Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၉၄၈)</h2> <h2 style="text-align: center;"> ကျွေးယွဲ့ဘိုးဘေး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p>လသံလွင်နန်းတော်တည်ထောင်သူ ကျွေးယွဲ့ပိုင်ရိ။</p> <p>မဟာယုခေတ်နှောင်းပိုင်းမှ မဟာရှားခေတ်ဦးပိုင်းအထိ ထင်ရှားခဲ့သည်။ ဒဏ္ဍာရီအရ သာမန်အလှပိုင်ရှင်မဟုတ်ဘဲ ကျက်သရေနှင့်ပြည့်စုံပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသည့် နတ်သမီးတစ်ပါးဟု ဆိုကြသည်။ ထိုခေတ်ထိုအခါက သူရဲကောင်းများစွာ တပ်မက်စွဲလမ်းခဲ့သည်။</p> <p>လုယန် အသိပြန်ဝင်လာပြီး ပိုင်ရိဆိုသည့်မိန်းကလေးကို ဝိညာဉ်အာရုံမှ လှမ်းကြည့်သည်။ ပိုင်ရိ၏ ငယ်ရုပ်ဖြစ်မည်ထင်သည်။ ဆယ်နှစ်ဝန်းကျင်အရွယ်ဖြစ်သည်။ လုယန်၏ လက်ရှိအရပ်ထက် များစွာပိုရှည်သည်။</p> <p>ချစ်စရာတော့ကောင်းပါသည်။ သို့သော် 'ကျက်သရေနှင့်ပြည့်စုံပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသည်'ဟူသည့် ဂုဏ်ပုဒ်နှင့်တော့ အတော်ကွာဟနေသည်ထင်သည်။</p> <p>"မင်းက သံလွင်ဘိုးဘေးမဟုတ်လား။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကျွေးယွဲ့ဘိုးဘေးဖြစ်လာတာလဲ"</p> <p>နတ်မယ်က မေးသည်။ ပိုင်ယဲ့သည် သာမန်သံလွင်ဘိုးဘေးဝိညာဉ်မဟုတ်ဟု သူတွေးခဲ့သည်။ ယခု သူ့အတွေးတကယ်မှန်နေသည်။</p> <p>ပိုင်ရိ တအံ့တဩဖြစ်သွားပြီး မျက်တောင်တစ်ချက်ခတ်သည်။</p> <p>"သံလွင်ဘိုးဘေးအကြောင်း နင်ဘယ်လိုသိတာလဲ"</p> <p>သူဘယ်သူ့ကိုမှ ပြောမပြခဲ့။</p> <p>"မင်းခန္ဓာကိုယ်က ဘယ်လိုမျိုးလဲဆိုတာ ငါ့ကိုအရင်ပြောပြပါ"</p> <p>တစ်ဘက်ကမေးတိုင်း ဖြေရလောက်အောင် နတ်မယ်မတုံး။ အချက်အလက်ဖလှယ်ရမည်။</p> <p>"ငါ့ကိုဖမ်းနိုင်ရင် ပြောပြမယ်လေ"</p> <p>ပိုင်ရိ လှောင်ပြုံးပြုံးသည်။ လုယန်ဆိုသည့် ဤလူငယ်က အတော်စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသည်။ သူ့ဇာတ်လမ်းများကို ပိုင်ယိညတိုင်းသွားနားထောင်သည်မှာ မဆန်းတော့။</p> <p>စကားဆုံးသည်နှင့် ပိုင်ရိ နှင်းတောထဲသို့ တိုးဝင်ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သဲလွန်စလုံးဝမကျန်ခဲ့။ ကျယ်ပြန့်သည့် သံလွင်တောအုပ်ကိုသာ မြင်နေရသည်။</p> <p>ကျင့်စဉ်စွမ်းအားမြင့်သည့်ပိုင်ရိကို လုယန် မီနိုင်စရာအကြောင်းလုံးဝမရှိ။ ကလေးအရွယ်မဟုတ်ဘဲ စွမ်းအားပြည့်ရထားလျှင်ပင် မီနိုင်မည်မဟုတ်။</p> <p>"ငါ့မျက်စိအောက်ကနေ ထွက်ပြေးချင်တယ်ပေါ့"</p> <p>နတ်မယ် တိုက်ပွဲစိတ်ဓာတ်အပြည့်ရှိနေသည်။ ဉာဏ်ကိုလွှာ၍ သူသုံးသပ်ခဲ့သည်။ တရားခံအစစ်ကို ဖော်ထုတ်ခဲ့သည်။ ယခု တရာခံဖမ်းဖို့သာ ကျန်တော့သည်။</p> <p>နတ်မယ်က ပြတ်သားသည့်စိတ်ဓာတ်ဖြင့် အပြေးလိုက်သည်။ သူ့လက်မောင်းလေးနှစ်ဘက် လွှဲယမ်းနေသည်။ သူ့အကြည့်က တည်ငြိမ်သည်။ ပစ်မှတ်က ထင်ရှားသည်။</p> <p>သူ့အသက်ရှူနှုန်းက စည်းချက်ကျလွန်းသည်။ ထိုအသက်ရှူသံတွင် ထူးဆန်းသည့်စွမ်းအားတစ်မျိုးပါနေသဖြင့် လုယန်အတော်စိတ်ဝင်စားလာသည်။</p> <p>ဒဏ္ဍာရီတို့၏ အဦးအစ၊ ချီကျင့်ကြံသူတို့၏ အစောဆုံးအဆင့်တွင် အသက်ရှူပညာတစ်မျိုးသုံးသည်ဟု ဆိုကြသည်။ ထူးခြားသည့် အသက်ရှူနည်းဖြစ်သည်။ မယုံနိုင်လောက်အောင် အကျိုးထူးသည်။</p> <p>ခန္ဓာကိုယ်အခြေအနေကို လုယန်စစ်ဆေးသည်။ ထိုအသက်ရှူနည်းသုံးလျှင် လေအေးများ ပါးစပ်ထဲနှာခေါင်းထဲဝင်မလာအောင် ကာကွယ်နိုင်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။</p> <p>တကယ်အဆင့်မြင့်သည့် အသက်ရှူပညာရပ်ဖြစ်သည်။</p> <p>.....</p> <p>"သူဒီနေရာထိတော့ ငါ့ကိုလိုက်မရှာနိုင်လောက်ပါဘူး"</p> <p>ပိုင်ရိ လနန်းတော်နယ်မြေ၏ ထောင့်တစ်နေရာသို့ ပြေးဝင်သည်။ ထိုနေရာသည် ကျယ်ပြန့်ပြီး လူနေကျဲသည်။ ဆယ်စုနှစ်ချီ၍ လူသူမရောက်သည့်နေရာဖြစ်သည်။ လုံးဝစိတ်ချရသည်။</p> <p>လုယန်ကိုရင်ဆိုင်ဖို့  ပိုင်ရိ နည်းနည်းအခက်တွေ့နေသည်။ သူတို့ကြားတွင် ဘာရန်ငြှိုးမှမရှိ။ လုယန်ကိုတိူက်ခိုက်ဖို့ အကြောင်းပြချက်ကောင်းကောင်းမရှိ။</p> <p>မတိုက်ခိုက်လိုလျှင် ပြေးရုံသာရှိသည်။</p> <p>"ခုနက သူငါ့ကိုဘယ်လိုရှာတွေ့ခဲ့တာလဲ။...