ကျွေးယွဲ့ဘိုးဘေးက သူ့ဘဝကို ခံစားချက်အပြည့်ဖြင့် ပြန်သုံးသပ်သည်။ မဟာယုခေတ်နှောင်းပိုင်းကို စစ်ဘုရင်များ နယ်မြေချဲ့ထွင်ကြသည်ကို သူမြင်ခဲ့သည်။ မဟာယုပျက်စီးပြီး ပြန်လွှမ်းမိုးဖို့ ကြိုးစားသည်ကို မြင်ခဲ့သည်။ ကူးဖြတ်ခြင်းအဆင့် မသေမျိုးတစ်ဝက်အဆင့်များ တိုက်ခိုက်ကြသည့်ခေတ်ကို ဖြတ်သန်းခဲ့သည်။
မုန်ကျင်းဇီနှင့် ဓားချင်းယှဉ်ခဲ့သည်။ ကျန်းပင်ကန်း မဟာရှားတည်ထောင်ရာတွင် ကူညီခဲ့သည်။ တာအိုမိတ်ဆွေများနှင့်အတူ မသေမျိုးငါးဂိုဏ်းကို တည်ထောင်ခဲ့သည်။
ထိုအဖြစ်အပျက်များက မျိုးရိုးစဉ်ဆက် လက်ဆင့်ကမ်းလာပြီး နောက်မျိုးဆက်များက လိုအပ်သလိုတည်းပြင်ဆင်တည်းဖြတ်၍ "မဟာရှားသူရဲကောင်းပုံပြင်များ"အဖြစ် အသွင်ပြောင်းလာသည်။
သို့သော် လုယန်၏ အတွေ့အကြုံများနှင့်ယှဉ်လျှင် နည်းနည်းတန်းမမီသလိုခံစားရသည်။
လုယန်စိတ်ထဲတွေးနေသည်။ ပိုင်ရိသိထားအဖြစ်များသည် တစ်စွန်းတစ်စသာရှိနေသေးသည်။ လူသိများသည့် အကြောင်းအရာများသာဖြစ်သည်။
နတ်မယ်ကို ပြန်အသက်သွင်းခြင်း၊ မသေမျိုးတစ်ဝက်နှင့် မသေမျိုးတိုက်ပွဲများနှင့်ပတ်သက်သည့် လျှို့ဝှက်သတင်းများ၊ ပဲပြာအရှင်နှင့်ဆုံခြင်း၊ မဟာရှားကိုသိမ်းယူ၍ မဟာပဲဝါနိုင်ငံတည်ဆောက်ခြင်း စသည့်အကြောင်းများကို မပါသေး။
"စကားကို လမ်းမလွှဲပါနဲ့။ ခင်ဗျားဘာလို့ သံလွင်ပင်တွေကို အဆိပ်ခတ်သလဲဆိုတာပဲပြောပါ"
ရှောင်ယန်၏အတွေ့အကြုံများအပေါ် ပိုင်ရိသုံးသပ်သည့် စကားလုံးကို နတ်မယ်သိပ်သဘောမကျ။
ထိုအတွေ့အကြုံများကို 'အံ့ဖွယ်'ဟု မဆိုနိုင်။ ဘဝကိုအပြည့်ဝဆုံး နေထိုင်ခြင်းသာဖြစ်သည်။ အံ့ဩစရာများ စိန်ခေါ်မှုများပြည့်နေသည့် ရှောင်ယန်၏ ဘဝအတွေ့အကြုံများကို သူသဘောကျသည်။
ကျွေးယွဲ့က အခြေအနေမှန်ကို ရှင်းပြဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားပြီးဖြစ်သည်။
"ဒီကိစ္စက ရှောင်ယဲ့ အသိစိတ်ဖွံ့ဖြိုးတဲ့နေ့ကနေ စခဲ့တာပါ။ ရှောင်ယဲံ့သရုပ်မှန်ကို သံလွင်ဘိုးဘေးအဖြစ် သိထားကြတယ်။ ဒီနေ့ခေတ်အထိ ရှင်သန်ခဲ့တဲ့ ရှေးဟောင်းသံလွင်ပင်ပေါ့။ အနည်းဆုံး သက်တမ်းသုံးသိန်းတော့ရှိပြီ။ အချိန်တန်တော့ သူသိစိတ်ဝိညာဉ်ပေါ်လာတယ်။ အဲဒီ့နောက်ပိုင်း အသိဉာဏ်ဖွံ့ဖြိုးပြီး သက်ရှိအစစ်ဖြစ်လာတယ်"
