Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ၇၄</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> "တခြားသူတွေက အဲဒီ သုတေသနကို တောင်းလာရင် ရှင် ပေးမှာလား?"</p> <p>"ဘယ်သူ့ကိုမှ မပေးဘူး" ချီဖန့်က ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်သည်။ </p> <p>"ဆရာ မကွယ်လွန်ခင်က သူ့ဇနီးကတစ်ဆင့် ကိုယ့်ကို မှာခဲ့တဲ့ တစ်ခုတည်းသော စကားက - ဒါကို သေသေချာချာ စောင့်ရှောက်ပါ။ အချိန်တန်မှသာ ထုတ်ပြပါ တဲ့။"</p> <p>တစ်သက်တာလုံး ပေးဆပ်ခဲ့ရသော အလုပ်ကို ပျက်စီးသွားမည်ကို စုချန်ချင်း မလိုလားပေ။ သို့သော် အခြားသူများကို ယုံကြည်ပြီး အပ်လိုက်လျှင်လည်း ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရသော သူ၏ ဓာတ်ခွဲခန်းသုံး ပစ္စည်းများကဲ့သို့ ကံကြမ္မာမျိုး ကြုံရနိုင်သည်။</p> <p>သို့သော် အချိန်တန်ပြီဆိုသည်မှာ မည်သည့်အချိန်ကို ဆိုလိုခြင်းနည်း?</p> <p>သူ၏ ခန့်ညားသော မျက်နှာပေါ်တွင် ပြတ်သားသော အမူအရာ ဖြစ်ပေါ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ယန်ရွှယ်က စမ်းတဝါးဝါးဖြင့် မေးကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> "ဒါကြောင့်ပဲ ရှင် စက်လွှသင်တန်းကိုတောင် ငြင်းခဲ့တာလား?"</p> <p>ချီဖန့်က ပြန်မဖြေပေ။ သို့သော် သူက ကျွမ်းကျင်သော ရာထူးများကို ရှောင်ဖယ်ပြီး အခြေခံ သစ်ခုတ်အလုပ်ကိုသာ ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်းမှာ လူအများ သတိမထားမိအောင်နှင့် ထိုသူများ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားအောင် ကြိုးစားနေခြင်းမှာ ထင်ရှားလှသည်။</p> <p>သို့သော် ဝူရှင်းသဲ့က သူ့ကို ရှာတွေ့နေဆဲဖြစ်ပြီး သူပိုင်ဆိုင်ထားသည်ဟု ယူဆထားသော အရာကို တောင်းဆိုရန် ဝေးလံသော အရပ်သို့ ရောက်လာခဲ့သည်။ သူ မရှိသည့်အချိန်တွင်ပင် အိမ်ကို မွှေနှောက် ရှာဖွေသွားခဲ့သည်။</p> <p>သူက ယန်ရွှယ်ကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။ "မင်းကို ဒီကိစ္စတွေထဲ ဆွဲသွင်းမိလို့ စိတ်မကောင်းပါဘူး။"</p> <p>"ကျွန်မတို့က သူစိမ်းတွေ ဖြစ်သွားပြီလား?" </p> <p>သူမက သူ့ရင်ဘတ်ကို တွန်းထုတ်ကာ မျက်ခုံးလေး ပင့်လိုက်သည်။ </p> <p>"ကျွန်မလည်း ဒီလို တောင်းပန်စကားတွေ မပြောဘဲ ကျွန်မအဖွားနဲ့ မောင်လေးကို ဒီခေါ်လာခဲ့တာပဲ။"</p> <p>"ကိုယ့်အမှားပါ" ဟု သူက ချက်ချင်း ပြင်ပြောခဲ့သည်။ "အဖွားနဲ့ ကျိအန်းက ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတွေ မဟုတ်ပါဘူး။"</p> <p>ယန်ရွှယ်က အနည်းငယ် စိတ်ကျေနပ်သွားပြီး လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ "ရှင့်ဆီမှာ တခြားဓာတ်ပုံတွေ ရှိသေးလား?"