Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၉၅၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">ခံစားချက်အရိယဖလသန္ဓေ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p>"ခံစားချက်ခုနစ်မျိုး အရိယဖလသန္ဓေလား။ အရိယဖလသန္ဓေစွမ်းအားနဲ့ ခံစားချက်တွေကို ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့သဘောလား"</p> <p>မြေပေါ်တွင် ပိုးလောက်လန်းလိုတွန့်လိမ်နေပြီး မျက်နှာက ထူးထူးဆန်းဆန်းပြုံးရွှင်နေသည့် ရွှဲ့ရှီလုန်ကို လုယန်ကြည့်နေသည်။</p> <p>ရွှဲ့ရှီလုန်နိုးလာလျှင် ဘယ်လိုဖြစ်မည်မသိ။ သေချင်စိတ်ပေါက်ချင်လည်း ပေါက်သွားနိုင်သည်။</p> <p>"ဝေဒနာကို သည်းမခံနိုင်ရင် လက်ခံပြီး ပျော်စရာအဖြစ်ခံစားရမယ်ဆိုတာမျိုးလား"</p> <p>"ရွှဲ့ရှီလုန်က ဒီလိုစိတ်ကျင့်စဉ်မျိုးကို နားလည်ထားတယ်ပေါ့။ တကယ်လေးစားစရာပဲ"</p> <p>"သူက ငါတို့မျိုးဆက်ရဲ့ တကယ့်စံပြတစ်ယောက်ပါပဲ"</p> <p>ရွှဲ့ရှီလုန်အဖြစ်ကိုကြည့်၍ အကျဉ်းသားများ လေးစားနေကြသည်။ ထူးခြားသည့် စိတ်ဓာတ်မျိုးရှိပြီး ‌နောင်တစ်ချိန်အောင်မြင်လာမည်လူဟု ယူဆကြသည်။</p> <p>"ဟုတ်တယ်။ ခံစားချက်ခုနစ်မျိုးအရိယဖလသန္ဓေက လူတစ်ယောက်ကို ပျော်အောင် ဒေါသထွက်အောင် ကြောက်လန့်အောင်..ဒါမျိုးတွေလုပ်နိုင်တယ်။ ရှေးဟောင်းခေတ်က ဒီလိုအရိယဖလမျိုးတည်ဆောက်နိုင်တဲ့လူတွေ အတော်များများရှိတယ်။</p> <p>သုခုအရှင်ဆိုတဲ့တစ်ယောက်ကို ငါမှတ်မိသေးတယ်။ တစ်ခြားလူတွေရဲ့ စိတ်ခံစားချက်ကို သူ့စိတ်ကြိုက်ထိန်းချုပ်နိုင်တယ်။ တစ်ဘက်လူက အရိုက်ခံရရင်တောင် ဒေါသမထွက်ဘဲ ‌ပျော်နေတာမျိုးပေါ့။ ဥပမာ ဘယ်သူ့ကိုမဆို သူ့ကိုချစ်လာအောင် ထိန်းချုပ်နိုင်တယ်။ ယောက်ျားဖြစ်ဖြစ် မိန်းမဖြစ်ဖြစ်ပေါ့။</p> <p>သူ့စိတ်ထဲက အကြောက်တရားကိုလည်း ပယ်ဖျောက်နိုင်တယ်။ ဘယ်လောက်အန္တရာယ်ကြုံကြုံ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နဲ့ ရင်ဆိုင်နိုင်တယ်။ နောက်တစ်မျိုးက သူ့ရန်သူကို ဝမ်းနည်းပြီး တိုက်ခိုက်ချင်စိတ်ပျောက်သွားအောင် လုပ်နိုင်တယ်။ ဒါမှမဟုတ် ဒေါသထွက်ပြီး ဆင်ခြင်ဉာဏ်ကင်းမဲ့အောင်လုပ်နိုင်တယ်။</p> <p>သူ့စွမ်းအားကို