Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၉၅၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">အကျဉ်း‌ထောင်ကိုလိုက်သွားပါ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p>ဘာကွာခြားသွားမည်နည်း။</p> <p>လုယန် တွေးနေသည်။</p> <p>...နတ်မယ်၊ ခင်ဗျားကျုပ်နေရာဝင်ယူရင် ကျုပ်လည်းသိစိတ်နယ်မြေမှာပဲ နေရမယ်မဟုတ်လား။ ခင်ဗျားထောင်ကျခံလည်း ကျုပ်ကအပြစ်သားခန်းမကနေ ထွက်သွားလို့မှမရတာ...</p> <p>သူတစ်ပါးကိုယ်စား အပြစ်ခံယူသည့် နတ်မယ်၏စိတ်ဓာတ်မျိုးက တကယ်ရှားသည်။</p> <p>သိပ်တော့ အကျိုးမထူးလှ။</p> <p>သို့သော် တန်းဖိုးကြီးသည်။</p> <p>"ငါလည်း ထောင်ထဲဝင်ရမှာလား"</p> <p>ပိုင်ယဲ့က ကျွေးယွဲ့နေရာကို အစားထိုးဝင်လာသည်။</p> <p>"ညရောက်ရင် ဘိုးဘေးက ထွက်လာခဲ့ရုံပါပဲ"</p> <p>လော်ဟုန်ရှားကပြောသည်။ ပိုင်ယဲ့ ဘာအမှားမှလုပ်မထား။ ဘယ်လိုထောင်ချ၍ဖြစ်မည်နည်း။</p> <p>"အင်း..ဒါဆိုလည်း ပြီးတာပါပဲ"</p> <p>ပိုင်ယဲ့ သိစိတ်နယ်မြေသို့ ပြန်ဝင်သွားသည်။ ကျွေးယွဲ့ကို ခန္ဓာကိုယ်လွှဲပေးသည်။</p> <p>"သံလွင်ဘိုးဘေး။ မသွားပါနဲ့ဦး။ ဘိုးဘေးဆီက ခွင့်ပြုချက်တောင်းစရာရှိသေးလို့ပါ"</p> <p>လော်ဟုန်ရှားက ပိုင်ယဲ့ကို ပြန်ခေါ်သည်။</p> <p>"ဘာကိစ္စလဲ"</p> <p>"အရင်က ဘိုးဘေးအသိစိတ်ဖွံ့ဖြိုးနေမှန်းမသိလို့ လနန်းတော်က ဘိုးဘေးဆီမှာ ခွင့်မတောင်းဘဲ သံလွင်ပင်ခုတ်ရောင်းခဲ့တယ်။ အဲလိုလုပ်ခဲ့တာကို တကယ်ရှက်မိပါတယ်။</p> <p>အဲဒီ့သံလွင်ပင်တွေက ဘိုးဘေးပိုင်တာပါ။ သံလွင်ပင်ရောင်းလို့ရတဲ့ ဝိညာဉ်ကျောက်တွေကိုလည်း ဘိုးဘေးပဲရသင့်ပါတယ်။ ဒီတော့ ဘိုးဘေး ဘယ်အချိန်ကစပြီး သိစိတ်ဝိညာဉ်ပေါ်ခဲ့သလဲဆိုတာ ပြောပြပါ။</p> <p>ကျွန်မတို့ စာရင်းဇယား အတိအကျတွက်ချက်ပြီး ဝိညာဉ်ကျောက်တွေ ပြန်ပေးပါ့မယ်"</p> <p>လော်ဟုန်ရှားပြောနေသည့် စကားလုံးများ၏အဓိပ္ပါယ်ကို ပိုင်ယဲ့သိပ်နားမလည်။ သို့သော် သူ့ကိုဝိညာဉ်ကျောက်များပေးဖို့ကိစ္စဖြစ်ကြောင်း အကြမ်းဖျင်းတော့သိသည်။</p> <p>"ဝိညာဉ်ကျောက်တွေ ငါ့အတွက်မလိုဘူး။ နင်တို့ပဲသိမ်းထားပါ။ သစ်ပင်ခုတ်ရောင်းတာကိုလည်း ပုံမှန်အတိုင်းပဲဆက်လုပ်ပါ"</p> <p>"ဘိုးဘေးရဲ့ စိတ်သဘောထားက ကြီးမြတ်လွန်းပါတယ်"</p> <p>လော်ဟုန်ရှား ဦးညွှတ်အရိုအသေပြုသည်။</p> <p>မဟာနှင်းတောင်တန်းသံလွင်ဘိုးဘေး အသိစိတ်ဝင်ပြီး 'လူ'ဖြစ်လာချိန်တွင် မဟာနှင်းတောင်တန်း၏ သံလွင်ပင်များပိုင်ဆိုင်ခွင့်က ပိုင်ယဲ့လက်ထဲရောက်သွားသည်။ ထိုစဉ်က ပိုင်ယဲ့အကြောင်း လနန်းတော်ကမသိခဲ့။</p> <p>ထို့ကြောင့် သစ်ပင်များခုတ်ရောင်းခြင်းသည် ရာဇတတ်မှုမမြောက်။ ရာဇဝတ်မှုကျူးလွန်လိုသည့် ရည်ရွယ်ချက်မရှိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။</p> <p>ယခု ပိုင်ယဲ့အကြောင်း သူတို့သိလာသည်။ ပိုင်ယဲ့ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ သံလွင်ပင်များကို သူတို့ခုတ်ရောင်း၍မရ။</p> <p>.....</p> <p>အပြစ်သားခန်းမ။</p> <p>"နန်းတော်သခင်၊ ဘာကိစ္စရှိလို့ရောက်လာတာလဲ"</p> <p>ကြာနက်ဝတ်စုံဝတ်ထားသည့် အကြီးအကဲမိုရန် အတော်အံ့အားသင့်သွားသည်။</p> <p>ပိုအံ့ဩရသည်က လော်ဟုန်ရှားနှင့်အတူ ကလေးနှစ်ယောက်ပါလာသောကြောင့်ဖြစ်သည်။</p> <p>"နန်းတော်သခင်မှာ ကလေးတွေရှိတယ်ပေါ့"</p> <p>အပြစ်သားခန်းမကို ကြီးကြပ်ဖို့ တာဝန်ယူထားရသဖြင့် မိုရန် အပြင်ထွက်ချိန်သိပ်မရ။ အပြင်လောကအဖြစ်အပျက်များကို သူမသိ။</p> <p>သူ့စိတ်ထဲ အတွေးတစ်ခု ချက်ချင်းပေါ်လာသည်။ လော်ဟုန်ရှားနှင့်တာအိုရှင်ဝစီပိတ် လျှို့ဝှက်အချစ်ဇာတ်လမ်းတစ်ခု ရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်မည်။ ဝစီပိတ်က ရန်သူများဝိုင်းနေသဖြင့် သူတို့အချစ်ဇာတ်လမ်းကို လူသိရှင်ကြား ကြေညာဖို့အဆင်မပြေ။</p> <p>ထို့ကြောင့် တိတ်တိတ်ပုန်းတွဲခုတ်၍ တိတ်တိတ်ပုန်းသားသမီးများ ရလာခြင်းဖြစ်မည်။ ယခု ဝစီပိတ်က ကူးဖြတ်ခြင်းအဆင့်ရောက်လာသည်။ သူ့ရန်သူများကို ကြောက်စရာမလိုတော့။</p> <p>ထို့ကြောင့် လော်ဟုန်ရှားလည်း သူတို့ပတ်သက်မှုကို တရားဝင်ကြေညာဖို့ ယုံကြည်ချက်ရှိလာပြီး သူ့ကလေးများကို အများရှေ့သို့ထုတ်ပြခြင်းဖြစ်မည်။</p> <p>လော်ဟုန်ရှား မျက်ခုံးတစ်ချက်ခါသွားသည်။ မိုရန်၏အကြည့်က နည်းနည်းမူမမှန်သလိုခံစားရသည်။</p> <p>ဂိုဏ်းတူညီမမိုရန်သည် စိတ်ကူးယဉ်အတွေးများသူဖြစ်သည်။ သူ့စိတ်ထဲဘာတွေးနေသည်ကို ဘယ်သူမှမသိနိုင်။</p> <p>"အခုရက်ပိုင်း အမှားအယွင်းတစ်ခုဖြစ်လို့ လနန်းတော်တပည့်တွေအားလုံး ခန္ဓာကိုယ်ကျုံ့သွားတယ်။ လုယန်လည်း အတူတူပဲ။...