ဟုတ်ပြီ။ သံလွင်ဘိုးဘေးနားမှာ ငါပုန်းနေတုန်းက ငါနဲ့သံလွင်ဘိုးကြား တစ်ခုခုပတ်သက်နေတာသတိထားမိလို့ ကံစွန့်ပြီးအဲဒီကိုလာရှာတာဖြစ်မယ်။ အတော်ဒုက္ခပေးနိုင်တဲ့ကောင်လေးပဲ။ သူ့အသက်အရွယ်နဲ့ ဒီလောက်အတွေ့အကြုံရင့်နေတာ မဆန်းတော့ပါဘူး"</p> <p>နောက်သုံးနာရီအကြာတွင် ကြားဖူးပြီးသားစကားသံကို သူထပ်ကြားရသည်။</p> <p>"တွေ့ပြီ၊ မင်းမပြေးနဲ့တော့"</p> <p>သံလွင်သစ်ပင်မှလုပ်ထားသည့် နှင်းလွှာလျှောပြားကို နတ်မယ်က စီးလာသည်။ သူ့နောက်ကျောတွင် ဝိညာဉ်သစ်သီးခြတစ်လုံးင်းပါသည်။ နှင်းလွှာလျှောစီး၍ မောပန်းလျှင် သစ်သီးစား၍ အားဖြည့်သည်။</p> <p>သံလွင်တောအုပ်မှ ပိုင်ရိပုန်းနေသည့်နေရာထိ သုံးနာရီကြာအောင် လျှောစီးခဲ့ရသည်။</p> <p>နှင်းလွှာလျှောသာ မသုံးခဲ့လျှင် ထိုထက်ပင်ပိုကြာနိုင်သည်။</p> <p>ခေတ်အဆက်ဆက် ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်ခဲ့သည့် နတ်မယ်သည် နေရာနှစ်ခုကြား အတိုဆုံးအကွာအဝေးက မျဉ်းဖြောင့်လမ်းကြောင်းဖြစ်ကြောင်းပင် သိနေသည်။ အတိုဆုံးလမ်းကြောင်းဖြင့် ပိုင်ရိဆီရောက်ဖို့ နှင်းလွှာလျှောစီးခဲ့သည်။</p> <p>လမ်းတလျှောက် အတားအဆီးများစွာ ဖြတ်ကျော်ခဲ့ရသည်။ ဆေးကျိုဆောင် ပစ္စည်းသွန်းဆောင်နှင့် ရေပူစမ်းများကို ဖြတ်သန်းခဲ့သည်။</p> <p>သူ့လှုပ်ရှားမှုက လှပသေသပ်သည်။ နှင်းလွှာလျှောစီး ကျွမ်းကျင်သည်။ တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် ဝါရင့်နေသူမှန်း သိသာသည်။</p> <p>လမ်းတလျှောက်တွင်လည်း မျက်မြင်သက်သေများစွာ ကြုံတွေ့ခဲ့သည်။ သို့သော် လနန်းတော်တပည့်များက လုယန် အပျော်လျှောစီးနေသည်ဟုသာ ထင်ကြသည်။ အပြစ်သားဖမ်းဆီးနေမှန်း မသိကြ။</p> <p>"နေပါဦး၊ ခင်ဗျားဘယ်အချိန်က နှင်းလွှာလျှော စီးတတ်သွားတာလဲ"</p> <p>"ဟား...