</p> <p>ဝူရှင်းသဲ့နှင့် ချီဖန့် နှစ်ဦးလုံးက ထိုစာအုပ် (ဝတ္ထု) ထဲတွင် အဓိက ဇာတ်ဆောင်များ မဟုတ်ကြသဖြင့် အသေးစိတ် အချက်အလက်များစွာမှာ ဝေဝါးနေသည်။ ဤကမ္ဘာတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ နေလာပြီးနောက် သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်များမှာလည်း မှုန်ဝါးလာခဲ့ပြီပင်။ ပုစ္ဆာက အဖြေမထွက်သေးသဖြင့် သူမက ဘေးဖယ်ထားလိုက်ပြီး၊ သူ၏ မှတ်ဉာဏ်သိုလှောင်မှုအကြောင်း ပြောစဉ်က တွေ့လိုက်ရသော သူ၏ ထူးခြားသော ပါရမီကိုသာ ပို၍ စိတ်ဝင်စားမိတော့သည်။</p> <p>ဟုတ်ပါသည် - အသက် ၁၄ နှစ်နှင့် တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်ရခဲ့သော ကောင်လေးတစ်ယောက်မှာ သူပြနေသကဲ့သို့ အေးစက်ပြီး အသက်မဲ့နေသူတစ်ဦး မဟုတ်နိုင်ပေ။</p> <p>သူ သေတ္တာကို ထပ်ကိုင်လိုက်စဉ် သူမက ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်သည်။ "ရှင် တက္ကသိုလ်တက်တုန်းက ပုံတွေပေါ့။"</p> <p>သူက အစက တခြားပုံကို ရွေးသော်လည်း သူမ တောင်းဆိုချက်ကြောင့် လဲလိုက်ပြီး ဓာတ်ပုံတစ်ပုံကို ကမ်းပေးခဲ့သည်။</p> <p> "ဒါက ဒုတိယနှစ်တုန်းက ဆရာနဲ့အတူ ပထမဆုံး ကွင်းဆင်းလေ့လာရေး သွားခဲ့တုန်းက ရိုက်ထားတာ။"</p> <p>ဓာတ်ပုံထဲက ကောင်လေးမှာ အသက် ၁၅၊ ၁၆ နှစ်ခန့်သာ ရှိသေးသော်လည်း အရပ်အတော်ရှည်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် ကာကွယ်ရေးဝတ်စုံ ဝတ်ထားကာ စက်နားတွင် ရပ်နေသည်။ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားပြီး မပြုံးသော်လည်း သူ၏ မက်မွန်ပွင့်မျက်လုံးများမှာ ထူးထူးခြားခြား တောက်ပနေသည်။</p> <p>ထိုမျက်လုံးများတွင် တက်ကြွမှု၊ ရှင်သန်မှုနှင့် အခက်အခဲများကို မမှုသော စိတ်ဓာတ်များ ရှိနေသည်။ ယခု သူ ပြနေသော စိတ်ပျက်အားငယ်သည့် ပုံစံနှင့် လုံးဝ မတူပေ။</p> <p>ယန်ရွှယ်က ဓာတ်ပုံနှင့် ရှေ့က အမျိုးသားကို တစ်လှည့်စီ ကြည့်လိုက်ရာ၊ ချီဖန့်သည် တောင်ပေါ်တွင် ပထမဆုံး စတွေ့စဉ်ကလောက် ယခုအခါ စိတ်ဓာတ်မကျတော့ကြောင်း သတိထားမိသွားသည်။</p> <p>ချီဖန့်က သူမ ဘာတွေးနေမှန်း မသိပေ။ သူလည်း ဓာတ်ပုံကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> "အခု ရုပ်က ပိုချောလား၊ ဒါမှမဟုတ် ငယ်ငယ်တုန်းက ရုပ်က ပိုချောလား?"