Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၉၅၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဥပဒေနားမလည်သူ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>"နေပါဦး၊ နေပါဦး၊ နေပါဦး။ သူက ငါတို့လနန်းတော်ဂိုဏ်းတည်ဘိုးဘေး ကျွေးယွဲ့ပိုင်ရိလို့ ပြောလိုက်တာလား"</p> <p>လော်ဟုန်ရှား ခေါင်းကိုလက်ဖြင့်အုပ်၍ ဒလဟောဝင်လာသည့် အချက်အလက်များကို ပြန်သုံးသပ်နေသည်။</p> <p>"ဟုတ်ပါတယ်"</p> <p>"ပြီးတော့ ဆေးမြစ်တွေခိုးခဲ့တာ သူပေါ့"</p> <p>"ဟုတ်တယ်"</p> <p>"မင်းတစ်နေကုန်လိုက်ဖမ်းပြီးမှ သူ့ကိုမိခဲ့တာပေါ့"</p> <p>"ဟုတ်တယ်"</p> <p>နတ်မယ် အလေးအနက်ခေါင်းငြိမ့်နေသည်။ လော်ဟုန်ရှားကို ကြည်လင်တောက်ပသည့် မျက်လုံးအစုံဖြင့် မော့ကြည့်သည်။</p> <p>"ဒီတော့ ခင်ဗျားတို့ လနန်းတော်က သူ့ကိုဘယ်လိုပြစ်ဒဏ်မျိုးပေးဖို့ စီစဉ်ထားလဲ"</p> <p>လော်ဟုန်ရှားဦးနှောက်က အမီမလိုက်နိုင်တော့။ အခြေအနေများက အပြောင်းအလဲမြန်လွန်းသည်။ သူတို့ဘိုးဘေးက ဘာကြောင့် ပြစ်ဒဏ်ကျခံရမည့် ရာဇဝတ်သားဘဝသို့ ရုတ်တရက် ရောက်လာသည်မသိ။</p> <p>စဉ်းစားရခက်သည်။ ယုံနိုင်စရာမရှိ။ ရှုပ်ထွေးသည်။ ထိုခံစားချက်များအားလုံး လော်ဟုန်ရှားမျက်နှာတွင် ပေါ်လွင်နေသည်။</p> <p>လော်ဟုန်ရှား ငေးကြောင်နေသည်ကိုကြည့်၍ အကင်းပါးသည့်နတ်မယ်က အခက်တွေ့နေသည့်အချက်ကို ချက်ချင်းရိပ်စားမိသည်။ နားလည်မှုအပြည့်ရှိသည့်လေသံဖြင့်</p> <p>"သခင်မလော် ဆုံးဖြတ်ရခက်နေလို့ လက်လွှဲပေးချင်တာလား။ ကျုပ်နားလည်ပါတယ်။ အခက်အခဲဖြစ်နေရင် သူ့ကို ကျုပ်တို့တာအိုလမ်းစဉ်ဂိုဏ်းမှာ အကျဉ်းချထားလို့ရပါတယ်"</p> <p>သိစိတ်နယ်မြေမှစောင့်ကြည့်နေသည့်လုယန် ရုတ်တရက် ချောင်းတဟွတ်ဟွတ်ဆိုးလာသည်။</p> <p>"နတ်မယ်၊ အဲဒီ့စိတ်ကူးက သိပ်မကောင်းဘူးနော်"</p> <p>လုယန် အာရုံလွှဲသည်။</p> <p>"ဘာဖြစ်လို့လဲ"</p> <p>သူ့စိတ်ကူးက ပြည့်စုံသည်ဟု နတ်မယ်ခံစားရသည်။</p> <p>"နတ်မယ်၊ ခင်ဗျားမေ့နေပြီထင်တယ်။ ကျွေးယွဲ့ပိုင်ရိက သူ့ကိုယ်ပွားနဲ့ခွာလို့မရဘူး။ သူ့ကိုယ်ပွားကလည်း ပိုင်ယဲ့ရဲ့နယ်မြေကနေ ထွက်သွားလို့မရဘူး"</p> <p>နတ်မယ်က ထိုကိစ္စကို ကြိုတွေးထားဟန်ရှိသည်။</p> <p>"ဪ ဒါကလွယ်ပါတယ်။ သံလွင်ဘိုးဘေးကိုပါ ငါတို့တာအိုလမ်းစဉ်ဂိုဏ်းကို သယ်ခဲ့ရုံပေါ့။ ငါတို့ဂိုဏ်းမှာ နေရာလွတ်တွေ အများကြီးရှိပါတယ်"</p> <p>လုယန် ဘာမှထပ်မပြောနိုင်မီ သူစိုးရိမ်နေသည့်အချက်ကို နတ်မယ်က သဘောပေါက်သွားဟန်ရှိသည်။</p> <p>"ဪ...