Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">လေးဦးဆက်တိုက် နှိမ်နင်းခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>တောင်တန်းကြီးကား စိမ်းညို့မှိုင်းအုံလျက်ရှိပြီး သစ်ရွက်စိမ်းကလေးများပေါ်တွင်လည်း နှင်းစိုစွတ်မှုကြောင့် တဖိတ်ဖိတ်တောက်နေချေသည်။</p> <p> </p> <p>နံနက်ခင်းမြူထူများအကြား၌ 'ဝါးရွက်စိမ်း' လေဟုန်စီးအသုံးအဆောင်သည် အေးအေးလူလူပင် ရွေ့လျားနေ၏။</p> <p> </p> <p>ယင်းက အဆင့်(၁) အလတ်တန်းစား ပျံသန်းရေးမှော်လက်နက်တစ်ခု၏ အရှိန်မျှသာဖြစ်ရာ ပေးရသည့်တန်ဖိုးနှင့်အညီသာ စွမ်းဆောင်နိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>နင်တောက်ရန်သည် လက်တစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်လျက် 'ဝိညာဥ်အရှိန်အဝါဖုန်းကွယ်ခြင်းကျင့်စဥ်' ကို အသုံးပြုကာ မိမိ၏ အရှိန်အဝါကို အနိမ့်ဆုံးအဆင့်သို့ လျှော့ချထားလေသည်။</p> <p> </p> <p>တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာစဉ်က အလျင်အမြန် ဆင်းလာခဲ့ခြင်းဖြစ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က လမ်းခုလတ်၌ တားဆီးလိုလျှင်ပင် အချိန်မီမည်မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>သို့ရာတွင် ယခုမူ အခြေအနေက ပြောင်းလဲသွားချေပြီ။ သူသည် ပိုင်ယဲ့မြို့၌ တစ်ညလုံး နေထိုင်ခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ဦးက ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်လိုပါက ယခုအချိန်သည် အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်စာ အချိန်ခန့်အကြာတွင်မူ...နင်တောက်ရန်သည် အာရုံခံစွမ်းအားတစ်ခုကို ဖမ်းယူရရှိလိုက်၏။ ယင်းက  အုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးထံမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်းပင် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>“တွေ့ပြီ...”</p> <p> </p> <p>အဝေးဆီမှ လေခွင်းသံနှင့်အတူ တောက်ပသော အလင်းတန်းတစ်ခုသည် ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်း၍ ပျံသန်းလာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝါးရွက်စိမ်း၏ အရှိန်မှာ အုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ အရှိန်ကို အဘယ်သို့ ယှဉ်နိုင်ပါမည်နည်း။ လွတ်မြောက်ရန် လမ်းစမရှိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>“သမင်ကြီး... မင်း အရင်ပုန်းနေတော့”</p> <p> </p> <p>နင်တောက်ရန်သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလျက် ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲတစ်ခုကို ရှောင်လွှဲ၍မရနိုင်မှန်း သိလိုက်ပြီး ခါးရှိ ဝိညာဉ်သားရဲအိတ်ကို ချက်ချင်းပင် ပုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အူးးးး~~~”</p> <p> </p> <p>သမင်အူကြောင်ကြီးမှာ သူ၏အစ်ကိုဖြစ်သူကို တစ်ယောက်တည်း အန္တရာယ်ကြား မထားခဲ့လိုသဖြင့် အော်ဟစ်ငြင်းဆန်နေသော်လည်း နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ လွှမ်းခြုံသွားကာ အိတ်အတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>“သူငယ်ချင်းလေးနင်...”