Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၉၅၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">တော်ဝင်တိုက်ပွဲ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p>"မစွန်စားရတဲ့ ကျင့်စဉ်လမ်းရယ်လို့ ဘယ်တော့မှမရှိဘူး။ ကျင့်စဉ်လမ်းပေါ်ရောက်တာနဲ့ တိုက်ပွဲတွေ၊ ကောင်းကင်ဆင်းရဲတွေ ကျရှုံးမှုတွေ ကြုံရမယ်။ မသေမျိုးတစ်ဝက်ဖြစ်ရင်တောင် ဒီအတိုင်းပဲ။</p> <p>မသေမျိုးကောင်းကင်ဆင်းရဲဖြတ်တဲ့အချိန် ကျရှုံးနိုင်တယ်။ ဒါမှမဟုတ် အရိယဖလသန္ဓေက ထိန်းချုပ်မှုလွတ်သွားနိုင်တယ်"</p> <p>နတ်မယ်က သဘာဝဖြစ်စဉ်တစ်ခုအကြောင်း အလေးအနက်ရှင်းပြနေသည်။</p> <p>"ပိုင်ရိက သူနားမလည်နိုင်တဲ့ ခံစားချက်တစ်မျိုးကို နားလည်အောင်ကြိုးစားခဲ့တာဖြစ်မယ်။ ဒါကြောင့် ခံစားချက်အရိယဖလသန္ဓေက အထိန်းအချုပ်လွတ်သွားတာ။ အရိုင်းနယ်မြေမှာတုန်းက နင့်အဖြစ်ကို ပြန်တွေးကြည့်ပါ။</p> <p>အချစ်ရေးကံမကောင်းဘူးလို့ နင်ညည်းနေခဲ့တာလေ။ အခုကြည့်လိုက်၊ နင့်အချစ်ကံဇာတာ ဘယ်လောက်ကောင်းလဲ။ နင့်ကိုကြိုက်နေတဲ့လူတွေ အများကြီးပဲ။ စကားမစပ်ပြောရရင် ဟာရမ်ရွှေသန္ဓေတည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ကောင်လည်း သူမသေခင်က ဒီလိုအခြေအနေမျိုး ရင်ဆိုင်ခဲ့ရတယ်။</p> <p>နင်ကိုယ်နင် ရှေးဟောင်းမသေမျိုးတစ်ဝက်တစ်ယောက်ရဲ့ ကိုယ်ပွားလို့ တွေးကြည့်လို့ရပါတယ်"</p> <p>"ဒါပေမယ့် ကျုပ်က ဟာရမ်ရွှေသန္ဓေ တည်ဆောက်ခဲ့တာမှမဟုတ်တာ"</p> <p>လုယန် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ပြောသည်။</p> <p>"အကိုလုယန်၊ ရပ်လိုက်ပါ"</p> <p>"အကို့ကို ကျွန်မအရမ်းသဘောကျတယ်"</p> <p>"ကျွန်မတို့နှစ်ယောက် ကျေးလက်တောရွာမှာ အနားယူပြီး တစ်သက်လုံးအတူနေသွားကြမယ်လေ"</p> <p>လုယန် ခြေတစ်လှမ်းမှမရပ်ရဲ။ ခြေလှမ်းနည်းနည်းနှေးသွားလျှင် နန်းတော်ညီအမများ သူ့ကိုတွန်းလှဲကြမည်။ အဆုံးဝါးဆုံးကံကြမ္မာနှင့်ကြုံရမည်။</p> <p>နောက်ဘက်မှ မိန်းကလေးများဆီ သူလှမ်းပြောသည်။ အချင်းချင်းသွေးထိုးပေးရန် ကြိုးစားသည်။</p> <p>"ညီအမအားလုံးရဲ့ ခံစားချက်တွေကို ကျုပ်တန်ဖိုးထားပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျုပ်ကတစ်ယောက်တည်းလေ။ ခင်ဗျားတို့က လူအများကြီး။ ကျုပ်ကိုဖမ်းမိရင်တောင် ဘယ်သူရသင့်တယ်ဆိုတာ ဘယ်လိုဆုံးဖြတ်မှာလဲ"</p> <p>"အဲလိုဆို အကို့ကို ကျွန်မတို့ ခွဲယူရုံပေါ့"</p> <p>လုယန် ကြက်သီးထသွားသည်။ ထိုနည်းလမ်းကို သူကောင်းကောင်းရင်းနှီးနေသည်။</p> <p>"အဲ..