Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၉၅၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p>ဤရက်ပိုင်းအတွင်း သိသိသာသာအားလပ်ချိန်ပိုရလာသည်ကို လုယန်သတိထားမိသည်။ ထောင်ယော်ယဲ့နှင့်လန်ထင်သာ အစားအသောက်လာပို့သည်။ တစ်ခြားလူများ လုံးဝလာမလည်ကြ။</p> <p>ပုံမှန်အကျဉ်းသားဘဝသည် ထိုသို့ဖြစ်သင့်သည်။ လာလည်သူအဆက်မပြတ်ရှိနေသည်က ပုံမှန်မဟုတ်။</p> <p>ပုံမှန်ဟုတ်ဟုတ်မဟုတ်ဟုတ် သူနှင့်သိပ််မဆိုင်လှသော်လည်း အကျဉ်းခန်းထဲဲတွင်ရှိနေသူက နတ်မယ်ဖြစ်သည်။</p> <p>ကျွေးယုက နေ့ခင်းပိုင်းတွင် လုယန်ကို တိတ်တဆိတ်အကဲခတ်နေသည်။ အချိန်အများစုကို လုယန် ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ဖြတ်သန်းနေသည်ဟု သူမြင်သည်။ သူတစ်ခါမှမမြင်ဖူးသည့် သန့်စင်သည့်ပျော်ရွှင်မှုမျိုးဖြစ်သည်။</p> <p>သူ့အရိယဖလသန္ဓေစွမ်းအားဖြင့် ပျော်ရွှင်မှုဖန်တီးလျှင်ပင် ထိုမျှဖြူစင်သည့် အပျော်စိတ်မျိုး ရမည်မဟုတ်။</p> <p>"ဒါဟာ ဒဏ္ဍာရီထဲမှာကြားဖူးတဲ့ အပြစ်ကင်းတဲ့ကလေးစိတ်ဆိုတာများလား"</p> <p>ဖြူစင်သည့် ကလေးတစ်ယောက်၏စိတ်ဓာတ်မျိုးကို ကျင့်ကြံသူတိုင်းလိုချင်ကြသည်. သို့သော် ကျွေးယွဲ့သိသလောက် ထိုစိတ်ဓာတ်မျိုး ဘယ်သူမှမရဖူးသေး။</p> <p>"အတော်ထူးဆန်းတဲ့ ကောင်လေးပဲ"</p> <p>"အဲ..ငါ့ကျင့်စဉ်စွမ်းအားတွေ ပြန်ရလာပြီလား"</p> <p>ကျင့်စဉ်အဆင့် တဖြေးဖြေးတက်လာသည်ကို လုယန်ခံားမိသည်။ ချီသန့်စင်အဆင့်မှ အခြေတည်အဆင့်....နောက်ဆုံး ဝိညာဉ်ပြောင်းအခြေခံအဆင့်သို့ ရောက်လာသည်။</p> <p>"ငါ့ခန္ဓာကိုယ်လည်း မကြာခင်ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်တော့မယ်ထင်တယ်"</p> <p>နတ်မယ်က ပြောသည်။ လုယန် တဖြေးဖြေးအရွယ်အစားကြီးလာသည်ကို သူနည်းနည်းတော့ဘဝင်မကျ။</p> <p>မှန်သည်။ နေ့တစ်ပိုင်းကုန်လွန်ပြီးနောက် မီးခိုးဖြူများ လုယန်ခန္ဓာကိုယ်မှထွက်လာပြီး မြင်ကွင်းတစ်ခုလုံးဝေဝါးသွားသည်။ ထိုအချိန်ကို လက်လွတ်မခံဘဲ ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ထဲမှ သင့်တော်သည့်အဝတ်အစားတစ်ချို့ကို လုယန်အမြန်ထုတ်ဝတ်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် မူလခန္ဓာကိုယ် ပြန်ရလာသည်။</p> <p>"ဟူး...