Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">ကျောက်စိမ်းဝါးဝိညာဉ်ကျမ်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ဤနေ့ဝယ် ဂိုဏ်းတူညီမလေးသည် အလည်အပတ် ရောက်ရှိလာချေသည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအခါ ဟန်ပင်းသည် နုပျိုပျိုမြစ်သော မိန်းမပျိုလေးတစ်ဦးအဖြစ် အရွယ်ရောက်နေပြီဖြစ်ကာ၊ တိမ်တိုက်ပန်းနွယ်များ ပါရှိသည့် ရိုးရှင်းသော အဖြူရောင်ဝတ်စုံကို ဆင်မြန်းလျက် ဓားရှည်တစ်လက်ကို ကိုင်စွဲထားရာ၊ သူမ၏ လှပသောမျက်နှာမှာ ပန်းချီကားထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော နတ်သမီးတစ်ပါးနှင့်ပင် တူလှတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အတွင်းစည်းတပည့်များစွာမှာ သူမအပေါ် သံယောဇဉ်တွယ်နေကြသည်ဟု သတင်းများ ကြားရသော်လည်း အမှန်တကယ် ဟုတ်မဟုတ်ကိုမူ မသိရပေ။</p> <p> </p> <p>“စီနီယာနင်”</p> <p> </p> <p>ဟန်ပင်းသည် လေဝင်လေထွက်ကောင်းသော ဧည့်ခန်းအတွင်း၌ ဝင်ထိုင်လိုက်ရင်း ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် “ညီမလေးက အလုပ်ရှုပ်နေတဲ့ကြားကနေ စီနီယာရဲ့ လက်ရာကို မြည်းစမ်းဖို့ အချိန်လုပြီး လာခဲ့တာပါ၊ ဝိညာဉ်ငါးဆီပြန်ဟင်းရယ်၊ စိမ်းလဲ့ဝါးဝိညာဉ်ဆန်ပေါင်းပူပူလေးရယ် စားချင်ပါတယ်၊ စီနီယာပဲ ကူညီပါဦးနော်” ဟု ဆိုလာ၏။</p> <p> </p> <p>“လာတာနဲ့ အစားအသောက် မှာတော့တာပဲလား”</p> <p> </p> <p>နင်တောက်ရန်မှာ ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်မိရင်း “သမင်ကြီး... ညီမလေးအတွက် ဟင်းနှစ်ပွဲလောက် သွားချက်လိုက်စမ်း” ဟု ခိုင်းစေလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူကိုယ်တိုင် နောက်ဖေးရှိ ငါးကန်သို့ ငါးဖမ်းရန် ထွက်လာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>“ရှောင်ဟေး... ငါ့ကို သုံးပိဿာလောက်ရှိမယ့် ဝိညာဉ်ငါးတစ်ကောင် ပေးစမ်း၊ အပြာရောင်ငါး  ဖြစ်ရမယ်နော်”</p> <p> </p> <p>ရေပြင်ထက်၌ လှိုင်းကြက်ခွပ်များ ထွက်ပေါ်လာပြီးလျှင် ပထမအဆင့် အစောပိုင်းရှိ ငါးမည်းကြီး၏ မောင်းနှင်မှုကြောင့် သုံးပိဿာခန့်ရှိသော ဝိညာဉ်ငါးတစ်ကောင်မှာ ကမ်းပေါ်သို့ အလိုအလျောက် ခုန်တက်လာတော့သည်။ ယင်းငါး၏ မျက်လုံးများမှာ မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့နေသည့်အလား။</p> <p> </p> <p>ဟန်ပင်းသည် ငါးကန်အနား၌ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ မေးထောက်လျက် စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေမိသည်။ ယင်းက ငယ်စဉ်ကလေးဘဝကအတိုင်းပင် ဖြစ်ချေသည်။ စီနီယာလုပ်သူ၏ ထူးဆန်းသော အပြုအမူများကို သူမ အမြဲကြည့်ခဲ့ရသည် မဟုတ်လော။</p> <p> </p> <p>နင်တောက်ရန်၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ အလွန်ပင် ကျွမ်းကျင်လှ၏။ ငါးကြေးခွံခွာခြင်း၊ အတွင်းကလီစာများ ဖယ်ရှားခြင်းနှင့် ဆီအိုးတည်ခြင်းတို့ကို ခဏချင်းအတွင်း လုပ်ဆောင်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သမင်ကြီးကလည်း ယောက်မကြီးကို ကိုင်ကာ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို ဟုန်းဟုန်းတောက် ကြော်လှော်နေချေပြီ။ ကျေးလက်ဟန် ရိုးရိုးစင်းစင်း ဟင်းလျာများဖြစ်သော်လည်း အရသာမှာမူ အလွန်ပင် ထူးကဲလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>နင်တောက်ရန်သည် မြေအောက်ခန်းအတွင်းမှ ဝိညာဉ်အရက်တစ်အိုးကိုပါ ထုတ်ယူကာ ညီမလေးနှင့်အတူ သုံးဆောင်ကြတော့သည်။ မကြာမီမှာပင်သူတို့ နှစ်ဦးနှင့် သမင်တို့ တပျော်တပါး စားသောက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>ဝိညာဉ်အရက် အနည်းငယ် သောက်ပြီးချိန်တွင် ဟန်ပင်း၏ မျက်နှာလေးမှာ နီမြန်းလာတော့သည်။ စီနီယာနှင့်အတူ စားသောက်ရသည်မှာ သူမအတွက် အေးချမ်းပြီး စိတ်အပန်းပြေဆုံး အချိန်ပင် ဖြစ်ပေရာသည်။</p> <p> </p> <p>“ညီမလေး...”</p> <p> </p> <p>နင်တောက်ရန်က သူမကို ကြည့်လျက် “ခရမ်းရောင်တိမ်တိုက်တောင်ထိပ် (ခေါ် ) စီကွန်းတောင်ထိပ်မှာ ကျင့်ကြံရတာ အဆင်ပြေရဲ့လား၊ ‘ခရမ်းရောင်တိမ်တိုက်ဓားကျင့်စဉ်’ ကို အဆင့် (၄) အထိ ရောက်သွားပြီလို့ ကြားတယ်၊ ဟုတ်ရဲ့လား” ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့... အဆင့် (၄) ကို ခုတင်တင်ပဲ ရောက်တာပါ”</p> <p> </p> <p>ဟန်ပင်းက ပါးချိုင့်လေးများ ပေါ်အောင် ပြုံးလိုက်ရင်း “မနက်ဖြန်ကစပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအင်သန့်စင်မှု အဆင့်မြင့်ပိုင်းကို တက်လှမ်းနိုင်ဖို့ တရားထိုင်ရတော့မယ်၊ စီနီယာကတော့ အဆင့် (၄) မှာပဲ ရှိနေသေးတာလား၊ နည်းနည်းတော့ ကြိုးစားဦးမှပေါ့၊ ညီမလေးက စီနီယာနဲ့အတူ မသေမျိုးဘဝကို တက်လှမ်းချင်သေးတာလေ”</p> <p> </p> <p>“ဟားဟား... ကြိုးစားပါ့မယ်၊ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပါ့မယ်...”</p> <p> </p> <p>အမှန်စင်စစ် အဆင့် (၇) သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သော နင်တောက်ရန်မှာ ခေါင်းတငြိမ့်ငြိမ့်ဖြင့်သာ တုံ့ပြန်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>စားသောက်ပြီးချိန်တွင် နင်တောက်ရန်နှင့် သမင်ကြီးမှာ ဗိုက်ကို ပုတ်လျက် အားရကျေနပ်နေကြ၏။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လျက် မည်သူက ပန်းကန်ဆေးရမည်နည်းဟု အကဲစမ်းနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>“စီနီယာသမင်ကြီး...”</p> <p> </p> <p>ဟန်ပင်းက နှုတ်ခမ်းနီနီလေးကို စေ့ကာ ပြုံးလိုက်ရင်း “ညီမလေး စီနီယာနဲ့ စကားနည်းနည်း ပြောချင်လို့ပါ၊ အဲ့ဒါ... စီနီယာသမင်ကြီးပဲ ပန်းကန်တွေ အရင်သွားဆေးလိုက်ပါလားဟင်”</p> <p> </p> <p>“အူးးးး~~~”</p> <p> </p> <p>သမင်ကြီးမှာ အသံခပ်တိုးတိုးပြုလျက် ပန်းကန်ခွက်ယောက်များကို သယ်ကာ နောက်ဖေးသို့ ထွက်သွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“စီနီယာ...”</p> <p> </p> <p>ဟန်ပင်းသည် သိုလှောင်အိတ်ကို ခပ်ဖွဖွပုတ်လိုက်ရာ စိမ်းလဲ့သော အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။ “ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က တခြားစီနီယာတွေနဲ့အတူ အတွေ့အကြုံသွားယူရင်း စီနီယာနဲ့ အကိုက်ညီဆုံး ဖြစ်မယ့် ရတနာတစ်ခုကို ရခဲ့တယ်”</p> <p> </p> <p>ယင်းက ဝါးဆစ်ပုံစံ ကျောက်စိမ်းပြားကလေး တစ်ခုဖြစ်ပြီး ထူးခြားသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ထွက်ပေါ်နေချေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါက ‘ကျောက်စိမ်းဝါးဝိညာဉ်ကျမ်း’ ပါ၊ ပထမအဆင့် ထိပ်တန်းမှော်လက်နက်ဖြစ်ပြီး ကာကွယ်ရေးအတွက် အဓိက အသုံးဝင်ပါတယ်၊ ဒါကို သန့်စင်ပြီးရင် စီနီယာ့ကိုယ်ကို ကာကွယ်ဖို့ ဝိညာဉ်အကာအကွယ်တွေ ဖန်တီးနိုင်ပါလိမ့်မယ်” ဟု ဟန်ပင်းက သာယာသော အသံဖြင့် ရှင်းပြ၏။</p> <p> </p> <p>“ညီမလေး...”</p> <p> </p> <p>နင်တောက်ရန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိရင်း “ညီမလေးက အဆင့်လတ်ပိုင်းမှာပဲ ရှိသေးတာဆိုတော့ ဒါက ညီမလေးအတွက် ပိုပြီး သင့်တော်ပါတယ်၊ စီနီယာ့ကို ပေးဖို့ မလိုပါဘူး။ ခရမ်းရောင်တိမ်တိုက်တောင်ထိပ်က ဆရာမနင်ချင်းမှာ တပည့်ရင်း သုံးယောက်ရှိတယ်လို့ ကြားတယ်၊ သူက ညီမလေးအတွက် အရင်းအမြစ်တွေ အများကြီး မပေးနိုင်လောက်ဘူး၊ ဒါကြောင့် ကိုယ့်အတွက်ပဲ သိမ်းထားပါ”</p> <p> </p> <p>“စီနီယာ”</p> <p> </p> <p>ဟန်ပင်း၏ လေသံမှာ အနည်းငယ် တည်ကြည်သွားကာ “ညီမလေးရဲ့ စေတနာကို မငြင်းပါနဲ့ စီနီယာရယ်...”</p> <p> </p> <p>သူမ၏ ရေလိုအေးမြသော မျက်ဝန်းများဖြင့် စိုက်ကြည့်လျက် “စီနီယာ သိထားဖို့က ဟန်ပင်းရဲ့ စိတ်ထဲမှာ စီနီယာ့ကို မွေးချင်းမောင်နှမအရင်းလို သဘောထားခဲ့တာ ကြာပါပြီ၊ ညီမလေး မလိုလားတာက... စီနီယာ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုတွေ ဒီအဆင့်မှာတင် ရပ်တန့်နေမှာကို မမြင်ချင်တာပါ”</p> <p> </p> <p>စီနီယာ့အတွက် အထောက်အကူဖြစ်မည်ဆိုလျှင် သူမက အရာအားလုံးကို လုပ်ဆောင်ပေးရန် အသင့်ပင်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>နင်တောက်ရန်မှာ အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားမိ၏။ ညီမလေး၏ စကားများမှာ သူ လက်ခံရန် ခက်ခဲလှပေရာသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ ရည်မှန်းချက်မှာ သမင်ကြီးနှင့်အတူ မသေမျိုးဘဝသို့ တက်လှမ်းရန်သာဖြစ်ပြီး၊ အဖော် ရှာရန် စိတ်ကူးမရှိခြင်းကြောင့် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>သူ ကျင့်ကြံနေသော ‘ထာဝရစိမ်းလန်းခြင်းကျင့်စဉ်’ မှာ သက်တမ်းကို အလွန်ရှည်ကြာစေပေသည်။ ထိုသို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် အဖော်တစ်ဦး ရှိခဲ့ပါက၊ မိမိမျက်စိရှေ့တွင်ပင် ထိုသူ သက်တမ်းကုန်၍ သေဆုံးသွားသည်ကို ကြည့်နေရမည် မဟုတ်လော။ ထိုနာကျင်မှုကို ကြိုတင်မြင်နေရသဖြင့် သူသည် ထိုလမ်းကို ရှောင်လွှဲလိုခြင်း ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>“သိပါပြီ...”</p> <p> </p> <p>သူသည် ကျောက်စိမ်းပြားကို ညင်သာစွာ လက်ခံလိုက်ရင်း “ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ညီမလေးရာ၊ စီနီယာ အောင်မြင်တဲ့အခါကျရင် ညီမလေးအတွက် ကောင်းတာလေးတွေ ပြန်ပေးပါ့မယ်”</p> <p> </p> <p>ဟန်ပင်းက တခိခိ ရယ်မောလိုက်ရင်း “ညီမလေးက တစ်ခုခု ပြန်ရဖို့ မျှော်လင့်ပြီး ပေးတာမှ မဟုတ်တာပဲ” ဟု ဆို၏။ နင်တောက်ရန်က စကားအများကြီး မပြောတော့ဘဲ သူမ ပြန်ခါနီးတွင် စိမ်းလဲ့ဝါးဝိညာဉ်ဆန် ပိဿာတစ်ရာခန့် လက်ဆောင်ပေးလိုက်ပြီး အားမနာဘဲ ပြန်လာယူရန် မှာကြားလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>မြေအောက် ပေ ၂၀ ရှိ လျှို့ဝှက်ခန်းအတွင်းဝယ်။</p> <p> </p> <p>နင်တောက်ရန်သည် ‘ကျောက်စိမ်းဝါးဝိညာဉ်ကျမ်း’ ကို သန့်စင်လိုက်ရာ၊ ယင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော အပြာရောင်အလင်းတန်းများသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်၌ ဝိညာဉ်အကာအကွယ်တစ်ခုကို ဖန်တီးပေးလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>မဆိုးလှပေ။ ဟန်ပင်းပေးသော ဤလက်ဆောင်မှာ သူနှင့် အလွန်ပင် ကိုက်ညီလှချေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ ကျင့်ကြံထားသော ‘ထာဝရစိမ်းလန်းခြင်းကျင့်စဉ်’ မှာ သစ်သားဒြပ် ဖြစ်ပေရာ၊ ဤကျောက်စိမ်းဝါးနှင့် ဒြပ်ချင်း တည့်နေခြင်းကြောင့် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ကျင့်စဉ်စွမ်းအားကို ပေါင်းစပ်လိုက်ပါက ဤမှော်လက်နက်၏ ကာကွယ်ရေးစွမ်းအားမှာ ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့် ပိုမိုမြင့်မားသွားပြီး ထိပ်တန်းအဆင့်သို့ပင် ချဉ်းကပ်သွားချေသည်။</p> <p> </p> <p>ငွေရောင်ငါးကြေးခွံဝတ်ရုံနှင့် ဤကျောက်စိမ်းဝါးဝိညာဉ်ကျမ်းတို့ ပေါင်းစပ်လိုက်လျှင် နင်တောက်ရန်၏ ကာကွယ်ရေးစွမ်းအားမှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်သန့်စင်မှုအဆင့်ရှိသူများအကြားတွင် ထိပ်တန်းစာရင်းဝင် ဖြစ်သွားခဲ့ချေပြီ။</p> <p> </p> <p>ယနေ့မှစ၍ ကျင့်ကြံခြင်းလောက၌ ငါ၏ ဘေးကင်းလုံခြုံမှုမှာ သိသိသာသာ မြင့်မားသွားခဲ့ပြီဟု သူ ဂုဏ်ယူစွာ တွေးတောမိတော့သည်။</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>ရက်အနည်းငယ်အကြာ။</p> <p> </p> <p>သမင်ကြီးအတွက် ဝယ်ယူထားသော ထိုက်စွေ့အသားများမှာ ကုန်လုနီးပါး ဖြစ်လာချေပြီ။ နင်တောက်ရန်သည် တောင်ပေါ်မှ ထပ်မံဆင်းသက်ခဲ့ကာ ဟွမ်လုံဈေး၏ နောက်ဘက်ရှိ မှောင်ခိုစျေးသို့ ဦးတည်ခဲ့ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>အမြဲတမ်းအတိုင်းပင် သူသည် အနန္တဂိုဏ်း၏ အပြင်စည်းတပည့်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထား၏။ ယင်းက သူ့အတွက် အကာအကွယ်တစ်ခုပင် မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>သားသတ်ဆိုင်အတွင်းဝယ်။</p> <p> </p> <p>“ညီလေး... ပြန်ရောက်လာပြီလား”</p> <p> </p> <p>ဝက်သားသည်ကြီးဝမ့်သည် တောင်တစ်လုံးကဲ့သို့ ကြီးမားသော ခန္ဓာကိုယ်ကို လှုပ်ရှားလျက် ပြုံးရွှင်စွာ မေးလိုက်၏။ “ဒီတစ်ခါလည်း... အသားဖြူပဲလား”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့” နင်တောက်ရန်က ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ရာကို ထုတ်ပေးလိုက်၏။ “ဆိုင်ရှင်... ဒီတစ်ခါတော့ အသား ပိဿာနှစ်ရာလောက် ပေးပါ၊ ခဏခဏ မလာချင်လို့ တစ်ခါတည်း အများကြီး ဝယ်သွားတော့မယ်”</p> <p> </p> <p>“ဟဲဟဲ...” ဝက်သားသည်ကြီးဝမ့်က အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ပြုံးလိုက်ရင်း “မင်းက ဒီဝိညာဉ်သမင်ကို တော်တော်လေး အလေးထားတာပဲ၊ အခုလိုသာ ကြိုးစားနေရင်တော့ ဒုတိယအဆင့် ဝိညာဉ်သားရဲအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်မလားပဲနော်” ဟု ဆိုလာ၏။</p> <p> </p> <p>နင်တောက်ရန်က တည်ငြိမ်စွာပင် “ကျွန်တော် ကျင့်ကြံခြင်းလောကထဲ မဝင်ခင်ကတည်းက သမင်ကြီးနဲ့ တွေ့ခဲ့တာပါ၊ ဒါကြောင့် သမင်ကြီးက ကျွန်တော့်အတွက် မိသားစုဝင်တစ်ယောက်လိုပါပဲ၊ ဘယ်လောက်ပဲ ကုန်ကုန် ထိုက်တန်ပါတယ်” ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝက်သားသည်ကြီးဝမ့်ကလည်း စကားအများကြီး မပြောတော့ဘဲ အသားများကို ဖြတ်တောက်ကာ ပေးလိုက်ရာ နင်တောက်ရန်က သိုလှောင်အိတ်အတွင်းသို့ သိမ်းဆည်းလျက် ထွက်ခွာလာခဲ့တော့သည်။</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>သားသတ်ဆိုင်၏ အတွင်းခန်းဝယ်။</p> <p> </p> <p>ပါးရိုးမြင့်မြင့်နှင့် ပိန်လှီသော