ဟုတ်ပြီ၊ နာမည်ပြောင်းပြီး ငါ့ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲလို့ရတာပဲ"</p> <p>သူ့ဝှက်ဖဲကို ပြန်သတိရလာသည်။ ကံကြမ္မာပြောင်းပြန်လှန်စွမ်းအားပညာ။</p> <p>ဝိညာဉ်အာရုံကို နောက်ဘက်သို့ဖြန့်လိုက်သည်။ လနန်းတော်ညီအမများက လုံးဝအရှိန်လျော့မသွား။</p> <p>"လုယင်၊ ကျွန်မတို့ တစ်သက်လုံးအတူနေရအောင်။</p> <p>"အကိုသေသေရှင်ရှင် အကိုက ကျွန်မအတွက်ပဲ"</p> <p>"နတ်မယ်၊ ကံကြမ္မာစွမ်းအားက ဘာလို့အလုပ်မဖြစ်တာလဲ"</p> <p>လုယန် အမြန်မေးသည်။</p> <p>"ဘယ်အလုပ်ဖြစ်မလဲ။ နင့်ကိုနင်နာမည်ပေးတယ်ဆိုတာက ချန်ကောင်းကင်ဆင်းရဲလို အဆင့်နိမ့်ကောင်းကင်လျှပ်စီးတွေကိုပဲ အရူးလုပ်လို့ရမှာပေ့ါ။</p> <p>အခုနင့်ကို ထိန်းချုပ်ထားတာက အရိယဖလသန္ဓေလေ။ ချန်ကောင်းကင်လျှပ်စီးထက် အများကြီးပိုအဆင့်မြင့်တယ်။ သူ့ကိုအရူးလုပ်လို့မရဘူး။</p> <p>ကူးဖြတ်ခြင်းအဆင့်ထိ နင်ကျင့်ကြံနိုင်ရင်တော့ ဒီနာမည်ပြောင်းနည်းလမ်းနဲ့ ခံစားချက်အရိယဖလသန္ဓေကို အရူးလုပ်လို့ ရကောင်းရမှာပါ"</p> <p>"ကျုပ်သာ ကူးဖြတ်ခြင်းအဆင့်ရောက်နေရင် သူများလိုက်ဖမ်းတာ ခံနေစရာလိုလို့လား။ ကျုပ်ကပဲ လိုက်ဖမ်းမှာပေါ့"</p> <p>...မဟုတ်သေးဘူး။ ငါကဘာလို့ သူတို့ကိုလိုက်ဖမ်းရမှာလဲ...</p> <p>နာမည်ပြောင်းပညာ အလုပ်မဖြစ်သဖြင့် မူလနာမည်ကိုသာ ပြန်ပြောင်းရသည်။</p> <p>အရေးကြီးသည့်အချိန်ဖြစ်၍ ပျံသန်းမှုတားမြစ်ထားသည့် လနန်းတော်စည်းမျဉ်းကို သူဂရုမစိုက်နိုင်တော့။ ဓားဆေးကန်ပေါ်ခုန်တက်ပြီး ပျံသန်းသည်။</p> <p>ဤအခြေအနေသည် နန်းတော်က ပျံသန်းခွင့်ပြုထားသည့် 'ထူးခြားသည့်အခြေအနေ'နှင့် အကျုံးဝင်လောက်သည်။</p> <p>ဓားကျင့်ကြံသူဖြစ်၍ ဓားဆေးကန်ပေါ်ရောက်သည်နှင့် သူ့အမြန်နှုန်းက တစ်ရှိန်ထိုးမြင့်တက်လာသည်။ လိုက်ဖမ်းနေသည့်လူစုကို ချက်ချင်းနောက်ချန်ထားနိုင်ခဲ့သည်။ ကျယ်ပြန့်သည့် နှင်းပြင်ထဲတွင် မှုန်ဝါးဝါးအရိပ်တစ်ခုအဖြစ်သာ ကျန်ခဲ့သည်။</p> <p>ရုတ်တရက် ဘေးဘယ်ညာနှစ်ဘက်မှ တိုက်ခိုက်မှုများဝင်လာသည်။ သူ့ကို ချုပ်နှောင်ရန်ကြိုးစားသည့် တိုက်ကွက်များဖြစ်သည်။ ကိုယ်ပိုင်သိစိတ်ဝိညာဉ်ရှိသည့် ဓားဆေးကန်က ချက်ချင်းအထက်သို့ရှောင်ထွက်သည်။ နှစ်ဘက်ညှပ်တိုက်သည့်စက်ကွင်းမှ ပွတ်ကာသီကာလွတ်သွားသည်။</p> <p>သူ့ကိုအမိဖမ်းချင်သည့် နောက်ထပ်လနန်းတော်တပည့်နှစ်ယောက် ထပ်တိုးလာသည်။</p> <p>"အခြေအနေမဟန်ဘူး။ ဒီအတိုင်းဆို နောက်ဆုံးကျရင် ငါအဖမ်းခံရမှာပဲ"</p> <p>လုယန် နားလည်လာသည်။ ပျံသန်းနှုန်းမြန်ဆန်သော်လည်း ထိုမျှများပြားသည့် လိုက်ဖမ်းနေသူများ၊ ညှပ်ပူးညှပ်ပိတ်ဖမ်းနေသူများလက်မှ လွတ်အောင်ပြေးနိုင်မည်မဟုတ်။ အချိန်မရွေး အလစ်တိုက်ခိုက်ခံရနိုင်သည်။ သူ့စွမ်းအင်များ တဖြေးဖြေးလျော့သွားမည်။ တစ်ချက်မှားသည်နှင့် အဖမ်းခံရမည်။</p> <p>ဓားဆေးကန်ကို အရှိန်ထပ်မြှင့်ဖို့ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ နောက်မှလိုက်ဖမ်းသူများကို ယာယီမျက်ခြေဖြတ်သည်။ ထို့နောက် အောက်သို့ခုန်ဆင်းပြီး မြေကြီးထဲသို့အောင်းသည်။</p> <p>"သစ်ပင်စိုက်မှော်စွမ်းအား"</p> <p>လုယန်နှစ်ယောက် မြေကြီးထဲမှထွက်လာသည်။ တစ်ယောက်က အစစ်။ တစ်ယောက်က သစ်ရွက်ဝတ်စုံဝတ်ထားသည့်ကိုယ်ပွား။</p> <p>မူလဝိညာဉ်ပျံထွက်လာပြီး ကိုယ်ပွားထဲသို့ဝင်သွားသည်။ ထို့ကြောင့် ကိုယ်ပွားခန္ဓာကို သိစိတ်အာရုံခွဲ၍ ထိန်းချုပ်နေစရာမလိုတော့။</p> <p>သစ်သားကိုယ်ပွားကို ဆင်တူဝတ်စုံတစ်ခု ပြောင်းပေးသည်။ ထို့နောက် ဓားဆေးကန်ထဲထည့်ပေးလိုက်သည်။ ဓားဆေးကန်က အဝေးသို့ ချက်ချင်းပျံထွက်သွားသည်။</p> <p>"ဟိုမှာ အကိုလုယန်ပဲ"</p> <p>"လိုက်ကြဟေ့"</p> <p>လုယန် မြေအောက်တွင်ပုန်းနေသည်။ မူလဝိညာဉ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဟန်ဖြင့် ထွက်ပြေးသည်ကိုကြည့်၍ သူတကယ်ကျေးဇူးတင်သွားသည်။</p> <p>"မင်းအဖမ်းခံရလို့မဖြစ်ဘူး"</p> <p>ဘယ်သူမှ သူ့နောက်သို့ လိုက်မလာတော့သဖြင့် လုယန်စိတ်ဖိအားများစွာ လျော့ကျသွားသည်။</p> <p>အပြေးရပ်လိုက်သည့််တိုင် သူနှလုံးခုန်သံက မြန်နေဆဲဖြစ်သည်။ လိပ်ပြာလွင့်မတတ် သူထိတ်လန့်ခဲ့ရသည်။</p> <p>"အပြစ်သားခန်းမကိုသွားရင်ကောင်းမလား...မသွားတော့ပါဘူးလေ။ ကျွေးယွဲ့ဘိုးဘေးကို အားကိုးလို့မဖြစ်ဘူး။ နန်းတော်သခင်လော်ကို အကူအညီသွားတောင်းရမယ်...