Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ၇၂</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ကျိုးဝမ်ဟွေ့က ထိုလက်ဆောင်ကို ဘာမှမပြောဘဲ တိတ်တဆိတ် လက်ခံခဲ့လျှင် သူ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်မိပေလိမ့်မည်။ သို့သော် သူမက ထိုသို့ မလုပ်ခဲ့သဖြင့် သူ စိတ်အေးသွားရသည်။</p> <p>ချီဖန့်က ထပ်မမေးတော့ပေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ ဤအကြံကို ပေးခဲ့သည့် အကြောင်းရင်းမှာ ပထမက ယန်ရွှယ်ကို သူ၏ မိသားစုက စေ့စပ်ကြောင်းလမ်းမှုကို ဖျက်သိမ်းခဲ့သည့် သတို့သမီးလောင်းဟု မှားယွင်းထင်မှတ်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>လူမှားသွားခြင်း ဖြစ်သော်လည်း၊ ထိုအချိန်တွင် ယန်ရွှယ်၏ ဖခင်အကြောင်းမှာ သူ့အတွက် အရေးမကြီးတော့ပေ။</p> <p>လျိုဝေကော၏ ရွေးချယ်မှုမှာ သူ ဘာကို တန်ဖိုးထားသလဲဆိုသည့်အပေါ်မှာသာ မူတည်သည်။ ချီဖန့်ကတော့ အကြံပြုချက်တစ်ခုကိုသာ ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး - ၎င်းကို လက်ခံ၊ မခံ ဆိုသည်မှာ လျိုမိသားစုအပေါ်မှာသာ မူတည်သည်။</p> <p>ချီဖန့် မြင်းလှည်းနှင့် ထွက်သွားသောအခါ လျိုဝေကောက ကျန်ရှိသော သစ်တုံးများကို ယန်ရွှယ်အား ကူညီသိမ်းဆည်းပေးရင်း မေးသည်။</p> <p> "ဘယ်တော့ ပြောင်းဖို့ စီစဉ်ထားလဲ?"</p> <p>"သဘက်ခါက အိမ်ပြောင်းဖို့ ရက်ကောင်းရက်မြတ်ပဲ" ယန်ရွှယ်က ပြက္ခဒိန်ကို ကြည့်ပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>သူတို့ ထပ်ပြီး နှောင့်နှေးနေ၍ မရတော့ပေ - မဟုတ်လျှင် ပျိုးပင် ဒုတိယအသုတ် ပျိုးထောင်မည့်အချိန်နှင့် တိုးပေလိမ့်မည်။</p> <p>အိမ်ပြောင်းသည့်နေ့တွင် လျိုဝေကောသည် ကူညီရန် အချိန်တိကျစွာ ရောက်လာသည်။ ကျိုးဝင်ဟွေ့လည်း အတူပါလာသည်။ ယန်ရွှယ်က မိသားစု၏ ဒယ်အိုးကြီးကို သယ်ဆောင်ပြီး၊ ချီဖန့်က ဆန်ပုံးကို ပခုံးပေါ် ထမ်းကာ၊ သူတို့၏ အိမ်သစ်သို့ တရားဝင် ပြောင်းရွှေ့ခဲ့ကြသည်။</p> <p>ယန်ကျိအန်းကိုပင် အရေးကြီးသော တာဝန်တစ်ခု ပေးထားသည် - သူသည် ချီဖန့်၏ သေတ္တာငယ်လေးကို ပိုက်ကာ အစ်မနှင့် ခဲအိုတို့၏ နောက်မှ လိုက်လာသည်။</p> <p>ယန်ရွှယ်က သူ့ကို နောက်လိုက်သည်။"မင်းရဲ့ ယောက်ဖက မင်းကို တကယ် ယုံကြည်ပုံရတယ်။ အစ်မတောင် အဲဒီသေတ္တာကို တစ်ခါမှ မဖွင့်ကြည့်ဖူးဘူး။"</p> <p>ယန်ကျိအန်းက ရယ်ရုံသာ ရယ်ပြလိုက်ပြီး၊ အထဲရောက်သောအခါ သေတ္တာကို ချီဖန့်ထံ ပေးလိုက်ကာ သူတို့ မီးဖို တပ်ဆင်နေသည်ကို