Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၉၅၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">စတင်သူ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>အေးစက်ခြောက်ကပ်နေခဲ့သည့် အပြစ်သားခန်းမက အခုရက်ပိုင်း ထူးထူးခြားခြား သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသည်။ ထိုအဖြစ်ကိုကြည့်၍ လန်ထင်စိုးရိမ်ပူပန်ပြီး ဂဏာမငြိမ်ဖြစ်လာသည်။</p> <p>ဂိုဏ်းတူညီအမများကို သူတားခွင့်မရှိ။ သူတို့အားလုံး ဧည့်သည်လာတွေ့ဖို့ တရားဝင်အခွင့်အရေးရထားသည်။</p> <p>သို့သော် သူတို့ရည်ရွယ်ချက်က ဧည့်သည်လာတွေ့ရုံသက်သက်မဟုတ်။</p> <p>တစ်ခုတော့ ကံကောင်းသည်။ ညနေပိုင်းရောက်လျှင် ထိုညီအမများအားလုံး အလိုက်တသိပြန်သွားသည်။ လုယန်အနားယူချိန်ကို မနှောက်ယှက်ကြ။ ထိုအချိန်ကျမှ လန်ထင်အသက်ရှူချောင်သည်။</p> <p>သို့သော် လုယန်က ညဘက်တွင်လည်း မနားရပါ။</p> <p>....</p> <p>"ဆရာ၊ အခု လုယန်အခြေအနေက အဲလိုပါ"</p> <p>ကျင်းဟုန်က သူ့လက်မှ ရှေးဟောင်းအနက်ရောင်လက်စွပ်ထဲသို့ သိစိတ်အာရုံမှလှမ်းပြောသည်။</p> <p>သူ့ဆရာ ဘာကိုစိုးရိမ်နေသည်မသိ။ ဝိညာဉ်အာရုံလည်း ဖြန့်မကြည့်။ သူကသာ လနန်းတော်ထဲမှ လုယန်၏လှုပ်ရှားမှုများကို သတင်းပို့ရသည်။</p> <p>လက်စွပ်ထဲမှ ဝိညာဉ်ပိုင်ရှင် ခဏစဉ်းစားသည်။ ထို့နောက် စကားသံထွက်လာသည်။</p> <p>"ဒီကလေးက ထူးခြားတဲ့ရုပ်ခန္ဓာမျိုးရှိတယ်။ မိန်းမတွေကို ဆွဲဆောင်နိုင်တဲ့ သဘာဝဓာတ်ခံရှိတယ်။ ရွှေသန္ဓေအဆင့်မှာ ဟာရမ်ရွှေသန္ဓေကို တည်ဆောက်ခဲ့တာဖြစ်နိုင်တယ်။ မင်းသူနဲ့ ဝေးဝေးနေပါ။ သူရုပ်ခန္ဓာရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုမခံရစေနဲ့။</p> <p>ဟာရမ်ရွှေသန္ဓေ တည်ဆောက်တဲ့လူတွေကို မိုးမြေက လက်မခံဘူး။ ဆိုးဝါးတဲ့အဆုံးသတ်မျိုး ကြုံကြတာများတယ်"</p> <p>"ဟုတ်ကဲ့ပါ"</p> <p>ကျင်းဟုန် လက်စွပ်ကိုပွတ်ရင်း စိတ်သက်သာရရသွားသည်။</p> <p>ထိုလက်စွပ်ကို လျှို့ဝှက်မြေတစ်ခုမှ သူရခဲ့သည်။ အရာအားလုံးကို သိနေဟန်ရှိသည့် ရှေးဟောင်းစွမ်းအားမြင့်ဝိညာဉ်တစ်ခုပါလာသည်။ ထိုဝိညာဉ်က သူ့ကျင့်ကြံမှုကို လမ်းညွှန်ပေးသည်။ လက်စွပ်ဝိညာဉ်လမ်းညွှန်မှုကြောင့် သူ့ရုပ်ခန္ဓာစွမ်းအားတိုးတက်ခဲ့သည်။</p> <p>လက်နက်သွန်းပညာကို ကျွမ်းကျင်လာပြီး ဝိညာဉ်ပြောင်းအဆင့်သို့ ရောက်ခဲ့သည်။ လက်ရှိသူ့ရာထူးကိုရခဲ့သည်။</p> <p>သူ့စွမ်းရည်များကို လျှို့ဝှက်ထားဖို့ လက်စွပ်ဝိညာဉ်က ညွှန်ကြားသည်။ လနန်းတော်တွင် သူ့စွမ်းအားအစစ်ကို ဘယ်သူမှမသိကြ။</p> <p>.....</p> <p>"အကို့ရဲ့အတွေ့အကြုံတွေက တကယ်စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတာပဲ"</p> <p>လုယန်ပြောသည့်ဇာတ်လမ်းကို အထပ်ထပ်ပြန်စဉ်းစားသည်။ ထိုအဖြစ်အပျက်များကို ကိုယ်တိုင်ကြုံခွင့်မရခဲ့သဖြင့် အတော်ဝမ်းနည်းမိသည်။</p> <p>"ငါ့ကိုယ်ပိုင်နယ်မြေကနေ ထွက်မသွားနိုင်တာဆိုးတာပဲ။ မဟုတ်ရင် အကိုလုနဲ့အတူ ကျင့်ကြံသူလောကထဲမှာ စွန့်စားလို့ရတယ်"</p> <p>လုယန်တွေးနေသည်။ ကူးဖြတ်ခြင်းအဆင့်ရှိသည့်ပိုင်ယဲ့ တောင်ပေါ်မှဆင်းလျှင် စွန့်စားသည့်သဘောဖြစ်မည်ဟုတ်။ ကျင့်ကြံသူလောကကို လွှမ်းမိုးသည့်သဘောသာဖြစ်မည်။</p> <p>အချိန်မသေမျိုးလိုပင် ပိုင်ယဲ့လည်း သိစိတ်ဝိညာဉ်ရကတည်းက ကူးဖြတ်ခြင်းအဆင့်စွမ်းအားမျိုး ပိုင်ဆိုင်သည်။</p> <p>"အဲ ဟုတ်ပြီ။ တောင်တစ်လုံးယူပြီး ထွက်သွားရင် ရတာပဲ"</p> <p>လုယန်ပုံပြင်များကို နားထောင်ရင်း ပိုင်ယဲ့၏အတွေးအခေါ်များ အလိုလိုထက်မြက်လာသည်။</p> <p>မဟာနှင်းတောင်တန်းပေါ်တွင် တောင်စဉ်တောင်တန်း များစွာရှိသည်။ တောင်တစ်လုံးယူသွားသည်က ဘာမှမပြောပလောက်။</p> <p>"တောင်တစ်လုံးသယ်ပြီး ခရိးထွက်ရင် ထင်သာမြင်သာဖြစ်လွန်းမနေဘူးလား"</p> <p>လုယန်က ဟာကွက်ကိုထောက်ပြသည်။ သူလည်း ပိုင်ယဲ့ကို အပြင်လောကသို့ အတူခေါ်သွားချင်ပါသည်။ သို့သော် မဖြစ်နိုင်။</p> <p>သံလွင်ဘိုးဘေး နှင်းတောင်တစ်ခုသယ်သွားမည့်စိတ်ကူးက တွေးကြည့်ရုံဖြင့်ပင် ကြက်သီးထစရာကောင်းသည်။ သူ့ကိုမြင်သည်နှင့် ဘယ်သူမဆို ထွက်ပြေးကြလိမ့်မည်။</p> <p>ပိုင်ယဲ့ခေါင်းထဲ ထူးခြားသည့်စိတ်ကူးသစ်တစ်ခု ရလာသည်။</p> <p>"တောင်တန်းကို အကိုတို့တာအိုလမ်းစဉ်ဂိုဏ်းဆီ ယူသွားလို့ရတာပဲမဟုတ်လား"</p> <p>လုယန်နှင့်အတူ လှည့်ပတ်လျှောက်သွားပြီး