သိပြီ၊ မဟာနှင်းတောင်တန်းကထွက်ရင် သံလွင်ဘိုးဘေးသေသွားမှာလို့ နင်ပြောမလို့မဟုတ်လား။ ဒါကအသေးအဖွဲကိစ္စပါ။ မဟာနှင်းတောင်တန်းကိုပါ ငါတို့ဂိုဏ်းကို သယ်ခဲ့ပေါ့။ ဂိုဏ်းမှာ နေရာလွတ်တွေပေါပါတယ်"</p> <p>နတ်မယ်က သံလွင်ဘိုးဘေးကို တာအိုလမ်းစဉ်ဂိုဏ်းထဲ စည်းရုံးသိမ်းသွင်းဖို့ထိ စဉ်းစားထားပြီးဖြစ်သည်။</p> <p>"...အခုပြဿနာက ကျုပ်တို့ဂိုဏ်း နေရာလွတ်ရှိတာမရှိတာနဲ့ မဆိုင်ဘူးထင်တယ်"</p> <p>တာအိုနှလုံးမခိုင်မာသည့် အကိုတိုင်အတွက် လုယန်စိုးရိမ်သည်။ ဂိုဏ်းပြန်ရောက်လျှင် သူအရိုက်ခံရမလားမသိ။</p> <p>သူအပြစ်ကင်းကြောင်း ကျိန်ဆိုနိုင်ပါသည်။ ဤကိစ္စသည် သူနှင့်ဘာမှမဆိုင်။ နတ်မယ်လုပ်နေခြင်းသာဖြစ်သည်။</p> <p>"ငါ့ကိုရော ဖမ်းမှာလား"</p> <p>ပိုင်ယဲ့က မေးသည်။</p> <p>ညရောက်လာလျှင် ခန္ဓာကိုယ်ကို သူထိန်းချုပ်ရမည်။ ကျွေးယွဲ့က နေ့ခင်းပိုင်းသာ ပေါ်လာနိုင်သည်။</p> <p>အမှန်တော့ လော်ဟုန်ရှားနန်းတော်သို့ နတ်မယ်ခေါ်လာသူက ပိုင်ယဲ့ပင်ဖြစ်သည်။</p> <p>နတ်မယ်ရှင်းပြထားပြီးဖြစ်၍ ပိုင်ယဲ့၏သရုပ်မှန်ကို လော်ဟုန်ရှားသိသည်။ ကျွေးယွဲ့နှင့်ပိုင်ယဲ့တို့၏ သရုပ်မှန်ကို အံ့ဩနေသဖြင့် လောကဝတ်စည်းမျည်းများကို မေ့နေကြောင်း လောဟုန်ရှား ရုတ်တရက်နားလည်လာသည်။</p> <p>"သံလွင်ဘိုးဘေးကို ဂါရဝပြုပါတယ်"</p> <p>"ငါ့ကို ပိုင်ယဲ့လို့ပဲခေါ်ပါ"</p> <p>"ဘိုးဘေးပိုင်ယဲ့ကို ဂါရဝပြုပါတယ်"</p> <p>ပိုင်ယဲ့ လူရှေ့သူရှေ့မထွက်ချင်သည်မှာ သူ့ကိုမြင်လျှင် လူအားလုံးက ထိုသို့အရမ်းကြည်ညိုလေးစားလွန်း၍ဖြစ်သည်။</p> <p>လုယန်ကတော့ မဆိုးလှ။ သူ့နောက်ခံကို သိပြီးသည့်တိုင် ဆက်ဆံပုံပြောင်းမသွား။</p> <p>"အားရိကိုနင်တွေ့ချင်ရင် မနက်ရောက်တဲ့ထိစောင့်မှရမယ်"</p> <p>ပိုင်ယဲ့က ညာလက်မောင်းကို သစ်ပင်အဖြစ်ပြောင်းသည်။ ထိုသစ်ပင်က ရှည်ထွက်လာပြီး ခွေးခြေထိုင်ခုံအသွင် ဖြစ်လာသည်။ ထို့နောက် ဘယ်လက်ဖြင့်ခုတ်ဖြတ်လိုက်သည်။ ခွေးခြေနှင့်ခွဲထုတ်သည်။ သူ့လက်မောင်းက ပုံမှန်အတိုင်းပြန်ဖြစ်လာသည်။</p> <p>လုယန် တအံ့တဩကြည့်နေသည်။ ညဘက် ပုံပြင်လာနားထောင်တိုင်း ပိုင်ယဲ့ယူလာသည့် ခွေးခြေထိုင်ခုံကို ပြန်သတိရလာသည်။ ကိုယ်ပိုင်ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် ဖန်တီးထားခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>ခွေးခြေပေါ်တွင်ထိုင်၍ ပိုင်ယဲ့က နတ်မယ်ကို စိတ်အားထက်သန်စွာ လှည့်ကြည့်သည်။</p> <p>"အကိုလုယန်၊ ပုံပြင်ဆက်ပြောပါ။ နန်းမြို့တော်ကိုဝင်တဲ့အပိုင်းရောက်ပြီ"</p> <p>ပုံပြောသည့်အလုပ်ကို နတ်မယ်မကျွမ်းကျင်။ ထို့ကြောင့် သဘောထားကြီးကြီးဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို လုယန်အား ပြန်လွှဲပေးသည်။</p> <p>"အရှေ့ပင်လယ်ခရီးက ပြန်လာတော့ လောင်မုန်က နန်းမြို့တော်ကိုလိုက်ခဲ့ဖို့ ငါ့ကိုအတင်းခေါ်တယ်...."</p> <p>လော်ဟုန်ရှားလည်း လုယန်၏အတွေ့အကြုံများကို စိတ်ဝင်စားသည်။ မနက်အရုဏ်ချိန်ထိ အလကားထိုင်စောင့်နေမည့်အစား လုယန်ဇာတ်လမ်းကိုနားထောင်သည်က ပိုကောင်းသည်။</p> <p>"ဒီတော့...စတုတ္ထမင်းသားပုန်ကန်တာကို ငါတိုင်လိုက်တယ်။ သူထောင်ကျသွားတယ်..."</p> <p>"နောက်တော့ တတိယမင်းသားလည်း အဖမ်းခံရတယ်..."</p> <p>"ပလ္လင်ခိုးတဲ့အတွက် အင်ပါယာရှားနဲ့ငါပါ ထောင်ကျလုနီးပါးပဲ..."</p> <p>လုယန်၏ဇာတ်လမ်းများကို နားထောင်နေရင်း လော်ဟုန်ရှား မျက်ခုံးလှုပ်လာသည်။</p> <p>လုယန်ပုံပြောနေသဖြင့် ညပိုင်းအချိန်က ကုန်မှန်းမသိကုန်သွားသည်။</p> <p>ညမှနေ့သို့ကူးလာသည်။ လမင်းတွင် မီးတောက်များတဖြေးဖြေးပေါ်လာပြီး မနက်ခင်းသို့ ရောက်လာသည်။</p> <p>"ရှောင်ယဲ့၊ အခု နင့်ခန္ဓာကိုယ်ကို ငါငှားဦးမယ်"</p> <p>ရုပ်ရည်မပြောင်းလဲသော်လည်း နောက်ခံသရုပ်မှန် ပြောင်းလဲသည်။ ကျွေးယွဲ့၏မျက်လုံးအကြည့်က ပိုစူးရှလာသည်။ ပိုင်ယဲ့လို ရိုးရိုးအအပုံစံမဟုတ်တော့"</p> <p>"ဘိုးဘေးကို ဂါရဝပြုပါတယ်"</p> <p>သူစကားပြောနေသူသည် ကျွေးယွဲ့ဘိုးဘေးဖြစ်မှန်းသိသော်လည်း သေးသေးကွေးကွေးပုံစံက ပုံတူပန်းချီများထဲမှ ပြိုင်ဘက်ကင်းအလှပိုင်ရှင်နှင့် တစ်ထပ်တည်းမြင်နိုင်ဖို့ လော်ဟုန်ရှား အတော်အခက်တွေ့နေသည်။</p> <p>"ရှောင်လော်၊ လောကဝတ်စည်းမျဉ်းတွေဆိုတာ ကျန်းပင်ကန်းတို့က သူတို့ရုံးတော်မှာ ချမှတ်ခဲ့တာပါ။ ငါတို့လနန်းတော်မှာ အဲလောက်စည်းမျဉ်းတွေအများကြီး လိုက်နာဖို့မလိုဘူး"</p> <p>"ဟုတ်ကဲ့။ ဘိုးဘေး ဆေးဂိုဒေါင်ကိုသွားပြိး ဆေးမြစ်ခိုးတဲ့ကိစ္စက..."</p> <p>"ဘာခိုးတာလဲ။ ဒီလနန်းတော်ကို ငါတည်ထောင်ခဲ့တာ။ ဒီတော့ ဆေးမြစ်တွေကလည်း ငါ့အပိုင်ပဲ"</p> <p>"လနန်းတော်ကို ဘိုးဘေးတည်ထောင်ခဲ့တာ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် နန်းတော်သခင်ရာထူးကို ဘိုးဘေးက ကျင်းချွမ်ကို လွှဲပေးခဲ့တယ်။ နန်းတော်ပိုင်ဆိုင်ခွင့်ကိုလည်း လွှဲပေးခဲ့တယ်။ သူပြီးတော့ တတိယ၊ စတုတ္ထနန်းတော်သခင်တွေ အဆက်ဆက်လွှဲပြောင်းပြီး ကျွန်မတို့မျိုးဆက်ကို ရောက်လာတယ်။</p> <p>ဒီတော့ အတိအကျပြောရရင် လနန်းတော်ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုအားလုံးက အခုကျွန်မလက်ထဲမှာရှိတယ်။ ဆေးမြစ်တွေကို ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲသုံးတာဟာ ခိုးမှုကျူးလွန်တာပါပဲ"</p> <p>"ငါ...ငါက နန်းတော်တည်ထောင်တဲ့လူလေ"</p> <p>ကျွေးယွဲ့ စကားနိုင်လုဖို့ အင်အားမရှိတော့။</p> <p>နတ်မယ်က ကျွေးယွဲ့ပြောချင်သည့်အဓိပ္ပါယ်ကို သဘောပေါက်သည်။ လုယန်ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လွှဲယူလိုက်သည်။</p> <p>"ရာဇဝတ်ဥပဒေအရ သက်တမ်းခုနစ်သောင်းငါးထောင်ကျော်တဲ့ လူသားတွေဟာ ထောင်ဒဏ်ကင်းလွတ်ခွင့်ရှိပြီး ကျင့်ကြံသူတွေလည်း ဒီစည်းမျဉ်းနဲ့ အကျုံးဝင်တယ်လို့ ခင်ဗျားပြောချင်တာလား။</p> <p>ခင်ဗျားသက်တမ်းက နှစ်တစ်ထောင်လောက်တောင် ရှိပုံမပေါ်ပါဘူး။ အရင်က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုအေးခဲပြီး ဂူအောင်းခဲ့ဖူးလို့လား။ ဒီနှစ် ခင်းဗျားအသက်ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ။ ခုနစ်သောင်းငါးထောင်ပြည့်ပြီလား"</p> <p>"တော်ပါတော့ တော်ပါတော့။ ငါထောင်ထဲကိုပဲ သွားပါ့မယ်"</p> <p>"အမှန်တော့ ဒီခိုးမှုအတွက် ဘိုးဘေးထောင်ထဲကိုသွားစရာမလိုပါဘူး"</p> <p>လော်ဟုန်ရှားကပြောသည်။</p> <p>"လနန်းတော်ကို လျော်ကြေးပြန်ပေးပြီး အသနားခံစာတင်လိုက်ရင် ခံဝန်ကတိနဲ့ လွှတ်ပေးလို့ရပါတယ်။ ပြစ်ဒဏ်ကင်းလွတ်ခွင့်တောင်ရနိုင်တယ်"</p> <p>ကျွေးယွဲ့ပျော်သွားသည်။</p> <p>...