၊ နင်ထင်မထားဘူးမဟုတ်လား။ ဒီနေ့ဖြစ်လာမယ့် အခြေအနေကို ရှေးဟောင်းခေတ်ကတည်းက ငါကြိုမြင်ခဲ့လို့ သေချိုးခန္ဓာနဲ့ ဒီပညာကို ကြိုသင်ထားတာ"</p> <p>နတ်မယ်အရှက်မရှိကြွားလုံးထုတ်သည်။</p> <p>"နင်ငါ့ကို ဘယ်လိုများရှာတွေ့တာလဲ"</p> <p>သရဲတစ်ကောင်မြင်လိုက်ရသလို ပိုင်ရိခံစားရသည်။ သူ့ကိုယ်ပေါ်တွင် အနံ့တစ်ခုခုရှိနေ၍ လုယန်က သူ့တည်နေရာကို ခြေရာခံနိုင်ခြင်းလားမသိ။ သို့မဟုတ် လုယန်၏ပုံပြင်ကို နားထောင်မိသူတိုင်း မှော်တံဆိပ်ကပ်ခံရခြင်းလား မပြောတတ်။</p> <p>ဆက်ထွက်ပြေးဖို့တွေးနေစဉ်မှာပင် ပိုင်ရိ၏ခြေထောက်များ ခွေကျသွားသည်။ အားအင်လုံးဝမရှိတော့။</p> <p>အခြေအနေမကောင်း။ ညရောက်လာပြီဖြစ်သည်။</p> <p>"ဝါး...ငါဒီနေ့ ဒီကိုဘာလို့ရောက်နေတာလဲ"</p> <p>'ပိုင်ရိ' မြေပြင်ပေါ်ထိုင်၍ အူကြောင်ကြောင်ဖြစ်နေသည်။ လနန်းတော်အစွန်သို့ သူဘာကြောင့်ရောက်နေမှန်းမသိ။ ဤနေရာတွင် စိတ်ဝင်စားစရာလည်း ဘာမှမရှိ။</p> <p>ထိုစဉ် သူ့ဆီလျှောစီး၍လာနေသည့် နတ်မယ်ကို မြင်သွားသည်။</p> <p>"အကိုလုယန်"</p> <p>'ပိုင်ရိ' ပျော်ရွှင်စွာ လက်ဝှေ့ယမ်းပြသည်။</p> <p>နှင်းလွှာလျှောကို နတ်မယ် လှပစွာကွေ့ဝိုက်၍ရပ်လိုက်သည်။ လူတစ်ရပ်ထက်မြင့်သည့်နှင်းမှုန်များ ဖွားခနဲလွင့်ပျံသွားပြီး 'ပိုင်ရိ'ရှေ့သို့ရောက်လာသည်။</p> <p>"အခုမင်းက ပိုင်ယဲ့မဟုတ်လား"</p> <p>"အကိုလုယန်က အားလုံးကိုသိနေတာလား"</p> <p>ပိုင်ယဲ့ ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြစ်သွားသည်။</p> <p>နတ်မယ်ရယ်နေသည်။ ပိုင်ရိမှ ပိုင်ယဲ့အဖြစ်ပြောင်းသွားသည်ကို ကိုယ်တိုင်မြင်ရသဖြင့် အခြေအနေမှန်ကို နားလည်သွားသည်။</p> <p>"ကိုယ်တစ်ခု ဝိညာဉ်နှစ်မွှာပေါ့လေ။ ယင်နဲ့ယန်ကြား တစ်လှည့်စီပြောင်းတယ်။ ခန္ဓာပိုင်ရှင်လည်း နေ့နဲ့ညပြောင်းတယ်မဟုတ်လား"</p> <p>"အကိုလုယန်က အများကြီးသိထားတာပဲ"</p> <p>ပိုင်ယဲ့ ပို၍အံ့ဩသွားသည်။</p> <p>"သိတာပေါ့။ ငါမသေမျိုး..