ပုံမှန်ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ သွားလာလှုပ်ရှားရတာက အများကြီးပိုအဆင်ပြေတာပဲ"</p> <p>တစ်ခြားကိစ္စများမပြောသေး။ အနည်းဆုံးတော့ ဝိညာဉ်သစ်သီးတစ်လုံးကို လက်တစ်ဘက်တည်း ကိုင်ထားနိုင်ပြီဖြစ်သည်။ ကလေးအသွင်ပြောင်းနေသည့်အချိန်က လက်နှစ်ဘက်ဖြင့် ကိုင်ရသည်။</p> <p>"ငါပုံမှန််ဖြစ်သွားပြီဆိုတော့ လနန်းတော်ညီအမတွေအားလုံးလည်း ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်ကြလောက်ပြီ။ ရွှဲ့ရှီလုန်၊ ငါအရင်သွားနှင့်တော့မယ်"</p> <p>လုယန်က ရွှဲ့ရှီလုန်ကို လက်နှစ်ဘက်ဆုပ်၍ နှုတ်ဆက်သည်။</p> <p>ငါးရက်ကုန်လွန်သွားသည်။ အပြစ်သားခန်းမထဲမှ သူထွက်ခွင့်ရပြီဖြစ်သည်။</p> <p>လုယန် မြင်ကွင်းမှပျောက်သွားသည်အထိ ကျွေးယွဲ့စိုက်ကြည့်နေသည်။ တစ်ခုခု သဘောပေါက်သွားဟန်ရှိသည်။</p> <p>ခံစားချက်ခုနစ်မျီုးအရိယဖလသန္ဓေပြည့်စုံဖို့ အရေးကြီးဆုံးအချက်က လူ့လောက၏ ခံစားချက်မျိုးစုံကို တွေ့ကြုံခံစားကြည့်ဖို့ဖြစ်သည်။ ဤရက်ပိုင်း လုယန်ကို စောင့်ကြည့်ခဲ့သည်။ ပျော်ရွှင်မှုခံစားချက်အကြောင်း သူအတော်နားလည်လာသည်။</p> <p>အရိယဖလသန္ဓေကို သူလျှို့ဝှက်ဆင့်ခေါ်သည်။ ခုနစ်ထပ်အ‌ဆောက်အဦးသဏ္ဌာန်ရှိသည်။ သန္ဓေက တဖြေးဖြေးစတင်ခိုင်မာလာလာသည်။</p> <p>"သန့်စင်တဲ့ပျော်ရွှင်မှု...ထူးဆန်းတယ်။ ပျော်ရွှင်တဲ့ခံစားချက်အပြင် ဒီကောင်လေးလုယန်က သူ့ကိုယ်သူလည်းသဘောကျနေသလိုပဲ..."</p> <p>ကျွေးယွဲ့ မျက်မှောင်ကျုံ့သွားသည်။ လုယန်အခြေအနေကို သူနားမလည်။</p> <p>"အတ္တဆန်တဲ့အချစ်မျိုးလား...ဒါလည်း မဟုတ်လောက်ဘူး။...သန့်စင်တဲ့ပျော်ရွှင်မှု...ကိုယ့်ကိုယ်ကို သဘောကျတယ်..."</p> <p>လုယန်ကိုစောင့်ကြည့်ခဲ့သည့် မှတ်ဉာဏ်များကို ပြန်သုံးသပ်သည်။ တွေးလေလေ နားမလည်နိုင်လေဖြစ်လာသည်။</p> <p>ခံစားချက်အရိယဖလသန္ဓေက သူလက်ဝါး‌ပေါ်တွင် အဆက်မပြတ်တုန်ခါလာသည်။ ကွဲထွက်တော့မလိုဖြစ်နေသည်။</p> <p>သူမျက်နှာအကြီးအကျယ်ပျက်သွားသည်။</p> <p>"အခြေအနေမကောင်းတော့ဘူး..."</p> <p>.........