Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဝမ့်အမည်ရှိ ဝက်သားသည်ကြီး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>မွန်းလွဲပိုင်းအချိန်။</p> <p> </p> <p>ဟွမ်လုံဈေး၏ နောက်ဘက်ရှိ ကျဉ်းမြောင်းသော လမ်းကြားလေးတစ်ခုအတွင်းဝယ်။</p> <p> </p> <p>နင်တောက်ရန်သည် ‘ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်ခြင်းကျင့်စဉ်’ ကို အသုံးချလျက် မိမိ၏ ရုပ်သွင်ကို အနည်းငယ် ပြောင်းလဲလိုက်ရာ အရပ်မှာလည်း တစ်ထောင်ခန့် ပိုမိုမြင့်မားလာပြီး ပါးရိုးအနည်းငယ်ပေါ်သော လူငယ်တစ်ဦးအသွင်သို့ ကူးပြောင်းသွားချေသည်။ ဤလူကို မြင်သူတိုင်း နင်တောက်ရန်ဖြစ်သည်ဟု အဘယ်သို့ သိနိုင်ပါမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ ရုပ်ဖျက်ထားသော သူသည် ပြာလွင်သော ဝတ်ရုံရှည်ကို ဆင်မြန်းလျက် သစ်သားအိမ်ကလေးတစ်လုံးရှေ့တွင် ရပ်တန့်လိုက်ပြီးလျှင် တံခါးရှေ့ရှိ တားဆီးကာကွယ်မှုအတားအဆီးကို ဖွင့်လှစ်ရန် မန္တန်နှစ်ခုကို ရွတ်ဆိုလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>“သခင်လေးဝမ့် ပြန်လာတာလား...”</p> <p> </p> <p>အိမ်ကလေးအတွင်းမှ ရင်းနှီးနေသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။ ယင်းက လီစန်း‌တောက်ပင် ဖြစ်ချေသည်။ နင်တောက်ရန်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိ၏။ သူ ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>နင်တောက်ရန်၏ သတိကြီးလှသော သဘာဝအရ သူသည် ဂိုဏ်း၏ တာဝန်ပေးအပ်ရေးဆောင်သို့ သွားရောက်စဉ်က အထူးပင် လူမသိအောင် နေထိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>တာဝန်ကို လက်ခံရရှိပြီးသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် ထွက်ခွာခဲ့ရာ သူ တောင်ပေါ်မှ ဆင်းသွားသည်ကို သိရှိသူ အနည်းငယ်မျှသာ ရှိပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့ရာတွင် အလှမ်းကွာဝေးလှသော ရှစ်ကူးအရပ်မှ ဝမ့်မိသားစုက ဤသတင်းကို ချက်ချင်းလက်ငင်း ရရှိကာ ပိုင်ယဲ့မြို့အနီးတွင် ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်နိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ အလွန်ပင် ထူးဆန်းလှချေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့ဖြစ်ရာ နင်တောက်ရန်၏ ခန့်မှန်းချက်အရ ဂိုဏ်းအတွင်း၌ သစ္စာဖောက်တစ်ဦး ရှိနေရမည်မှာ ဧကန်မုချပင်။ ဝမ့်ရွှမ်ထုံအပါအဝင် ဝမ့်မိသားစုဝင်များကို ‘ဝိညာဉ်ရှာဖွေခြင်းကျင့်စဥ်’ ဖြင့် စုံစမ်းကြည့်ရာတွင်လည်း ဤအချက်မှာ မှန်ကန်ကြောင်း အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>တာဝန်ပေးအပ်ရေးဆောင်၌ အလုပ်လုပ်ကိုင်နေသော လီစန်းတောက်သည် ထုတ်ပြန်သမျှသော တာဝန်များ၊ တည်နေရာနှင့် အချိန်တို့ကို ချက်ချင်း သိရှိနိုင်သူ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့၏ သဘောတူညီချက်အရ ဝမ့်ရွှမ်ထုံသည် အောင်မြင်ပြီးစီးပါက ဤလျှို့ဝှက်စခန်းသို့ လာရောက်ကာ လီစန်းတောက်ကို ဆုလာဘ် ပေးအပ်ရမည် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p> ထိုဆုလာဘ်မှာ ဝမ့်ရွှမ်ထုံ၏ သိုလှောင်အိတ်အတွင်းရှိ အဆင့် (၁)အလတ်တန်းစား မှော်လက်နက်တစ်ခုပင် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>နင်တောက်ရန်မှာ အနည်းငယ် ရယ်ချင်မိသွားတော့သည်။ ဤစီနီယာလီ၏ မျက်လုံးထဲတွင် သူ၏အသက်မှာ အလတ်တန်းစား မှော်လက်နက်တစ်ခုနှင့်သာ တန်ကြေးရှိပေသကိုး။</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>နင်တောက်ရန်သည် တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ရင်း “စီနီယာလီ... အဆင်ပြေရဲ့လား” ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“နင်တောက်... မင်း... ညီလေးနင်... မင်းက...”</p> <p> </p> <p>လီစန်းတောက်သည် မိမိရှေ့မှ သူစိမ်းကို ကြည့်နေသော်လည်း အသံကို ကြားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တစ်ဖက်လူ၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို ချက်ချင်း သိရှိသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဖပ်...”</p> <p> </p> <p>နင်တောက်ရန်သည် လက်ကိုမြှောက်ကာ လီဆန်းသောက်၏ ပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်ပြီးလျှင် ‘ဆောင်းဦးရေစင်ဓား’ သည် စီနီယာလီ၏ ဝမ်းဗိုက်အတွင်းသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားခဲ့ချေပြီ။</p> <p> </p> <p>“စီနီယာလီ... တောင်းပန်ပါတယ်ဗျာ”</p> <p> </p> <p>“ဝူးးးး”</p> <p> </p> <p>လီစန်းတောက်သည် မျက်လုံးများ ပြူးထွက်လျက် အသည်းအသန် ရုန်းကန်နေသော်လည်း နင်တောက်ရန်၏ သံမဏိကဲ့သို့ ခိုင်မြဲသော လက်ဆွဲမှုကိုမူ အဘယ်သို့ ရုန်းထွက်နိုင်ပါမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>“ဖပ်...”</p> <p> </p> <p>နောက်ထပ် ဓားတစ်ချက်မှာ ရင်ဘတ်အတွင်းသို့ တိုးဝင်သွားပြန်ရာ နီရဲသော သွေးစက်တို့သည် မှောင်မိုက်နေသော အခန်းတွင်းဝယ် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖိတ်စင်ကျကုန်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>“စီနီယာလီ... ဒီမှာပဲ အေးအေးဆေးဆေး နေပြီး ဆုလာဘ်ကို စောင့်နေလိုက်ပါတော့၊ တခြား ဘယ်ကိုမှ သွားဖို့ မစဉ်းစားပါနဲ့တော့ဗျာ”</p> <p> </p> <p>“ဖပ်... ဖပ်... ဖပ်...”</p> <p> </p> <p>ဓားချက်တစ်ခုချင်းစီသည် လီစန်းတောက်၏ နှလုံးသားကို အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ဖြစ်သွားစေခဲ့ချေပြီ။ ချက်ချင်းပင် မီးလုံးတစ်လုံးကို ပစ်လွှတ်လိုက်ရာ အရာအားလုံးမှာ ပြာအဖြစ်သို့ ကူးပြောင်းသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ပြာလွင်သော ဝတ်ရုံကို ဆင်မြန်းလျက် အပြင်သို့ ထွက်ခွာလာခဲ့၏။ မကြာမီမှာပင် တခြားသော