Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">အဆင့်(၁) ထိပ်တန်းမှော်လက်နက် ‘ငွေရောင်ငါးကြေးခွံဝတ်ရုံ’</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူသည် နေရာမှ ထရပ်ကာ ငါးကန်အနားသို့ လျှောက်သွားလိုက်၏။ ထို့နောက် မြေပြင်ကို ခြေတစ်ဖက်ဖြင့် ခပ်ဖွဖွနင်းလိုက်ရာ အသက်ဒြပ်စွမ်းအားများ ပြည့်နှက်နေသော ‘ထာဝရစိမ်းလန်းခြင်းကျင့်စဉ်’ ၏ ဝိညာဉ်လှိုင်းတစ်ခုမှာ ဟုန်းဟုန်းတောက် ထွက်ပေါ်သွားပြီး ငါးကန်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ရွှံ့နွံများအတွင်းမှ အနက်ရောင်ငါးကြီးမှာ စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်သံတစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>ယင်းက အမြီးကို ခါယမ်းလျက် လှိုင်းတံပိုးများကြားမှ ရေပြင်ပေါ်သို့ ပေါ်ထွက်လာပြီးလျှင် နင်တောက်ရန်ကို ကြည့်ကာ ခေါင်းတငြိမ့်ငြိမ့်နှင့် အသက်ဘေးမှ ချမ်းသာပေးရန် တောင်းပန်နေသည့်အလား ပြုမူနေတော့၏။</p> <p> </p> <p>“ထူးဆန်းလိုက်တာ...”</p> <p> </p> <p>နင်တောက်ရန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ရေရွတ်မိသည်။ သူ ငါးသားပေါက်များ ဝယ်ယူစဉ်က ဤကဲ့သို့သော အသားစားငါးမျိုး ပါဝင်ခဲ့ခြင်း မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ထူးခြားသည့် အကြောင်းရင်းမရှိပါက ဤအကောင်သည် အပြင်မှ အလိုအလျောက် ရောက်ရှိလာခြင်းသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p> ဆိုလိုသည်မှာ နင်တောက်ရန်၏ မျက်စိအောက်တွင်ပင် ဤငါးမည်းကြီးသည် ငါးသားပေါက်များနှင့် အရွယ်ရောက်ပြီး ဝိညာဉ်ငါးများကို အဆက်မပြတ် စားသောက်ရင်း သာမန်ငါးဘဝမှ အဆင့် (၁)အနိမ့်တန်း နတ်ဆိုးသားရဲအဖြစ်သို့ပင် ရောက်ရှိသွားခြင်း ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ဤသို့သာ ဆယ်စုနှစ်နှင့်ချီ၍ ဆက်လက်စားသုံးနေပါက ငါးဘုရင်ကြီးပင် ဖြစ်လာနိုင်ချေရှိသည် မဟုတ်လော။</p> <p> </p> <p>“ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်ငါးတွေကို စားဖို့ မင်းကို ဘယ်သူက ခွင့်ပြုလို့လဲ”</p> <p> </p> <p>နင်တောက်ရန်က အမှတ်မထင် မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>အနက်ရောင်ငါးကြီးမှာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရင်သွားကာ မျက်နှာတွင် အသနားခံသော အမူအရာများ ပေါ်လွင်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>နင်တောက်ရန်၏ အကြည့်ကို မြင်သည်နှင့် မိမိဘဝမှာ ‘ငါးကင်’ အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲရန် လက်တစ်လုံးအလိုသာ ရှိတော့ကြောင်း သူ သိရှိသွားပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>နင်တောက်ရန်က သူ့ကို သတ်ဖြတ်ရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိပေ။ ငါးကန်အတွင်း