Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၉၅၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">အလုပ်ပိုများလာသည်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>"အကိုလုယန်၊ အဆင်ပြေရဲ့လား"</p> <p>လန်ထင် အပြစ်သားခန်းမသို့ ရောက်လာသည်။ ဝိညာဉ်သစ်သီး ခြင်းတစ်လုံးအပြည့်ဆွဲလာသည်။</p> <p>"အဆင်ပြေပါတယ် ညီမလန်"</p> <p>နတ်မယ်က ပြုံး၍ပြောသည်။ ဝိညာဉ်သစ်သီးမျိုးစုံပါသည့် ဝါးခြင်းကို သူသတိထားမိသည်။ လန်ထင်အတော်ကြိုးစားအားထုတ်ထားမှန်း သိသာသည်။</p> <p>"ခင်ဗျားလည်း နည်းနည်းစားပါဦး"</p> <p>ထောင်ကျဖက်ဖြစ်သည့် ကျွေးယွဲ့ကို နတ်မယ်က သစ်သီးတစ်လုံးပေးသည်။</p> <p>ကျွေးယွဲ့ကမငြင်း။ ကျေးဇူးတင်စကားပြောပြီး ချက်ချင်းစားသည်။</p> <p>နတ်မယ်က သစ်သီးတစ်လုံး ရွေးယူလိုက်သည်။ သစ်သီးပုံစံက လှပသည်။ သို့သော် ဘာသစ်သီးမှန်တော့မသိ။ လန်ထင်ကို သူလှမ်းပေးသည်။</p> <p>"မင်းလည်းစားပါ ညီမလန်"</p> <p>ခြင်းထဲမှ ဝိညာဉ်သစ်သီးများကို နတ်မယ် သုံးပိုင်းခွဲလိုက်သည်။</p> <p>နတ်မယ်သစ်သီးစားသည်က ဝတ္တရားအရသာဖြစ်သည်။ သူတစ်ယောက်တည်း စားသောက်လေ့မရှိ။ အစားအသောက်ကောင်းမှန်လျှင် တစ်ခြားလူများကို မျှဝေရသည်။ ရှေးဟောင်းခေတ်က အောင်းလင်း၊ ကျန်းလျန်ယိတို့နှင့် အတူစားသောက်ခဲ့ရသည်ကို သူပြန်သတိရလာသည်။</p> <p>သုံးယောက်သား အေးချမ်းသည့်ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အတူထိုင်နေကြသည်။</p> <p>လန်ထင်က ကျွေးယွဲ့ကို စိတ်ဝင်တစားကြည့်နေသည်။</p> <p>"အကိုပြောတဲ့ ပိုင်ယဲ့ဆိုတာ ရှင်လား"</p> <p>မှန်သည်။ ထိုမိန်းကလေးကို သူမသိ။ သို့သော် ဆေးဂိုဒေါင်သို့ဝင်သည့် မှော်စက်ဝန်းလျှို့ဝှက်ချက်များကို သိသည်ဆိုလျှင် ထိုလူသည် လနန်းတော်မှ ဘိုးဘေးတစ်ယောက်သာဖြစ်ရမည်။</p> <p>သူ့ဆရာကိုလည်း ပိုင်ယဲ့အကြောင်းမေးကြည့်ခဲ့သည်။ သို့သော် လော်ဟုန်ရှားက သိပ်ပြောပြချင်ပုံမပေါ်။</p> <p>ကျွေးယွဲ့ကလည်း သူ့သရုပ်မှန်ထုတ်ပြောရမည်ကို ရှက်သည်။ ထို့ကြောင့် ပိုင်ယဲ့နာမည်ကို ခဏသုံးသည်။</p> <p>"ဟုတ်တယ်၊ ပိုင်ယဲ့ဆိုတာ ငါပဲ"</p> <p>ကျွေးယွဲ့က ပိုင်ယဲ့ကို တိတ်တဆိတ်တောင်းပန်သည်။ သူ့ဘဝတွင် ပထမဆုံးအကြိမ် လိမ်ညာဖူးခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>"ဒါနဲ့နတ်မယ်၊ ညီမလန်ကို သူ့မသေမျိုးခန္ဓာ ဘယ်လိုကျင့်ကြံရမလဲဆိုတာ နည်းနည်းလမ်းညွှန်ပေးနိုင်လား"</p> <p>လုယန်က မေးသည်။ လနန်းတော်သို့ရောက်ကတည်းက လန်ထင်သူ့ကို ကောင်းကောင်းဂရုစိုက်ခဲ့သည်။ သူအကြွေးတင်နေသည်။</p> <p>"သူ့ရဲ့ မူလမသေမျိုးခန္ဓာကိုပြောတလား"</p> <p>"ဟုတ်ပါတယ်"</p> <p>"အင်း..ကောင်းပြီလေ"</p> <p>နတ်မယ်သိပ်စိတ်မပါသော်လည်း လုယန်တောင်းဆိုလာသဖြင့် သူတတ်နိုင်သမျှဖြည့်ဆည်းပေးရမည်။</p> <p>"ညီမလန်၊ မင်းရဲ့မူလမသေမျိုးခန္ဓာကျင့်ကြံတာ ဘယ်လိုအခြေအနေရှိလဲ"</p> <p>လန်ထင်မချိပြုံးပြုံးသည်။</p> <p>"အကိုလုကို ဖုံးကွယ်မထားချင်ပါဘူး။ ကျွန်မနည်းနည်းအခက်တွေ့နေတယ်။ အစက ကျွန်မရဲ့ရွှေသန္ဓေ၊ နတ်ဝိညာဉ်နဲ့ မူလဝိညာဉ်တွေကို သန့်စင်ယင်ကျင့်စဉ်လမ်းဘက်ကို ဦးတည်ဖို့ရည်ရွယ်ခဲ့တာ။</p> <p>ဒါပေမယ့် ကျွန်မရွှေသန္ဓေနဲ့ မူလဝိညာဉ်က ကိုယ်ပိုင်သိစိတ်ရှိနေသလိုပဲ။ သန့်စင်ယန်စွမ်းအားကို ဆက်မပြတ်စုပ်ယူနေတယ်။ ဒီတော့ ယန်စွမ်းအားပဲတဖြေးဖြေးတိုးလာတယ်။ မူလဝိညာဉ်ကို ယင်စွမ်းအားနဲ့ သန့်စင်ဖို့လည်း ကြိုးစားပြီးပြီ။ မရဘူး"</p> <p>လနန်းတော်ကျင့်စဉ်ပညာများအားလုံးက ယင်ဓာတ်ကိုအလေးထားသည်။ သို့သော် သူ့ရွှေသန္ဓေ၊ နတ်ဝိညာဉ်နှင့် မူလဝိညာဉ်တို့က ယန်ဓာတ်လမ်းကြောင်းကို ဦးတည်နေသည်။ ထို့ကြောင့် သူ့ကျင့်စဉ်ပညာ တိုက်ခိုက်ရေးပညာအများစုကို တစ်ခြားဂိုဏ်းများမှ သင်ယူခဲ့ရသည်။ ထို့ကြောင့် သူစိုးရိမ်ပူပန်နေခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>အကြီးအကဲအတော်များများကို သူမေးမြန်းကြည့်သည်။ ရှေးဟောင်းကျမ်းများ လေ့လာကြည့်သည်။ အကျိုးမထူး။ မူလမသေမျိုးခန္ဓာက အလွန်ရှားပါးသည်။ သင့်တော်သည့်ကျင်စဉ်နည်းမျိုး မှတ်တမ်းမကျန်ခဲ့။</p> <p>အမှန်တော့ ကျွေးယွဲ့ကလည်း လန်ထင်ကို အတော်အလေးထားပါသည်။ မူလမသေမျိုးခန္ဓာနှင့်သင့်တော်သည့် ကျင့်စဉ်နည်းလမ်းများ လျှို့ဝှက်ရှာဖွေဖူးသည်။ သို့သော် တစ်ခုမှမတွေ့။</p> <p>"အဲလောက်ဒုက္ခခံစရာမလိုပါဘူး ညီမလန်။ ညီမအခုသွားနေတဲ့လမ်းကြောင်းကလည်း မူလမသေမျိုးခန္ဓာကျင့်စဉ်ပညာရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုပါပဲ။။ မူလဆိုတာဘာလဲ။ ယင်နဲ့ယန်မခွဲပြားခင် အခြေအနေကိုပြောတာပါ။ မင်းရဲ့ရွှေသန္ဓေနဲ့ မူလဝိညာဉ်က ယန်ဓာတ်သဘောရှိပေမယ့် မင်းခန္ဓာကိုယ်က သန့်စင်ယန်ဓာတ်ရှိတယ်လေ။</p> <p>စုစည်းခြင်းအဆင့်ထိ တစ်ဆင့်ချင်းကျင့်ကျင့်ကြံပြီးရင် မူလဝိညာဉ်က ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ပေါင်းစပ်သွားမယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် အားလုံး သူ့ဘာသာအစီစဉ်တကျဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။</p> <p>မူလမသေမျိုးခန္ဓာလည်း ပြည့်စုံတဲ့အခြေအနေကို ရောက်လာမယ်။ မင်းရဲ့မူလဝိညာဉ်ကို ယန်စွမ်းအင်များများစုပ်ယူဖို့သုံးတာ အကောင်းဆုံးပဲ။ စုစည်းခြင်းအဆင့်ရောက်တဲ့အခါ အများကြီးအကျိုးရှိလိမ့်မယ်"</p> <p>နတ်မယ်က စိတ်အားထက်သန်စွာ အကြံပြုသည်။</p> <p>"တကယ်လား"</p> <p>လန်ထင်မျက်လုံးများ အရောင်တောက်လာသည်။ သူ့ရင်ထဲမှ စိုးရိမ်သောကများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။</p> <p>"ဒီနည်းလမ်းကို မသေမျိုးကျမ်းစာမှတ်တမ်းတစ်ခုမှာ ငါတွေ့ခဲ့တာပါ"</p> <p>နတ်မယ် သူ့ဘာသာတွေးနေသည်။ လန်ထင်က မသေမျိုးမှတ်တမ်းအကြောင်းမေးလာလျှင်လည်း သူချက်ချင်းရေးပြီး ထုတ်ပြလိုက်ရုံသာရှိသည်။</p> <p>လုယန်စကားကို လန်ထင်သံသယဝင်စရာအကြောင်းမရှိ။ ခုနက 'တကယ်လား'ဆိုသည်က စကားအရ ပြန်မေးခြင်းသာဖြစ်သည်။</p> <p>နတ်မယ်၊ ကျွေးယွဲ့တို့နှင့်အတူ အတော်ကြာအောင်စကားပြောပြီးနောက် လန်ထင် ထွက်သွားသည်။</p> <p>"မင်းက ညီမလန်နဲ့ အတော်ရင်းနှီးပုံပဲ"</p> <p>ကျွေးယွဲ့က ပြုံး၍မှတ်ချက်ပေးသည်။ လုယန်သည် နည်းနည်းထူးဆန်းပြီး လျှို့ဝှက်တတ်သည့်စရိုက်မျိုးရှိသည်ဟု သူခံစားရသည်။ သို့သော် စိတ်ရင်းကောင်းသည်။ အခွင့်ကြုံလျှင် ထိုနှစ်ယောက်ကို လက်ထပ်ပေးမည်ဟု တွေးနေသည်။</p> <p>ထို့နောက် လနန်းတော်မှ နောက်ထပ်တပည့်တစ်ယောက် သစ်သီးခြင်းတစ်လုံးဆွဲ၍ ရောက်လာသည်။</p> <p>"အကိုလုယန်၊ အဆင်ပြေရဲ့လား"</p> <p>ထိုမိန်းကလေး၏ ပုံမှန်ရုပ်သွင်ကို မြင်ဖူးသော်လည်း ယခုခန္ဓာကိုယ်ကျုံ့နေသဖြင့် လုယန် မှတ်မိအောင် အတော်ကြိုးစားလိုက်ရသည်။</p> <p>လက်နက်သွန်းဆောင်မှ ဟဲမြောင်ဖြစ်သည်။</p> <p>"ညီမဟဲ၊ ကျုပ်အဆင်ပြေပါတယ်။ ကျုပ်အတွက် အခုလိုစဉ်းစားပေးတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"</p> <p>လုယန်၏လမ်းညွှန်မှုဖြင့် အခြေအနေကို နတ်မယ်သက်တောင်သက်သာ ကိုင်တွယ်နိုင်သည်။</p> <p>"အဆင်ပြေတယ်ကြားရလို့ ဝမ်းသာပါတယ်"</p> <p>ဟဲမြောင်က နတ်မယ်ကိုကြည့်ရင်း ရှက်ရွံ့ဟန်ဖြင့် ပါးနှစ်ဘက်နီရဲလာသည်။ နည်းနည်းရှက်တတ်သူဖြစ်၍ လုယန်နှင့် စကားများများမပြောရဲဘဲ ချက်ချင်းပြန်ထွက်သွားသည်။</p> <p>"မင်းက ဟဲမြောင်နဲ့လည်း ရင်းနှီးတယ်ထင်တယ်"</p> <p>ကျွေးယွဲ့က မပွင့်တပွင့်ပြုံး၍ မှတ်ချက်ပြုသည်။</p> <p>"အကိုလုယန်၊ အဆင်ပြေရဲ့လား"</p> <p>နောက်တစ်ယောက် သစ်သီးခြင်းဆွဲ၍ ရောက်လာပြန်သည်။</p> <p>"စိတ်ပူပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အမအန်း။ ဒီအကျဉ်းထောင်က တကယ်တိတ်ဆိတ်အေးချမ်းတယ်။ ကျင့်ကြံဖို့နဲ့ ဆင်ခြင်သုံးသပ်ဖို့ အ‌တော်ကောင်းတဲ့နေရာပါ။ ကြုံတောင်ကြုံခဲအခွင့်အရေးလို့တောင် ပြေလို့ရပါတယ်"</p> <p>နတ်မယ်က လိမ္မာပါးနပ်စွာ တုံ့ပြန်သည်။</p> <p>"အန်းချွေ့ရှားနဲ့လည်း ရင်းနှီးတာပဲလား"</p> <p>ကျွေ့ဟွား၏အပြုံးက နည်းနည်းလျော့ပါးလာသည်။</p> <p>ညီမ ရှားထန်...</p> <p>ညီမ ဟွမ်ရှန်...</p> <p>အမပုလျန်ရှင်း...</p> <p>နတ်မယ်၏အခန်းတစ်ခုလုံး သစ်သီးခြင်းများပြည့်သွားသည်။</p> <p>အစောပိုင်းက လန်ထင်လမ်းပိတ်ထားသဖြင့် လုယန်အနားသို့ကပ်ဖို့ သူတို့ရှက်နေကြသည်။ ယခု လုယန်က အပြစ်သားခန်းမသို့ ရောက်နေသဖြင့် လနန်းတော်တပည့်များအတွက် လွတ်လွတ်လပ်လပ် လာတွေ့ခွင့်ရသွားသည်။</p> <p>ကျွေးယွဲ့ "..."</p> <p>ကျမ်းစာတိုက်မှာ ငါထားခဲ့တဲ့ ဝတ္ထုစာအုပ်တွေကို မင်းတို့ဖတ်ထားတာ အလကားဖြစ်ကုန်ပြီလား။ ဒီကောင်လေးလုယန်က အဲလောက်ထူးခြားလို့လား။</p> <p>သူက နောက်ခံနည်းနည်းပိုကောင်းတာရယ်၊ ပါရမီနည်းနည်းပိုထူးခြားတာရယ်၊ ကျင့်စဉ်အဆင့်နည်းနည်းပိုမြင့်တာရယ်၊ ထူးထူးခြားခြားအဖြစ်တွေ နည်းနည်းပိုကြုံဖူးတာရယ်၊ အကျင့်စာရိတ္တနည်းနည်းပိုကောင်းတာရယ်၊ ဗဟုသုတနည်းနည်းပိုများတာရယ်လောက်ပဲရှိတာပါ။</p> <p>အဲဒါကလွဲရင် တစ်ခြားကျင့်ကြံသူတွေနဲ့ ဘာမှမကွာပါဘူး...