နင်ငါ့ဘက်က ရပ်တည်ပေးမယ်ဆိုတာ ငါသိသားပဲ ရှောင်လော်...</p> <p>လနန်းတော်ကို လျော်ကြေးပေး၍ အသနားခံစာတင်သည့်ကိစ္စသည် ဘာမှခက်ခဲသည်မဟုတ်။</p> <p>"ဒါပေမယ့် သံလွင်ပင်ကို ဆေးခတ်လို့ အန္တရာယ်များတဲ့ နောက်ဆက်တွဲကိစ္စတွေဖြစ်လာတယ်။ ဒါဟာ အန္တရာယ်ရှိတဲ့ပစ္စည်း ဖြန့်ဝေမှုပဲ။ ကျူးလွန်ခဲ့တဲ့ အကြိမ်အရေအတွက်ကများတော့ ဘိုးဘေး အာမခံမရလောက်ဘူး"</p> <p>"ငါက..."</p> <p>ဥပဒေနားမလည်၍ ထိခိုက်နစ်နာရသည့်အဖြစ်ကို ကျွေးယွဲ့ ပထဆုံးအကြိမ် ရင်ဆိုင်လိုက်ရသည်။</p> <p>နတ်မယ်က ထပ်သတိပေးသည်။</p> <p>"ဥပဒေကိုနားမလည်လို့ပါလို့လည်း အကြောင်းပြလို့မရဘူး"</p> <p>ထိုစဉ် လော်ဟုန်ရှားက နတ်မယ်ကိုလှည့်ပြောသည်။</p> <p>"လုယန်၊ ရေပူစမ်းထဲကို မင်းအတင်းဝင်ခဲ့တာက ရာဇဝတ်မှုတော့မမြောက်ဘူး။ ဒါပေမယ့် အများပြည်သူနှောက်ယှက်မှုပဲ။ ဒါက စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေးပိုင်းနဲ့ဆိုင်တယ်။ မင်းလည်း လေးငါးရက်တော့ ထောင်ကျမယ်"</p> <p>လုယန်ကို လော်ဟုန်ရှားကြည့်နေသည်က ထိုအကြောင်းကြောင့်ဖြစ်သည်။</p> <p>"ကျုပ်အဲဒီတုန်းက တရားခံလိုက်ဖမ်းနေတာပါ"</p> <p>"ဒါပေမယ့် ရေပူစမ်းကိုဖြတ်သွားရလောက်အောင် အရေးပေါ်အခြေအနေမျိုးမဟုတ်ဘူးလေ"</p> <p>"ကျုပ်က..."</p> <p>ဥပဒေကိုနားလည်လျှင်လည်း သိပ်အကျိုးမထူးလှကြောင်း နတ်မယ်နားလည်လာသည်။</p> <p>လုယန် နဖူးကို လက်ဖြင့်အုပ်လိုက်သည်။ အခြေအနေက ထိုသို့ဖြစ်လာမည်ကို သူသိနေသည်။ ဤအဖြစ်သည်လည်း ဘဝအတွေ့အကြုံဟု ခေါ်ရမည်ထင်သည်။</p> <p>"စိတ်မပူပါနဲ့ရှောင်ယန်၊ ငါနင့်ကို ထောင်ထဲအဝင်မခိုင်းပါဘူး။ ဒီကိစ္စက နင်နဲ့ဘာမှမဆိုင်ဘူး"</p> <p>နတ်မယ်က တာဝန်ယူစိတ်အပြည့်ဖြင့်ပြောသည်။</p> <p>လုယန် အံ့အားသင့်သွားသည်။</p> <p>"နတ်မယ်၊ ခင်ဗျားဘာကိုပြောချင်တာလဲ"</p> <p>"ငါနင့်ခန္ဓာကိုယ်ကို လေးငါးရက်ယူပြီး နင့်ကိုယ်စား ထောင်ကျခံမယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save