</p> <p>ယန်ရွှယ်သည် သူက ဘာလို့ ရုပ်ရည်ကို ရုတ်တရက် စိတ်ဝင်စားလာရသည်လဲဟု ပထမတော့ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။ ထို့နောက်မှ သူမ သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။ သူက စောစောက သူမ ပြောခဲ့သော "ရှင် အခုရုပ်က ငယ်ငယ်တုန်းကထက် အများကြီး ပိုချောတယ်" ဆိုသည့် စကားကို စိတ်ထဲ တေးထားခြင်းပင်။</p> <p>ဤသည်က သူမကို စိတ်ထဲမှ ရယ်မိစေသည်။ "ငယ်ငယ်တုန်းက ရှင် အများကြီး ပိုချောတာပေါ့။ အရမ်း ကြည့်ကောင်းတာ။"</p> <p>အမျိုးသား၏ အမူအရာ ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးမှ ဓာတ်ပုံကို ပြန်ငုံ့ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။  "ဒါဆိုလည်း... အဲဒီတုန်းက ကိုယ်က အခုလောက် စိတ်ပျက်စရာ မကောင်းခဲ့လို့ ဖြစ်မှာပေါ့"</p> <p>ဒီစကားက လာပြန်ပြီ။ သူက ဒီကိစ္စကို အလွယ်တကယ် လက်လွှတ်မည့်သူ မဟုတ်တာ သေချာသည်။</p> <p>တစ်ခါတလေ ယန်ရွှယ်သည် သူ့ပါးစပ်ကို လက်နှင့် ပိတ်ထားချင်မိသည်။ သူမက ဓာတ်ပုံကို လှုပ်ယမ်းပြလိုက်သည်။</p> <p> "သိမ်းလိုက်ပြီ။ ရှင့်ကို ရိုက်ချင်စိတ် ပေါက်လာတဲ့အခါ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထိန်းချုပ်နိုင်အောင် ရှင့်ရဲ့ ငယ်ငယ်က ရုပ်ကို ခဏခဏ ကြည့်ရမယ်။"</p> <p>"ဒါဆို ယန်ကျိအန်းကို ပြန်ပို့လိုက်လေ၊ ကိုယ့်ကို ရိုက်ချင်သလောက် ရိုက်ခွင့်ပေးမယ်" ချီဖန့်က သူမကို စိုက်ကြည့်ရင်း ချက်ချင်း ပြန်ပြောသည်။</p> <p>သူက ဘယ်တုန်းကတည်းက စကားတွေ ဒီလောက် တတ်သွားတာလဲ? ယန်ရွှယ်က မယုံပေ။</p> <p>ဒီလူက ဘယ်လောက်တောင် လက်စားချေတတ်လဲဆိုတာ သိသဖြင့်၊ သူမသာ ကျိအန်းကို ပြန်ပို့လိုက်လျှင် ဘယ်သူက ဘယ်သူ့ကို စာရင်းရှင်းမည်မှန်း မသိနိုင်ပေ။</p> <p>ယန်ရွှယ်က သူ့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အံဆွဲကိုဆွဲဖွင့်ကာ သူမ၏ နေ့စဉ်မှတ်တမ်းစာအုပ်ထဲသို့ ဓာတ်ပုံကို ထည့်လိုက်သည်။</p> <p>"တကယ်ပဲ ကိုယ့်ကို ပြန်မပေးတော့ဘူးလား? တခြားပုံတွေလည်း ရှိပါသေးတယ်" အမျိုးသားက သူမကို မြူစွယ်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။</p> <p>ယန်ရွှယ်၏ မျက်လုံးများမှာ ရယ်ချင်စိတ်ကြောင့် ကွေးတက်သွားသည်။</p> <p> "အဝတ်ဗလာပုံတွေကော ရှိလား" သူမက မေးပြီး၊ အင်္ကျီကြယ်သီးကို အပြည့်တပ်ပြီး အိပ်တတ်သော ဤအမျိုးသား မည်သို့ တုံ့ပြန်မည်ကို ကြည့်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင် တံခါးခေါက်သံ ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p> "ရှောင်ယန် အိမ်မှာ ရှိလား?"