သွားကြည့်သည်။</p> <p>ဒယ်အိုးကြီး တင်ရန် အုတ်ခုံကိုတော့ တည်ဆောက်ပြီးသား ဖြစ်သည်။ ချီဖန့်က အတွင်းဘက်တွင် ရွှံ့ဝါအလွှာတစ်ခု သုတ်ပေးပြီး၊ ယန်ရွှယ်က ဒယ်အိုးကို တပ်ဆင်လိုက်သည်။</p> <p>ဒယ်အိုးကို ဒီအတိုင်း တင်ထားရုံနှင့် မလုံလောက်ပေ။ လေဝင်ပေါက်များ မရှိစေရန် အကြိမ်အနည်းငယ် လှည့်ပေးရပြီး၊ ချက်ပြုတ်သည့်အခါ မီးခိုးများ မထွက်စေရန် ဒယ်အိုးနှင့် မီးဖိုကြားက အစပ်များကို ရွှံ့ဖြင့် ပိတ်ပေးရသည်။</p> <p>အိမ်သစ်တွင် အတူတူ ထမင်းစားပြီးနောက် အိမ်ပြောင်းသည့် ကိစ္စမှာ ပြီးမြောက်သွားသည်။ နောက်တစ်နေ့တွင် ယန်ရွှယ်သည် မိသားစုကို မြို့ပေါ်ရှိ ဆရာဝန်ထံသို့ ချက်ချင်း ခေါ်သွားခဲ့သည်။</p> <p>ဤတစ်ကြိမ်တွင် ချီဖန့်တစ်ယောက်တည်းကို ပြရန် မဟုတ်ပေ - ယန်ကျိအန်းမှာလည်း ထိတ်လန့်မှု ဖြစ်ထားခဲ့ပြီး၊ အဘွားနှစ်မှာလည်း လုံးဝ နေမကောင်းသေးပေ။ တစ်အိမ်လုံးတွင် ကျန်းမာရေး အကောင်းဆုံးမှာ ယန်ရွှယ် တစ်ဦးတည်းသာ ရှိတော့သည်။</p> <p>သူတို့လေးဦး ဆေးခန်းထဲသို့ အတူတူဝင်လာသောအခါ ဆရာဝန်က လူနာတစ်ယောက်တည်းကို အားလုံးက လိုက်ပို့ကြခြင်းဟု ထင်မှတ်ပြီး ကျန်သူများကို အပြင်မှာ စောင့်ရန် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>သို့သော် ယန်ကျိအန်း ထိုင်ပြီးနောက် သူတို့၏ အကူအညီဖြင့် အခြေအနေကို ရှင်းပြကာ ဆေးစာယူပြီးသည့်အခါ အဘွားနှစ်က သူ့နေရာတွင် ဝင်ထိုင်ပြန်သည်။</p> <p>ဆရာဝန်က သူမ၏ ဖြူဖျော့နေသော နှုတ်ခမ်းများကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် ပြဿနာကို ခန့်မှန်းမိသွားသည်။ သွေးခုန်နှုန်းစစ်ဆေးမှုကလည်း ၎င်းကို အတည်ပြုပေးလိုက်သည်။ </p> <p>"အရင်က အဆိပ်မိထားတာလား?"</p> <p>အဘွားနှစ်က ခေါင်းငြိမ့်ပြလ်ုက်သည်။ "ပိုးသတ်ဆေးကို ကိုင်တွယ်တာ မှားသွားလို့ပါ။"</p> <p>"ခင်ဗျားရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံကလည်း အားနည်းနေတယ်၊ သေသေချာချာ နားနားနေနေ ပြန်ပြုစုဖို့ လိုမယ်။ ပြီးတော့ ဒီနှစ်ယောက်က...?"</p> <p>"ကျွန်မရဲ့ မြေးမလေးနဲ့ သူ့ယောက်ျားပါ။"</p> <p>မြေးမလေးနှင့် မြေးသမက်ဖြစ်သူက အဘွားကို ဆရာဝန်ထံ လိုက်ပို့ပေးသည်မှာ ရှားပါးလှသည်။ ဆရာဝန်က သူတို့ကို နောက်တစ်ကြိမ် လှမ်းကြည့်ပြီးမှ ဆေးစာများ ရေးပေးကာ ယန်ရွှယ်နှင့် ချီဖန့်တို့အား ပြုစုစောင့်ရှောက်ရန် လမ်းညွှန်ချက်များ ပေးလိုက်သည်။</p> <p>စစ်ဆေးမှုပြီးပြီဟု ထင်မှတ်ပြီး နောက်ထပ်လူနာကို ခေါ်တော့မည့်အချိန်မှာပင် ချီဖန့်က ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။</p> <p>လူငယ်လေးမှာ ရုပ်ရည်ချောမောပြီး ကျန်းမာပုံရသော်လည်း ဆရာဝန်က မေးလိုက်သည်။ "ဘာများ ဖြစ်လို့လဲ?"