Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">အဘွားယွင်စွေ့</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>[ဝိညာဉ်လယ်ကွင်း (၇၇)ကွက်]</p> <p> </p> <p>မြေအောက် ပေနှစ်ဆယ်အကွာရှိ လျှို့ဝှက်ခန်းမအတွင်း၌ ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>နင်တောက်ရန်သည် 'နေဝန်းမီးလျှံကျင့်စဉ်' ကိန်းအောင်းရာ ဝိညာဉ်လိပ်စာကို လက်ဝယ်ကိုင်ဆောင်လျက် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူကာ လေ့ကျင့်ရန် ပြင်ဆင်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအခါ သူ၏လက်ဝယ်၌ ကျင့်ကြံမှုအချိန် နှစ်ပေါင်း လေးသောင်းခန့် စုဆောင်းမိနေပြီဖြစ်ရာ ဤကျင့်စဉ်ကို တစ်ထိုင်တည်းနှင့် အထွတ်အထိပ် ' မူလသဘာဝသို့ပြန်လည်‌ ရောက်ရှိခြင်း' အဆင့်ထိ ရောက်အောင် တွန်းပို့နိုင်မည် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် နေဝန်းမီးလျှံကျင့်စဉ်၏ အဆင့်မြင့်ဆုံးအစွမ်းကို အမှန်တကယ်ပင် မျှော်လင့်နေမိ၏။ ဤကျင့်စဉ် အောင်မြင်သွားပါက နင်တောက်ရန်အတွက် စစ်မှန်သော တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်ကို ပထမဦးဆုံး ရရှိမည်ဖြစ်ရာ နောင်တွင် ရန်သူကို သတ်ဖြတ်ရန်အတွက် လက်နက်နှင့် လှံများကိုသာ အားကိုးနေရတော့မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>သူသည် မျက်နှာကို တည်ကြည်စွာထားလျက် စုဆောင်းထားသော အချိန်များကို ကျင့်စဉ်အတွင်းသို့ သွန်းလောင်းကာ စတင်လေ့ကျင့်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>【(၈)နှစ်မြောက်တွင် သည် နေဝန်းမီးလျှံကျင့်စဉ်၏ အနှစ်သာရကို တဖြည်းဖြည်း နားလည်လာခဲ့သည်။ သင်သည် ထာဝရစိမ်းလန်းခြင်းကျင့်စဉ်ကို လည်ပတ်လိုက်သောအခါ ကိုယ်တွင်းရှိ စီးဆင်းနေသော စွမ်းအားများမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ပူပြင်းလှသော မီးလျှံများအဖြစ် အသွင်ပြောင်းလဲလာခဲ့သည်။】</p> <p> </p> <p>【နေဝန်းမီးလျှံကျင့်စဉ်။ အဝါရောင်အဆင့်၊ အဆင့်မြင့် (အခြေခံအဆင့်)】</p> <p> </p> <p>【၄၄ နှစ်မြောက်တွင် သင်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မီးလျှံများအတွင်း ရေချိုးနေရသကဲ့သို့ ပူပြင်းလှချေပြီ။ ကိုယ်တွင်းရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများမှာ ကျင့်စဉ်၏ လှည့်ပတ်မှုအောက်တွင် တောက်လောင်နေသော မီးလျှံများအဖြစ် အဆက်မပြတ် ပြောင်းလဲနေသည်။ ဤအချိန်တွင် သင်၏ ကျွမ်းကျင်မှုမှာ အဆင့်သစ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားပြီ ဖြစ်ပေသည်။】</p> <p> </p> <p>【နေဝန်းမီးလျှံကျင့်စဉ်။ အဝါရောင်အဆင့်၊ အဆင့်မြင့် (အခြေခံအောင်မြင်မှုအဆင့်)】</p> <p> </p> <p>【၂၃၂ နှစ်မြောက်တွင် သင်သည် မီးတောင်တစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိကာ အတွင်းသို့ ခုန်ဆင်းလိုက်သည်။ ပျက်စီးခြင်းမှတစ်ဆင့် အသစ်တစ်ဖန် ဖန်တီးခြင်းဟူသော စိတ်ဓာတ်ဖြင့် သင်၏ ကျင့်စဉ်ကို သွန်းလောင်းရန် ကြိုးစားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ သို့သော် မီးတောင်ချော်ရည်များမှာ ပြင်းထန်လှသဖြင့် သင်၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ လောင်ကျွမ်းခြင်း ခံခဲ့ရသည်။】</p> <p> </p> <p>【လောင်ကျွမ်းသွားသော ဒဏ်ရာကို ကြည့်ရင်း သင်၏ စိတ်အစုံ၌ အတွေးသစ်တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။】</p> <p> </p> <p>【နေဝန်းမီးလျှံကျင့်စဉ်။ အဝါရောင်အဆင့်၊ အဆင့်မြင့် (ကျွမ်းကျင်မှုအဆင့်)】</p> <p> </p> <p>【၂၄၀၀ ပြည့်နှစ်တွင် သင်သည် မီးတောင်အတွင်း၌ နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်ခန့် အိပ်မက်မက်နေခဲ့သည်။ နိုးထလာချိန်တွင် သင်၏ကိုယ်တွင်းရှိ ပြင်းထန်လှသော မီးလျှံစွမ်းအားများကြောင့် မီးတောင်မှာ ပေါက်ကွဲထွက်သွားတော့သည်။ သင်သည် ထိုမီးလျှံများအကြားတွင် ဟိန်းဟောက်လိုက်လေသည်။】</p> <p> </p> <p>【နေဝန်းမီးလျှံကျင့်စဉ်။ အဝါရောင်အဆင့်၊ အဆင့်မြင့် (အထွတ်အထိပ်အဆင့်)】</p> <p> </p> <p>"ဟင်း... တော်တော်လေး မြန်တာပဲ"</p> <p> </p> <p>နင်တောက်ရန်သည် အသက်ကို ဝဝရှူလိုက်၏။ နှစ်ပေါင်းနှစ်ထောင်ကျော်မျှဖြင့် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိခဲ့ချေပြီ။ ယခုအခါ သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာအတွင်း၌ ပေါက်ကွဲအားပြင်းသော မီးဓာတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ပြည့်နှက်နေသည်။ သူသည် လက်ကို တစ်ချက် ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ လက်ထိပ်မှ မီးလျှံဓားအလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး မြေပြင်ကို အပေါက်ကြီးဖြစ်အောင် လောင်ကျွမ်းစေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"အီးးးး~~~"</p> <p> </p> <p>ဘေးနားရှိ သမင်အူကြောင်ကြီးမှာမူ မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် အံ့ဩမှင်သက်နေ၏။ ဤမျှအထိ ဆန်းကြယ်သော အတတ်ကို သူ မမြင်ဖူးခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ဆက်လက်၍ လေ့ကျင့်ဦးမည်၊ 'ရိုးရှင်းခြင်းသို့ပြန်ခြင်း' အဆင့်ထိ ရောက်အောင် သွားမည်!</p> <p> </p> <p>【၄၇၀၀ ပြည့်နှစ်တွင် မီးတောင်မှာ ပြန်လည်တိတ်ဆိတ်သွားပြီး သင်သည် ခဲသွားသော ချော်ရည်များဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် သံချပ်ကာကို ဝတ်ဆင်ကာ မီးတောင်အောက်ခြေ၌ အဘိုးအိုတစ်ဦးကဲ့သို့ ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေခဲ့သည်။】</p> <p> </p> <p>【၈၅၆၀ ပြည့်နှစ်တွင် စူးရှသော အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ သင်သည် မီးတောင်နက်အတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သင်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မီးလျှံများ ဖုံးလွှမ်းလျက် ရှိချေပြီ။ နှစ်ပေါင်းများစွာ လေ့ကျင့်ခဲ့သော နေဝန်းမီးလျှံကျင့်စဉ်အတွင်း၌ ထူးခြားသော အရာတစ်ခုကို သင် ထပ်မံ မြင်တွေ့ခဲ့ရပြန်သည်။】</p> <p> </p> <p>【နေဝန်းမီးလျှံကျင့်စဉ်။ အဝါရောင်အဆင့်၊ အဆင့်မြင့် (အသွင်ပြောင်းလဲခြင်းအဆင့်)】</p> <p> </p> <p>【နှစ်ပေါင်း ၁၃၀၀၀ တွင် သင်သည် မအိပ်မစားဘဲ မီးတောင်အတွင်း၌ မီး၏ စစ်မှန်သော အဓိပ္ပာယ်ကို အဆက်မပြတ် ဆင်ခြင်နေခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင် သင်၏ ဉာဏ်အလင်းမှာ ကုန်ခမ်းလုနီးပါး ဖြစ်နေချေပြီ။ သင်ကိုယ်တိုင် ရေးသားထားသော ကျင့်စဉ်၏ ရှင်းလင်းချက်များကို ပြန်လည်ကြည့်ရှုသောအခါ နားမလည်နိုင်သော နတ်ဘုရားစာများကဲ့သို့ ခံစားလာရသည်။ ကျင့်စဉ်ကို နားလည်ရန် သင် အခက်တွေ့နေခဲ့လေပြီ။】</p> <p> </p> <p>【၁၈၈၀၀ ပြည့်နှစ်တွင် သင်၏ အသားနှင့်သွေးတို့မှာ စတင်ညှိုးနွမ်းလာခဲ့သည်။ နှစ်ရှည်လများ ကျင့်ကြံခဲ့သော ဒဏ်ရာဟောင်းများက သင့်ကို ပြင်းထန်စွာ နာကျင်စေသော်လည်း သင်သည် ဉာဏ်အလင်းရရန် လက်တစ်လုံးအလိုသို့ ရောက်နေသဖြင့် စိတ်ပျက်အားလျော့ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။】</p> <p> </p> <p>【တစ်နေ့သောအခါတွင် မီးတောင်ထိပ်ဝမှ မြင်တွေ့ရသော ကြယ်ပွင့်ကလေးတစ်ပွင့်ကို ကြည့်ရင်း အရာအားလုံးကို သင် နားလည်သဘောပေါက်သွားတော့သည်။ သင်သည် ကောင်းကင်ယံတစ်ခုလုံးကို မီးလျှံများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းလျက် အထက်သို့ ပျံတက်သွားလေတော့သတည်း။】</p> <p> </p> <p>【နေဝန်းမီးလျှံကျင့်စဉ်။ အဝါရောင်အဆင့်၊ အဆင့်မြင့် (မူလသဘာဝသို့ပြန် လည်ရောက်ရှိခြင်းအဆင့်)】</p> <p> </p> <p>【အရှင်သည် 'စစ်မှန်သောမီးလျှံ' ကို ဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့ပါပြီ】</p> <p> </p> <p>【ကျန်ရှိသော ကျင့်ကြံမှုအချိန် - ၂၃၄၂၂ နှစ်】</p> <p> </p> <p>---</p> <p> </p> <p>"အောင်မြင်ပြီ"</p> <p> </p> <p>နင်တောက်ရန်သည် ဖြည်းညှင်းစွာ ထရပ်လိုက်၏။ သူသည် နေဝန်းမီးလျှံကျင့်စဉ်ကို အသက်သွင်းလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့တွင် မီးလျှံအမှတ်အသားများ ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဝူး ဝူး ဝူး—"</p> <p> </p> <p>ကိုယ်တွင်းရှိ ပြင်းထန်လှသော မီးဒြပ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားများမှာ ထွက်ပေါက်ရှာနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသဖြင့် သူသည် အလိုအလျောက် ပါးစပ်ကို ဟလိုက်မိ၏။</p> <p> </p> <p>"ဟား"</p> <p> </p> <p>ပူပြင်းလှသော မီးလျှံတိုင်ကြီးတစ်ခုမှာ သူ၏ ပါးစပ်မှ ပွင့်ထွက်လာကာ လျှို့ဝှက်ခန်းမအတွင်းရှိ ပေအနည်းငယ် ထူသော ကျောက်တုံးနံရံများကို ချက်ချင်းပင် အရည်ပျော်သွားစေတော့သည်။ နင်တောက်ရန်မှာ ထိတ်လန့်သွားကာ ချက်ချင်းပင် ပါးစပ်ကို ပြန်ပိတ်လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>သူသည် များစွာ တုန်လှုပ်သွားရပေသည်။ ဤသည်မှာ သာမန်မီးဒြပ်မန္တန် မဟုတ်ပေ။ ယင်းမှာ ဝိညာဉ်၊ စွမ်းအင်နှင့် အနှစ်သာရတို့ ပေါင်းစပ်ထားသော မီးလျှံ ဖြစ်ချေသည်။ နင်တောက်ရန်၏ အဆင့်မှာ မပြည့်စုံသေးသဖြင့် စစ်မှန်သော မီးလျှံ၏ အနှစ်သာရကို အပြည့်အဝ မရရှိသေးသော်လည်း ဤမျှနှင့်ပင် လုံလောက်လှပြီ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝိညာဉ်စွမ်းအားသန့်စင်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအနေဖြင့် ဤမီးလျှံကို ရရှိထားခြင်းမှာ ရန်သူကို သတ်ဖြတ်ရန် အခက်အခဲ မရှိတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>၎င်းပြင် ဆေးဖော်စပ်ခြင်းနှင့် လက်နက်ပြုလုပ်ခြင်းများအတွက်လည်း အခြားသော မီးအရင်းအမြစ်များကို ငှားရမ်းရန် မလိုတော့ပေ။ ဤမီးလျှံမှာ သာမန်မီးများထက် အဆင့်များစွာ သာလွန်လှသည် မဟုတ်လား။</p> <p> </p> <p>နင်တောက်ရန်မှာ အတိုင်းထက်အလွန် ဝမ်းသာသွားရ၏။ သူသည် မွေးရာပါ လက်နက်ပညာရှင်နှင့် ဆေးဆရာကြီးတစ်ဦး ဖြစ်လာချေပြီ။</p> <p> </p> <p>သူသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ထိန်းချုပ်ကာ ဝိညာဉ်အရှိန်အဝါဖုံးကွယ်ခြင်းကျင့်စဉ်ဖြင့် မီးလျှံအရှိန်အဝါများကို ဖုံးကွယ်လိုက်သည်။ ဤလျှို့ဝှက်ချက်ကို မည်သူမျှ မသိစေရပေ။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ဂိုဏ်းအထက်လူကြီးများ သိသွားပါက သူ့ကို ဖမ်းဆီးကာ အသေးစိတ်လေ့လာရန် ခွဲစိတ်စစ်ဆေးကြမည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်ပေရာသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ဆောင်းဦးရေစင်ဓားကို ထုတ်ယူကာ စမမီးလျှံအနည်းငယ် သွန်းလောင်းကြည့်လိုက်ရာ ဓားသွားမှာ ချက်ချင်းပင် ရဲရဲနီလာတော့သည်။</p> <p> </p> <p> ဓားကို ဝေ့ယမ်းလိုက်တိုင်း မီးလျှံတိုက်ကွက်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဓား၏ ဖျက်ဆီးအားမှာလည်း အနည်းဆုံး ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့် တိုးတက်လာချေသည်။</p> <p> </p> <p>"သမင်ကြီး..." သူသည် အသက်ကို ဝဝရှူကာ မေးလိုက်၏။ "မင်းက ဘယ်တုန်းက အဆင့်မြင့်ပိုင်းကို ရောက်သွားတာလဲ"</p> <p> </p> <p>"အီးးးး~~~"</p> <p> </p> <p>သမင်ကြီးက ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ပြင်းထန်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ပွင့်ထွက်လာတော့သည်။ သူသည် အမှန်တကယ်ပင် ဝိညာဉ်စွမ်းအားသန့်စင်ခြင်း အဆင့်မြင့်ပိုင်းသို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်ချေသည်။ အသွင်ပြောင်းလဲခြင်းအတတ်မှာ အမှန်တကယ်ပင် အဆင့်မြင့်လှပေသည်။</p> <p> </p> <p>နင်တောက်ရန်နှင့် သမင်အူကြောင်ကြီးတို့မှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ကာ ပြိုင်တူပင် ရယ်မောလိုက်ကြကုန်၏။ လူနှင့်သမင် အတူတကွ မသေခြင်းတရားကို ရရှိရန်မှာ အိပ်မက်သက်သက် မဟုတ်တော့ချေ။</p> <p> </p> <p>---</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစော။</p> <p> </p> <p>နင်တောက်ရန်သည် သူ၏ စစ်မှန်သော စွမ်းအားများကို ဖုံးကွယ်လျက် အဆင့် (၇) အဖြစ်သာ ဟန်ဆောင်ထားလိုက်သည်။  အုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်သို့ မရောက်မချင်း လူအများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို မခံရစေရန် သူ အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားရပေမည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူ၏ အဆင့် (၇) ကျင့်ကြံသူနှင့် လယ်သမားတစ်ဦးဟူသော အဆင့်အတန်းမှာပင် လူအများ၏ စိတ်ဝင်စားမှုကို ရရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ခြောက်ဧကရှိသော ငါးကန်ကို လှည့်လည်စစ်ဆေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ငါးနက်လေး" နင်တောက်ရန်က တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်သော်လည်း ရေထဲရှိ သတ္တဝါအတွက်မူ ထစ်ချုန်းသံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်လှပေသည်။</p> <p> </p> <p>ငါးနက်ကြီးသည် ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်သို့ ပေါ်လာ၏။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ဝိညာဉ်စပါးများ စားသောက်ပြီးနောက် ယင်းမှာ အဆင့် (၁)အလယ်အလတ်ပိုင်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကာ အဆင့်မြင့်ပိုင်းသို့ ရောက်ရန် တစ်လှမ်းသာ လိုတော့သည်။</p> <p> </p> <p>နင်တောက်ရန်က "မဆိုးပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မာန်မတက်နဲ့ဦး၊ ဆက်ပြီး ကြိုးစားကျင့်ကြံ။ သမင်ကြီး အုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ရောက်တဲ့နေ့မှာ မင်းက အဆင့် (၂)မဖြစ်သေးဘူးဆိုရင်တော့ ငါးချဉ်ဟင်းအိုးထဲ ရောက်သွားလိမ့်မယ်" ဟု အားပေးခြိမ်းခြောက်လိုက်ရာ ငါးနက်ကြီးမှာ ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် အမြီးကို ခါရမ်းပြကာ ကန့်ကွက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ကဲ... သတ်မှတ်ချက်ကို နည်းနည်းလျှော့ပေးမယ်။ သမင်ကြီး အုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ရောက်ချိန်မှာ မင်းက အနည်းဆုံး အဆင့်(၁)ရဲ့ အထွတ်အထိပ်ကိုတော့ ရောက်နေရမယ်၊ မဟုတ်ရင်တော့..."