</p> <p>လျန်ယွဲ့အာ ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>သူမက ခရီးဦးကြိုပြုရန် အပြင်ထွက်လိုက်ရသည်။ "ရှိပါတယ် အစ်မယွဲ့အာ" </p> <p>သူမ ပြန်ဝင်လာသည့် အခါတွင်တော့ ချီဖန့်က သေတ္တာကို သိမ်းဆည်းပြီးသွားပြီ ဖြစ်ကာ အမူအရာမှာလည်း အေးစက် တည်ငြိမ်နေပြန်သည်။</p> <p>"အိမ်သစ်လေးက တော်တော်လှတာပဲ" ယွဲ့အာက ချီးကျူးရင်း ခန် ဘေးတွင် ထိုင်ကာ အဓိက အကြောင်းအရာကို ပြောပြခဲ့သည်။ </p> <p>"ဒီနှစ်က ငါတို့ နိုင်ငံတည်ထောင်တဲ့ အနှစ် ၂၀ ပြည့် နှစ်ပတ်လည်လေ။ ခရိုင် သစ်တောရေးရာ ဗျူရိုက အမျိုးသားနေ့အတွက် ပြဇာတ်ရုံမှာ ပွဲကျင်းပမှာ၊ သစ်တောလုပ်ငန်း အားလုံးက ဖျော်ဖြေရေး တစ်ခုစီ တင်ဆက်ရမယ်။"</p> <p>ဖျော်ဖြေရေး ဆိုသည့် စကားကြောင့် ယန်ရွှယ်၏ ခေါင်းမှာ မူးသွားရသည်။ သူမ၏ အရင်ဘဝတွင် အရောင်းဝန်ထမ်းအဖြစ် စတင်ခဲ့ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် ကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်း လုပ်ခဲ့သူဖြစ်ရာ၊ အစိုးရပိုင် လုပ်ငန်းများ သို့မဟုတ် ကုမ္ပဏီကြီးများ၏ ဤကဲ့သို့သော လှုပ်ရှားမှုများနှင့် ပတ်သက်၍ အတွေ့အကြုံ လုံးဝ မရှိပေ။</p> <p>ကံကောင်းသည်မှာ ယွဲ့အာက သူမကို ဖျော်ဖြေရေးထဲ ပါဝင်ရန် လာခေါ်ခြင်း မဟုတ်ပေ။ </p> <p>"ငါတို့ သစ်တောလုပ်ငန်းက စုပေါင်း သီချင်းဆိုဖို့ အစီအစဉ် ရှိပြီးသား။ ဒါပေမဲ့ တခြား လုပ်ငန်းတွေနဲ့ ပေါင်းပြီး ကဗျာရွတ်ဖို့လည်း ရှိသေးတယ်။ မင်းတို့ နှစ်ယောက်လုံးက ရုပ်ရည်ရော အမူအရာပါ ကောင်းကြလို့၊ အထူးသဖြင့် ရှောင်ယန်ပေါ့၊ ကဗျာရွတ်ဖို့ စိတ်ဝင်စားလားလို့ လာမေးတာ။"</p> <p>သူမက အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်သည်။ "မိသားစုအဖွဲ့ဝင်ကနေ အမြဲတမ်း ဝန်ထမ်းအဖြစ် ပြောင်းဖို့ နေရာက အကန့်အသတ်ပဲ ရှိတာ။ အကယ်၍ 'စံပြအလုပ်သမား' အတွက် မယှဉ်နိုင်ရင်တောင် 'ယဉ်ကျေးမှု တက်ကြွလှုပ်ရှားသူ' အဖြစ်တော့ ကြိုးစားသင့်တယ်။"</p> <p>ယန်ရွှယ်သည် အပင်ပန်းခံ လုပ်ကိုင်ရန် ဝန်မလေးသော်လည်း၊ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် တည်ဆောက်ပုံအရ မိသားစုအဖွဲ့တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ လုပ်ကိုင်လာခဲ့သော ခွန်အားကြီးမားသည့် အမျိုးသမီးကြီးများကို လုပ်အားဖြင့် မယှဉ်နိုင်ပေ။</p> <p>သူမက အကြံပြုချက်ကို ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် လက်ခံလိုက်သည်။ "ကျွန်မ ပါဝင်ပါ့မယ်။"</p> <p>ထို့နောက် ယွဲ့အယ်က ချီဖန့်ဘက် လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။  "အကယ်၍ ရှောင်ချီက မပါချင်ရင်တော့ - "</p> <p>ချီဖန့်မှာ လူမှုရေး မရှိကြောင်း နာမည်ကြီးနေသဖြင့် သူမက ဤသို့ ပြောခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမ အံ့သြသွားသည်မှာ သူက "သစ်တောလုပ်ငန်း တစ်ခုက ဘယ်နှစ်ယောက်လဲ?" ဟု မေးလိုက်ခြင်းပင်။</p> <p>"နှစ်ယောက်ပါ - အမျိုးသား တစ်ယောက်၊ အမျိုးသမီး တစ်ယောက်" ယွဲ့အာ ‌ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဒါဆို ကျွန်တော်လည်း သွားမယ်။" ချီဖန့်က ယန်ရွှယ်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ တစ်ခုခု ပြောချင်သော်လည်း ထိန်းထားပုံရသည်။</p> <p>"ဒါဆို မင်းတို့ နာမည်တွေကို စာရင်းသွင်းလိုက်မယ်" အလုပ်ကိစ္စ ပြီးသွားသဖြင့် ယွဲ့အာက ပြန်ရန် ထရပ်လိုက်သည်။</p> <p> "သတင်းတွေကိုတော့ နားစွင့်ထားဦး။ ဒုတိယအကြိမ် ပျိုးပင် စိုက်ပျိုးပြီးရင် လေ့ကျင့်ရေးတွေ စလိမ့်မယ်။"</p> <p>ပျိုးပင် စိုက်ပျိုးခြင်း ပထမအဆင့်မှာ မေလကုန်မှ ဇွန်လလယ်အထိ ဖြစ်ပြီး၊ ဒုတိယအဆင့်မှာ ဇွန်လကုန်မှ ဇူလိုင်လလယ်အထိ ဖြစ်သည်။ ဒုတိယအဆင့်မှာ နောက်ထပ် နှစ်ရက်၊ သုံးရက်အတွင်း စတင်တော့မည် ဖြစ်သည်။</p> <p>ပျိုးပင် စိုက်ပျိုးခြင်း ပြီးသွားလျှင် သစ်တောလုပ်ငန်းသည် ငြိမ်သက်သွားမည် ဖြစ်သည် - ရံဖန်ရံခါ သစ်ခွဲခြင်း၊ ဆောင်းဦး မီးဘေးကာကွယ်ရေး အလုပ်များသာ ရှိတော့ပြီး အောက်တိုဘာလ တောင်တက်အလုပ်များ မစမီအထိ အေးဆေးနေမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>မထွက်ခွာမီ ယွဲ့အာက နောက်ထပ် တစ်ခုကို သတိရကာ ချီဖန့်ကို ပြောပြခဲ့သည်။ "လွှစက် သင်တန်းက ဩဂုတ်လမှာ ရှိမယ်။ နှစ်ပတ် သင်တန်းဆိုတော့ ဘာကိုမှ အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေဘူး။"</p> <p>ချီဖန့် ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"</p> <p>"စာရင်းက အတည်ပြုပြီးပြီလား?" ယန်ရွှယ်လည်း မေးလိုက်သည်။</p> <p>ယွီချွေ့ယွင်၏ အရှုပ်တော်ပုံမှာ တော်တော်လေး ဟိုးဟိုးကျော် ဖြစ်ခဲ့သည်။ လျန်ချီမောင်က သူမကို ထပ်ခါတလဲလဲ လာတောင်းပန်ပြီး၊ နောက်တခါ မဖောက်ပြန်တော့ပါဟု ကျိန်ဆိုကာ ဇနီးနှင့် ကလေးကို ပြန်ခေါ်သွားသဖြင့် အခြေအနေများ ငြိမ်သက်သွားသလို ရှိသော်လည်း၊ ယွီမိသားစုက သူတို့ကို အပြစ်တင်မည်လားဆိုတာ မသိနိုင်ပေ။</p> <p>ထိုမိသားစု၏ လုပ်ပုံကို ကြည့်လျှင် အမှန်တရားကို ဖော်ထုတ်ပေးခဲ့သဖြင့် ကျေးဇူးတင်မည့်သူများ မဟုတ်ပေ။ သူတို့၏ အရှက်တကွဲ ဖြစ်မှုကိုသာ အငြိုးထားကြပေလိမ့်မည်။</p> <p>ကံကောင်းသည်မှာ ယွီမိသားစုက ဘာမှ မလုပ်ခဲ့ခြင်းလား၊ သို့မဟုတ် မအောင်မြင်ခဲ့ခြင်းလား မသိရသော်လည်း၊ ချီဖန့်၏ အမည်မှာ ခရိုင် သစ်တောရေးရာ ဗျူရိုသို့ ပေးပို့ပြီးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း ယွဲ့အာက အတည်ပြုပေးခဲ့သည်။</p> <p>ယန်ရွှယ်က ယွဲ့အာကို တံခါးဝအထိ လိုက်ပို့ကာ ကျေးဇူးတင်စကား ပြောပြီးနောက် တံခါးဝ အရိပ်အောက်တွင် ခဏမျှ စကားထပ်ပြောနေမိသည်။ သူမ ပြန်ဝင်လာသည့် အခါတွင် ယန်ကျိအန်းက ချီဖန့်ကို မော့ကြည့်နေပြီး၊ နှစ်ယောက်သား