</p> <p>"အကြီးအကဲမိုရန်၊ ကျုပ်သွားတော့မယ်"</p> <p>လုယန်က တံခါးစောင့်မိုရန်ကိုနှုတ်ဆက်၍ အပြစ်သားခန်းမထဲမှ တရားဝင်ထွက်သွားသည်။</p> <p>အမှန်တော့ မိုရန် ထိုကောင်လေးကို ထွက်မသွားစေချင်။ ထိုကောင်လေးရှိနေလျှင် အပြစ်သားခန်းမက သက်ဝင်စည်ကားနေသည်။ သူစာရေးဖို့အတွက် စိတ်ကူးစိတ်သန်း များစွာရသည်။</p> <p>"အခုမှပဲ ထွက်နိုင်တော့တယ်"</p> <p>လုယန် လည်ပင်းအကြောအချဉ်ဆန့်ရင်း အပြစ်သားခန်းမထဲမှ ထွက်သည်။ မှော်စက်ဝန်းဖိနှိပ်မှုမရှိတော့သဖြင့် သူ့ကျင့်စဉ်စွမ်းအားကို လွတ်လပ်စွာအသုံးချနိုင်လာသည်။</p> <p>"ညီမထောင်ကို အရင်သွားတွေ့ရမယ်"</p> <p>ပထမဧည့်သည်ဆောင်တွင် သူနေသည်။ ထို့ကြောင့် ညီမထောင်သည် သူနှင့်ကပ်လျက် ဧည့်သည်ဆောင်တွင် ရှိလိမ့်မည်။</p> <p>အပြစ်သားခန်းမနှင့် ဧည့်သည်ဆောင်က အတော်ဝေးသည်။ လနန်းတော်ထဲတွင် ပျံသန်းမှုကို တားမြစ်ထားသည်။ ထို့ကြောင့် လမ်းလျှောက်၍သာ ပြန်ရသည်။</p> <p>"ရှောင်ယန်၊ ခဏနေရင် နင်ဒုက္ခနည်းနည်းရောက်လိမ့်မယ်"</p> <p>နတ်မယ်က ရုတ်တရက် သတိပေးလာသည်။</p> <p>"ဒုက္ခနည်းနည်း...ဟုတ်လား"</p> <p>လုယန် နားမလည်။ ဤနေရာသည် လသံလွင်နန်းတော်ဖြစ်သည်။ ဘာဒုက္ခရောက်စရာရှိမည်နည်း။</p> <p>"အကိုလုယန်၊ ထွက်လာပြီလား"</p> <p>ရင်းနှီးနေသည့်စကားသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ ခေါင်းလှည့်ကြည့်သည်။ သူ့ဆီလာလည်ဖူးသည့် ဟဲမြောင်ဖြစ်သည်။</p> <p>"ညီမဟဲမြောင်ပါလား၊ ကျုပ်အတွက် စိတ်ပူပေးခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ မင်းလည်း ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်သွားပြီပဲ။ ဒီကိစ္စအတွက် ဂုဏ်ပြုပွဲလုပ်-"</p> <p>လုယန်စကားမဆုံးမီ ဟဲမြောင်က သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ ပြေးဝင်လာသည်။ ရွှန်းလဲ့သည့် မျက်လုံးအစုံဖြင့် သူ့ကိုမော့ကြည့်သည်။</p> <p>"ညီမဟဲမြောင်၊ ဘာအန္တရာယ်ကြုံလာလို့လဲ"</p> <p>ဟဲမြောင်လုပ်ရပ်ကြောင့် လုယန်အံ့အားသင့်နေသည်။</p> <p>"အကို၊ ကျွန်မ အကို့ကိုသဘောကျတယ်"</p> <p>"ဟာ.."</p> <p>ပို၍အံ့အားသင့်သွားသည်။</p> <p>"အကို၊ ကျွန်မတို့နှစ်ယောက် တောင်ပေါ်ကဆင်းပြီး မိုးမြေအဆုံးထိ လျှောက်သွားကြမယ်။ လောကကြီးရဲ့ ထူးခြားဆန်းကြယ်မှုတွေကို ခံစားကြမယ်လေ"</p> <p>"နေပါဦး နေပါဦး ညီမဟဲ။ ခဏလေး စိတ်အေးအေးထားပါဦး"</p> <p>လုယန်က ဟဲမြောင်ပုခုံးကို ဆွဲထူသည်။ တစ်ခုခုမူမမှန်ကြောင်း ရိပ်စားမိသည်။</p> <p>"အဲလောက်ကြီး စိတ်မလှုပ်ရှားပါနဲ့။ အေးအေးဆေးဆေးထိုင်ပြီး ပြောကြတာပေါ့..."