတည်သခင်မ ကျွေးယွဲ့ဘိုးဘေးပဲမဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save