</p> <p>"အိပ်မပျော်လို့ပါ" ချီဖန့်က လိုရင်းတိုရှင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p>သူ့နောက်တွင် ရပ်နေသော ယန်ရွှယ်က အသေးစိတ် ရှင်းပြပေးခဲ့သည်။"နှစ်နှစ်၊ သုံးနှစ်လောက် ရှိပါပြီ။ အလွန်ဆုံး အိပ်ရမှ တစ်ညကို လေးငါးနာရီပါပဲ။"</p> <p>"အရင်က ဆရာဝန် ပြဖူးလား?" </p> <p>ဆရာဝန်က လက်ကောက်ဝတ်တင်သည့် ခေါင်းအုံးလေးကို ရှေ့သို့ တိုးပေးလိုက်သော်လည်း သူ၏လက်ချောင်းများ မချရသေးမီမှာပင် ချီဖန့်က "မပြဖူးပါဘူး" ဟု ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>ဆရာဝန်က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "နှစ်နှစ်၊ သုံးနှစ်တောင်ရှိပြီ ဆရာဝန်မပြဘူးလား? မင်းကတော့ တော်တော် ခံနိုင်ရည်ရှိတာပဲ။"</p> <p>ခဏမျှ စစ်ဆေးပြီးနောက် ရောဂါအမည် ထွက်လာသည်။ </p> <p>"အသည်းလေကြော ပိတ်ဆို့နေတယ်၊ နှလုံးနဲ့ သရက်ရွက် အားနည်းနေတယ်— မင်းရဲ့ သွေးခုန်နှုန်းက အရမ်းကို ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေပြီး စိတ်ပင်ပန်းမှုတွေ အလွန်အမင်း များနေတာကို ပြနေတယ်။ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြီးကြီးမားမား ထိခိုက်မှု ဖြစ်ဖူးလား?"</p> <p>ယန်ကျိအန်းနှင့် အဘွားနှစ်တို့က စိုးရိမ်တကြီး လှမ်းကြည့်ကြသော်လည်း ချီဖန့်က ဘာမှပြန်မပြောပေ။ </p> <p>"ကုလို့ ရမလား?"</p> <p>"ရပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အချို့အရာတွေက မင်းကိုယ်တိုင် လက်လွှတ်နိုင်မလားဆိုတာပေါ်မှာ မူတည်တယ်။" </p> <p>ဆရာဝန်က သွေးခုန်နှုန်းကို နောက်တစ်ကြိမ် စမ်းကြည့်ပြီး မေးခဲ့သည်။ "အခုနောက်ပိုင်း နည်းနည်း သက်သာလာသလို ခံစားရလား?"</p> <p>'သက်သာလာတာလား?'</p> <p>ချီဖန့်က ယန်ရွှယ်ကို နောက်သို့ လှည့်ကြည့်ပြီး တိုးတိုးလေး ဖြေလိုက်သည်။"အင်း။"</p> <p>"ဒါဆိုရင် အဲဒီအတိုင်း ဆက်သွားပါ။ စိတ်ထဲ မထားသင့်တဲ့ အရာတွေကို မတွေးပါနဲ့တော့။" </p> <p>ဆရာဝန်သည်လည်း သူ၏ အကြည့်အတိုင်း ယန်ရွှယ်ဘက်သို့ လိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ </p> <p>"မိသားစုဝင်တွေကလည်း သူ့ကို ပိုပြီး နှစ်သိမ့်ပေးပါ၊ စိတ်ချမ်းသာအောင် ထားပေးပါ။"</p> <p>ယန်ရွှယ်က ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။ ဆရာဝန်က ဆေးစာရေးတော့မည်ကို မြင်သောအခါ သူမက အမြန် မေးလိုက်သည်။</p> <p> "သူ့မှာ တခြား ကျန်းမာရေး ပြဿနာရှိသေးလား?"