အဲ ငါ့ကိုဘယ်သူထင်လို့လဲ"</p> <p>"ရှောင်ယဲ့ ခဏစောင့်ဦး။ ငါအကိုလုယန်နှင့် နည်းနည်းစကားပြောချင်လို့"</p> <p>ပိုင်ရိက ခန္ဓာကိုယ်ကို ခဏလွှဲယူသည်။ သူသက်ပြင်းချသည်။ ဤအခြေအနေထိ ရောက်လာပြီဖြစ်၍ ဖုံးကွယ်နေလည်း ဘာမှအကျိုးမထူး။ လုယန်ကို အားလုံးရှင်းပြလိုက်သည်က ပိုကောင်းသည်။</p> <p>သို့မှသာ လုယန် ရပ်သွားမည်။</p> <p>"မင်းဘယ်လိုလူလဲဆိုတာ ငါတကယ်မသိတော့ဘူး။ ဝိညာဉ်နှစ်ခုရှိတာတောင် သိတယ်ပေါ့။ ဟုတ်တယ်၊ ငါကငါ၊ ရှောင်ယဲ့က ရှောင်ယဲ့ပဲ။ နေ့ခင်းဘက်မှာ ဒီခန္ဓာကို ငါသုံးတယ်။ ညဘက်ကျရင် သူ့အလှည့်ပေါ့။</p> <p>ရှောင်ယဲ့သရုပ်မှန်က သံလွင်ဘိုးဘေးပါ။ သံလွင်ဘိုးဘေးက မဟာနှင်းတောင်ပေါ်မှ အမြစ်တည်နေတာ။ သူ့နယ်မြေထဲကနေ ဒါမှမဟုတ် ဒီမဟာနှင်းတောင်ပေါ်ကနေ ထွက်သွားလို့မရဘူး။ ဒါကြောင့် အပြင်လောကကို သူအရမ်းထွက်ချင်နေတယ်။</p> <p>အပြင်လောကမှာလုပ်ခဲ့တဲ့ ဂိုဏ်းတာဝန်တွေအကြောင်း လနန်းတော်တပည့်တွေ ပြန်ပြောကြရင် သူအမြဲခိုးနားထောင်တယ်။ လန်ထင်ရဲ့ အစီရင်ခံစာမှာ မင်းနဲ့ပတ်သက်တဲ့ ဇာတ်လမ်းတွေကို သူမြင်တယ်။ တစ်နေ့နေ့ မင်းကိုတွေ့ခွင့်ရဖို့ သူမျှော်လင့်ခဲ့တယ်။</p> <p>"တာအိုလမ်းစဉ်ဂိုဏ်းဒဏ္ဍာရီ"ဇာတ်လမ်းရဲသတင်း လနန်းတော်ကိုရောက်လာတော့ မင်းကိုတွေ့ချင်တဲ့ ရှောင်ယဲ့ဆန္ဒတွေက ပိုပြင်းထန်လာတယ်။ ကံရေစက်လို့ ပြောရမလားပဲ။ အခု မင်းရောက်လာတယ်။ သူက ညတိုင်းခိုးထွက်ပြီး မင်းဇာတ်လမ်းတွေကို သွားနားထောင်တယ်။ အင်း၊ ငါလည်း နားထောင်ရတာပေါ့လေ။</p> <p>အမှန်တိုင်းပြောရရင် လနန်းတော်ကို မင်းရောက်လာတာ ငါသိပ်မကြိုက်ဘူး။ ရှောင်ယဲ့ မင်းအကြောင်းတွေမကြားခင်က ငါ့ဇာတ်လမ်းတွေကို အမြဲနားထောင်ခဲ့တာ။ ကျန်းပင်ကန်တို့ မုန်ကျန်းဇီတို့နဲ့အတူ ငါတိုက်ပွဲဝင်ခဲ့တဲ့အကြောင်းတွေ၊ မဟာရှားကို ငါတို့တည်ထောင်ခဲ့တဲ့အကြောင်းတွေပေါ့။</p> <p>မင်းရောက်လာတော့ ရှောင်ယဲ့ရဲ့အာရုံက မင်းဆီပြောင်းသွားတယ်"</p> <p>ပိုင်ရိ သက်ပြင်းချသည်။ လုယန်ကို ထူးဆန်းသည့်အကြည့်ဖြင့် သူစိုက်ကြည့်သည်။</p> <p>"ငါဝန်မခံချင်ပေမယ့် ဝန်ခံပါတယ်။ ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်တွေအတွင်း မင်းကြုံခဲ့တာတွေက တကယ်ငါ့အတွေ့အကြုံတွေထက် အများကြီးပိုအံ့ဩစရာကောင်းပါတယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save