သုံးနိုင်တဲ့အခြေအနေတွေ အများကြီးရှိတယ်"</p> <p>"နောက်ပိုင်း သူဘာဖြစ်သွားလဲ"</p> <p>"ကိုးဆမသေမျိုးနဲ့ တိုက်ခိုက်တယ်။ အဲဒီတုန်းက နှစ်ယောက်လုံး မသေမျိုးတစ်ဝက်အဆင့်တွေပေါ့။ စွမ်းအားချင်း သိပ်မကွာဘူး။ အနိုင်အရှုံးပေါ်ဖို့ ခက်ခဲတယ်။</p> <p>သုခအရှင်က ကိုးဆမသေမျိုးကို ဝမ်းနည်းတဲ့အခြေအနေရောက်အောင် တွန်းပို့တယ်။ အဲဒါကြောင့်ပဲ သူဒုက္ခရောက်သွားတာ။</p> <p>ဝမ်းနည်းစိတ်ဆိုတာက ဒေါသနဲ့ဆက်စပ်နေတာလေ။ ကိုးဆမသေမျိုးက ဝမ်းနည်းနေရာကနေ ရုတ်တရက်ဒေါသထွက်လာတယ်။ သွေးကြောတွေဖောင်းထပြီး မျက်လုံးတွေနီရဲလာတယ်။</p> <p>ခံစားချက်ပေါက်ကွဲထွက်တော့ သူ့စွမ်းအားတွေတိုးလာတယ်။ နှစ်ခါလောက်မာန်သွင်းအော်ဟစ်ပြီးတော့ သုခအရှင်ကိုသတ်လိုက်တယ်။</p> <p>အဲ...ပြီးတော့ ဟာရမ်ရွှေသန္ဓေတည်ဆောက်ခဲ့တဲ့လူကလည်း အဲဒီ့ခံစားချက်တာအိုလမ်းစဉ်ပဲ။ ဟာရမ်ကနေ 'အချစ်'ကို သူနားလည်လာတယ်။ ပြီးတော့ ခံစားချက်ခုနစ်မျိုးကို သဘောပေါက်လာတယ်။</p> <p>ခံစားချက်ခုနစ်မျိုးအရိယဖလသန္ဓေရတော့ သူ့ကိုစွဲလန်းတဲ့မိန်းကလေးကျင့်ကြံသူတွေ ပိုများလာတယ်။ သူ့အဆုံးသတ်ကတော့ နင်သိထားတဲ့အတိုင်းပဲ။ မိန်းမတွေက သူ့အပေါ်အချစ်လွန်ကဲပြီး တစ်ယောက်တစ်ပိုင်းစီဖဲ့ယူကြတယ်။</p> <p>အဲဒီတုန်းက ငါအဝေးကကြည့်နေတာ။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်းတွေကို မိန်းကလေးတွေအားလုံး ကိုယ်စီကိုင်ထားတယ်။ သူတို့မျက်နှာနဲ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ သွေးတွေစွမ်းပြီး အေးစက်စက်သွားဖြဲပြုံးနေကြတယ်။ တကယ်ကြောက်စရာကောင်းတယ်"</p> <p>လုယန် တုန်လှုပ်သွားသည်။ ထိုမြင်ကွင်းမျိုးသည် တကယ်ခြောက်ခြားစရာကောင်းသည်ည်။ သူထိုသို့မကြုံရသည်မှာ များစွာကံကောင်းသည်။</p> <p>သစ်သီးခြင်းထဲမှ ဝိညာဉ်သစ်သီးတစ်လုံးယူ၍ သူစားလိုက်သည်။</p> <p>"အရသာ တော်တော်ကောင်းတာပဲ။ ဂိုဏ်းကိုပြန်ရင် အမယွမ်အတွက် လက်ဆောင်ဝယ်သွားဦးမယ်"</p> <p>စားနေသည့်သစ်သီးက အဖြူရောင်သစ်သီးဖြစ်သည်။ အမျိုးအမည်တော့မသိ။ အတော်လေးအရသာရှိသည်။</p> <p>"ဒါကို‌ကောင်းတယ်လို့ခေါ်တယ်ပေါ့။ ငါမသေမျိုးသစ်သီးတစ်လုံး စိုက်နိုင်တဲ့အချိန်ထိစောင့်ပါ။ တကယ့်အရသာအစစ်က ဘယ်လိုလဲဆိုတာ နင့်ကိုလက်တွေ့ပြမယ်"</p> <p>အတွေးတိမ်သည့်လုယန်ကို နတ်မယ်နှာခေါင်းရှုံ့သည်။</p> <p>"...