</p> <p>"အခုရက်ပိုင်း ရာသီဥတုပူလို့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ အပူနည်းနည်း များနေတာပဲ ရှိပါတယ်— စိုးရိမ်စရာ မရှိပါဘူး။"</p> <p>"တကယ်ပဲ တခြားဘာမှ မရှိဘူးလား?" ယန်ရွှယ်ကတော့ လုံးဝ မယုံကြည်ပေ။</p> <p>အကယ်၍ အိပ်မပျော်တာ တစ်ခုတည်းဆိုလျှင်၊ မူရင်းဇာတ်လမ်းထဲတွင် ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်အကြာ၌ သူ ပထမဆုံး ပေါ်လာစဉ်က ဘာကြောင့် အဲဒီလောက် အားနည်းနေပြီး အသက်လေးဆယ်ကျော်မှာတင် ကွယ်လွန်ခဲ့ရတာလဲ?</p> <p>လူနာ၏ ဇနီးအနေဖြင့် ဆရာဝန်မသိသည့် တစ်ခုခုကို သူမ သိနေနိုင်သည်ဟု ထင်သဖြင့် ဆရာဝန်က ထပ်မံစစ်ဆေးသည်။ </p> <p>"သူ့မှာ ပုံမှန်အားဖြင့် တခြား ဘာဝေဒနာတွေ ခံစားရလေ့ရှိလဲ?"</p> <p>ဒါက ယန်ရွှယ်ရော ချီဖန့်ကိုယ်တိုင်ပါ ဖြေရခက်သည့် မေးခွန်းဖြစ်သည်။</p> <p>သူက ယန်ရွှယ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "မရှိပါဘူး၊ ကျွန်တော်က ပုံမှန်ဆို အရမ်း ကျန်းမာပါတယ်။"</p> <p>ဆရာဝန်က သူ့ကို အကြာကြီး ထပ်စစ်ဆေးသော်လည်း ဘာမှ ရှာမတွေ့ဘဲ စဉ်းစားရခက်စွာ မျက်မှောင်ကြုတ်နေသည်။</p> <p>ယန်ရွှယ်က အရိပ်အမြွက် ပြောရတော့သည်။ "တစ်ခြား... လူသိမခံချင်တဲ့ အရာမျိုး၊ သတိထားမိဖို့ ခက်တဲ့ ဒါမှမဟုတ် ထုတ်ပြောဖို့ ခက်ပေမဲ့ ကြီးမားတဲ့ သက်ရောက်မှုရှိတာမျိုးလားလို့ပါ။"</p> <p>ဒီလူက ခေါင်းမာသည်— သူက တကယ်ပဲ အဆင်ပြေနေတာလား ဒါမှမဟုတ် သူမကို ဖုံးကွယ်ထားတာလားဆိုတာ ဘယ်သူသိမှာလဲ?</p> <p>သူ့ရဲ့ အိပ်မပျော်တဲ့ ပြဿနာကိုပဲ ကြည့်လေ။ သူတို့ လက်ထပ်ပြီး လအတော်ကြာမှ သူမ သိခဲ့ရတာဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းမှာလည်း သူ အိပ်မပျော်ဘဲ ထိုင်နေသည်ကို သူမ လက်ပူးလက်ကြပ် မိသွား၍သာ ဖြစ်သည်။ အဲဒီမတိုင်ခင် လျိုဝေကော ပြောတုန်းကတောင် သူ ဝန်မခံခဲ့ပေ။</p> <p>ယန်ရွှယ်၏ အရိပ်အမြွက်စကားမှာ ရှင်းလင်းလှသည်ဟု သူမ ယူဆသလို ဆရာဝန်လည်း နားလည်သွားပုံရသည်။ ဆရာဝန်က ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည့် အမူအရာဖြင့် ချီဖန့်၏ သွေးခုန်နှုန်းကို နောက်တစ်ကြိမ် စစ်ဆေးသည်။ </p> <p>"မဟုတ်ပါဘူး၊ မင်းရဲ့ ခင်ပွန်းက ကျန်းမာရေး ကောင်းပါတယ်၊ ကျောက်ကပ်စွမ်းအားလည်း တောင့်တင်းပါတယ်။ အဲဒီကိစ္စမှာ ဘာပြဿနာမှ မရှိနိုင်ပါဘူး။ မင်းတို့ နှစ်ယောက်က... အဆင်မပြေကြလို့လား?"</p> <p>ပထမတော့ ယန်ရွှယ်သည် "ကျောက်ကပ်စွမ်းအား" ဆိုသည့် စကားရပ်ကို နားမလည်ခဲ့သော်လည်း၊ နောက်ကလိုက်လာသည့် "အဆင်မပြေမှု" ဆိုသည့် စကားကြောင့် ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်။</p> <p>ချီဖန့်၏ အကြည့်က သူမထံသို့ ချက်ချင်း ရောက်လာသည်ကို သူမ ခံစားလိုက်ရပြီး၊ အဘွားနှစ်ကတော့ ပို၍ပင် စိုးရိမ်သွားကာ ပြောလိုက်သည်။  "ဒါက အရေးကြီးတယ် ဆရာ၊ သေသေချာချာ စစ်ဆေးပေးပါဦး"</p> <p>"စစ်ဆေးစရာ မလိုပါဘူး။ ကျောက်ကပ်အားနည်းတဲ့ အမျိုးသားတွေက ဒီလို ပုံစံမျိုး မဟုတ်ဘူး။" </p> <p>ဆရာဝန်က ချီဖန့်၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို လွှတ်လိုက်ပြီး ယန်ရွှယ်ဘက်သို့ လှည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "သူ့အစား မင်းကိုပဲ စစ်ဆေးပေးရမလား?"</p> <p>ယန်ရွှယ်ကတော့ အစစ်ဆေးမခံချင်တော့ပေ— အစစ်ဆေးခံလိုက်လျှင် သူတို့ကြားက "အဆင်မပြေမှု" မှာ သူမကြောင့်ဟု ထင်သွားကြပေလိမ့်မည်။</p> <p>သို့သော် ချီဖန့်က ထိုင်ခုံပေါ်သို့ သူမကို အသာအယာ ဖိချကာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်သဖြင့် သူမ လက်ကမ်းပေးရုံမှတစ်ပါး အခြားမရှိတော့ပေ။ </p> <p>"ကျွန်မကတော့ ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး။"</p> <p>တကယ်တမ်းတွင်တော့ သူမသည် ဘဝနှစ်ခုလုံး၌ အလွန်ကောင်းမွန်သော ကျန်းမာရေးကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူဖြစ်သည်။ ယခင်က ဦးခေါင်းဒဏ်ရာရပြီး ကုတင်ပေါ်တွင် နားနေရစဉ်ကပင် သူမသည် ကောင်းကောင်း ပြန်လည် နာလန်ထူနိုင်ခဲ့သည်။ ယခုတွင် သူတို့ လေးယောက်အနက် သုံးယောက်မှာ ဆေးစာများဖြင့် ပြန်လာကြပြီး သူမတစ်ဦးတည်းသာ ဘာမှမပါဘဲ ထွက်လာခဲ့ရသည်။</p> <p>ဆေးသောက်ရမည်ကို မကြိုက်သော လူရှုပ်လေး ယန်ကျိအန်းမှာမူ လမ်းလျှောက်နေစဉ် မျက်နှာလေး ညှိုးငယ်နေသည်။</p> <p>ယန်ရွှယ်က မနေနိုင်ဘဲ သူ့ပါးကို ဆွဲလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ အဘွားနဲ့ ယောက်ဖလည်း ဆေးသောက်ရမှာပဲလေ။ လိမ္မာရင် အစ်မ သကြားလုံး ဝယ်ပေးမယ်။"</p> <p>သူမ စကားပြောပြီးသည်နှင့် နောက်ကျောမှ တစ်စုံတစ်ယောက်က စိုက်ကြည့်နေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ချီဖန့်က သူမကို ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>သူ၏ မှောင်မိုက်သော မျက်လုံးများမှာ အဓိပ္ပာယ်ပါပါ စိုက်ကြည့်နေသဖြင့် သူမကို