နတ်မယ် ခေါင်းငြိမ့်သည်။ ဝိညာဉ်ပင်တစ်ပင် ဉာဏ်ရည်ဖွံ့ဖြိုးသည်ဖြစ်စဉ်ကို သူနားလည်သည်။ ဖြတ်လမ်းလုံးဝမရှိ။ အချိန်ကာလများစွာ ဖြတ်သန်းရုံသာရှိသည်။
ရှေးဟောင်းခေတ်မှ စတင်ရှင်သန်ခဲ့သည်ဆိုလျှင် ယင်ထန်မသေမျိုးပိုင်ဆိုင်သည့်သစ်ပင် ဖြစ်ဖို့များသည်။
"ငါ့နာမည်က ပိုင်ရိပါ။ ရှောင်ယဲ့က ငါ့မျိုးရိုးနာမည်ကိုယူတယ်။ သူက လစွမ်းအားကို သဘောကျတယ်။ ညဘက်မှာလှုပ်ရှားရတာကို ပိုပျော်တယ်။ ဒါကြောင့် သူ့ကိုယ်သူ ပိုင်ယဲ့လို့ နာမည်ပေးတယ်။ ရှောင်ယဲ့က သံလွင်ဘိုးဘေးရဲ့ခန္ဓာကိုယ်သုံးရတာကို သိပ်သဘောမကျဘူး။ တစ်နေကုန်ငြိမ်ရပ်နေရတာကို ငြီးငွေ့တယ်။
ဒါကြောင့် ရှေးဟောင်းကျမ်းတွေကို ငါလေ့လာကြည့်တယ်။ ဝိညာဉ်ပင်ကိုယ်ပွားခွဲတဲ့နည်းလမ်းတစ်ခု ရှာတွေ့တယ်။ သူကိုယ်ပွားတစ်ခုခွဲထွက်နိုင်အောင် လုပ်ပေးခဲ့တယ်။ အခုသူ့လက်ရှိပုံစံပေါ့။ နောက်ထပ်နှစ်သုံးလေးရာကြာတော့ ငါ့ကျင့်ကြံမှုမှာ အမှားအယွင်းတစ်ခုဖြစ်လို့ ငါ့ရုပ်ခန္ဓာ မီးကျွမ်းပြာကျသွားတယ်။ ငါ့ဝိညာဉ်လည်း အများကြီးထိခိုက်ခဲ့တယ်။
ဝိညာဉ်ထိခိုက်တာက ပြင်းထန်တော့ ဘယ်ဝိညာဉ်ဆေး ဘယ်ရတနာနဲ့မှ ကုသလို့မရဘူး။ အတော်အခြေအနေဆိုးခဲ့တယ်။ ကံကောင်းတာက သံလွင်ပင်မှာ ယင်ဓာတ်သဘာဝရှိတယ်လေ။ ဝိညာဉ်ကို အဟာရပေးနိုင်တဲ့အစွမ်းရှိတယ်။ ဒီသစ်ပင်မှာ အစကတည်းက အခြေတည်ခဲ့တဲ့ စွမ်းရည်ပေါ့။ သံလွင်ဘိုးဘေးဖြစ်တဲ့ ရှောင်ယဲ့ရဲ့ ဝိညာဉ်အားဖြည့်စွမ်းရည်က ပြိုင်ဘက်ကင်းပဲ။
ငါ့ကျင့်စဉ်အမှားအယွင်းဖြစ်တာ သူသိတော့ ငါ့ဝိညာဉ်ကို ဒီကိုယ်ပွားထဲ ချက်ချင်းထည့်ပေးတယ်။ အဲဒီတုန်းက ငါ့စိတ်တွေ ထွေပြားနေတော့ ရှောင်ယဲ့ဘာလုပ်နေလဲဆိုတာ နားမလည်ခဲ့ဘူး။ အနွေးဓာတ်တွေ လွှမ်းခြုံလာပြီး ငါ့ဝိညာဉ်ကို စွမ်းအင်ဖြည့်ပေးနေတာကိုပဲ ခံစားမိတယ်။ ဗီဇစိတ်အရ ဒီစွမ်းအင်ကို ငါလက်ခံလိုက်တယ်။