ဒီကောင်လေးက လုယန်ပါ"</p> <p>"အံ့ဩစရာပဲ။ ဒါဆိုလုယန်က အပြစ်သားခန်းမကို လာလည်တာလား"</p> <p>"သူက ဒီမှာငါးရက်နေရမှာ"</p> <p>မိုရန် မင်သက်မိသွားသည်။ လော်ဟုန်ရှားပြောလိုသည့်အဓိပ္ပါယ်ကို သူနားလည်သည်။</p> <p>"မင်းက မင်းဆရာခြေရာကိုတကယ်နင်းပြီး ငါတို့အပြစ်သားခန်းမကို အလှည့်ကျဝင်ဖို့ ပြင်နေတယ်ပေါ့"</p> <p>လုယန် "..."</p> <p>အကြီးအကဲမိုရန်...ခင်ဗျားကျုပ်ကို နားလည်မှုနည်းနည်းလွဲနေပြီ။</p> <p>"ပြီးတော့ ဒါကဘယ်သူလဲ"</p> <p>"ဒီလူရဲ့သရုပ်မှန်ကို ထုတ်ပြောဖို့အဆင်မပြေဘူး။ သူက ခိုးမှုကျူးလွန်ခဲ့တဲ့လူလို့ပဲ သိထားပါ။ ထူးခြားတဲ့အခြေအနေတစ်ခုကြောင့် နေ့ခင်းပိုင်းပဲ အပြစ်သားခန်းမမှာ သူနေရမှာ။ ညဘက်ရောက်ရင် သူသွားချင်ရာသွားလို့ရတယ်"</p> <p>ရုပ်ရည်သွင်ပြင်ကို အလေးထားသည့် ကျွေးယွဲ့သည် သူကောင်မလေးဘဝရောက်နေသည့်ကိစ္စကို တစ်ခြားလူများမသိစေချင်။ ထိုကိစ္စလျှို့ဝှက်ပေးထားဖို့ လော်ဟုန်ရှားကိုပြောခဲ့သည်။</p> <p>"ဆွေမျိုးဦးစားပေးဝါဒလား"</p> <p>နှစ်တစ်‌ထောင်ကြာအောင် အပြစ်သားခန်းမကို စောင့်ကြပ်ခဲ့သည့်မိုရန်အတွက် ထိုမျှလွတ်လပ်ခွင့်ရသည့်အကျဉ်းသားမျိုး တစ်ခါမှမတွေ့ဖူး။</p> <p>လော်ဟုန်ရှား "..."</p> <p>...ငါဘယ်လိုပြောရမလဲ...ဆွေမျိုးဦးစားပေးဆိုတာလည်း နည်းနည်းတော့မှန်နေတာပဲ...</p> <p>ပုံမှန်ဆိုလျှင် အကျဉ်းသားများ ထောင်ထဲသွင်းရသည့်အလုပ်က မိုရန်၏တာဝန်ဖြစ်သည်။ သို့သော်ယခု လော်ဟုန်ရှားကိုယ်တိုင် ရောက်လာသဖြင့် သူဘာမှဝင်မစွက်တော့။ အရေးကြီးသည့်ကို နန်းတော်သခင်ကိုယ်တိုင် တာဝန်ယူသည်က ပိုကောင်းသည်။</p> <p>အပြစ်သားခန်းမထဲရောက်ရောက်ချင်း ချွီလင်း၏ ဒေါသတကြီးအော်သံကို ကြားရသည်။</p> <p>"တပည့်အလိမ္မာလေး။ မင်းဒီကိုလာရဲမယ်လို့ ငါထင်မထားဘူး။ ဆရာကိုတောင် ထောင်ချရဲတဲ့တပည့်။ တကယ်ရိုသေလေးစားမှုကင်းမဲ့ပြီး ကျေးဇူးကန်းတာပဲ"</p> <p>"ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း"</p> <p>ကျွေးယွဲ့ အော်ငေါက်လိုက်သည်။</p> <p>"ငါတောင် ငါ့အမှားအတွက် ဒီကိုလာရတယ်။ နင်ကဘာမို့လို့လဲ"</p> <p>သာမန်အခြေအနေမျိုးတွင် လူတစ်ယောက်က ထိုစကားမျိုးလာပြောလျှင် ချွီလင်း ဒေါသအကြီးအကျယ်ထွက်မိမည်။ သို့သော် ဘာကြောင့်မှန်းမသိ။ ထိုကောင်မလေးအော်ငေါက်ချိန်တွင် အလိုလိုကြောက်စိတ်ဝင်လာသည်။ ဘာမှအတွန့်မတက်ရဲ။</p> <p>"နင်ကဘယ်သူလဲ"</p> <p>ချွီလင်း ကျွေးယွဲ့ကို တအံ့တဩကြည့်နေသည်။ ဘာကြောင့်ထိုကလေးမကို သူကြောက်နေမှန်းမသိ။</p> <p>"နင်သိဖို့မတန်ပါဘူး"</p> <p>"နင်..."</p> <p>လော်ဟုန်ရှားက ချွီလင်းကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်သည်။</p> <p>"ရှင်က ကျွန်မဆရာဆိုတော့ အကြံတစ်ခုပေးမယ်။ သူ့ကို ရိုရိုသေသေဆက်ဆံပါ။ မဟုတ်ရင် နောင်တရလိမ့်မယ်"</p> <p>ချွီလင်း အေးစက်စက်နှာခေါင်းရှုံ့သည်။ ဘာမှထပ်မပြောတော့။</p> <p>"မင်း...မင်းက အကိုလုယန်လား"</p> <p>ရွှဲ့ရှီလုန် မျက်လုံးကိုပွတ်၍ ပြန်ကြည့်သည်။ သွေးဆက်နိုးထသည့်အကျိုးဆက်ကြောင့် သူ့အမြင်အာရုံချို့ယွင်းသွားသလားဟု ထင်နေသည်။</p> <p>ပြီးခဲ့သည့်နှစ်ရက်က လုယန်သည် အရပ်ခြောက်ပေခန့်ရှိခဲ့သည်။ ယခု သုံးပေပင် ပြည့်မည်မထင်။</p> <p>နတ်မယ်က လူစိမ်းသူစိမ်းရှေ့တွင် လုယန်၏ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိန်းပေးရန်ကြိုးစားသည်။</p> <p>"အဟမ်း...ကျုပ်က ထာဝရသက်ရှည်ကျင့်စဉ်ပညာ လေ့ကျင့်နေတာပါ။ ကျင့်ကြံရင်းနဲ့ ပြဿနာလေးတစ်ခုကြုံခဲ့တယ်။ နှစ်တိုင်း ဒီလိုခန္ဓာအရွယ်အစားကျုံ့တာမျိုး လေးငါးရက်ဖြစ်တယ်။</p> <p>အပြင်လောကကြီးက အန္တရာယ်များလွန်းတယ်။ ရန်သူတွေကလည်း များတယ်လေ။ ဒါကြောင့် အပြစ်သားခန်းမကိုလာပြီး အကာအကွယ်ယူတဲ့သဘောပါ"</p> <p>"ဪ အဲလိုလား"</p> <p>ရွှဲ့ရှီလုန် နားလည်သွားသည်။</p> <p>"ကျင့်ကြံတဲ့အချိန်ကျရင် ပိုဂရုစိုက်ပါ မိတ်ဆွေလု၊ ဒီကျင့်စဉ်ပညာက အတော်အန္တရာယ်များသလိုပဲ"</p> <p>"တကယ်အဲလိုလား"</p> <p>ရွှမ်ယွမ်ထန်ဟန်က သိပ်မသင်္ကာ။</p> <p>"တကယ်အမှန်ပါပဲ"</p> <p>နတ်မယ်က ဣန္ဒြေမပျက်ပြောသည်။ တရားရေးဝန်ကြီးတစ်ယောက် အကျဉ်းထောင်ကိုလာစစ်ဆေးသည့်ဂိုက်မျိုး