လူတစ်ဦး ရှိနေချေသည်။ သူ၏ ကိုယ်မှ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်သန့်စင်မှု အဆင့် (၈) ၏ စွမ်းအားများ ထွက်ပေါ်နေပြီး၊ နင်တောက်ရန် ထွက်သွားရာ လမ်းကြောင်းကို ယုတ်မာသော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“သူက အနန္တဂိုဏ်းရဲ့ အပြင်စည်းတပည့်ကွ၊ ဒုတိယအဆင့် ဝိညာဉ်ဆန်ကိုတောင် စိုက်ပျိုးနိုင်တဲ့သူ၊ သူ့ကို သွားမရှုပ်တာ ပိုကောင်းမယ်”</p> <p> </p> <p>ဝက်သားသည်ကြီးဝမ့်က နှာခေါင်းရှုံ့လျက် “မင်း ဘယ်လိုသေလို့ သေမှန်းမသိဘဲ ငါ့ကိုပါ ဆွဲမထည့်စေနဲ့ဦး” ဟု သတိပေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“အဆင့် (၄) ကျင့်ကြံသူလေးပဲဟာ”</p> <p> </p> <p>ပိန်လှီသောလူ၏ မျက်လုံးများတွင် လောဘရိပ်များ ယှက်သန်းနေ၏။ “နတ်ဆိုးသားရဲအသားဝယ်ဖို့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ရာကို အေးအေးဆေးဆေး ထုတ်ပေးနိုင်တယ်ဆိုရင် သူ့အိတ်ထဲမှာ အနည်းဆုံး တစ်ထောင်တော့ ရှိမှာပဲ၊ သူကိုယ်တိုင်က သေတွင်းထဲ လာတိုးတာပဲလေ”</p> <p> </p> <p>“မင်း တကယ်ပဲ လှုပ်ရှားတော့မှာလား”</p> <p> </p> <p>ဝက်သားသည်ကြီးဝမ့်၏ အကြည့်မှာ အေးစက်သွားကာ “သူက ငါ့ရဲ့ ဖောက်သည်ဟ၊ ငါတို့နဲ့ အရောင်းအဝယ်လုပ်ပြီးမှ ဒုက္ခရောက်သွားရင် ငါ့ဆီကို သဲလွန်စတွေ ရောက်လာလိမ့်မယ်၊ ညီလေးရာ... ငါ့စကားနားထောင်ပြီး သူ့ကို သွားမထိပါနဲ့”</p> <p> </p> <p>“ဝမ့်အမည်ရှိတဲ့ လူကြီး...”</p> <p> </p> <p>ပိန်လှီသောလူက ရုတ်တရက် ဝိညာဉ်ဖိအားများကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ရာ၊ အဆင့် (၄) သာရှိသော ဝက်သားသည်ကြီးဝမ့်မှာ နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားကာ မျက်နှာ ပျက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ငါတို့က ညီအစ်ကိုလို ပေါင်းလာတာပဲ၊ မင်းကိစ္စတွေကိုလည်း ငါ အမြဲကူညီပေးခဲ့တယ်၊ အခုလို အခွင့်အရေးကြီးကိုတော့ မင်းက လာတားနေတယ်ပေါ့လေ”</p> <p> </p> <p>သူ၏ အကြည့်မှာ အေးစက်လှ၏။ “မင်းမှာ မယားတွေ၊ သားသမီးတွေ အများကြီး ရှိတာပဲ၊ ဒီကောင်လေးတစ်ယောက်အတွက်နဲ့ မင်းရဲ့ စည်းစိမ်တွေအားလုံးကို စွန့်စားချင်လို့လား။ စိတ်မပူပါနဲ့၊ စျေးနားမှာ ငါ မလှုပ်ရှားဘူး၊ သူနဲ့ ဝေးရာရောက်မှ လုပ်မှာ၊ မင်းကိုလည်း ဘယ်တော့မှ ဆွဲမထည့်ဘူး”</p> <p> </p> <p>ဝက်သားသည်ကြီးဝမ့်မှာ နဖူးမှ ချွေးများကို သုတ်လိုက်ရင်း “မင်း ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီဆိုရင်လည်း နောက်ပေါက်ကနေပဲ ထွက်သွားတော့၊ ငါ့ကို လာမပတ်သက်နဲ့၊ နောက်ပြီး တစ်ခုပြောထားဦးမယ်၊ ဒီကောင်လေးက လေငြိမ်မျှော်စင်က အခြေတည်အဆင့်ရှိတဲ့ ဟွမ်မိသားစုနဲ့ ပတ်သက်မှုရှိတယ်နော်၊ သေချာစဉ်းစားဦး”</p> <p> </p> <p>“စကားများလိုက်တာ”</p> <p> </p> <p>ပိန်လှီသောလူက ခနဲ့တဲ့တဲ့ ရယ်မောလိုက်ရင်း နောက်ဖေးတံခါးမှ ကွယ်ပျောက်သွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>အနန္တဂိုဏ်းနှင့် ဟွမ်လုံဈေးကြားရှိ ‘ဝါးစိမ်းတော’ အတွင်းဝယ်။</p> <p> </p> <p>နင်တောက်ရန်သည် ဝါးရွက်စိမ်းကို စီးနင်းလျက် ဖြည်းညင်းစွာ ရှေ့သို့ သွားနေ၏။ သူသည် ဂိုဏ်းသို့ ပြန်ရန် အလျင်မလိုဘဲ တစ်စုံတစ်ဦးကို စောင့်နေပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>သားသတ်ဆိုင်၌ ရှိနေစဉ်ကပင် နင်တောက်ရန်၏ အာရုံခံစွမ်းအားက အတွင်းခန်း၌ ပုန်းအောင်းနေသော အဆင့် (၇) ရှိသူကို သိရှိထားပြီး ဖြစ်ချေသည်။ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ရာ ထုတ်လိုက်ချိန်၌ ထိုသူ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုမှာ သိသိသာသာ မြင့်တက်လာခဲ့သည် မဟုတ်လော။</p> <p> </p> <p>ကျင့်ကြံခြင်းလောကမှာ အန္တရာယ်များလှသဖြင့် နင်တောက်ရန်သည် အမြဲတမ်း သတိကြီးစွာ လျှောက်လှမ်းနေသူ ဖြစ်၏။ သို့သော် ယင်းမှာ ပြဿနာကို ကြောက်ရွံ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍ ပြဿနာက သူ့ဆီသို့ ဦးတည်လာခဲ့ပါက သူသည် ဘယ်သောအခါမှ နောက်မဆုတ်ဘဲ ထိုပြဿနာကို အမြစ်ပြတ်အောင် ရှင်းလင်းပစ်မည်သာ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဝှစ်”</p> <p> </p> <p>အဝေးမှ ပျံသန်းရေးမှော်လက်နက်တစ်ခုသည် လေထုကို ခွဲလျက် ရောက်ရှိလာချေပြီ။</p> <p> </p> <p>ထိုသူသည် အမှန်တကယ်ပင် ရောက်လာခဲ့လေပြီ။ မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသော ထိုပိန်လှီသောလူက နင်တောက်ရန်ကို ကြည့်လျက် “သိုလှောင်အိတ်ကို ထားခဲ့မယ်ဆိုရင် မင်းရဲ့ အသက်ကို ချမ်းသာပေးမယ်” ဟု ဆိုလာ၏။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်လို့လား”</p> <p> </p> <p>နင်တောက်ရန်က ပြုံးလိုက်ရင်း “သိုလှောင်အိတ်ကို ပေးလိုက်ရင်လည်း ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို သတ်မှာပဲ မဟုတ်လား၊ ကျွန်တော် သတိလက်လွတ်ဖြစ်သွားအောင် အခုလို ပြောနေတာပဲလေ”</p> <p> </p> <p>“တော်သားပဲ” ပိန်လှီသောလူက ခနဲ့လိုက်ရင်း “ဒါပေမဲ့ တော်လွန်းတဲ့သူတွေက သက်တမ်းတိုတတ်တယ်၊ အဲ့ဒါကို ‘ဉာဏ်များရင် ဘေးသင့်တတ်တယ်’ လို့ ခေါ်တာပေါ့”</p> <p> </p> <p>သူ၏ စကားဆုံးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ခါးကြားမှ ဓားပျော့တစ်လက် ထွက်ပေါ်လာကာ နင်တောက်ရန်၏ ခါးဆီသို့ ဝှေ့ယမ်း တိုက်ခိုက်လိုက်တော့သတည်း။ ။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save