ကြည့်နေမှန်း သူမ သေချာပေါက် သိစေသည်။ ခဏမျှ စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် သူက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဒီနားမှာ ဓာတ်ပုံဆိုင်ရှိတယ်။ မိသားစုဓာတ်ပုံ သွားရိုက်ရအောင်။"</p> <p>ထိုစကားကြောင့် ယန်ကျိအန်း၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း ဝင်းပသွားသော်လည်း အစ်မဖြစ်သူ၏ သဘောတူညီချက်ကို စောင့်ဆိုင်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p>"ရိုက်ကြတာပေါ့" ယန်ရွှယ် သဘောတူလိုက်သည်။ အခု သူတို့ လေးယောက် အတူတူ နေကြပြီဖြစ်ရာ အမှတ်တရ သိမ်းထားရန် ကောင်းပေလိမ့်မည်။</p> <p>ယန်ကျိအန်းသည် သူ၏ ကော်လာကို အသည်းအသန် အသာအယာ ပြင်လိုက်ပြီး၊ အဝတ်အစားများကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဖြစ်အောင် လုပ်သည်၊ ယန်ရွှယ်နှင့် အဘွားနှစ်တို့၏ အဝတ်အစားများကိုပင် လိုက်ပြင်ပေးသေးသည်။ ဓာတ်ပုံဆိုင်တွင် သူသည် ညွှန်ကြားချက်တိုင်းကို လိုက်နာသည်— ထိုင်ခိုင်းလျှင်ထိုင်၊ ထခိုင်းလျှင်ထ၊ "ချီးစ်" ဟု အသံမထွက်ဘဲ ပါးစပ်လှုပ်ပြသည်။ ရိုက်ပြီးနောက် သူသည် ယန်ရွှယ်ကို တိုးတိုးလေး မေးခဲ့သည်။</p> <p> ဓာတ်ပုံတွေရဖို့ ဘယ်လောက်ကြာမလဲတဲ့။</p> <p>"မင်း နောက်တစ်ခါ ဆေးလာယူတဲ့အချိန်ပေါ့" ယန်ရွှယ်က ပြောလိုက်ရာ ကောင်လေး၏ မျက်နှာလေးမှာ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည် ညှိုးငယ်သွားပြန်သည်။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် သူမ ထိုအကြည့်ကို ထပ်ခံစားလိုက်ရပြန်သည်— ထင်သည့်အတိုင်း ချီဖန့်က သူမကို ကြည့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူက မျက်လုံးကို အမြန်လွှဲလိုက်ပြီး ဓာတ်ပုံဆရာကို ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်တည်းကိုလည်း သီးသန့် ရိုက်ပေးပါ။"</p> <p>ထိုအခါမှ ယန်ရွှယ် သတိရတော့သည်— သူတို့၏ အလျင်စလို မင်္ဂလာဆောင်တွင် မင်္ဂလာဓာတ်ပုံများ မရိုက်ခဲ့ရသလို၊ နောက်ပိုင်းတွင်လည်း မရိုက်ဖြစ်ခဲ့ကြပေ။</p> <p>သူမ မလှုပ်ရှားရသေးမီမှာပင် ယန်ကျိအန်းက သူမကို နောက်ကနေ တွန်းလိုက်ပြီး ကောင်လေးကတော့ နောက်ပြောင်သော အပြုံးဖြင့် ပြုံးနေသည်။</p> <p>ယန်ရွှယ်သည် ချီဖန့်၏ ဘေးတွင် မတ်တတ်ရပ်ရုံမှတစ်ပါး အခြားမရှိတော့ပေ။ သူတို့သည် ခါးအထက် ဓာတ်ပုံကို အရင်ရိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် ဓာတ်ပုံဆရာ၏ ညွှန်ကြားချက်အရ သူမသည် ထိုင်ခုံပုလေးပေါ်တွင် တက်ရပ်လိုက်ရသည်။</p> <p>သူတို့နှစ်ဦး၏ အရပ်အမောင်း ကွာခြားချက်မှာ ကြီးမားလှသဖြင့် ထိုင်ခုံမပါဘဲ အနီးကပ်ပုံ ရိုက်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။</p> <p>သူမ ပြုတ်ကျမည်ကို စိုးရိမ်၍လားမသိ၊ ချီဖန့်က သူမ၏ နောက်ကျောကို လက်ဖြင့် ထိန်းပေးထားသည်။ ထို့နောက် သူမ၏ နားနားတွင် သူ၏ နိမ့်ရှိုင်းသော အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p>"မင်း ကိုယ့်အပေါ် မကျေနပ်မှုတွေ ရှိနေမှန်း ကိုယ် မသိခဲ့ဘူး။"</p> <p>ပထမတော့ ယန်ရွှယ် နားမလည်ခဲ့သော်လည်း၊ သူ၏ အဓိပ္ပာယ်ပါသော အကြည့်နှင့် ဆုံလိုက်သောအခါ ဆေးခန်းတွင် ဖြစ်ခဲ့သည့် နားလည်မှုလွဲခြင်းကို ချက်ချင်း သတိရသွားသည်။</p> <p>ဒီလူကတော့ တကယ့်ကို အငြိုးကြီးတဲ့သူပဲ။ ဆေးသောက်ရမယ့်အကြောင်း ပြောတိုင်း သူမကို လှမ်းကြည့်နေတာ မဆန်းတော့ဘူး။</p> <p>ယခုတော့ သူတို့၏ မင်္ဂလာဦးနေ့ရက်များကို ပြန်မတွေးမိအောင် ကြိုးစားနေသည့်တိုင် ယန်ရွှယ်၏ နားရွက်များမှာ ရှက်စိတ်နှင့် ဒေါသစိတ် အနည်းငယ်ကြောင့် နီမြန်းပူထူလာတော့သည်။</p> <p>ပြီးတော့ ဒီအငြိုးကြီးတဲ့လူက ဘာတွေ ဆက်လုပ်ဦးမလဲ ဘယ်သူသိမှာလဲ? သူမ နောက်ကျရင် သေသေချာချာ ပြန်ရှင်းပြရမည်။</p> <p>ဓာတ်ပုံရိုက်ပြီးနောက် သူတို့သည် ကုန်တိုက်သို့ သွားကြသည်။ အချိန်တန်သောအခါ သူတို့ လေးယောက် ရထားငယ်လေးဖြင့် အိမ်ပြန်ခဲ့ကြသည်။</p> <p>လမ်းတွင် ယန်ကျိအန်းက ဂျင်ဆင်းတွေက တကယ်ပဲ လူယောင်ဆောင်နိုင်သလားဟု ယန်ရွှယ်ကို တိုးတိုးလေး မေးသည်။ ဓာတ်ပုံဆရာက ပုံပြင်တစ်ပုဒ် ပြောပြခဲ့သည် - တစ်ခါက အနီရောင် ကုတ်အင်္ကျီနှင့် အနီရောင် ဆံပင်စည်းကြိုးများ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦး ချန်ရွှေ့ ဓာတ်ပုံဆိုင်သို့ ရောက်လာခဲ့သည်။ သို့သော် သူက မှန်ဘီလူးထဲက ကြည့်လိုက်သောအခါ အမျိုးသမီးအစား ဂျင်ဆင်းဥကြီး တစ်ဥကိုသာ မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>သူက ကင်မရာကို ဖယ်လိုက်သောအခါ သူမက အမျိုးသမီး ပြန်ဖြစ်သွားသည်။ သို့သော် မှန်ဘီလူးထဲက ပြန်ကြည့်ပြန်တော့လည်း ဂျင်ဆင်းဥ ဖြစ်နေပြန်ရောတဲ့။</p> <p>ဘယ်ကလေးက ဤကဲ့သို့သော ပုံပြင်များကို စိတ်မဝင်စားဘဲ နေမှာလဲ? ယန်ရွှယ်က ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးမှ မေးလိုက်သည်။</p> <p> "မင်း တောင်ပေါ်မှာ ဂျင်ဆင်း သွားတူးချင်လား?"</p> <p>"တူးလို့ ရလား?"