</p> <p>"အကိုမှာ တစ်ခြားသဘောကျတဲ့လူရှိနေပြီလား။...မရဘူး၊ အကိုကျွန်မကိုပဲ ကြိုက်ရမယ်"</p> <p>ဟဲမြောင်နောက်ဘက်မှ ကျောက်စိမ်းပန်းအိုးတစ်ခု လွင့်ပျံလာသည်။ ပန်းအိုးအဝမှ နူးညံ့သည့်အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်လာသည်။</p> <p>လုယန် ဆံပင်မွှေးများ ထောင်သွားသည်။ လန်ထင်‌ပြောဖူးသည်။ ထိုအလင်းတန်းမျိုးသည် နူးညံ့သည်ထင်ရသော်လည်း ချုပ်နှောင်သည့် စွမ်းအင်တစ်မျိုးပါဝင်သည်။ လုံးဝအထိခံ၍မရ။</p> <p>လုယန် ခြေတစ်လှမ်းအမြန်ဆုတ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို လှည့်ရှောင်သည်။ ပန်းအိုးထိခါနီးမှ သီသီလေးကပ်လွတ်သွားသည်။ ထို့နောက် ခြေနှင့်တင်ပါး တစ်သားတည်းကျေအောင် ထွက်ပြေးသည်။</p> <p>"အကို ပြေးမလွတ်ပါဘူး"</p> <p>ဟဲမြောင်ခြေထောက်အောက်တွင် သစ်ရွက်တစ်ခုပေါ်လာသည်။ လှေငယ်အရွယ်အစားထိ ပြန့်ကားလာသည်။ နှင်းသားပြင်ပေါ်တွင် လျှောစီးနိုင်သည်။</p> <p>လွတ်သည်မလွတ်သည် နောက်ထား။ အရင်ဆုံး ထွက်ပြေးရမည်။</p> <p>ဟဲမြောင်၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်က လုယန်လောက်မမြင့်။ မှော်သစ်ရွက်သုံးသည့်တိုင် လုယန်ကို အမီမလိုက်နိုင်ခဲ့။</p> <p>လုယန် စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။</p> <p>ထိုစဉ် လူတစ်ယောက် သူ့ရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။ လုယန်ပြေးလာသည်ကိုကြည့်၍ ထိုလူအံ့ဩနေသည်။</p> <p>"ညီမအန်းချွေ့ရှား၊ ညီမဟဲမြောင်ကို သွားစစ်ဆေးကြည့်ပါဦး။ သူတစ်ခုခုမူမမှန်ဘူး..."</p> <p>"ညီမဟဲကိုမေ့လိုက်ပါတော့။ အကိုက ကျွန်မအပိုင်ပဲ"</p> <p>အန်းချွေ့ရှားက ရွှေစက္ကူတစ်ရွက်ကို ဆင့်ခေါ်သည်။ နေရောင်အလင်းတွင် တောက်ပနေသည်။ စက္ကူထဲမှ စာလုံးများ ပျံထွက်လာသည်။ ကြိုးများအဖြစ်အသွင်ပြောင်း၍ လုယန်ဆီ ဆန့်ထွက်လာသည်။</p> <p>ထိုကြိုးများကို လုယန်မထိရဲ။ လွတ်အောင်အမြန်ရှောင်တိမ်းပြီး နောက်တစ်ကြိမ် ထွက်ပြေးရသည်။</p> <p>"ဘာလို့ပြေးတာလဲ၊ ရပ်ပါ"</p> <p>အန်းချွေ့ရှားက