ဤကဲ့သို့သော ထူးဆန်းသည့် ဖြစ်ရပ် ပေါ်ပေါက်လာခြင်းမှာ စိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်းလှသဖြင့် အရင်ဆုံး လေ့လာကြည့်ရန်သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဒီနေ့ကစပြီး ဝိညာဉ်ငါးတွေကို စားခွင့်မရှိတော့ဘူး၊ သာမန်ငါးတွေကိုပဲ စားရမယ်”</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ စည်းကျော်လာဦးမည်ဆိုပါက မင်းကို ငါးအစိမ်းသုပ်အဖြစ် ပြုလုပ်ပစ်မည်ဟုလည်း ခြိမ်းခြောက်လိုက်သေးသည်။</p> <p> </p> <p>“ကျိ... ကျိ...”</p> <p> </p> <p>အနက်ရောင်ငါးကြီးမှာ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်ရှာသည်။ မိမိကိုယ်ကို အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ အလှီးခံရမည့် မြင်ကွင်းမှာ တွေးကြည့်ရုံနှင့်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီနေ့ကစပြီး မင်းနာမည်က ‘ရှောင်ဟေးကျိ’  ပဲ”</p> <p> </p> <p>နင်တောက်ရန်က သူ့ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ရှေ့ခြံဝန်းအတွင်းသို့ ပြန်လာကာ ကိုယ်ခံပညာများကိုသာ ဆက်လက်လေ့ကျင့်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ငါးမည်းကြီးမှာ အမြီးကို ခါယမ်းလျက် တုန်လှုပ်နေကြသော ဝိညာဉ်ငါးအုပ်စုကို လှည့်ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချမိရှာသည်။ နောင်တွင် ဤဝိညာဉ်ငါးများကို ကြည့်ရုံသာ ကြည့်ရတော့မည်ဖြစ်ရာ၊ ဤသို့ဆိုလျှင် သူသည် ကြည့်ရုံသာ ကြည့်ရပြီး စားခွင့်မရှိခြင်း မှာ အဘယ်မှာ ထူးခြားပါဦးမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>ရက်အနည်းငယ်အကြာ။</p> <p> </p> <p>နင်တောက်ရန်သည် ငါးကန်သို့ တစ်ခေါက် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>“ရှောင်ဟေး... အလုပ်ဆင်းဖို့ အသင့်ပြင်စမ်း”</p> <p> </p> <p>“ကျိ...”</p> <p> </p> <p>ငါးမည်းကြီးသည် အမြီးကို ခတ်ကာ ရေပြင်ပေါ်သို့ ပေါ်လာပြီးလျှင် ခေါင်းတစ်ခုလုံးကို ရေပေါ်ဖော်လျက် နင်တောက်ရန်ကို ကြောက်ရွံ့ရိုသေစွာ ကြည့်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“မဆိုးပါဘူး”</p> <p> </p> <p>နင်တောက်ရန်က အာရုံခံစွမ်းအားဖြင့် စစ်ဆေးကြည့်ကာ ရယ်မောလိုက်၏။ “ငါးကန်က ဒီလောက်ပဲရှိတာ၊ သာမန်ငါးတွေကို စားတဲ့အခါမှာလည်း ချွေတာစားဦး။ ဟင်းသီးဟင်းရွက်လေးဘာလေးလည်း စားကြည့်ပါဦးလား”</p> <p> </p> <p>စိမ်းလဲ့ဝါးဝိညာဉ်ဆန်၏ အရိုးအဆစ်နှင့် အရွက်များမှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ကြွယ်ဝလှပေရာ၊ ယင်းကို စားသုံးခြင်းက ကျင့်ကြံမှုအတွက် အထောက်အကူ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>“ကျိ... ကျိ...”