လမ်းကြားတစ်ခုသို့ ချိုးဝင်လိုက်ပြီး နင်တောက်ရန်၏ မူလအသွင်အတိုင်း ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဟွမ်လုံဈေးအတွင်းရှိ ‘ချင်းဖူးအရောင်းဆိုင်’ သို့ တစ်ခေါက် သွားရောက်ခြင်းဖြင့် မိမိသည် ဟွမ်လုံဈေး၌ ရှိနေခဲ့ကြောင်း ခိုင်လုံသော အထောက်အထား ဖန်တီးပြီးနောက် သမင်ကြီးနှင့်အတူ ဂိုဏ်းသို့ ပြန်လာခဲ့လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>[..(၇၇)ကွက်မြောက်ဝိညာဉ်လယ်ကွင်း]</p> <p> </p> <p>သမင်ကြီးမှာ မီးဖိုချောင်အတွင်း ထမင်းချက်ရန် အလုပ်ရှုပ်နေစဉ် နင်တောက်ရန်မှာမူ ပထမထပ် ဧည့်ခန်းအတွင်း ထိုင်လျက် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို ပြန်လည် သုံးသပ်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ့်မိသားစုဝင် လေးဦးနှင့် လီစန်းတောက်တို့၏ ဝိညာဉ်များကို ရှာဖွေစုံစမ်းပြီးနောက် ရရှိလာသော နိဂုံးချုပ်မှာဤလုပ်ရပ်ကြောင့် ကျန်ရှိနေနိုင်သော အန္တရာယ်မှာ အလွန်ပင် နည်းပါးလှပြီး မည်သည့် အထောက်အထားမျှ ကျန်ရစ်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ပထမဦးစွာ ဝမ့်မိသားစုသည် ဤလုပ်ရပ်ကို လူသိရှင်ကြား ကြေညာခဲ့ခြင်း မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>ယင်းက ဂုဏ်ယူစရာကိစ္စ မဟုတ်သည့်အပြင် အနန္တဂိုဏ်းမှ သိရှိသွားမည်ကိုလည်း သူတို့က ပိုမို ကြောက်ရွံ့နေကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့ဖြစ်ရာ ဝမ့်ဘိုးဘေးကြီးနှင့် အဆင့်မြင့် ကျင့်ကြံသူ သုံးဦးတို့သာ ဤအကြောင်းကို သိရှိကြပြီး ၎င်းတို့ လေးဦးကိုယ်တိုင်သာ ချောင်းမြောင်းသတ်ဖြတ်ရန် ထွက်လာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ကံဆိုးစွာပင် သူတို့၏ ‘သေချာလှပြီ’ ဟု ယူဆထားသော အစီအစဉ်မှာ ပြောင်းပြန် ဖြစ်သွားခဲ့ရချေပြီ။</p> <p> </p> <p>လီစန်းတောက်သည်လည်း ဘေးကင်းပေလိမ့်မည်။ သူသည် မိမိပြုလုပ်ခဲ့သော အမှုမှာ မိမိ၏ ဂိုဏ်းအပေါ် သစ္စာဖောက်ဖျက်ခြင်း ဖြစ်သည်ကို သိရှိထား၏။</p> <p> </p> <p> အနန္တဂိုဏ်း၏ စည်းကမ်းမှာ အလွန် တင်းကျပ်လှပြီး တပည့်အချင်းချင်း သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ပြင်းထန်စွာ တားမြစ်ထားပေရာ အကယ်၍ ဤအကြောင်းကို သိရှိသွားပါက သူသည် အသက်ပျောက်ရမည့်အပြင် သူ၏ မိသားစုပါ အရေးယူခံရမည်မှာ မြေကြီးလက်ခတ်မလွဲပင်။ သို့ဖြစ်ရာ လီစန်းတောက်မိသားစုသည်လည်း ဤကိစ္စကို လျှို့ဝှက်ထားခဲ့သည်သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ပြင် နင်တောက်ရန်သည် မိမိကိုယ်မိမိ အလွန်ကောင်းမွန်စွာ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ခဲ့၏။ သူသည် ပြီးပြည့်စုံသော အဆင့်ရှိ ‘ဖုံးကွယ်ခြင်းကျင့်စဥ်’ ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူ ဖြစ်ပေရာ၊ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်သန့်စင်မှု