အိမ်စွန်းအောက်တွင် တိုးတိုးတိုးတိုး ပြောနေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမကို မြင်သည်နှင့် နှစ်ယောက်လုံး ချက်ချင်း စကားစဖြတ်လိုက်ကြပြီး ကျိအန်းက သူ့ပါးစပ်ကို လက်နှင့်ပင် ပိတ်ထားလိုက်သည်။</p> <p>ဒီနှစ်ယောက် - တစ်ယောက်က စကားနည်းသူ၊ နောက်တစ်ယောက်က စကားပြောရ ခက်နေသူ - ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဒီလောက် ရင်းနှီးသွားကြလဲဆိုတာ သူမ နားမလည်နိုင်တော့ပေ။ ယန်ရွှယ်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ </p> <p>"ငါ့ကို ဘာလျှို့ဝှက်ချက်တွေ ဖုံးထားကြတာလဲ?"</p> <p>ယန်ကျိအန်း၏ မျက်လုံးများမှာ ရယ်ချင်စိတ်ကြောင့် မှေးသွားသော်လည်း၊ သူ့ပါးစပ်ကို လက်နှင့် တင်းတင်းပိတ်ထားဆဲ ဖြစ်ကာ လုံးဝ မပြောရန် ဆုံးဖြတ်ထားပုံရသည်။</p> <p>ခဏအကြာတွင် သူမ စိတ်ဆိုးမည်ကို စိုးရိမ်သကဲ့သို့ လက်ကို အနည်းငယ် ဖယ်ကာ - "ယောက်ဖက... ပြောတယ်... ဒါက... ယောက်ျား... လျှို့ဝှက်ချက်... တဲ့" ဟု ဆိုသည်။</p> <p>ထိုပတ်ဝန်းကျင်နှင့် ဝေးရာသို့ ရောက်လာပြီး မိသားစုနှင့်သာ နေရသဖြင့် ကျိအန်းမှာ စကား ပြန်ပြောလာနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ၏ စကားထစ်ခြင်းမှာ ယန်ရွှယ် ထွက်မသွားခင်ကထက် ပိုဆိုးနေသည်။</p> <p>သူမက သူမ၏ မောင်လေးကို အတင်းမမေးတော့ပေ။ သူ စကား ပိုပြောလာနိုင်သည်ကိုပင် ဝမ်းသာလှပြီ ဖြစ်သည်။ သူမက ချီဖန့်ကိုသာ အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ကြည့်လိုက်သည်။ </p> <p>"ယောက်ျား လျှို့ဝှက်ချက် ဟုတ်လား?"</p> <p>"အင်း" ချီဖန့်က အတည်ပြုသော်လည်း မျက်နှာက ဘာမှ မသိသလို ဖြစ်နေသည်။</p> <p>သို့သော် ထိုညတွင်ပင် ယန်ရွှယ်သည် ထိုလျှို့ဝှက်ချက်မှာ ဘာလဲဆိုသည်ကို သိလိုက်ရသည် - အနည်းဆုံးတော့ တစ်ဝက်လောက်ပေါ့။</p> <p>ကိုယ်လက်သန့်စင်ပြီးနောက် ကောင်လေးက သူ၏ ခေါင်းအုံးကို ယန်ရွှယ်၏ အခြားတစ်ဖက်သို့ ရွှေ့လိုက်သည်။</p> <p> "ကျွန်တော်... အေး... တယ်။ ခန်ရဲ့... အစွန်းဘက်မှာ... အိပ်ချင်... တယ်။"</p> <p>ဇူလိုင်လ ရောက်တော့မည် - ဘယ်လောက်တောင် အေးနေလို့လဲ? ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပဲ သူတို့ စောင်ပါးတွေ လဲရတော့မည်။</p> <p>ယန်ရွှယ်က အမျိုးသားကို ထပ်ကြည့်လိုက်သည်။  "ယောက်ျား လျှို့ဝှက်ချက် ဆိုတာ ဒါလား?"