</p> <p> </p> <p>ငါးမည်းကြီးက ခေါင်းတငြိမ့်ငြိမ့် ပြုလုပ်ရှာသည်။ ဤသခင်ကြီးမှာ အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပေရာ၊ အကယ်၍ အမှားအယွင်း တစ်ခုခုလုပ်မိပါက ငါးအစိမ်းသုပ် ဖြစ်သွားမည်မှာ ဧကန်မုချပင်။ ထို့ကြောင့် သူသည် နင်တောက်ရန်၏ ရှေ့တွင်ပင် ရေထဲရှိ ဝါးရွက်များကို တစ်လုတ်ချင်း စားပြနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>စားကြည့်ရာတွင်လည်း ဝိညာဉ်စွမ်းအင်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ပြည့်ဝလှချေသည်။ အရသာမှာ ဝိညာဉ်ငါးများကို မမီသော်လည်း ကျင့်ကြံမှုအတွက်မူ ပိုမိုအကျိုးရှိသည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အသက်ရှင်သန်ရေးနှင့် လမ်းစဉ် အတွက် သူသည် သတ်သတ်လွတ်စားသော ငါးမည်းကြီးတစ်ကောင် ဖြစ်လာရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>နှစ်ပတ်အကြာ။</p> <p> </p> <p>နင်တောက်ရန်သည် လှုပ်ရှားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>သမင်ကြီးကို အိမ်တွင်ထားခဲ့ကာ ဝိညာဉ်လယ်ကွင်းများကို စောင့်ရှောက်စေပြီးလျှင် သူသည် ‘ဝါးရွက်စိမ်း’ ကို စီးနင်းကာ အနန္တဂိုဏ်းမှ ထွက်ခွာခဲ့တော့သည်။ သူသည် ရှန်ယန်နယ်မြေအတွင်းရှိ အခြားသော မြို့ရွာများသို့ ဦးတည်ခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>သုံးရက်တာ ကာလအတွင်း နင်တောက်ရန်သည် စျေးပေါင်း ၉ ခုသို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။ စျေးတစ်ခုသို့ ရောက်တိုင်း သူသည် အဝတ်အစားနှင့် ရုပ်သွင်ကို လဲလှယ်ကာ ပြီးပြည့်စုံသော ‘ဝိညာဥ်အရှိန်အဝါဖုံးကွယ်ခြင်းကျင့်စဥ်’ ကို အမြဲတမ်း အသုံးပြုထားခဲ့ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤသို့ဖြင့် နေရာဒေသအမျိုးမျိုး၊ အချိန်အမျိုးမျိုးနှင့် မတူညီသော ရုပ်သွင်အမျိုးမျိုးဖြင့် သူသည် ဝမ့်မိသားစုထံမှ ရရှိထားသော ပစ္စည်းအရပ်ရပ်ကို ရောင်းချပစ်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ယင်းတို့အနက် ဝမ့်မိသားစု ဘိုးဘေးကြီး၏ ‘ရွှေရောင်ဓားတို’ မှာ အဆင့်(၂) အနိမ့်တန်း ဝိညာဉ်လက်နက် ဖြစ်ပေရာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးပေါင်း ၁၀၅၀ အထိ ရရှိခဲ့၏။ အခြားသော မှော်လက်နက် ၇ ခုကိုလည်း စုစုပေါင်း ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ထောင်ကျော်ဖြင့် ရောင်းချနိုင်ခဲ့ရာ၊ ဤခရီးစဉ်အတွင်း စုစုပေါင်း ၂၅၀၀ ခန့် ရရှိခဲ့ချေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ့်မိသားစုဝင် လေးဦး၏ သိုလှောင်အိတ်များအတွင်းမှ ရရှိသော ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်ပါက ယခုအခါ နင်တောက်ရန်၏ သိုလှောင်အိတ်အတွင်း၌ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးပေါင်း ၄၈၀၀ ကျော် ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ယင်းမှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်သန့်စင်မှုအဆင့်ရှိ ကျင့်ကြံသူများအကြားတွင် အလွန်ပင် ချမ်းသာကြွယ်ဝသော ပမာဏဖြစ်ပေရာ၊ အခြေတည်အဆင့် ကျင့်ကြံသူအချို့ပင် ဤမျှလောက် မပိုင်ဆိုင်ကြချေ။</p> <p> </p> <p>သူသည် ယခုရရှိထားသော ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများဖြင့် ကောင်းမွန်သော ရတနာတစ်ရပ်ကို ဝယ်ယူရန် စိတ်အားထက်သန်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်နေ့တွင်မူ ဟွမ်လုံဈေးရှိ ချင်းဖူးအရောင်းဆိုင်သို့ မျက်ခုံးအနည်းငယ် ပြတ်နေသော ဓားသမားလူငယ်တစ်ဦးအသွင်ဖြင့် ရောက်ရှိလာခဲ့၏။ သူ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကိုလည်း အဆင့် (၆) အဖြစ် ဖော်ပြထားချေသည်။</p> <p> </p> <p>“မိတ်ဆွေ... ဘာများ လိုအပ်ပါသလဲရှင့်”</p> <p> </p> <p>ယင်းက ‘ချန်ဖျင်အာ’ ပင် ဖြစ်၏။ သူမသည် ယခုအခါ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်သန့်စင်မှု အဆင့် (၃) သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကာ အသွင်အပြင်မှာလည်း ပိုမိုလှပပြီး တည်ငြိမ်ရင့်ကျက်သည့် အရည်အချင်းများ ပိုင်ဆိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် ယခုအခါ အရောင်းဆိုင်၏ ပထမထပ်တွင် မန်နေဂျာအဖြစ် တာဝန်ယူနေရပြီ ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော် အတွင်းခံဝတ်ရုံ တစ်စုံ လိုချင်လို့ပါ” ဟု နင်တောက်ရန်က အသံကို ပြောင်းလဲကာ ပြောလိုက်သည်။ ချန်ဖျင်အာမှာမူ တစ်ဖက်လူမှာ မည်သူဖြစ်ကြောင်းကို လုံးဝ ရိပ်မိခြင်း မရှိဘဲ ပြုံးလျက် လမ်းပြခေါ်ဆောင်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဆိုင်အတွင်း၌ အတွင်းခံဝတ်ရုံ အမျိုးမျိုးကို ပြသထားရာ၊ နင်တောက်ရန်၏ အကြည့်မှာ ‘ထိပ်တန်းမှော်လက်နက်’ အဆင့်ရှိသော ဝတ်ရုံတစ်ထည်ပေါ်၌ ရပ်တန့်သွား၏။</p> <p> </p> <p>ယင်းက ငါးကြေးခွံပုံစံ ဒီဇိုင်းရှိသော ဝတ်ရုံပျော့လေးဖြစ်ပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအားစုဆောင်းခြင်း၊ စိတ်ကို တည်ငြိမ်စေခြင်းနှင့် တိုက်ခိုက်မှုများကို လွှဲဖယ်ပေးနိုင်ခြင်း စသည့် လျှို့ဝှက်အစီအရင်များစွာကို ထည့်သွင်းထားချေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ့်မိသားစု ဘိုးဘေးကြီးနှင့် တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားပြီးနောက် နင်တောက်ရန်သည် မိမိကိုယ်မိမိ ပြန်လည်သုံးသပ်မိခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မည်မျှပင် သန်မာသည်ဆိုစေဦးတော့၊ တစ်ဖက်လူ၏ လက်နက်မှာ အလွန်ထက်မြက်ပါက ဒဏ်ရာရရှိနိုင်သည်မှာ အမှန်ပင်။ ထို့ကြောင့် ခိုင်မာသော ခန္ဓာကိုယ်ရှိခြင်းမှာ တိုက်ခိုက်မှုတိုင်းကို ခန္ဓာကိုယ်နှင့် တိုက်ရိုက်ခံယူရမည်ဟု မဆိုလိုပေ။</p> <p> </p> <p>သို့ဖြစ်ရာ အရည်အသွေးမြင့် အတွင်းခံဝတ်ရုံတစ်ထည်မှာ နင်တောက်ရန်အတွက် အရေးတကြီး လိုအပ်သောအရာ ဖြစ်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါကိုပဲ ယူမယ်၊ ဘယ်လောက်လဲ”</p> <p> </p> <p>ချန်ဖျင်အာက ပြုံးလျက် “ဒါက ထိပ်တန်းမှော်လက်နက်အဆင့်ဖြစ်ပြီး ကျွန်မတို့ဆိုင်က ဆရာကြီးနှစ်ဦး ပေါင်းစပ်ဖန်တီးထားတာပါ...” ဟု ရှင်းပြနေစဉ် နင်တောက်ရန်က “စကားတွေ အများကြီး မပြောပါနဲ့၊ ဈေးနှုန်းကိုပဲ ပြောပါ၊ ဝယ်နိုင်ရင် ဝယ်မယ်၊ မဟုတ်ရင် ပြန်မယ်” ဟု တိုတိုတုတ်တုတ်ပင် ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ချန်ဖျင်အာမှာ ဤကဲ့သို့သော ဖောက်သည်မျိုးကို တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားရသော်လည်း ဈေးနှုန်းကို ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ထောင်ဟု သတ်မှတ်လိုက်တော့သည်။ နင်တောက်ရန်သည် ချက်ချင်းပင် ကျောက်တုံးတစ်ထောင် ထုတ်ပေးကာ ပစ္စည်းကို ယူပြီး ထွက်ခွာခဲ့တော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် လမ်းကြားများစွာကို ဖြတ်ကျော်ကာ တောအုပ်တစ်ခုအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လိုက်ပြီးလျှင် ‘အသက်ရှူသံဖုံးကွယ်ခြင်း’၊ ‘ကိုယ်ရောင်ဖျောက်ခြင်း’ နှင့် ‘ဝိညာဥ်အသံစုပ်ယူခြင်း’ အတတ်ပညာအားလုံးကို အသုံးချလျက် လမ်းကြောင်းအမျိုးမျိုးသို့ လွှဲကာ ဂိုဏ်းသို့ ပြန်လာခဲ့လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> ယင်းက တည်ငြိမ်မှုနှင့် သတိဝီရိယကို အထူးပင် အလေးထားခြင်းပင် ဖြစ်ပေသတည်း။</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>(၇၇)ကွက်မြောက် ဝိညာဉ်လယ်ကွင်း။</p> <p> </p> <p>မြေအောက် ပေ ၂၀ ခန့်ရှိ လျှို့ဝှက်ခန်းအတွင်းဝယ် နင်တောက်ရန်သည် ‘ငွေရောင်ငါးကြေးခွံဝတ်ရုံ’ ကို ဝိညာဉ်စွမ်းအားဖြင့် သန့်စင်နေတော့သည်။ တစ်နာရီခန့်အကြာတွင်မူ ယင်းကို အောင်မြင်စွာ သန့်စင်ပြီးစီးသွားခဲ့ချေပြီ။</p> <p> </p> <p>ထိုနေ့မှစ၍ ရေချိုးချိန်မှလွဲလျှင် နင်တောက်ရန်သည် ဤဝတ်ရုံကို ဝတ်ရုံရှည်အောက်၌ အမြဲတမ်း ဝတ်ဆင်ထားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ယင်းက ဆောင်းရာသီတွင် နွေးထွေးစေပြီး နွေရာသီတွင် အေးမြစေသည့် အစွမ်းရှိရာ အလွန်ပင် နှစ်သက်ဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>ချုန်းပီတောင်ထိပ်ရှိ တည်ငြိမ်သော နေ့ရက်များမှာ ပျော်ရွှင်ဖွယ်ရာပင်။ သမင်ကြီးမှာလည်း ကျင့်စဉ်ကို ကြိုးစားအားထုတ်သဖြင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်သန့်စင်မှု အဆင့် (၃) သို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p> ဤအချက်က နင်တောက်ရန်ကို အလျင်အမြန် ကျင့်ကြံရန် တွန်းအားပေးနေသကဲ့သို့ ရှိနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် နေ့စဉ်မပြတ် ကျင့်စဉ်များကို လေ့ကျင့်လျက် ခန္ဓာကိုယ်ကို