</p> <p> </p> <p>ငါးနက်ကြီးမှာ ဆက်၍ မငြင်းဝံ့တော့ဘဲ ခေါင်းကိုသာ တဆတ်ဆတ် ညိတ်ပြလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>---</p> <p> </p> <p>မွန်းလွဲပိုင်းတွင် နင်တောက်ရန်နှင့် သမင်ကြီးတို့မှာ သစ်ပင်ရိပ်အောက်၌ အနားယူနေကြကုန်၏။ အဘွားယွင်စွေ့သည် လယ်ကွင်းထဲမှ ထလာကာ လက်ပေါ်ရှိ ရွှံ့များကို ဝိညာဉ်မိုးသွန်းကျင့်စဥ်ဖြင့် ဆေးကြောလိုက်ပြီး သမင်ကြီးနှင့် ကစားနေသော ချန်ဝေ့‌မောကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများအတွင်း၌ ပြတ်သားသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာချေပြီ။</p> <p> </p> <p>"မောင်ရင်နင်... အဘွားနဲ့ သီးသန့်စကားပြောလို့ ရမလား"</p> <p> </p> <p>နင်တောက်ရန်မှာ အဘွားကို ဤမျှအထိ တည်ကြည်စွာ မမြင်ဖူးခဲ့သဖြင့် "ရပါတယ် အဘွား၊ ကျွန်တော်တို့ တိမ်တိုက်မြူခိုး အစီအရင်ထဲမှာပဲ စကားပြောကြရအောင်" ဟု ဆိုကာ ခေါ်ဆောင်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝန်းအတွင်း၌ နင်တောက်ရန်သည် ဝိညာဉ်လက်ဖက်ရည်ကို တည်ခင်းဧည့်ခံလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အဘွား... ဘာကိစ္စများ ရှိလို့လဲခင်ဗျာ"</p> <p> </p> <p>အဘွားယွင်စွေ့က သူ၏ မှုန်ဝါးနေသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ကာ "အဘွားရဲ့ အချိန်က ကုန်ဆုံးတော့မယ် မောင်ရင်..." ဟု ဆိုလေရာ နင်တောက်ရန်မှာ လန့်ဖျပ်သွားရ၏။</p> <p> </p> <p>"ဟင်... အဘွား"</p> <p> </p> <p>အဘွားက ခါးသီးစွာ ပြုံးလျက် "အရင်တုန်းက ရန်သူတွေနဲ့ တိုက်ခိုက်ရင်း ရခဲ့တဲ့ ဒဏ်ရာကြောင့် အဘွားရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအခြေခံ ပျက်စီးသွားခဲ့တာပါ။ အခုတော့ ဝေ့မောလေးလည်း အရွယ်ရောက်လာပြီဆိုတော့ အဘွားအနေနဲ့ စိတ်ချလက်ချ ထွက်သွားနိုင်ပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ ချန်မျိုးနွယ်စုအတွက် တစ်ခုခုတော့ လုပ်ပေးချင်သေးတယ်" ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>နင်တောက်ရန်မှာ ကိစ္စကြီးမားကြောင်း သိလိုက်သဖြင့် "အဘွားက ကလေးကို အပ်နှံချင်တာလား" ဟု လေးနက်စွာ မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အပ်နှံတာလည်း ဟုတ်သလို၊ မောင်ရင်နဲ့ အရောင်းအဝယ်တစ်ခု လုပ်ချင်တာလည်း ပါတာပေါ့။ ဝေ့မောလေးက စိတ်ထားကောင်းပေမဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း ပါရမီက သိပ်မကောင်းလှဘူး။ အခုလို ကျင့်ကြံခြင်းလောကထဲမှာ သူတစ်ယောက်တည်း ဆိုရင်တော့ အသက်ရှည်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အဘွား မောင်ရင့်ကို စောင့်ကြည့်လာတာ ဆယ်နှစ်ကျော်ပြီ၊ မောင်ရင့်ရဲ့ စိတ်ထားကို အဘွား ယုံကြည်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် ဝေ့မောလေးကို မောင်ရင့်ဆီ အပ်နှံခဲ့ပါရစေ။ တပည့်အဖြစ်ပဲ ထားထား၊ ဒါမှမဟုတ် မောင်ရင် သဘောကျတယ်ဆိုရင် အမြှောင်မယားအဖြစ်ပဲ ထားထား၊ မောင်ရင် သူ့ကို ကောင်းကောင်းစောင့်ရှောက်မယ်ဆိုတာ အဘွား ယုံပါတယ်"</p> <p> </p> <p>နင်တောက်ရန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် "အဘွား... ကျွန်တော်က