အလတ်တန်းစား ကျင့်ကြံသူလေးတစ်ဦးက ဤကိစ္စတွင် ပါဝင်နေလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ သံသယဝင်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>သာ၍ အရေးကြီးသည်မှာ တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားရာနေရာ၌ ငွေနဂါးတစ်ကောင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည့် ထူးခြားဆန်းပြားသော နိမိတ်ကြောင့် မည်သူကမျှ ဤအမှုကို အဆင့်နိမ့် တပည့်လေးတစ်ဦးနှင့် ဆက်စပ်တွေးတောမိမည် မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>ဝမ့်မိသားစု၏ ထိပ်တန်းပုဂ္ဂိုလ် လေးဦး၏ အစွမ်းကိုသာ ကြည့်ပါဦး၊ ချုန်းပီတောင်ထိပ်မှ ဝိညာဉ်စိုက်ပျိုးသူလေးတစ်ဦးကို အဘယ်သို့ အရေးနိမ့်ပါမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>ဤပြဿနာသည် အပြီးတိုင် ပြေလည်သွားခဲ့ချေပြီ။ ချုန်းပီတောင်ထိပ်ဝယ် ဝိညာဉ်ကောက်နှံစိုက်ပျိုးသည့် နေ့ရက်များမှာလည်း တည်ငြိမ်အေးချမ်းမှုဆီသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ပိုမို စိတ်ချရစေရန်အတွက်မူ နောင်တစ်နှစ်၊ နှစ်နှစ်ခန့်အထိ အဝေးသို့ ခရီးမထွက်ဘဲ ငြိမ်ငြိမ်သက်သက် နေထိုင်ရန်သာ သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>ရက်အနည်းငယ်အကြာ။</p> <p> </p> <p>ဝမ့်မိသားစု ကျဆုံးခန်း သတင်းသည် ဟွမ်လုံဈေးတစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့လေပြီ။</p> <p> </p> <p>ဝမ့်မိသားစု၏  အုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ဘိုးဘေးကြီးအပါအဝင် မိသားစုခေါင်းဆောင် ဝမ့်လျှိူ၊ အကြီးအကဲ ဝမ့်ရှုနှင့် ဝိညာဉ်အမြစ် အဆင့် (၄) ပိုင်ဆိုင်သော သခင်လေး ဝမ့်ရွှမ်ထုံတို့အားလုံး ကွယ်လွန်သွားခဲ့ကြပြီဟု တစ် ပြိုက်နက်တည်း ပြောဆိုနေကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အချို့ကမူ ထိုနေ့က ကောင်းကင်ယံ၌ ထူးဆန်းသော နိမိတ်များ ပေါ်ထွက်ခဲ့သည်ဟု ဆိုကြသော်လည်း အများစုကမူ ယင်းမှာ အခြေအမြစ်မရှိဟု ယူဆကြရာ အစအနပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ချေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့ရာတွင် ဝမ့်မိသားစု၏ အုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ ကွယ်လွန်သွားခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော နောက်ဆက်တွဲ ဂယက်ရိုက်ခတ်မှုများမှာမူ ဆက်လက် ရှိနေဆဲပင်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ပထမဦးစွာ ရှစ်ကူးအရပ်ရှိ ဝမ့်မိသားစု ပိုင်ဆိုင်သော အဆင့်(၁) ထိပ်တန်း ဝိညာဉ်ကြောကို လုယူရန် တိုက်ပွဲများ စတင်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်ရှိသော နောက်ထပ် မိသားစုတစ်ခုဖြစ်သည့် ဟွမ်မိသားစုသည် ထိုဝိညာဉ်ကြောကို မက်မောနေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ရာ၊ ဝမ့်မိသားစုဝင်များ သေဆုံးကြောင်း အတည်ပြုပြီးသည့်ညမှာပင် ဟွမ်မိသားစု ဘိုးဘေးကြီးသည် မိမိ၏ လူများကို ဦးဆောင်ကာ ဝိညာဉ်ကြောနှင့် ဝိညာဉ်ဆေးပင်ခြံကို တိုက်ခိုက်သိမ်းပိုက်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ခုခံသူမှန်သမျှ အသတ်ခံရပြီး ကျန်ရှိသူများမှာမူ ဟွမ်မိသားစုလက်အောက်သို့ ဝင်ရောက်ခြင်း သို့မဟုတ် ထွက်ခွာသွားကြရလေရာ ရှန်ယန်နယ်မြေတွင် တစ်ချိန်က အထင်ကရဖြစ်ခဲ့သော ဝမ့်မိသားစုမှာလည်း အရိပ်အယောင်ပင် မကျန်တော့ချေ။</p> <p> </p> <p>ထို့ပြင် ဟွမ်လုံဈေးရှိ ဝမ့်မိသားစု၏ ‘ကျင်းယုခန်းမ’ ဆိုင်မှာလည်း ဘိုးဘေးကြီး မရှိတော့သဖြင့် ဆက်လက် မရပ်တည်နိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင် အနန္တဂိုဏ်းမှ အပြင်စည်းအကြီးအကဲတစ်ဦးက အခွင့်အရေးကို အရယူကာ ဆိုင်ခန်းကို ပြန်လည် သိမ်းယူပြီး ရောင်းချပစ်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ချုန်းပီတောင်ထိပ်တွင် ဝိညာဉ်လယ်ယာများကို စိုက်ပျိုးနေသော နင်တောက်ရန်ကမူ ဤကိစ္စရပ်များကို စိတ်ဝင်စားခြင်း မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>ခြံဝန်းငယ်လေးအတွင်းဝယ်။</p> <p> </p> <p>သမင်အူကြောင်ကြီးသည် ‘ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်ခြင်းကျင့်စဉ်’ ကို လေ့ကျင့်နေချေသည်။ နင်တောက်ရန်သည် ဝိညာဉ်သားရဲတစ်ကောင် ကျင့်စဉ် လေ့ကျင့်သည်ကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသဖြင့် စိတ်ဝင်တစား ထိုင်ကြည့်နေမိ၏။</p> <p> </p> <p>သမင်ကြီးမှာ အလွန်ပင် စေ့စပ်သေချာလှပြီး ဆယ်ရက်မပြည့်မီမှာပင် အခြေခံကို ကျွမ်းကျင်သွားခဲ့ချေပြီ။ သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူသည် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်သန့်စင်မှု အစောပိုင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေသည်ဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျင့်ကြံခြင်းလောက၏ သတ်မှတ်ချက်အရ ဤအချိန်၌ သမင်ကြီးမှာ အဆင့်(၁) အနိမ့်တန်း နတ်ဆိုးသားရဲမျှသာ ရှိသေးသဖြင့် အားနည်းသူဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း သူသည် နေ့စဉ် ညဉ့်နက်သည်အထိ ကြိုးစားအားထုတ် ကျင့်ကြံနေရှာသည်။</p> <p> </p> <p>သို့ဖြစ်ရာ ကျင့်စဉ်၏ ပြင်းထန်မှုကြောင့် သမင်ကြီး၌ “သွေးနှင့် ဝိညာဉ်ဓာတ် အားနည်းခြင်း” ဟူသော အခြေအနေ ဖြစ်ပေါ်လာတော့၏။</p> <p> </p> <p>‘ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်ခြင်းကျင့်စဉ်’ မှာ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအား နှစ်ခုလုံးကို ကျင့်ကြံရခြင်း ဖြစ်ပေရာ သွေးနှင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို အလွန်အမင်း ကုန်ခမ်းစေပေသည်။</p> <p> </p> <p>နင်တောက်ရန်မှာ အခြားနည်းလမ်း မရှိသဖြင့် ညတိုင်း နောက်ဖေးငါးကန်ထဲမှ ဝိညာဉ်ငါးကြီးများကို ဖမ်းယူကာ ဝါးရွက်စိမ်းဝိညာဉ်ဆန်နှင့်အတူ သမင်ကြီးကို အားဖြည့်ကျွေးမွေးရတော့သည်။ သို့ရာတွင် သမင်ကြီးက အလွန်အမင်း ကြိုးစားလွန်းလှသဖြင့် မလောက်မင ဖြစ်နေဆဲဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် တောင်ပေါ်တွင် လပေါင်းများစွာ ငြိမ်နေမည့် သူ၏ အစီအစဉ်မှာ ပျက်ပြားသွားရကာ၊ သမင်ကြီးအတွက် အာဟာရဖြစ်စေမည့် ‘နတ်ဆိုးသားရဲအသား’ များကို ဝယ်ယူရန် စျေးသို့ ဆင်းခဲ့ရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်နေ့တွင်မူ ဟွမ်လုံဈေး၏ နောက်လမ်းကြားရှိ မှောင်ခိုစျေးအတွင်းဝယ်။</p> <p> </p> <p>နင်တောက်ရန်သည် အပြင်စည်းတပည့်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ကာ မိမိ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို အဆင့် (၄) အဖြစ် ဖော်ပြလျက် သမင်ကြီးကို ဦးဆောင်ကာ စျေးအတွင်း လှည့်လည်ကြည့်ရှုနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင် သားသတ်ဆိုင်တစ်ဆိုင်ရှေ့၌ ရပ်တန့်လိုက်၏။ ဆိုင်တွင် အသားမျိုးစုံ ချိတ်ဆွဲထားပြီး ဆိုင်ရှင်မှာ ဝမ့်အမည်ရှိ ဝက်သားသည်ကြီး ဖြစ်ပေရာ လူအများက သူ့ကို ‘ဝက်သားသည်ကြီးဝမ့်’ ဟု ခေါ်ဝေါ်ကြကုန်၏။</p> <p> </p> <p>သူသည် ပေါင် ၆၀၀ ခန့် အလေးချိန်ရှိမည့် အသားပုံကြီးတစ်ပုံသဖွယ် ဖြစ်နေပေရာ နင်တောက်ရန်ကို မြင်သည်နှင့် “မိတ်ဆွေ... နတ်ဆိုးသားရဲအသား လိုချင်လို့လား” ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ပါတယ်” ဟု နင်တောက်ရန်က သမင်ကြီး၏ ခေါင်းကို ပုတ်လျက် ရယ်မောကာ ပြန်ဖြေလိုက်၏။ “ကျွန်တော့်ရဲ့ ဝိညာဉ်သားရဲက ကျင့်စဉ် လေ့ကျင့်နေလို့ သွေးအသား အာဟာရ လိုအပ်နေလို့ပါ”</p> <p> </p> <p>“ဪ...” ဝက်သားသည်ကြီးဝမ့်က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ရယ်မောကာ “ဝိညာဉ်သားရဲကျင့်စဉ်တွေက အစွမ်းထက်ပေမဲ့ သွေးနဲ့ ဝိညာဉ်ဓာတ်ကို အများကြီး ကုန်ခမ်းစေတာပဲ။</p> <p> </p> <p>သာမန် ဝိညာဉ်ငါး၊ ဝိညာဉ်သိုးတွေနဲ့တော့ မလောက်လောက်ဘူး၊ ‘ထိုက်စွေ့အသား’ ကို ဝယ်ကျွေးဖို့ပဲ ငါ အကြံပေးချင်တယ်”</p> <p> </p> <p>“ထိုက်စွေ့အသား ဟုတ်လား...” နင်တောက်ရန်က အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်၏။ “အဲ့ဒီအသားက ကိုယ်ခံပညာရှင်တွေ ကျင့်ကြံတဲ့အခါ စားသုံးကြတဲ့ အသားမဟုတ်လား၊ ဆိုင်ရှင်ဆီမှာ ရှိလို့လား”</p> <p> </p> <p>“နည်းနည်းပါးပါးတော့ ရှိတာပေါ့” ဟု ဝက်သားသည်ကြီးဝမ့်က ပြုံးလျက် ဆိုသည်။ “ငါတို့ လုပ်ငန်းကို လျှော့မတွက်ပါနဲ့ ညီလေးရာ၊ ဟွမ်လုံဈေးရဲ့ အတိုင်းအတာက ရှန်ယန်နယ်မြေမှာ ဒုတိယမရှိဘူး။ ထိုက်စွေ့အသား ရှာဖို့ဆိုတာ မခက်ပါဘူး”</p> <p> </p> <p>သူသည် စားပွဲအောက်မှ ကီလိုဂရမ် ဆယ်ဂဏန်းခန့်ရှိမည့် အသားတုံးကြီးတစ်တုံးကို ထုတ်ယူလိုက်ရာ ယင်းက ဖြူဖွေးနေသော်လည်း သွေးနှင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအားများစွာ ပါဝင်နေချေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဆိုင်ရှင်... ကျွန်တော်က နောက်ပိုင်းမှာလည်း အမြဲဝယ်ယူရမှာမို့ ဖောက်သည်ဈေးလေး ပေးပါဦး၊ ဈေးနှုန်း သင့်တော်မယ်ဆိုရင် နောက်လည်း ခင်ဗျားဆီမှာပဲ လာဝယ်ပါ့မယ်”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေါ့... ပြဿနာမရှိဘူး” ဟု ဆိုကာ ဝက်သားသည်ကြီးဝမ့်က ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်တုံးလျှင် အသားနှစ်ပိဿာနှုန်းဖြင့် ရောင်းချပေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>နင်တောက်ရန်သည် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၂၀ ထုတ်ပေးကာ အသားပိဿာ ၄၀ ကို ဝယ်ယူပြီး ဂိုဏ်းသို့ ပြန်လာခဲ့တော့သည်။</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>သမင်ကြီး၏ သွေးနှင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအားများမှာ နောက်ဆုံးတွင် ပြည့်စုံသွားခဲ့ချေပြီ။ နေ့စဉ် ထိုက်စွေ့အသား တစ်ပိဿာခန့် ကျွေးမွေးရသဖြင့် ညဘက်တွင် အားအင်ကုန်ခမ်းနေသည့် ပုံစံမျိုး မရှိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>နင်တောက်ရန်သည် နှစ်ပတ်တစ်ကြိမ် တောင်ပေါ်မှ ဆင်းကာ သမင်ကြီးအတွက် အသားများ ဝယ်ယူပေးနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ့်မိသားစုဝင် လေးဦးထံမှ ရရှိထားသော ရွှေရောင်ဓားနှင့် အခြားသော မှော်လက်နက်များကိုမူ သင့်တော်သည့် အချိန်ကျမှသာ ရှင်းလင်းရပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ဟွမ်လုံဈေးတွင် ရောင်းချရန်မှာ စွန့်စားမှု ကြီးလွန်းလှသဖြင့် နောင်တစ်ချိန် ဝေးလံသော ခရီးတစ်ခု ထွက်ရသည့်အခါမှသာ ရောင်းချရန် သူ ဆုံးဖြတ်ထားလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>ထိုည၌ လမင်းကြီးမှာ ထိန်ထိန်သာလျက် ကြယ်စင်တို့မှာလည်း မှေးမှိန်စွာ ရှိနေကြချေသည်။</p> <p> </p> <p>နင်တောက်ရန်သည် ငါးကန်ကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုစဉ် မိမိ၏ အာရုံခံစွမ်းအားဖြင့် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်း သတိပြုမိလိုက်၏။ ကန်အတွင်းရှိ ဝိညာဉ်ငါးအရေအတွက်မှာ သိသိသာသာ လျော့နည်းနေပေရာ၊ သူရော သမင်ကြီးပါ ဤမျှအထိ မစားသုံးခဲ့ကြပေ။</p> <p> </p> <p>မကြာမီမှာပင် သူ၏ အာရုံခံစွမ်းအားသည် တရားခံကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ယင်းမှာ ကန်အောက်ခြေ ရွှံ့နွံများအတွင်း ပုန်းအောင်းနေသော တစ်မီတာနီးပါး ရှည်လျားသည့် နက်မှောင်သော သားရဲကြီးတစ်ကောင်ပင် ဖြစ်ချေသည်။ ထိုအကောင်တွင်အဆင့်(၁)အနိမ့်တန်း အရှိန်အဝါပင် ရှိနေသေး၏။</p> <p> </p> <p>“ဟင်း... ငါ့ကိုတောင် လာနှောက်ယှက်ရဲတယ်ပေါ့လေ” နင်တောက်ရန်သည် ဒေါသတကြီး ကြုံးဝါးလိုက်တော့သတည်း။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save