နှိပ်နယ်ကာ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို တိုးမြှင့်နေခဲ့၏။ ကျင့်ကြံခြင်းဆိုသည်မှာလည်း ဤသို့ပင် ဖြစ်သည်မဟုတ်ပါလော။ အဆင့်တစ်ခုမှ တစ်ခုသို့ တဖြည်းဖြည်းချင်း တက်လှမ်းရခြင်းပင် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>လယ်ကွင်းများအတွင်းဝယ် မာချွမ်ယိုသည် ဆေးတံကို ဖွာရင်း ချင်ရှန့်နှင့် ကျင့်ကြံခြင်းအတွေ့အကြုံများကို ဖလှယ်နေတတ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဟွမ်ရှန်မှာမူ နင်တောက်ရန်ကို မြင်သည်နှင့် ‘မိတ်ဆွေနင်’ ဟု လေးစားစွာ နှုတ်ဆက်တတ်ချေပြီ။ ယင်းမှာ နင်တောက်ရန်၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို အသိအမှတ်ပြုခြင်းပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>အဘွားယွင်စွေ့မှာမူ အသက်ကြီးလာသည်နှင့်အမျှ ဝိညာဉ်လယ်ယာကို ကြည့်ရှုရန် ခက်ခဲလာရှာသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် နင်တောက်ရန်နှင့် သမင်ကြီးတို့က မကြာခဏ ကူညီပေးတတ်ကြပြီး ချန်ဝေ့မောလေးမှာလည်း အရွယ်ရောက်လာပြီ ဖြစ်သဖြင့် အဘွားကို ကူညီနိုင်နေပြီ ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>နင်တောက်ရန်၊ သမင်ကြီးနှင့် ချန်ဝေ့မောတို့၏ သံယောဇဉ်မှာလည်း ပိုမိုခိုင်မြဲလာကာ ညောင်ပင်အောက်တွင် နေ့စဉ် တွေ့ဆုံဖြစ်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>“ချန်ဝေ့မော”</p> <p> </p> <p>“ရှိပါတယ်”</p> <p> </p> <p>“ဒီနေ့ အခြေခံတွေ လေ့ကျင့်ပြီးပြီလား”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့... ကြည့်ကြည့်ပါဦး ဆရာလေး”</p> <p> </p> <p>“အင်း... မဆိုးဘူး၊ အဆင့် (၀) ရဲ့ အထိပ်အစွန်ကိုတောင် ရောက်နေပြီပဲ...”</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>ငါးကန်အနားဝယ်။</p> <p> </p> <p>ငါးမည်းကြီးမှာ အမြဲတမ်း ပျင်းရိစွာဖြင့် စားလိုက် အိပ်လိုက်သာ ပြုလုပ်နေတတ်သည်။ နင်တောက်ရန်သည် သူ့ကို စိမ်းလဲ့ဝါးဝိညာဉ်ဆန်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော မုန့်လုံးလေးများကို ကျွေးမွေးနေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>“ရှောင်ဟေး”</p> <p> </p> <p>“ကျိ”</p> <p> </p> <p>နင်တောက်ရန်က မကျေမနပ်ဖြစ်ဟန်ဖြင့် “မင်း သေချာကျင့်ကြံဖို့ လိုတယ်။ ဒီနေ့ကစပြီး တစ်နှစ်အတွင်း ပထမအဆင့် အလတ်တန်းစားဆီကို မရောက်ဘူးဆိုရင်တော့... မင်းကို ငါးချဉ်ဟင်းအဖြစ်ပဲ တွေ့ရတော့မယ်လို့ မှတ်ထားလိုက်”</p> <p> </p> <p>“ကျိ”</p> <p> </p> <p>အနက်ရောင်ငါးကြီးမှာ တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးမွေးညင်းများ ထသွားကာ မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရသည့်အလား တုန်လှုပ်သွားတော့သတည်း။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save