ကျုပ်အမှတ်မလွဲရင် ခင်ဗျားရဲ့မသေမျိုးသစ်သီးအာနိသင်က အလောင်းမပုပ်မသိုးအောင် တားနိုင်တာမဟုတ်လား"</p> <p>နတ်မယ်၏မသေမျိုးသစ်သီးသည် ဖုတ်ကောင်များစားသည့်အရာဖြစ်နိုင်သည်ဟု သူအမြဲတွေးခဲ့သည်။</p> <p>"အာနိသင်က အာနိသင်၊ အရသာက အရသာပဲ။ ဒီိနှစ်ခုက ဘာမှမဆိုင်ဘူး"</p> <p>နတ်မယ်ကိုယ်တိုင် စိုက်ပျိုးသည့် မသေမျိုးသစ်သီးသည် အာနိသင်ကို ထည့်မစဉ်းစားလျှင် အရသာက တကယ်ထိပ်တန်းဖြစ်သည်။</p> <p>"ငါ့နောက်ကိုလိုက်ရတဲ့ အကျိုးကျေးဇူးတွေကိုသာ ခံစားစမ်းပါ။ ရှေးဟောင်းခေတ်တုန်းကဆိုရင် မသေမျိုးတွေနဲ့ ရှောင်လင်းတို့လူနည်းစုပဲ ဒီသစ်သီးကို မြည်းစမ်းခွင့်ရတာ"</p> <p>လုယန် ပြန်မဖြေ။ အကျိုးကျေးဇူးခံစားရခြင်းလား ဒုက္ခခံနေရခြင်းလား သူမဝေခွဲတတ်။</p> <p>သူ့လှုပ်ရှားမှုကို သတိထားမိသူမရှိမှန်းသိပြီးနောက် ကျွေးယွဲ့ စိတ်အေးလက်အေး ကျင့်စဉ်ဝင်သည်။</p> <p>ခံစားချက်ခုနစ်မျိုးအရိယဖလသန္ဓေရဖို့ အဓိကကျသည့်သော့ချက်သည် လောကီလမ်းကိုလျှောက်ပြီး သေမျိုးလောက၏ ခံစားချက်များကို နားလည်အောင်ကြိုးစားရခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>ဒေါသ၊ သောက၊ အကြောက်တရား၊ စက်ဆုပ်ရွံရှာမှု စသည့်ခံစားမျက်များပြည့်နေသည့် အပြစ်သားခန်းမသည် ကျင့်ကြံဖို့အကောင်းဆုံးနေရာဖြစ်သည်။</p> <p>ပျော်ရွှင်စရာလည်းရှိပါသည်။</p> <p>ကျွေးယွဲ့ ညာမျက်လုံးကိုဖွင့်၍ ညာဘက်ခန်းမှလုယန်ကို တစ်ချက်ကြည့်သည်။ ပျော်ရွှင်စရာက ထိုနေရာတွင်ရှိနေသည်။</p> <p>"အကိုလုယန်၊ အဆင်ပြေရဲ့လား"</p> <p>ဧည့်သည်တစ်ယောက်လာမှန်း သိလိုက်သဖြင့် မျက်နှာကိုပြုံးထားပြီး လုယန်ခေါင်းလှည့်ကြည့်သည်။</p> <p>"အဆင်ပြေ...