ဝိညာဉ်အားဖြည့်တယ်ဆိုတာ အတော်နှေးကွေးတဲ့ဖြစ်စဉ်ပါ။ ဒါပေမယ့် သံလွင်ဘိုးဘေးဖြည့်ပေးတဲ့စွမ်းအင်က အရမ်းအားကောင်းတယ်။ ရှင်သန်ချင်တဲ့ ငါ့ဗီဇစိတ်ကလည်း ပြင်းထန်တယ်။ ဒီနှစ်ခုပေါင်းလိုက်တော့ အားဖြည့်တဲ့ဖြစ်စဉ် အများကြီးပိုမြန်သွားတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ ငါ့ဝိညာဉ်က ဒီကိုယ်ပွားနဲ့ ခွဲထုတ်မရအောင် တစ်သားတည်းဖြစ်သွားတယ်။
ငါ့ဝိညာဉ် ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်လာပေမယ့် ဒီကိုယ်ပွားထဲကနေ ငါမထွက်နိုင်တော့ဘူး။
ဒါပေမယ့် ဒီကိုယ်ပွားသုံးပြီး သေရေးရှင်ရေးအခြေအနေက ဖြတ်ကျော်လာနိုင်တာလည်း သိပ်တော့မဆိုးပါဘူး။ သံလွင်နန်းတော်ကို စောင့်ရှောက်ရင်း တပည့်တွေတိုးတက်လာတာကို အသံတိတ်စောင့်ကြည့်ခဲ့တယ်။ ကျမ်းစာတိုက်ကို စာဖတ်ဖို့ နေ့တိုင်းသွားတယ်။ ပြီးတော့ ငါကိုယ်တိုင်ကလည်း သံလွင်ပင်လိုဖြစ်လာတယ်လေ"
ကျွေးယွဲ့ဘိုးဘေးသည် သံလွင်ပင်ကို တကယ်သဘောမကျလျှင် မဟာနှင်းတောင်တန်းလို ခက်ခဲကြမ်းတမ်းသည့်နေရာကို တာအိုကျင့်ကြံသည့်နေရာအဖြစ် ရွေးချယ်ခဲ့မည်မဟုတ်။
"ရှောင်ယဲ့က ဒီကိုယ်ပွားနဲ့အသားကျလာတော့ ငါနဲ့အတူမျှသုံးတယ်။ သူ့မူလခန္ဓာဖြစ်တဲ့ သံလွင်ဘိုးဘေးမှာ ဗီဇသိစိတ်လောက်ပဲ ကျန်ခဲ့တယ်။ နောက်ပိုင်းတော့ စွမ်းအားပိုကြီးတဲ့ဝိညာဉ်က ဒီခန္ဓာကိုယ်ကို လွှမ်းမိုးဖို့ကြိုးစားလာနိုင်တာ ငါတို့သေဘောပေါက်လာတယ်။ ဒါက အလိုလိုဖြစ်လာတဲ့ သဘာဝပါ။ ငါတို့လည်း မထိန်းချုပ်နိုင်ဘူး။
ရှောင်ယဲ့ဝိညာဉ်စွမ်းအားက နေ့နဲ့ည အပြောင်းအလဲရှိတယ်။ နေစွမ်းအားက သူဝိညာဉ်ကို အားနည်းစေတယ်။ ဒီတော့ နေ့ခင်းဘက်မှာ ဒီခန္ဓာကိုယ်ကို ငါထိန်းချုပ်ရတယ်။ ညရောက်လို့ လစွမ်းအင်တွေ တိုးလာပြီဆိုတာနဲ့ သူဒီကိုယ်ပွားထဲမှာပဲနေနေ သံလွင်ပင်မှာပဲအိပ်အိပ် သူ့ဝိညာဉ်စွမ်းအားတွေ တိုးလာတယ်။ အဲဒီ့အချိန်ကျရင် ဒီခန္ဓာကိုယ်ကို သူသုံးတယ်။
ဒီကိုယ်ပွားခန္ဓဦက အတော်ခိုင်ခံ့တယ်။ သံလွင်ဘိုးဘေးရဲ့ ဝိညာဉ်သန္ဓေစွမ်းအင်တွေ အဆက်မပြတ်ရတယ်။ ဒဏ်ရာကုသနိုင်စွမ်းလည်း မြင့်တယ်။ ပြဿနာနှစ်ခုပဲ ဖြေရှင်းစရာရှိတယ်။ တစ်ခုကတော့ ငါအခုနကပြောခဲ့တဲ့ကိစ္စပေါ့။ ဒီကိုယ်ပွားဟာ သံလွင်ဘိုးဘေးရဲ့ ပိုင်နက်ထဲကနေ မထွက်နိုင်ဘူး။ နောက်တစ်ခုက ငါ့ပုံစံနဲ့ မကိုက်ညီဘူး"
ကျွေးယွဲ့ဘိုးဘေး သက်ပြင်းချသည်။ တစ်ချိန်ကနေ့ရက်များကို သူပြန်သတိရလာသည်။
"ငါအရွယ်ကောင်းတုန်းက ပြိုင်ဘက်ကင်းအလှပိုင်ရှင်ဖြစ်ခဲ့တာ။ လောကတစ်ခုလုံးကို ဖမ်းစားနိုင်တယ်။ ငါ့ကိုစွဲလန်းခဲ့တဲ့လူတွေ မရေမတွက်နိုင်အောင်ရှိခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့်အခု ရှောင်ယဲ့ရဲ့ ဒီကိုယ်ပွားခန္ဓာကို ကြည့်လေ။ အရပ်ပုလွန်းတယ်။ ဆွဲဆောင်မှုလုံးဝမရှိဘူး။ ဒီလိုပုံစံနဲ့ ငါဘယ်သူ့ကိုမှမတွေ့ရဲဘူး။ ဒီကိုယ်ပွား နေ့ခင်းဘက်ပဲ အရပ်ပိုရှည်လာတယ်ဆိုရင်တောင် ကောင်းမှာပဲလို့ ငါတွေးမိတယ်။
ဒါပေမယ့် ဒီကိုယ်ပွားရဲ့ဖွဲ့စည်းပုံက ပြောင်းလဲဖို့ခက်တယ်။ အသွင်ပြောင်းဖို့ဆို တစ်ခြားလမ်းကြောင်းတစ်ခု ရှာရမှာ။ ဒီကိုယ်ပွားရဲ့ရင်းမြစ်က သံလွင်ပင်ဆိုတော့ သံလွင်ပင်တွေ အမြန်ကြီးထွားအောင် ဆေးတစ်မျိုးဖော်လို့ရမလားဆိုပြီး တွေးမိတယ်။ ဒါကြောင့် ဆေးဂိုဒေါင်ကနေ ဆေးမြစ်တွေသွားယူတယ်။ ဆေးအချိုးအစားအမျိုးမျိုးသုံးပြီး ဆေးရည်ကျိုတယ်။ ပြီးတော့ သံလွင်မြစ်တွေပေါ် လောင်းချတယ်။
ဘယ်ဆေးရည်က ကြီးထွားနှုန်းမြှင့်ပေးနိုင်မလဲ စမ်းသပ်ကြည့်တယ်။ မင်းလည်းမြင်တာပဲ။ မဟာနှင်းတောင်တန်းမှာ သံလွင်ပင်တွေအပြည့်ပဲလေ။ အပင်နည်းနည်းလောက်စမ်းသပ်တာ ပြဿနာမရှိနိုင်ဘူးလို့ ငါတွေးခဲ့တာပါ။ သံလွင်ပွင့်တွေကောက်ပြီး သံလွင်ပန်းမုန့်လုပ်တဲ့လူတွေ သံလွင်ပင်ကိုခုတ်ပြီး အသားကင်တဲ့လူတွေရှိလာမယ်လို့ ဘယ်သူတွေးမိခဲ့မှာလဲ"
ကျွေးယွဲ့ဘိုးဘေးသည် လက်ရှိကိုယ်ပွားပုံစံဖြင့် ဘယ်သူ့ကိုမှမတွေ့ရဲ။ ထို့ကြောင့် တတ်နိုင်သမျှပုန်းအောင်းပြီး သံလွင်ပင်ကြီးထွားစေမည့်ဆေးမျိုးကို စမ်းသပ်နေရခြင်းဖြစ်သည်။
သို့သော် ကံဆိုသည်မှာ ပုံသေတွက်ထား၍မရ။
လုယန် ငြိမ်၍နားထောင်နေသည်။ ကျွေးယွဲ့ဘိုးဘေး၏ခံစားချက်ကို နားလည်သည်။ ကိုယ်ကျုံ့နေချိန်တွင် သူလည်းအရပ်ပိုရှင်ချင်စိတ်ဖြစ်မိသည်။
"ပြောလို့ပြီးပြီလား။ ပြီးရင် ပြစ်ဒဏ်ခံယူဖို့ ကျုပ်နဲ့အတူလိုက်ခဲ့တော့"
နတ်မယ်ကပြောသည်။ ကျွေးယွဲ့ဘိုးဘေး ဘယ်လောက်စကားပြောကျင်လည်သည်ဖြစ်စေ သူ့စိတ်က ယိမ်းယိုင်မသွား။ သူဤနေရာသို့လာသည်မှာ တရားခံဖမ်းဖို့ဖြစ်သည်။
.....
"ထူးဆန်းတယ်။ ဟိုကောင်လေးလုယန် ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ"
လော်ဟုန်ရှား သူ့ဘာသာရေရွတ်နေသည်။ လုယန်ကို နောက်ဆုံးတွေ့လိုက်သူများမှာ ရေပူစမ်းတွင် ရေချိုးနေသည့် နန်းတော်တပည့်တစ်စုဖြစ်သည်။
လုယန်ဝိညာဉ်သစ်သီးခြင်းတစ်လုံး ကျောတွင်လွယ်၍ နှင်းလျှောစီးနေသည်ဟုပြောသည်။ မျက်နှာက စိတ်လှုပ်ရှားမှုအပြည့်ဖြင့် ပြုံးရွှင်နေသည်ဟု ပြောကြသည်။ ထို့နောက်ပိုင်း သူ့ကို ဘယ်သူမှမတွေ့တော့။
ပိုင်ယဲ့ကိုလည်း ဘယ်သူမှရှာမတွေ့။
"နန်းတော်သခင်လော်၊ တံခါးဖွင့်ပါဦး"
လုယန်အသံကြားသဖြင့် လော်ဟုန်ရှား တံခါးသွားဖွင့်သည်။ လုယန်၏စပ်ဖြီးဖြီးမျက်နှာကို မြင်ရသည်။ ထွက်ပြေးမည်စိုးဟန်ဖြင့် ပိုင်ယဲ့လက်ကို ဆွဲထားသည်။
"တရားခံကို ကျုပ်ဖမ်းလာပါပြီ"
နတ်မယ်က ပိုင်ယဲ့ကို လော်ဟုန်ရှားလက်ထဲ လွှဲပေးသည်။
"မင်းသူ့ကို ဘယ်လိုဖမ်းခဲ့တာလဲ"
လော်ဟုန်ရှားအံ့အားသင့်သွားသည်။ သူပင် ပိုင်ယဲ့ကို မဖမ်းနိုင်ခဲ့။
"အဲဒါအရေးမကြီးပါဘူး။ အခုသူက သူ့လုပ်ရပ်တွေအားလုံးကို ရိုးရိုးသားသားဝန်ခံပြီးပြီ"
အငြိမ်းစားယူခါနီး မစ်ရှင်ပြီးမြောက်အောင် ထမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့သူတစ်ယောက်လို နတ်မယ်ခံစားနေရသည်။
"အဖြစ်အပျက်ကို ပြောပြပါဦး"
လော်ဟုန်ရှား စိတ်ဝင်တစားမေးသည်။
"ဖြစ်ပုံက ဒီလိုပါ..."
ကျွေးယွဲ့ပြောသည့်ဇာတ်လမ်းကို နတ်မယ်ပြန်ပြောပြသည်။ လော်ဟုန်ရှား ကျောက်ရုပ်လိုဖြစ်သွားသည်။
"တိုတိုပြောရရင် ခင်ဗျားတို့ဘိုးဘေး ကျွေးယွဲ့ပိုင်ရိက အရပ်ရှည်ချင်လို့ ဆေးပစ္စည်းတွေခိုးခဲ့တာ။ ပြစ်ဒဏ်စည်းမျည်းတွေတော့ ကျုပ်သိပ်နားမလည်ဘူး။ ခင်ဗျားတို့ လနန်းတော်က ဥပဒေကျွမ်းကျင်းကြတာပဲ။ ဒီပြစ်မှုအတွက် သူ့ကို ထောင်ဒဏ်ဘယ်နှနှစ်ချမှာလဲ"
***