</p> <p> ယန်ကျိအန်း၏ မျက်လုံးများ ဝင်းပသွားပြီး အသည်းအသန် ခေါင်းငြိမ့်ပြခဲ့သည်။</p> <p>"ဒါဆိုရင် အစ်မ လိုက်မေးကြည့်ဦးမယ်။ ဆောင်းဦးပေါက်ကျရင် သွားကြတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ တွေ့၊ မတွေ့ကတော့ ကံပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်။"</p> <p>ယန်ရွှယ်သည် ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ အနည်းငယ် သိထားသည်။ သူမ၏ ယခင်ဘဝက ဆိုင်တွင် ဂျင်ဆင်းများ ရောင်းချခဲ့ဖူးပြီး၊ တောထဲက ဂျင်ဆင်းရှာသူများထံမှလည်း ဂျင်ဆင်းများကို ဝယ်ယူခဲ့ဖူးသည်။</p> <p>ခြုံပြောရလျှင် ဤခရီးစဉ်မှာ ဆေးသောက်ရမည့် ကိစ္စကလွဲလျှင် ပျော်စရာကောင်းလှသည် - အိမ်ရောက်သည်နှင့် ယန်ကျိအန်းမှာ အထဲသို့ အပြေးဝင်သွားတော့သည်။</p> <p>သို့သော် သူသည် သူ့ပစ္စည်းများရှိသည့် အဘွားနှစ်၏ အခန်းထဲသို့သာ သွားခြင်းဖြစ်သည်။ ယခုရက်ပိုင်းတွင် သူသည် ညဘက်တွင်သာ အစ်မနှင့်အတူ အိပ်ပြီး နေ့ဘက်တွင်တော့ အဘွားအိုနှင့်သာ နေလေ့ရှိသည်။</p> <p>ခင်ပွန်းဖြစ်သူနှင့် နှစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့သောအခါ၊ ယန်ရွှယ်သည် ချီဖန့်၏ အဓိပ္ပာယ်ပါသော အကြည့်ကို ချက်ချင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။</p> <p> "ကျိအန်းက ကိုယ်တို့နဲ့ ဘယ်လောက်အထိ ဆက်အိပ်ဦးမှာလဲ?"</p> <p>ဒီလေသံကို သူမ သိသည်— ဒါဟာ စာရင်းဟောင်းတွေ ရှင်းတော့မယ့် အတိတ်နိမိတ်ပဲ။</p> <p>သူမ ကိုယ်ကို မတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။"ဆရာဝန်က နားလည်မှုလွဲသွားတာပါ။ ရှင်က ဘာမှ ထုတ်မပြောတတ်တော့ ကျွန်မက တစ်ခုခုများ ဖြစ်နေမလားလို့ စိုးရိမ်လို့ မေးလိုက်မိတာပါ။"</p> <p>ချီဖန့်က ဒါကို စိတ်ထဲ ထည့်၊ မထည့်တော့ မသေချာပေ။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး သူ၏ သေတ္တာငယ်လေးကို ဖွင့်လိုက်သည်။</p> <p>သူက ဓာတ်ပုံဘောက်ချာကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်ကို မြင်သဖြင့် ယန်ရွှယ်က တစ်ခုခု ထပ်ပြောတော့မည့်အချိန်မှာပင်၊ သူက ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး သေတ္တာထဲက ပစ္စည်းတွေကို မှောင်မိုက်သော မျက်နှာထားဖြင့် မွှေနှောက်ရှာဖွေနေတော့သည်။</p> <p> ......</p> <p>ချီဖန့် - ငါက သူ့ယောက်ျားမှာ အဲဒီလို ပြဿနာရှိနေတယ်လို့ သံသယဝင်ခံရတဲ့ ပထမဆုံး အမျိုးသားဇာတ်လိုက်များလား? [ရှိုက်ငို] [ရှိုက်ငို] [ရှိုက်ငို]</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save