</p> <p> </p> <p>လေထုအကြား မြူတိမ်များထဲမှ ပြာလွင်သော ဝတ်စုံနှင့် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ပေါ်ထွက်လာ၏။ ယင်းက တခြားသူမဟုတ်၊ ဝမ့်မိသားစု၏ ဘိုးဘေးကြီးပင် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p> ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် အရပ်သုံးမျက်နှာမှ ပျံသန်းရေးမှော်လက်နက် အသီးသီး ရောက်ရှိလာကြရာ အားလုံးမှာ ဝမ့်မိသားစုမှ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်သန့်စင်မှု အဆင့်မြင့်ပိုင်း ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်ကြကုန်၏။</p> <p> </p> <p>မိသားစုခေါင်းဆောင် ဝမ့်လျှိူ၊ အကြီးအကဲ ဝမ့်ရှုနှင့် သခင်လေး ဝမ့်ရွှမ်ထုံတို့လည်း ပါဝင်ကြသည်။ ဝမ့်ရွှမ်ထုံမှာ အဆင့်အနိမ့်ဆုံးဖြစ်သော်လည်း ဝိညာဉ်စွမ်းအင်သန့်စင်မှု အဆင့် (၈) သို့ ရောက်ရှိနေသူ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>“မိတ်ဆွေနင်...”</p> <p> </p> <p>ဝမ့်ရွှမ်ထုံက တည်ငြိမ်စွာ ပြုံးလျက် “မတွေ့ရတာ ကြာပြီပဲ... မိတ်ဆွေနင်ကို တွေ့ဖို့ဆိုတာ တကယ့်ကို မလွယ်ကူဘူး၊ ဒီနေ့ ဘိုးဘေးကြီးကိုယ်တိုင် ကြွရောက်လာလို့သာပေါ့၊ မဟုတ်ရင်တော့ လူမိခဲလှတဲ့ ခင်ဗျားကို တွေ့ရဖို့ ခက်ဦးမှာပဲ” ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>အမှန်စင်စစ် ဝမ့်ရွှမ်ထုံမှာ သူ၏ဘိုးဘေးကြီးသည် အလွန်အမင်း ဂရုစိုက်လွန်းသည်ဟု တွေးတောနေမိ၏။</p> <p> </p> <p>အဆင့်မြင့်ကျင့်ကြံသူ သုံးဦးရှိနေသည်ကို အဆင့် (၄) မျှသာရှိသော ကျင့်ကြံသူလေးတစ်ဦးအတွက် ဘိုးဘေးကြီးကိုယ်တိုင် လာရန် လိုအပ်သလော။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ဘိုးဘေးကြီးကမူ သူ မကွယ်လွန်မီ မိသားစုအတွက် လက်တွေ့ကျသော အလုပ်အချို့ကို လုပ်ဆောင်ပေးခဲ့လိုသည်ဟု ဆိုကာ လိုက်ပါလာခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ လူသည် အသက်ကြီးလာလေ၊ ပို၍ ကြောက်တတ်လာလေ ဖြစ်တန်ရာ၏။</p> <p> </p> <p>“သူငယ်ချင်းလေးနင်... ငါတို့ကတော့ ရိုင်းပျမိသလို ဖြစ်သွားပြီ” ဟု ဝမ့်ဘိုးဘေးကြီးက ယဉ်ကျေးသော လေသံဖြင့် ဆိုလာသည်။ “ငါ ဒီကို လာရတာကတော့ ရှစ်ကူးအရပ်က ငါတို့ ဝမ့်မိသားစုရဲ့ သဘောထားကို ထပ်လောင်းပြောကြားဖို့ပါပဲ။</p> <p> </p> <p>မင်းသာ ငါတို့မိသားစုမှာ အကြီးအကဲအဖြစ် ဝင်ရောက်မယ်ဆိုရင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး၊ ကျင့်စဉ်၊ ကျင့်ကြံရာဂူဗိမာန်နဲ့ မိန်းမလှလေးတွေကိုပါ ချီးမြှင့်ပေးမှာပါ။ ငါ့ရဲ့မြေးမလေး မန်ရို့ကိုတောင် မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံဖော်အဖြစ် ထည့်ပေးနိုင်ပါတယ်၊ အလေးအနက် ထပ်ပြီး စဉ်းစားပေးပါဦးမလား”</p> <p> </p> <p>နင်တောက်ရန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် “အကယ်၍ ကျွန်တော်က သဘောမတူဘူးဆိုရင် ဒီနေ့ ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားခွင့်ရမှာ မဟုတ်ဘူးပေါ့... ဟုတ်လား” ဟု မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“မိတ်ဆွေကလည်း မြှောက်ပင့်လွန်းနေပါပြီ” ဟု ဝမ့်ရွှမ်ထုံက လှောင်ပြုံးဖြင့် ဆိုသည်။ “ငါတို့ ဝမ့်မိသားစုက အဲ့ဒီလောက်တော့ အရှက်မရှိပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မင်းက ဒီလောက်တောင် ခေါင်းမာနေဦးမယ်ဆိုရင်တော့ ငါတို့ဘက်က အတင်းအကျပ် ဖိတ်ခေါ်ပြီး ဝိညာဉ်စိုက်ပျိုးရေး အကြီးအကဲအဖြစ် ခန့်အပ်ရတော့မှာပဲ”</p> <p> </p> <p>“ဪ...”</p> <p> </p> <p>နင်တောက်ရန်က ခပ်ပြုံးပြုံးသာ တုန့်ပြန်လိုက်သော်လည်း သူ၏ ဝတ်စုံလက်အင်္ကျီအတွင်း၌မူ မန္တန်စက္ကူအချို့ကို အဆင်သင့် ကိုင်ထားပြီးဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>အရင်ကဆိုလျှင် သူသည် ဤမျှ ရဲတင်းဝံ့မည်မဟုတ်သော်လည်း ယခုမူ သူ၏လက်ထဲတွင် ဒုအဆင့် (၂)အဆင့်မြင့်မန္တန်ရှိနေသည့်အပြင် 'မူလသဘာဝသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိခြင်းအဆင့်' ရှိသော ငွေနဂါးလှံကျင့်စဥ်ကိုလည်း ပိုင်ဆိုင်ထားချေပြီ။ ထို့ကြောင့် ဤပြဿနာကို ဤနေရာ၌ပင် အပြီးတိုင် ဖြေရှင်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဘယ်လိုလဲ...” ဝမ့်ဘိုးဘေးကြီးက နှာခေါင်းရှုံ့လျက် “မင်းက အရမ်းကို မောက်မာလှချည်လား၊ တိုက်ခိုက်ဖို့ စိတ်ကူးနေတာလား” ဟု မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော့်မှာ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အဲ့ဒီလောက် သတ္တိရှိပါ့မလဲ” ဟု နင်တောက်ရန်က တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p> “ခင်ဗျားတို့အားလုံးက စီနီယာပညာရှင်တွေချည်းပဲ၊ အုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူလည်း ပါနေသေးတယ်... ဝိညာဉ်စွမ်းအင်သန့်စင်မှု အဆင့် (၄) မျှသာရှိတဲ့ ကျွန်တော်က လက်နက်ချရုံကလွဲလို့ ဘာတတ်နိုင်မှာလဲ”</p> <p> </p> <p>“ဟားဟားဟား...” ဝမ့်ရှုက ရယ်မောလျက် “မိတ်ဆွေနင် အသိတရားရှိတာ ကောင်းပါတယ်” ဟု ဆိုလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သို့ရာတွင် ထိုခဏ၌ပင် ပြင်းထန်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအားတစ်ခု ရုတ်ချည်း ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“မကောင်းတော့ဘူး...” ဝမ့်ဘိုးဘေးကြီးက ပထမဦးဆုံး သတိပေးလိုက်သော်လည်း နောက်ကျသွားခဲ့ချေပြီ။</p> <p> </p> <p>နင်တောက်ရန်သည် အဆင့်(၁) အဆင့်မြင့် လျင်မြန်ခြင်းမန္တန်ကို အသုံးပြုကာ ဝမ့်ဘိုးဘေးကြီး၏ ရှေ့မှောက်သို့ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ရောက်ရှိသွားတော့၏။</p> <p> </p> <p> ချက်ချင်းပင် အဆင့်(၂) အဆင့်မြင့် 'နှင်းခဲမန္တန်' ကို အသုံးပြုလိုက်ရာ အေးစက်လှသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားတို့သည် ဆူနာမီလှိုင်းလုံးကြီးကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဝမ့်ဘိုးဘေးကြီးကို ထူထပ်သော ရေခဲလွှာများအတွင်း၌ လှုပ်မရအောင် ပိတ်ဆို့ထားလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အဆင့်(၁) အဆင့်မြင့် မီးလျှံမန္တန်ကို ဝမ့်လျှိူထံသို့လည်းကောင်း၊ အဆင့် (၁)အလတ်တန်း အအေးလေပြေမန္တန် နှစ်ချပ်ကို ဝမ့်ရှုနှင့် ဝမ့်ရွှမ်ထုံတို့ထံသို့လည်းကောင်း အသီးသီး ပစ်လွှတ်လိုက်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါ... ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ” ဝမ့်လျှိူသည် မန္တန်များကို တားဆီးရန် ကြိုးပမ်းရင်း မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဖြူလျော့သွားတော့သည်။ ဤမျှ အစွမ်းထက်သော မန္တန်များကို ခဏချင်းအတွင်း၌ အသုံးပြုနိုင်ရန်မှာ အဆင့် (၄) ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအတွက် အဘယ်သို့ ဖြစ်နိုင်ပါမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>“ဝူးးးး—”</p> <p> </p> <p>အေးစက်လှသော လှံရှည်တစ်စင်းသည် နင်တောက်ရန်၏ သိုလှောင်အိတ်အတွင်းမှ ဝဲပျံထွက်လာ၏။ ဝမ့်ရှုမှာ အကြီးအကျယ် ထိတ်လန့်သွားပြီး “ဒီကောင်က ပါးနပ်တယ်၊ သူက ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို ဖုံးကွယ်ထားတာပဲ” ဟု အော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း နောက်ကျသွားခဲ့ချေပြီ။</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ယံမှ ငွေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ကျဆင်းလာကာ ဝမ့်ရှု၏ ဦးခေါင်းတည့်တည့်သို့ ကျရောက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>[လျှို့ဝှက်ကျင့်စဉ် - ရေသောက်ဆင်းသော ငွေနဂါး...]