</p> <p>စုစည်းခြင်းအဆင့်တွေကိုတော့ ခံစားချက်အရိယဖလစွမ်းအားက မသက်ရောက်လောက်ဘူးထင်တာပဲ။ ခုနကငါ့နောက်ကို လိုက်လာတဲ့လူတွေထဲမှာ စုစည်းခြင်းအဆင့် တစ်ယောက်မှမပါဘူး"</p> <p>စုစည်းခြင်းအဆင့်များအပေါ် ထိုစွမ်းအားမသက်ရောက်ဟု သူအခိုင်အမာကောက်ချက်မချရဲ။ ထောင်ချောက်ထဲ တိုးဝင်မိလျှင် သူသာလူဟားစရာဖြစ်မည်။</p> <p>"ဧည့်ခန်းဆောင်ကို ပြန်ရောက်လာပြီထင်တယ်"</p> <p>လုယန် မြေကြီးထဲမှ ခေါင်းပြူထွက်၍ မော့ကြည့်လိုက်သည်။ မြေအောက်မှပြေးလွှားရင်း သူနေသည့်ဧည့်ခန်းဆောင်ဆီ တကယ်ရောက်လာသည်။</p> <p>"အရင်ဆုံး အခန်းထဲဝင်ပြီး အနားယူမှဖြစ်မယ်"</p> <p>မြေကြိးထဲမှ ထွက်လိုက်သည်။ ဝိညာဉ်အာရုံမဖြန့်ရဲ။ လနန်းတော်တပည့်များ သတိထားမိသွားမည်ကို စိုးရိမ်သည်။</p> <p>နားကိုသေချာစွင့်၍ နံရံများဆီ သူလျှောက်သွားသည်။ ဦးခေါင်းထက်မှ တံစက်မြိတ်များကြောင့် သူအကာအကွယ်ပိုရလာသည်။</p> <p>အိမ်တံခါးဖွင့်ရန်ပြင်နေစဉ် သစ်သားတံခါးက ရုတ်တရက်ပွင့်သွားပြီး အေးစက်ဖြူဖွေးသည့်လက်တစ်ဘက်က သူ့ကိုအခန်းထဲသို့ ဖျတ်ခနဲဆွဲလိုက်သည်။ သူအတော်ထိတ်လန့်သွားသည်။</p> <p>ကျောက်စိမ်းလက်ပိုင်ရှင်ကို မြင်လိုက်ရမှ သူစိတ်သက်သာရာရသွားသည်။ ကြောက်စိတ်မပြေသေးသည့်ရင်ဘတ်ကို လက်ဖြင့်ဖိထားသည်။</p> <p>"ငါသေမတတ်ကိုလန့်သွားတာပဲ ညီမလန်"</p> <p>"အကိုအဆင်ပြေရဲ့လား။ ခုနက လူတွေအများကြီး အကို့ကိုလိုက်ဖမ်းနေတာ မြင်လိုက်တယ်"</p> <p>လန်ထင်က စိုးရိမ်တကြီးမေးသည်။</p> <p>"အဆင်ပြေပါတယ်။ လှည့်ကွက်တစ်ခုသုံးပြီး သူတို့ကိုပ,ထုတ်လိုက်တယ်"</p> <p>"အဆင်ပြေလို့ တော်သေးတာပေါ့"</p> <p>လန်ထင်ကပြောသည်။ သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် မပွင့်တပွင့်အပြုံးရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ အခန်းတံခါးကို အသာပြန်ပိတ်သည်။</p> <p>ကိုယ်နေသည့်နေရာ ပြန်ရောက်လာသဖြင့် လုယန်စိတ်အေးသွားသည်။ လန်ထင်ကိုကျောပေး၍ ပုံမှန်အတိုင်း သူပြောသည်။</p> <p>"ကျွေးယွဲ့ဘိုးဘေးရဲ့ အရိယဖလသန္ဓေလွတ်သွားလို့ လနန်းတော်ကလူတွေအားလုံး ငါ့ကိုကြိုက်-..."</p> <p>လုယန် မူမမှန်သည့်အချက်ကို ရုတ်တရက် တွေးမိလာသည်။ လန်ထင်လည်း 'လနန်းတော်မှလူအားလုံး'ထဲတွင် တစ်ယောက်အပါအဝင်ဖြစ်သည်မဟုတ်လော။</p> <p>ထို့ပြင် လန်ထင်ဘာကြောင့် သူ့အခန်းထဲ ရောက်နေသနည်း...</p> <p>"ဝှစ်"</p> <p>လန်ထင်၏ အပြာင်ရောင်ဖဲကြိုးနှစ်‌ချောင်းလွင့်ပျံလာပြီး လုယန်ကို ချက်ချင်းရစ်ပတ်သွားသည်။</p> <p>"ညီမလန်၊ မင်း..."