ဖမ်ထားသည်။ သို့သော် ဘယ်လိုဂိုက်ဖမ်းသည်ဖြစ်စေ လက်ရှိလုယန်ပုံစံက ထိုဟန်ပန်မျိုး လုံးဝမပေါ်လွင်။</p> <p>အရင်တစ်နေ့က လုယန်တွေ့ခဲ့သည့် ခိုးမှုနှင့်ထောင်ကျနေသူများ ယခုမရှိတော့။ နေရာအတော်လွတ်သွားသည်။ ထို့ကြောင့် ကျွေးယွဲ့နှင့်ကပ်လျက်ထောင်ခန်းတွင် နတ်မယ်နေရာရသည်။</p> <p>အိပ်ယာပြင်ပြီးနောက် နတ်မယ်က အိပ်ယာပေါ် ပျော်ရွှင်စွာခုန်တက်သည်။ ထိုနေရာမျိုးနှင့် ထူးထူးဆန်းဆန်းရင်းနှီးနေသလို ခံစားရသည်။</p> <p>"ငါ့သိစိတ်နယ်မြေမှာလိုပဲ ခံစားရတယ်။ ဒါပေမယ့် သိပ်တော့လည်းမတူဘူး။ သိစိတ်နယ်မြေထဲကအိပ်ယာက ပိုပြီးသက်တောင့်သက်သာရှိတယ်"</p> <p>နတ်မယ်မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည်။ သိစိတ်နယ်မြေသို့ ပြန်သွားသည်။</p> <p>"ရှောင်ယန်၊ နှင်းလုံးပစ်တမ်းကစားရအောင်"</p> <p>လုယန် သက်ပြင်းချသည်။</p> <p>"နတ်မယ်၊ ခင်ဗျားထောင်ကျတာနဲ့မကျတာ ဘာမှမကွာခြားသလိုပါပဲလား"</p> <p>အရင်က အပြစ်သားခန်းမှ အကျဉ်းသားများသည် ကျင့်စဉ်အဆင့်အတော်နိမ့်သည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။ ယခုထိုသို့မဟုတ်တော့။ မသေမျိုးတစ်ယောက်ပင် ရှိနေသည်။</p> <p>.....</p> <p>"ဆရာ၊ လုယန်က ရေပူစမ်းကိုဖြတ်ပြီးနောက်ပိုင်း ပျောက်သွားတယ်။ သူအခက်အခဲကြုံနေတာများလား"</p> <p>လန်ထင် လုယန်ကို တစ်နေ့နှင့်တစ်ည ရှာမတွေ့ခဲ့သဖြင့် စိုးရိမ်ပူပန်နေသည်။</p> <p>"...အခက်ကြုံရောက်တယ်လိုလည်း ပြောလို့မရပါဘူး။ အခုသူက အပြစ်သားခန်းမမှာ ရောက်နေတာလေ"</p> <p>"ဘယ်လို၊ အဲဒါ အခက်ကြုံတာမဟုတ်ဘူးလား"</p> <p>သိပ်မကြာမီ လန်ထင်နားလည်လာသည်။ လုယန် ရေပူစမ်းထဲ ဖြတ်သွားသည့်ကိစ္စဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုသို့ဖြတ်သွားသည်မှာလည်း အကြောင်းတစ်ခုခုရှိ၍သာဖြစ်မည်။ အကိုလုယန်ကို သူယုံကြည်သည်။</p> <p>"နင်သူ့နဲ့တွေ့ချင်ရင် အပြစ်သားခန်းမကိုသာ လိုက်သွားတော့"</p> <p>သူ့တပည့်သည် ကုရာနတ္ထိ ဆေးမရှိတော့။ တာအိုလမ်းစဉ်ဂိုဏ်းသို့ မြန်မြန်ပို့လိုက်သည်က ပို၍ကောင်းသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save