</p> <p> </p> <p>နဂါးဟိန်းသံနှင့်အတူ လှံဖျားကျရောက်သွားသည့်ခဏ၌ ဝမ့်ရှု၏ ဦးခေါင်းမှာ အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ကွဲအက်သွားရချေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ့်ရွှမ်ထုံမှာ အံ့အားသင့်နေစဉ်မှာပင် ငွေရောင်လှံအလင်းတန်းသည် သူ၏ နှလုံးသားတည့်တည့်သို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားကာ အသက်ပျောက်စေခဲ့ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>“ညီလေး... ရွှမ်ထုံ...”</p> <p> </p> <p>ဝမ့်မိသားစုခေါင်းဆောင် ဝမ့်လျှိူမှာ ရင်ကွဲမတတ် ခံစားရကာ သူ၏ အစွမ်းရှိသမျှဖြင့် နင်တောက်ရန်ကို တိုက်ခိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့ရာတွင် နင်တောက်ရန်က ‘ဆောင်းဦးရေစင်ဓား’ ကို ထုတ်ယူ၍ 'ထာဝရစိမ်းလန်းခြင်းကျင့်စဉ်' ၏ အဆင့် (၇) အစွမ်းဖြင့် ခုခံလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ်မှာပင် နှင်းခဲမန္တန်၏ အစွမ်းကို ချိုးဖောက်ရန် ကြိုးစားနေသော ဝမ့်ဘိုးဘေးကြီးက “လျှိူအာ... သတိထား” ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့ရာတွင် ဝမ့်လျှိူမှာ နောက်သို့လှည့်ကြည့်လိုက်စဉ်မှာပင် ကြွေထည်အက်ကြောင်းကလေးတစ်ခုသည် တိတ်ဆိတ်စွာ ဝဲပျံလာပြီး သူ၏လည်ပင်းကို ဖြတ်တောက်သွားခဲ့ချေပြီ။</p> <p> </p> <p>“မင်း... မင်းလို နတ်ဆိုးကောင်...”</p> <p> </p> <p>ဝမ့်ဘိုးဘေးကြီး၏ မျက်လုံးများမှာ ပြူးထွက်လာတော့၏။ ဝမ့်မိသားစု၏ အနာဂတ်အတွက် အုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်တစ်ဦး၊ အဆင့်မြင့်ကျင့်ကြံသူ သုံးဦးတို့သည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း၌ပင် အရေးနိမ့်သွားရပေရာ ဤသည်မှာ သူ လုံးဝမျှော်လင့်မထားသော အိမ်မက်ဆိုးတစ်ခုပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>နင်တောက်ရန်သည် အခွင့်အရေးကို လက်လွတ်မခံဘဲ ဝမ့်ဘိုးဘေးကြီးထံသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်လိုက်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှာ ရွှေရောင်ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ဖုံးလွှမ်းသွားကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်လာတော့၏။</p> <p> </p> <p>“မင်းကို သတ်ပစ်မယ်”</p> <p> </p> <p>ဝမ့်ဘိုးဘေးကြီးသည် နှင်းခဲမန္တန်၏ အချုပ်အနှောင်မှ လွတ်မြောက်သွားပြီးနောက် ရွှေရောင်ဓားတိုတစ်စင်းဖြင့် နင်တောက်ရန်ကို အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်တော့သည်။ အုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ အစွမ်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ပြင်းထန်လှပေရာ နင်တောက်ရန်၏ ပုခုံးပေါ်၌ သွေးစိမ်းရှင်ရှင် ထွက်သွားရချေသည်။</p> <p> </p> <p> သို့ရာတွင် နင်တောက်ရန်သည်လည်း အလျှော့မပေးဘဲ 'ပင်လယ်တွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော ငွေနဂါး' ဖြင့် ဝမ့်ဘိုးဘေးကြီး၏ ရင်ဘတ်ကို ထိုးဖောက်နိုင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>တိုက်ပွဲမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှ၏။ နင်တောက်ရန်၏ ဝတ်စုံမှာ မီးလောင်ကျွမ်း၍ စုတ်ပြတ်သတ်သွားသော်လည်း သူသည် သူ၏ လျှို့ဝှက်ကျင့်စဥ်များကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု အသုံးပြုကာ တိုက်ခိုက်နေဆဲပင်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဝိညာဉ်စွမ်းအင်သန့်စင်မှု အဆင့်မြင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်က အုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်ကို သတ်နိုင်မယ် ထင်နေတာလား” ဟု ဝမ်ဘိုးဘေးကြီးက ကြုံးဝါးလိုက်စဉ်မှာပင်...</p> <p> </p> <p>[လျှို့ဝှက်ကျင့်စဉ် - ရေသောက်ဆင်းသော ငွေနဂါး...]</p> <p> </p> <p>နင်တောက်ရန်၏ လှံချက်သည် ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာကာ ဝမ့်ဘိုးဘေးကြီး၏ ဦးခေါင်းခွံကို ရိုက်ခွဲလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သွေးရောင်နွယ်ကြိုးတစ်မျှင်နှင့် ကြွေထည်အက်ကြောင်းကလေးတို့၏ တိတ်ဆိတ်သော တိုက်ခိုက်မှုအောက်တွင် ဝမ့်ဘိုးဘေးကြီး၏ ဦးခေါင်းမှာ လည်ပင်းမှ ပြတ်တောက်ကာ နေရာ၌ပင် ပွဲချင်းပြီး သေဆုံးသွားရလေတော့သတည်း။</p> <p>...</p> <p>တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားရာ မြေပြင်မှာ အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ပျက်စီးနေချေပြီ။ နင်တောက်ရန်သည် ချက်ချင်းပင် သူ၏ အရှိန်အဝါများကို ဖုံးကွယ်ကာ ဝမ့်မိသားစုဝင် လေးဦး၏ ရတနာများနှင့် သိုလှောင်အိတ်များကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် 'ဝိညာဉ်ရှာဖွေခြင်းကျင့်စဥ်' ကို အသုံးပြု၍ သူတို့၏ ဝိညာဉ်ကြွင်းကျန်ရစ်မှုများကို ရှာဖွေစုံစမ်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>အားလုံးပြီးစီးသောအခါ မီးလုံးများဖြင့် ရုပ်အလောင်းများကို ပြာကျအောင် ရှို့ပစ်လိုက်တော့သည်။ နင်တောက်ရန်သည်ဝိညာဥ်အရှိန်အဝါဖုံးကွယ်ခြင်းကိုအသုံးပြုကာ တောနက်အတွင်းသို့ အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာလာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>မိုင်အနည်းငယ်ရောက်မှ ဝါးရွက်စိမ်းကို ပြန်လည်ထုတ်ယူကာ ဝတ်စုံသစ်လဲလျက် သမင်ကြီးကို ပြန်လည်ထုတ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အူးးးး~~~” သမင်ကြီးက နင်တောက်ရန်၏ ဒဏ်ရာရထားသော လက်မောင်းကို ပွတ်သပ်ကာ စိုးရိမ်နေရှာသည်။</p> <p> </p> <p>“မစိုးရိမ်ပါနဲ့၊ အဆင်ပြေပါတယ်” နင်တောက်ရန်သည် ထာဝရစိမ်းလန်းခြင်းကျင့်စဥ်ကို အသုံးပြု၍ ဒဏ်ရာများကို ကုသလိုက်ရာ မကြာမီမှာပင် အသားစသစ်များ ပြန်လည်ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် အနန္တဂိုဏ်းသို့ တိုက်ရိုက် မပြန်တော့ပေ။ တိုက်ပွဲကြောင့် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော ကောင်းကင်ယံမှ နိမိတ်များကြောင့် ဂိုဏ်းမှ ပညာရှင်များ ရောက်ရှိလာနိုင်ပေရာ၊ သူသည် ဟွမ်လုံစျေးသို့ အရင်သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ သူ တာဝန်ပြီးဆုံးပြီးနောက် ဟွမ်လုံစျေးသို့ သွားရောက်ခဲ့သည်ဟူသော ခိုင်လုံသော အထောက်အထား  ဖန်တီးရန်ပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စရပ်များတွင် အမှားအယွင်းမရှိစေရန် ဂရုတစိုက်နှင့် အစီအစဉ်တကျ ဆောင်ရွက်ရမည်ဖြစ်ကြောင်း သူသည် ကောင်းစွာ နားလည်ထားပေရာသတည်း။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save