သူ့ကို ညီမလေးတစ်ယောက်လိုပဲ ကြည့်လာတာပါ။ အခုလိုမျိုး မလုပ်ပါနဲ့။ အဘွား လိုချင်တာကို ပြောပါ၊ ကျွန်တော် အရင်စဉ်းစားပေးပါ့မယ်" ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>အဘွားယွင်စွေ့သည် သူမ၏ ခါးမှ ဝိညာဉ်အိတ်ကို ထုတ်ယူကာ စာအုပ်နှစ်အုပ်ကို စားပွဲပေါ်သို့ ချလိုက်၏။ "အဘွားက အရင်တုန်းက ဝိညာဉ်စွမ်းအားသန့်စင်မှု အထွတ်အထိပ်အဆင့်ထိ ရောက်ခဲ့ပေမဲ့ အုတ်မြင့်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်ကိုတော့ မအောင်မြင်ခဲ့ဘူး။ အဘွားမှာ အစီအရင်ပညာနဲ့ ဆေးဖော်စပ်တဲ့ ပညာတွေ ရှိပါတယ်။ ဒီမှာ အဆင့် (၁)အဆင့်မြင့် အစီအရင်ပညာနဲ့ အဆင့် (၁)အလယ်အလတ် ဆေးဖော်စပ်နည်းတွေ ရှိတယ်။ မောင်ရင် ဒါတွေကို လိုချင်နေတာ အဘွား သိပါတယ်။ ဒါတွေကို မောင်ရင့်ကို ပေးမယ်၊ အပြန်အလှန်အနေနဲ့ ဝေ့မောလေး အုတ်မြစ်တည် ဆောက်ခြင်းအဆင့် ရောက်တဲ့အထိ စောင့်ရှောက်ပေးပါ။ အကယ်၍ သူက ကံမပါလို့ အုတ်မြစ်တည် ဆောက်ခြင်းအဆင့် မရောက်ခဲ့ရင်လည်း မောင်ရင့်မှာ တာဝန်မရှိပါဘူး"</p> <p> </p> <p>နင်တောက်ရန်မှာ အံ့အားသင့်သွားရ၏။ ဤလယ်သမား အဘွားအိုမှာ အမှန်တကယ်တွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအားသန့်စင်မှု အထွတ်အထိပ်အဆင့်ရှိ ကျင့်ကြံသူကြီးတစ်ဦးဖြစ်သည့်အပြင်အဆင့် (၁)အဆင့်မြင့် အစီအရင်ပညာရှင်တစ်ဦးလည်း ဖြစ်နေသည် မဟုတ်လား။ အစီအရင်ပညာရှင်ဆိုသည်မှာ အလွန်ပင် ရှားပါးလှပြီး ဂိုဏ်းကြီးများပင်လျှင် လေးစားရသူများ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>"အဘွား... ဒါဆို အဘွားကရော ဘာလုပ်မှာလဲ"</p> <p> </p> <p>အဘွားယွင်စွေ့၏ မျက်လုံးများ၌ မျက်ရည်များ ဝိုင်းလာကာ "အဘွား ပြောတာ မမှားဘူးပဲ... မောင်ရင်က တကယ်ကို စိတ်ထားကောင်းတဲ့သူပါ။ ဝေ့မောလေးကို မောင်ရင့်လက်ထဲ အပ်နိုင်ပြီဆိုတော့ အဘွား စိတ်အေးရပါပြီ။ အဘွားကတော့ နောက်ဆုံးကျန်နေတဲ့ ပြဿနာကို သွားဖြေရှင်းပြီး ဝေ့မောလေးရဲ့ အနာဂတ်အတွက် လမ်းဖွင့်ပေးရုံပါပဲ" ဟု ဆိုကာ ပြုံးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"အဘွား ဘယ်တော့ ထွက်သွားမှာလဲ"</p> <p> </p> <p>"ဒီနေ့ပဲ ထွက်သွားမှာပါ"</p> <p> </p> <p>အဘွားယွင်စွေ့သည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ ဝေ့မောလေးကို နောက်ဆုံးအကြိမ် ကြည့်လိုက်ပြီး "မောင်ရင်နင်... ငါ့မြေးမလေးကို အပ်ခဲ့ပါပြီနော်" ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>နင်တောက်ရန်က တိုးတိုးလေး ပြန်ပြောလိုက်၏။ "စိတ်ချပါ အဘွား"</p> <div> <p> </p> </div> <p> </p> <p> </p> <p>ညနေစောင်းသောအခါ အဘွားယွင်စွေ့သည် တိတ်ဆိတ်စွာပင် ထွက်ခွာသွားခဲ့လေပြီ။ ထိုညတွင် ချန်ဝေ့မောမှာ တစ်စုံတစ်ခုကို ရိပ်မိသကဲ့သို့ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးနေလေတော့သတည်း။</p> <p> </p> <p> </p>


Save