</p> <p>ချီဖန့်က ဘာမှ မပြောဘဲ ကျိအန်း၏ ခေါင်းအုံးကို တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ပြင်ပေးနေသည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် ထိုညတွင် ယန်ရွှယ်သည် "အေးတယ်" ဟု ဆိုသော မောင်လေးနှင့်၊ ထိုကလေးနှင့် အပေးအယူ လုပ်ထားသော ချီဖန့်တို့ နှစ်ဦးကြားတွင် ညှပ်နေတော့သည်။</p> <p>မီးပိတ်လိုက်သည်နှင့် စောင်အောက်ထဲမှ လက်တစ်ဖက်က သူမ၏ ခါးကို လာဖက်ခဲ့သည်။</p> <p>အမျိုးသား၏ လက်မှာ တင်းကျပ်နေသော်လည်း၊ မျက်နှာအမူအရာမှာ ဘာမှ မဖြစ်သလို ရှိနေကာ ကျိအန်း၏ မေးခွန်းများကိုလည်း တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ပြန်ဖြေပေးနေသည်။</p> <p>ယန်ရွှယ်သည် သူ့ကို တွန်းထုတ်ရမလား၊ ဒါမှမဟုတ် ကန်ရမလား ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေပြီး နောက်ဆုံးတွင် သည်းခံလိုက်ရသည်။</p> <p>မောင်လေး အိပ်ပျော်သွားသည့် အခါတွင်မှ သူမ လှုပ်ရှားရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ သို့သော် ချီဖန့်က သူမ အနားသို့ ပိုတိုးလာသည်။ </p> <p>"တကယ် သိချင်လို့လား?" </p> <p>သူ၏ ထွက်သက်က သူမ၏ နားရွက်ကို ထိတွေ့သွားသည်။</p> <p>သူမ သူ့ကို တွန်းထုတ်ပြီး စကားပြောရန် ပြင်စဉ်မှာပင် လက်ချောင်းများက သူမ၏ မေးကို ပင့်တင်လိုက်ပြီး အနမ်းတစ်ခုက ဆင်းသက်လာတော့သည်။</p> <p>လက်ထပ်ပြီး ငါးလနီးပါးကာလအတွင်း ယန်ရွှယ်သည် ချီဖန့်ကို အေးအေးဆေးဆေးနေတတ်သူဟုသာ အမြဲမှတ်ယူခဲ့သည်။</p> <p>သူတို့ကြားတွင် အရင်က အရင်းနှီးဆုံး အခိုက်အတန့်ဆိုသည်မှာ သူက သူမ၏ ပါးကို အသာအယာ တို့ထိရာမှ နှုတ်ခမ်းဆီသို့ တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်လာသည့် အချိန်မျိုးသာ ရှိခဲ့သည်။</p> <p>လွန်ခဲ့သော မိနစ်ပိုင်းကပင် သူသည် စောင်အောက်မှနေ၍ သူမ၏ ခါးကို ဖက်ထားသော်လည်း သူ၏လက်မှာ လိမ္မာယဉ်ကျေးစွာသာ ရှိနေခဲ့ပြီး ဟိုဒီလျှောက်သွားခြင်း၊ စနောက်ခြင်းမျိုး မရှိခဲ့ပေ။</p> <p>သို့သော် ယခုမူ သူက အဓိက အခန်းကဏ္ဍဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်လိုက်တော့သည်။</p> <p>သူ၏နှုတ်ခမ်းများ သူမထံ နီးကပ်လာချိန်တွင် ယန်ရွှယ်၏ စိတ်မှာ ဝေဝါးနေဆဲဖြစ်ပြီး လုံးဝ အဆင်သင့်မဖြစ်သေးပေ။ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူမ၏ အောက်နှုတ်ခမ်းလေးမှာ သူ၏နှုတ်ခမ်းကြားတွင် အသာအယာ အနမ်းခံလိုက်ရသည်။</p> <p>သူမ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ သူ့ကို တွန်းထုတ်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော သူမ၏လက်များမှာ သူ၏ အင်္ကျီကိုသာ တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်မိသွားတော့သည်။</p> <p>မကြာမီတွင် အသာအယာ နမ်းရှိုက်ရာမှ နှေးကွေးပြီး တမင်သက်သက် ဖိကပ်နမ်းသည့် အခြေအနေသို့ ပြောင်းလဲလာသည်။ ထိုမျှနှင့် အားမရသေးသကဲ့သို့ ထိုလူက သူမ၏ မေးကို လက်ချောင်းများဖြင့် ညှစ်လိုက်ပြီး "ပါးစပ်ဟ" ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>သူ၏ နွေးထွေးသော အသက်ရှူသံမှာ သူမ၏ အသက်ရှူသံနှင့် ရောယှက်နေပြီး၊ ထို မက်မွန်ပွင့်မျက်ဝန်းများမှာ သူမကို စူးစိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။</p> <p>ဒီအရှက်မရှိတဲ့လူ! ယန်ကျိအန်းက သူတို့ဘေးတင် ရှိနေတာလေ!