အဲ ညီမထောင်လား"</p> <p>သရဲတစ်ကောင်မြင်လိုက်ရသလို ထင်မိသည်။ ထောင်ယော်ယဲ့က ဤနေရာသို့ ဘယ်လိုရောက်လာသည်မသိ။</p> <p>"ဟုတ်ပါတယ်"</p> <p>ထောင်ယော်ယဲ့က ကြည်လင်စွာပြုံး၍ပြောသည်။ အထုပ်တစ်ထုပ်ကိုင်ထားသည်။</p> <p>"အကိုလုနဲ့မတွေ့ရတာ သိပ်မကြာသေးဘူး။ အခု အရမ်းသေးသွားပါလား"</p> <p>ထောင်ယော်ယဲ့က ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်၍ သံဘားတိုင်များကြားမှ လုယန်ကို လှမ်းပြောသည်။ သူ့စကားသံတွင် အပျော်ရိပ်လွှမ်းနေသည်။</p> <p>"လနန်းတာ်ကို မင်းဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရောက်လာတာလဲ"</p> <p>လုယန် မချိပြုံးပြုံးနေရသည်။ ထောင်ယော်ယဲ့ ဂိုဏ်းသို့ပြန်ရောက်လျှင် သူခန္ဓာကိုယ်ကျုံ့သည့်သတင်း လျှောက်ဖြန့်လိုက်မည်ကို စိုးရိမ်နေသည်။</p> <p>အပြစ်သားခန်းမမှ လူအားလုံး သူ့အဖြစ်ကို သိကြသည်။ သို့သော် ထိုလူများသည် လောလောဆယ် ထောင်ထဲမှထွက်နိုင်ဦးမည်မဟုတ်။</p> <p>သို့သော် ထောင်ယော်ယဲ့က ထိုလူများနှင့်မတူ။ သူ့လက်ရှိပုံစံကို မှတ်တမ်းယူသွားပြီး အိပ်မက်ရေပွက်ထဲ ထည့်သုံးချင်သုံးလိမ့်မည်။</p> <p>"အကိုဒီကိုရောက်နေတယ်ကြားလို့ပါ။ ကျွန်မလည်း ဒီကိုရောက်ဖူးချင်တာနဲ့ အလည်လာခဲ့တာ။ အကိုဒီလိုအဖြစ်မျိး ကြုံနေမယ်ထင်မထားဘူး"</p> <p>ထောင်ယော်ယဲ့ လုယန်ကို ကြည့်နေသည်။ သေးငယ်သည့်ဦးခေါင်းကို ပွတ်သပ်ချင်စိတ် မနည်းထိန်းထားရသည်။</p> <p>လုယန်စိုးရိမ်နေသည့်အဖြစ်ကို ရိပ်စားမိသဖြင့် သူစပြောသည်။</p> <p>"ဒါပေမယ့် စိတ်ချပါအကိုလု၊ အကိုခန္ဓာကိုယ်သေးသွားတဲ့အကြောင်း ဘယ်သူ့ကိုမှမပြောပါဘူး"</p> <p>"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ညီမထောင်"</p> <p>လုယန် အသက်ရှူချောင်သွားသည်။ ညီမထောင်သည် တကယ်ယုံကြည်အားထားရသည်။</p> <p>ကျွေးယွဲ့က သူတို့နှစ်ယောက်၏ ခံစားချက်အပြောင်းအလဲကို လျှို့ဝှက်စောင့်ကြည့်နေသည်။ မှန်သည်။ အတော်လေး ပြဇာတ်ဆန်သည်။</p> <p>"အကို၊ ဘာလို့ဒီမှာ သစ်သီးခြင်းတွေအများကြီးရှိနေတာလဲ။ အကိုအားလုံးကုန်အောင် စားနိုင်လို့လား"</p> <p>သစ်သီးခြင်းများကိုကြည့်၍ ထောင်ယော်ယဲ့ တအံ့တဩပြောသည်။</p> <p>လုယန် မချိပြုံးပြုံးသည်။ သူဘယ်လိုကုန်အောင်စားနိုင်မည်နည်း။</p> <p>"အကိုမစားနိုင်ရင် ဒါတွေဒီမှာထားလို့ နေရာကြပ်တာပေါ့။ ညီမနည်းနည်းယူသွားမယ်။ ဂိုဏ်းကိုပြန်ရောက်ရင် ညီအကိုမောင်နှမတွေကို လက်ဆောင်ပေးလိုက်မယ်လေ"</p> <p>"ဒါဆိုရင် ညီမထောင်ကိုပဲ ဒုက္ခပေးရတော့မယ်"</p> <p>ထေင်ယော်ယဲ့ကပြုံး၍ သစ်သီးခြင်းတစ်ခုပြီးတစ်ခုယူသည်။</p> <p>"အကို့ကိစ္စက ညီမကိစ္စပါပဲ။ ဒုက္ခလို့ မတွေးပါဘူး"</p> <p>ထောင်ယော်ယဲ့က ပါလာသည်အထုပ်ကိုဖြေသည်။ အထပ်လေးခုပါသည့် နေ့လည်စာဘူးဖြစ်သည်။</p> <p>"အကို၊ ကျွန်မ အခုရက်ပိုင်း အချက်အပြုတ်ပညာလေ့ကျင့်နေတာ။ အစားအသောက်နည်းနည်းအပိုလုပ်ထားတယ်။ အကိုကြိုက်မကြိုက်တော့မသိဘူး။ စားကြည့်ပါဦး"</p> <p>"ညီမထောင်လုပ်ထားတဲ့ အစားအသောက်ဆိုမှတော့ အရသာက ပြိုင်ဘက်ကင်းပဲဖြစ်မှာပေါ့"</p> <p>လုယန်က ပြုံး၍ပြောသည်။ အနည်းဆုံးတော့ ဝိညာဉ်သစ်သီးများ နေ့တိုင်းစားနေစရာမလိုတော့။</p> <p>ခဏစကားပြောပြိးနောက် ထောင်ယော်ယဲ့က နှုတ်ဆက်သည်။</p> <p>"ကျွန်မ လုပ်စရာကိစ္စလေးတွေရှိလို့ သွားတော့မယ်။ မနက်ဖြန်မှ အကို့ဆီ ထပ်လာခဲ့မယ်"</p> <p>"ဖြေးဖြေးသွားပါ ညီမထောင်"</p> <p>လုယန် လက်ပြနှုတ်ဆက်သည်။</p> <p>ထောင်‌ယော်ယဲ့က အင်္ကျီလက်ထဲတွင် မှော်ဖန်လုံးတစ်ခုဝှက်ထားပြီး မှတ်တမ်းယူသွားသည်ကို လုယန်မသိလိုက်။</p> <p>ထောင်ယော်ယဲ့၏ ဟင်းချက်လက်ရာက အတော်ကောင်းသည်။ ဝိညာဉ်ပြောင်းအဆင့်စားဖိုမှူးများနှင့်ပင် ယှဉ်နိုင်လောက်သည်။ အစားအသောက်များက အဟာရလည်းမျှတသည်။ အမျိုးအမည်စုံလင်သည်။ ကျင့်ကြံမှုအတွက် များစွာအကျိုးရှိသည်။</p> <p>စားသောက်နေရင်း မေးခွန်းတစ်ခုကို သူစဉ်းစားနေသည်။</p> <p>"ငါလနန်းတော်ကိုရောက်တာ ရက်အတော်ကြာပြီ။ ညီမထောင်က ဘာလို့အခုမှလာတွေ့တာလဲ။ တာအိုလမ်းစဉ်ဂိုဏ်းကနေ လနန်းတော်ကိုလာဖို့ အဲလောက်အချိန်ကြာပါ့မလား။</p> <p>ဒါမှမဟုတ် သူငါ့အကြောင်းကို အရိုးရိုင်းဆီကနေတစ်ဆင့် သိခဲ့ရလို့များလား"</p> <p>......</p> <p>ထောင်ယော်ယဲ့ အပြစ်သားခန်းမထဲမှ ထွက်လာသည်။ စူးရှသည့်နေရောင်ခြည်ကိုကာဖို့ ညာလက်ကိုမြှောက်လိုက်သည်။ တံခါးဝါတွင် သူ့ကိုစောင့်နေသည့် လူတစ်ယောက်ရှိသည်။</p> <p>"အကိုလုအခြေအနေကို ပြောပြဖို့ ညီမလန်က ငါ့ဆီအရင်ဆက်သွယ်လာမယ်လို့ ထင်မထားခဲ့ဘူး"</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save