</p> <p>လုယန် နည်းနည်းမျက်နှာပျက်သွားသည်။ သူတကယ်ပေါ့ဆခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>လန်ထင်က ဖြူဖွေးသေးသွယ်သည့်လက်ကို ဆန့်ထုတ်၍ လုယန်၏ ရင်ဘတ်ကို အဝတ်ပေါ်မှပွတ်သည်။ ထို့နောက် လုယန်ကို ကုတင်ပေါ်သို့ အသာအယာတွန်းလှဲသည်။</p> <p>ထို့နောက် လုယန်အပေါ် ကိုယ်ချင်းဖိကပ်၍ နူးညံ့ချိုသာသည့်လေသံဖြင့် တိုးတိုးကပ်ပြောသည်။</p> <p>"အကို၊ အကို့က ကျွန်မအပိုင်ပဲ"</p> <p>အခန်းတံခါး ဝုန်းခနဲပွင့်သွားသည်။ စက္ကူထီးနီကိုင်ထားသည့်‌ ထောင်ယော်ယဲ့ တံခါးဝတွင်ပေါ်လာသည်။ ဒေါသထွက်နေသည်။</p> <p>"ညီမလန်၊ နင်က ထွက်ပြေးရဲတယ်ပေါ့"</p> <p>"ထွက်ပြေးတော့ ဘာဖြစ်လဲ။ ဦးသူအရင်ယူကြေးပဲလေ"</p> <p>ထောင်ယော်ယဲ့က ထီးကိုဓားအဖြစ်သုံး၍ လန်ထင်ကိုထိုးလိုက်သည်။ လန်ထင်က ဘယ်ကထုတ်လိုက်မှန်းမသိသည့် ပုဆိန်တစ်လက်ဖြင့် ရင်ဘတ်ရှေ့တွင် ကန့်လန်ခံ၍ စက္ကူထီးကို ကာကွယ်သည်။</p> <p>ပုဆိန်က သူ့လက်ထဲတွင် ချောမွေ့စွာလှုပ်ရှားနေသည်။ ကောင်းကောင်းလေ့ကျင့်ထားမှန်း သိသာသည်။</p> <p>မိန်းမနှစ်ယောက် တိုက်ခိုက်နေချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ လုယန် ကုတင်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းသည်။ ဖဲကြိုးများတုပ်နှောင်ခံထားရသဖြင့် ဖုတ်ကောင်လို ခုန်ဆွခုန်ဆွသွားရသည်။</p> <p>"အကိုဘယ်ပြေးမလို့လဲ"</p> <p>လန်ထင်က လုယန်ကိုဆွဲယူသည်။ လက်တစ်ဘက်ဖြင့်ထိန်းချုပ်ထားပြီး ကျန်လက်တစ်ဘက်ဖြင့် ထောင်ယော်ယဲ့ကို တိုက်ခိုက်သည်။</p> <p>ထောင်ယော်ယဲ့က ထီးနီကိုဖွင့်ပြီး ပုံရိပ်နယ်မြေတစ်ခု ဖန််တိးသည်။ လန်ထင်မျက်လုံးများ ငေးကြောင်၍ ပုံရိပ်ယောင်စက်ကွင်းမိသွားသည်။</p> <p>"အကိုလုယန်က ငါ့အပိုင်ပဲ"</p> <p>ထောင်ယော်ယဲ့က အခွင့်အရေးလက်လွတ်မခံဘဲ လုယန်ကို ဆွဲယူသည်။</p> <p>"စဉ်းတောင်မစဉ်းစားနဲ့"</p> <p>လန်ထင်က ယာယီဖန်တီးထားသည့် ပုံရိပ်ယောင်ကို အလွယ်တကူချိုးဖျက်ပြီး ဖဲကြိုးများသုံး၍ လုယန်ကို ပြန်ဆွဲယူသည်။</p> <p>မိန်းမနှစ်ယောက်ကြားတွင် လုယန် သက်မဲ့ပစ္စည်းတစ်ခုလို ဟိုလူးဒီလိမ့်ဖြစ်နေသည်။</p> <p>မိန်းမနှစ်ယောက်က လက်ရည်ညီသည်။ လုယန်ကို ထိန်းထားသူက အရေးနိမ့်မည်မှန်း နားလည်လာသည်။ ထို့ကြောင့် စိတ်မပါ့တပါဖြင့် လုယန်ကို ခဏဘေးဖယ်ထားလိုက်သည်။</p> <p>"လုယန်က ဘယ်သူမှမထိနဲ့"</p> <p>တတိယလူတစ်ယောက် တံခါးဝတွင်ပေါ်လာသည်။ သူလည်း ဝင်တိုက်ခိုက်သည်။</p> <p>"အမကျင်းဟုန်"</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save