</p> <p>သူမက ကန့်ကွက်သည့်အနေဖြင့် သူ၏ ပုခုံးကို ထုရိုက်သော်လည်း သန်မာသော လက်ကြီးတစ်ဖက်က သူမလက်ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီး လက်ချောင်းချင်း ယှက်သွယ်ကာ ခေါင်းအုံးပေါ်သို့ ဖိကပ်ထားလိုက်သည်။</p> <p>နမ်းရှိုက်မှုမှာ ပိုနက်ရှိုင်းလာခဲ့သည်။</p> <p>သွားတိုက်ဆေး၏ လတ်ဆတ်သော အနံ့မှာ ပူလောင်သော အရှိန်အဟုန်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူတို့၏ ထိကပ်နေသော နှုတ်ခမ်းများမှတစ်ဆင့် လျှပ်စစ်စီးကြောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။</p> <p>ယန်ရွှယ်သည် သူမ၏ ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်း အသက်ရှူသံ၊ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ခုန်နေသော နှလုံးခုန်သံနှင့် သူဆုပ်ကိုင်ထားသော သူမ၏ လက်ဖဝါးမှ ထွက်လာသည့် ချွေးစေးများကိုပါ ခံစားနေရသည်။</p> <p>သူမကိုယ်သူမ ပြန်လည်ထိန်းချုပ်နိုင်ရန် အချိန်အတော်ယူလိုက်ရပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူ့ကို ခပ်နာနာ ကိုက်ချလိုက်သည်။</p> <p>သူက အနည်းငယ် ဆုတ်ခွာသွားသော်လည်း သူ၏ နွေးထွေးသော အသက်ရှူသံမှာ သူမ၏ နားရွက်နားတွင် ဝဲလည်နေဆဲပင်။</p> <p> "ကျိအန်း ဒီမှာ ရှိနေသေးတယ်နော်။"</p> <p>"ဒါကို ရှင် အစကတည်းက သိနေတာပဲ!" သူမ တိုးတိုးလေး ဟောက်လိုက်ရင်း ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ သူ့ကို တကယ်ပင် ကန်လိုက်တော့သည်။</p> <p>သူကတော့ ဘာမှမဖြစ်သလိုပင် သူမကို ပို၍ နီးကပ်အောင် ဆွဲဖက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "သူ့ကို နှိုးချင်တယ်ဆိုရင်တော့ စိတ်ကြိုက် အသံပေးနိုင်ပါတယ်"</p> <p>သူမ ပြန်မပြောနိုင်ခင်မှာပင် သူ၏သွားများက သူမ၏ နားရွက်ဖျားလေးကို အသာအယာ ငုံလိုက်သည်။ </p> <p>"ကိုယ့်အပေါ် မကျေမနပ် ဖြစ်နေတာ ဘယ်လောက်တောင် ကြာပြီလဲ?"</p> <p>ဒါက လက်စားချေတာပဲ။ ချီဖန့်၏ အသက်ရှူသံကြောင့် ယန်ရွှယ်၏ တစ်ကိုယ်လုံး ကျောချမ်းသွားရသည်။</p> <p>......</p> <p>ယန်ကျိအန်း - အရှက်မရှိတဲ့ လူကြီးတွေ! ကျွန်တော်က ခင်ဗျားတို့ ကစားပွဲမှာ အသုံးတော်ခံ သက်သက်ပဲလား?!</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save