စွန့်စားခန်းမဖွင့်နိုင်သော်လည်း နေရာအပြောင်းအလဲလုပ်နိုင်လျှင်ပင် မဆိုးလှ။</p> <p>လုယန် ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြစ်သွားသည်။ ဘယ်လိုပြန်ပြောရမှန်းမသိတော့။</p> <p>သိစိတ်နယ်မြေတွင် နတ်မယ်က စိတ်ကျေနပ်ဟန်ဖြင့် ခေါင်းငြိမ့်သည်။ လုယန်အတွေးက သူနှင့်တစ်ထပ်တည်းကျသည်။</p> <p>"ရှောင်ယန်က တောင်တန်းကိုသယ်သွားရင် မြင်သာထင်သာဖြစ်လွန်းတယ်လို့ တမင်စကားခေါ်တယ်။ ဒီတော့ ပိုင်ယဲ့က နှင်းတောင်ကို တာအိုလမ်းစဉ်ဂိုဏ်းထဲကိုရွှေ့ဖို့ အလိုလိုတွေးမိလာတယ်။ လိမ္မာပါးနပ်မှုက ငါ့ထက်မညံ့လှဘူးပဲ"</p> <p>"နတ်မယ်၊ အဓိပ္ပါယ်မရှိတာတွေ မပြောပါနဲ့။ ပိုင်ယဲ့ကိုယ်တိုင်က လိုလိုလားလားနဲ့ တာအိုလမ်းစဉ်ဂိုဏ်းကိုလိုက်မယ်လို့ ပြောတာပါ"</p> <p>လုယန် သေချာရှင်းအောင်ပြောသည်။ ပိုင်ယဲ့ကို ဂိုဏ်းသို့မျှားခေါ်သလိုဖြစ်နေလျှင် အမယွမ်နှင့်အကိုတိုင်တို့ သူ့အပေါ်အထင်လွဲသွားနိုင်သည်။</p> <p>"ဟုတ်တယ်၊ ပိုင်ယဲ့ဆန္ဒပါလို့ပဲ ငါတို့ပြောရမှာပေါ့"</p> <p>နောက်တစ်နေ့ မနက်စေစာစောတွင် ကျွေးယွဲ့က လုယန်ကို မကျေမနပ်စိုက်ကြည့်နေသည်။</p> <p>"လုယန်၊ လနန်းတော်တပည့်တွေနဲ့ မင်းရင်းနှီးတာကိစ္စမရှိဘူး။ အခုမင်းက ရှောင်ယဲ့ကိုပါ သွေးဆောင်ဖျားယောင်းချင်တယ်ပေါ့"</p> <p>သူနှင့်လုယန် ရက်ပိုင်းလောက်သာ ပြောဆိုဆက်ဆံရသေးသည်။ ယခုလုယန်က တောင်တန်းများကို တာအိုလမ်းစဉ်ဂိုဏ်းသို့ရွှေဖို့ တွေးနေသည်။ လုယန်နှင့်သာ ရေရှည်ဆက်ဆံလျှင် ဘာဖြစ်လာမည်မသိ။</p> <p>"အားရိ၊ ဒါက ငါ့ဆန္ဒပါ။ အကိုလုယန်နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ပါဘူး"</p> <p>ပိုင်ယဲ့က အမြန်ရှင်းပြသည်။</p> <p>"ပြီးတော့ ငါတာအိုလမ်းစဉ်ဂိုဏ်းကိုသွားရင် နင်လည်းသွားနိုင်မှာပဲမဟုတ်လား"</p> <p>ပိုင်ယဲ့သည် သံလွင်ဘိုးဘေးနယ်မြေမှ ထွက်၍မရ။ ကျွေးယွဲ့လည်း ထွက်မသွားနိုင်။</p> <p>ကျွေးယွဲ့ ခဏတုံ့ဆိုင်းသွားသည်။ သို့သော် ဘာမှထပ်မပြော။</p> <p>သူတည်ထောင်ခဲ့သည့် လနန်းတော်အတွက် နည်းနည်းမတရာသလို ခံစားရသည်။ သို့သော် သူလည်းနေရာပြောင်းပြီး အသစ်အဆန်းများ ခံစားချင်သည်။</p> <p>"ရှောင်ယန်တကယ်တော်တာပဲ။ ပိုင်ယဲ့ကို သိမ်းသွင်းနိုင်ရင် ပိုင်ရိလည်း ငါတို့တာအိုလမ်းစဉ်ဂိုဏ်းကို လိုက်လာရမယ်ဆိုတာ သူသိနေတယ်"</p> <p>နတ်မယ်က လုယန်လုပ်ရပ်များကို ချီးကျူးသည်။ လုယန်ကို နောက်ထပ်တိုးပေးစရာ ရာထူးနေရာမရှိ၍သာနေရသည်။ ရှိလျှင် အမြင့်ဆုံးရာထူးထိ သူတိုးပေးလိုက်ချင်သည်။</p> <p>"ရှောင်ယန်၊ နင်အခု ပဲဝါအင်ပါယာလုပ်ချင်လား"</p> <p>နတ်မယ် ဘယ်ကဘယ်လို ထိုအတွေးမျိုး ရုတ်တရက်ပေါ်လာသည်ကို လုယန်စဉ်းစားမရ။</p> <p>"အကိုလုယန်၊ ကျုပ်လည်း ဓားပညာနဲ့ပတ်သက်လို့ မရှင်းတာလေးတွေမေးချင်တယ်"</p> <p>တစ်ဘက်အကျဉ်းခန်းတံခါးမှ ရွှမ်ယွ်ထန်ဟန်က လှမ်းပြောသည်။</p> <p>မနေ့က လုယန်လမ်းညွှန်မှုကြောင့် သူ့ညီရွှဲ့ရှီလုန် အတော်လေးအကျိုးထူးခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူလည်းမနေနိုင်တော့။</p> <p>"ရပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ရွှဲ့ရှီလုန်ကနေ တစ်ဆင့်မေးလို့ရမလား"</p> <p>လုယန်က အကြံပြုသည်။ ရွှဲ့ရှီလုန်အကျဉ်းခန်းက သူတို့နှစ်ယောက်ကြားတွင်ရှိနေသည်။ ရွှမ်ယွမ်ထန်ဟန် အတော်လေးအားစိုက်၍ အော်ပြောနေရသည်။</p> <p>"ညီလေးရွှဲ့၊ မိတ်ဆွေလုကို မေးပေးပါ။ ငန်းရိုင်းသဲပြင်ကျဓားပညာကို ငါလေ့ကျင့်တုန်းက တစ်ခုခုလိုသလို အမြဲခံစားရတယ်။ အဲတာဘာလိုနေတာဖြစ်မလဲ"</p> <p>ရွှဲ့ရှီလုန်က သူ့အကိုကို ထူးဆန်းသည့်အကြည့်ဖြင့် လှည့်ကြည့်သည်။</p> <p>"ဒီမေးခွန်းလောက်တော့ ကျုပ်လည်းဖြေနိုင်ပါတယ်"</p> <p>ရွှမ်ယွမ်ထန်ဟန် သူ့ညီကို သံသယမျက်လုံးဖြင့်ကြည့်သည်။</p> <p>"မင်းဖြေနိုင်တယ်ပေါ့။ ဒါဆိုဘာလို မင်းအရင်ကတည်းက ဘာလို့မပြောတာလဲ"</p> <p>"အကိုတမင်တကာ လျှော့ပေါ့ပြီး သရုပ်ပြနေတယ်ထင်လို့ပါ"</p> <p>"ဘာလျှော့ပေါ့ရမှာလဲကွာ။ အဲဒါ ငါ့ကျင့်စဉ်စွမ်းအားအစစ်ပဲ"</p> <p>ရွှမ်ယွမ်ထန်ဟန် ဒေါသတကြီးအော်လိုက်သည်။</p> <p>"တိုးတိုးလုပ်ပါအကို၊ အဲလိုအော်နေတော့ အကို့ဓားပညာ အဆင့်မမီတာ အကျဉ်းထောင်တစ်ခုလုံး သိသွားမှာပေါ့"</p> <p>"ဘာလျှော့ပေါ့ရမှာလဲကွာ။ အဲဒါ ငါ့ကျင့်စဉ်စွမ်းအားအစစ်ပဲ"</p> <p>"နှစ်ခါအော်စရာမလိုပါဘူး။ ပထမတစ်ခါပြောကတည်းက