</p> <p>"သစ်သီးနည်းနည်းထပ်စားဦးမလား"</p> <p>ကျွေးယွဲ့မကျေမနပ်ကြည့်နေသည်ကို နတ်မယ်သတိထားမိသည်။ သစ်သီးခြင်းများကို မျက်စိကျနေခြင်းဖြစ်မည်ဟု သူယူဆသည်။</p> <p>"ငါထပ်မစားနိုင်‌တော့ဘူး"</p> <p>"ဟုတ်ပါပြီလေ"</p> <p>နတ်မယ် သူ့ဘာသာဆက်စားသည်။</p> <p>သူသည် အလွန်အစားရွေးသည်။ ထိုဝိညာဉ်သစ်သီးများကို လုံးဝသဘောမကျ။ သို့သော် တစ်ခြားဘာမှလည်း လုပ်စရာမရှိ။ သစ်သီးခြင်းများကလည်း အခန်းအပြည့်ရှိနေသည်။ ထို့ကြောင့် အပျင်းပြေစားနေခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>တစ်ခြားအကျဉ်းသားများက နတ်မယ်ကို မနာလိုဝန်တိုသည့်မျက်လုံးဖြင့် လှမ်းကြည့်နေကြသည်။</p> <p>ထိုကောင်လေးသည် အပြစ်သားခန်းမသို့ အားလပ်ရက်လာအပန်းဖြေျမခြင်းလားမသိ..</p> <p>"မိတ်ဆွေလုယန်၊ ဓားပညာနဲ့ပတ်သက်ပြီး မေးချင်တာလေးတွေရှိတယ်။ ကျုပ်ကို လမ်းညွှန်ပေးနိုင်မလား"</p> <p>တစ်ဘက်ဘေးခန်းမှ ရွှဲ့ရှီလုန်ကပြောသည်။</p> <p>နတ်မယ်ခဏစဉ်းစားသည်။ အမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူများနှင့် သူကောင်းကောင်းဆက်ဆံတတ်သည်။ သို့သော် ဓားပညာအကြောင်း သိပ်မသိ။</p> <p>"ရှောင်ယန်၊ ဒီတစ်ယောက်ကတော့ နင့်အလှည့်ပဲ"</p> <p>လုယန် မျိုးဆက်သစ်နံပတ်တစ်ဟူသည့်နာမည်နှင့် တကယ်လိုက်ဖက်သည်။ နှစ်ပေါင်းကြာမြင့်စွာ အခက်တွေ့နေသည့် ရွှဲ့ရှီလုန်၏ ပြဿနာများကို လမ်းညွှန်ချက်နည်းနည်းသုံးရုံဖြင့် ဖြေရှင်းပေးနိုင်သည်။ ရှေ့ဆက်ရမည့်လမ်းကို ပြသနိုင်သည်။</p> <p>"အကိုလုယန်၊ ဒီည ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်လောက်ပြောပါဦး"</p> <p>ပိုင်ယဲ့စကားသံက သူတို့နောက်ဘက်မှပေါ်လာသည်။</p> <p>ရွှဲ့ရှီလုန်ကိုသင်ပြရင်း နေ့မှညသို့ကူးပြောင်းသွားသည်။ ယခု ကိုယ်ပွားခန္ဓာကို ပိုင်ယဲ့က ထိန်းချုပ်နေသည်။</p> <p>လုယန်နှင့်အတူရှိနေသဖြင့် ပိုင်ယဲ့အပြင်ထွက်စရာမလိုတော့။</p> <p>"ပြောပါ့မယ်"</p> <p>...ထူးဆန်းနေသလိုပဲ။ အပြင်မှာတုန်းက ငါအဲလောက်အလုပ်မများဘူး...အပြစ်သားခန်းမရောက်မှ အလုပ်ပိုများလာပါလား...</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save