ညုတုတုလေသံဖြင့်လှမ်းခေါ်ပြီး ရွှေစက္ကူပေါ်ခုန်တက်၍ လုယန်နောက်သို့ လေထဲမှလိုက်လာသည်။</p> <p>အန်းချွေ့ရှားက ရှေ့တွင်ရှိသည်။ ဟဲမြောင်က နောက်တွင်ရှိည်။ ထို့ကြောင့် ဘယ်ဘက်သို့ လှည့်ပြေးသည်။</p> <p>သိပ်မကြာမီ ရှထန်က သူ့ကိုလမ်းပိတ်သည်။ ချင်ဖုန်၊ မိန်ကျင်း, လော်လော်..စသည့် နန်းတော်တည့်များ ထပ်ရောက်လာသည်။ အားလုံးက စွမ်းအားကိုယ်စီထုတ်၍ လုယန်ကိုအမိဖမ်းရန် ကြိုးစားကြသည်။</p> <p>"ဘာတွေဖြစ်ကုန်တာလဲ"</p> <p>နတ်မယ်ပြောခဲ့သည့် 'ဒုက္ခနည်းနည်'ဆိုသည့်စကားကို ပြန်သတိရလာသည်။</p> <p>ဤဒုက္ခက နည်းနည်းမဟုတ်။</p> <p>"ဟိုကောင်မလေးပိုင်ရိက သူ့ကျင့်စဉ်ပညာကို မကျွမ်းကျင်သေးဘူး။ ခံစားချက်ခုနစ်မျိုး အရိယဖလသန္ဓေကက အထိန်းအချုပ်လွတ်သွားပြီ။ သူ့အာနိသင်သက်ရောက်လို့ လနန်းတော်က ကျင့်ကြံသူတွေအားလုံး နင့်ကိုကြိုက်လာကြတာဖြစ်မယ်။</p> <p>အရိယဖလသန္ဓေစွမ်းအားက ငါ့ကိုတောင်ထိန်းချုပ်ဖို့ကြိုးစားသေးတယ်။ ဒါပေမယ့် ငါ့ကျင့်စဉ်အဆင့်က မြင့်တယ်လေ။ အရိယဖလသန္ဓေလောက်က ငါ့ကို ဒုက္ခမပေးရဲဘူး။ ဒါပေမယ့် ဒီကျင့်ကြံသူတွေကတော့ ခံနိုင်ရည်ဘယ်ရှိမလဲ"</p> <p>"ကျွေ့ယွဲ့ဘိုးဘေးကို သွားရှာပြီး အရိယဖလသန္ဓေစွမ်းအားကို ပြန်ရုတ်သိမ်းခိုင်းကြမလား"</p> <p>"အရိယဖလသန္ဓေတစ်ခု အထိန်းအချုပ်လွတ်ရင် ပိုင်ရိလိုကောင်မလေးမျိုး မထိန်းချုပ်နိုင်ဘူး။ ဒါပေမယ့် သိပ်တော့ ပြဿနာမရှိပါဘူး။ ညရောက်လို့ ပိုင်ယဲ့ပေါ်လာရင် အရိယဖလသန္ဓေစွမ်းအားက အလိုလိုပျောက်သွားမှာပါ။</p> <p>သူ့ကိုတစ်ပိုင်းစီဖဲ့ယူဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားဟန်ရှိသည့် နန်းတော်တပည့်မများကိုလှည့်ကြည့်ရင်း လုယန်အတော်စိတ်ပျက်သွားသည်။</p> <p>"ဒါပေမယ့် အခုမှ မနက်ပိုင်းပဲရှိသေးတာလေ"</p> <p>.....</p> <p>"အခြေအနေမကောင်းဘူး။ ခံစားချက်အရိယဖသန္ဓေ အထိန်းအချုပ်လွတ်သွားပြီ။ လူတိုင်းက ဟိုကောင်လေးလုယန်ကို ပိုင်ဆိုင်လိုစိတ်တွေ ပြင်းထန်လာကြတော့မယ်"</p> <p>ကျွေးယွဲ့ ချွေးသီးချွေးပေါက်ကျနေသည်။ သူ့အရိယဖလသန္ဓေကို ပြန်ထိန်းချုပ်နိုင်ဖို့ အတင်းကြိုးစားနေသည်။ သို့သော် ဘာမှမထူးခြားသေး။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save