ကျုပ်ကောင်းကောင်းကြားပါတယ်"</p> <p>ရွှဲ့ရှီလုန် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ပြောသည်။ ရွှမ်ယွမ်ထန်ဟန်ကို သူ့အကိုရင်းများဖြစ်လေသလားဟု မကြာခဏတွေးမိသည်။</p> <p>"မရဘူး။ နှစ်ခါအော်ရမယ်။ မဟုတ်ရင် ငါစိတ်မကျေနပ်ဘူး"</p> <p>ရွှမ်ယွမ်ထန်ဟန်ကပြောသည်။ သူ့အတွေးများကို အမြဲတမ်းရှင်းလင်းအောင်ထားသည်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို လုံးဝမညှာ။</p> <p>"ကောင်းပြီလေ"</p> <p>ရွဲ့ရှီလုန်က သူ့မေးခွန်းများကို တစ်ခုချင်းဖြေသည်။ သို့သော် အားလုံးဖြေနိုင်သည်တော့မဟုတ်။ ခက်ခဲသည့်မေးခွန်းမျိုးအတွက် လုယန်ကိုအကူအညီတောင်းရသည်။</p> <p>"မိတ်ဆွေလုရှေ့မှာနေရတာ ကျုပ်ကိုယ်ကျုပ်ရှက်မိတယ်"</p> <p>ရွှဲ့ရှီလုန်က နည်းနည်းရှက်နေဟန်ဖြင့်ပြောသည်။</p> <p>"အဲလိုမဟုတ်ပါဘူး။ ဒီလိုဓားပညာဖလှယ်တာက မင်းနဲ့ရွှမ်ယွမ်ကို ကူညီရုံသက်သက်မဟုတ်ဘူး။ ငါ့အတွက်လည်း အများကြီးအကျိုးရှိပါတယ်"</p> <p>ရွှဲ့ရှီလုန် စကားပြန်ပြောရန်ပြင်နေစဉ် သူရုတ်တရက် အမူအရာပြောင်းသွားသည်။ မျက်နှာတွင် ချွေးသီးချွေးပေါက်များပေါ်လာပြီး မြေပေါ်လူးလှိမ့်၍ အော်ဟစ်နေသည်။</p> <p>"ဆူလိုက်တာ"</p> <p>တစ်ခန်းကျော်တွင်ရှိနေသည့် ကျွေးယွဲ့ကပြောသည်။</p> <p>ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် ဘယ်သူမှမမြင်အောင် အရိယဖလသန္ဓေစွမ်းအားဖြင့် ရွှဲ့ရှီလုန်ကိုချိန်ရွှယ်၍ တစ်ချက်လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ ချက်ချင်းအော်သံရပ်သွားသည်။</p> <p>ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လူးလှိမ့်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း ရွှဲ့ရှီလုန်မျက်နှာက ပျော်ရွှင်ကြည်နူး၍ သက်တောင့်သက်သာခံစားနေရဟန်မျိုးရှိသည်။</p> <p>ကျွေးယွဲ့၏လှုပ်ရှားမှုကို ဘယ်သူမှမရိပ်မိ။ သို့သော် ထိုလူများထဲတွင် နတ်မယ်တော့မပါ။</p> <p>"ဝေဒနာကို ပျော်စရာလို့ထင်အောင် လုပ်လိုက်တာပဲ။ သူက ခံစားချက်ခုနစ်မျိုးအရိယဖလသန္ဓေရထားတာလား"</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save