Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ၇၆</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>အသင်းခေါင်းဆောင်လင်း ထိုနေ့က အလုပ်မလာသည်မှာ သူ့ယောက္ခမ ရောက်လာသဖြင့် ချန်ယွီကျန်းနှင့် မကွာရှင်းရန် ဖျောင်းဖျနေသောကြောင့် ဖြစ်ကြောင်း ယန်ရွှယ် နောက်ပိုင်းတွင် သိလိုက်ရသည်။</p> <p>သို့သော် လင်းမိသားစုတွင် အတားအဆီးဖြစ်စေမည့် ကလေး မရှိပေ။ နောက်ဆုံးတွင် ချန်ယွီကျန်းသည် နေမကောင်းဖြစ်နေသော အမေ သို့မဟုတ် အစ်ကို (တစ်ယောက်တစ်မျိုး ပြောကြသည်) ကို ပြုစုရန်ဟု အကြောင်းပြကာ ထွက်သွားတော့သည်။ အသင်းခေါင်းဆောင်လင်း အလုပ်ပြန်လာသည့်အခါ သူသည် ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့ပင် တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ရှိနေခဲ့သည်။</p> <p>လျန်ယွဲ့အာ ဤမျှသိနေရသည်မှာ သစ်တောလုပ်ငန်းခွင်ရှိ လက်ထပ်ခြင်းနှင့် ကွာရှင်းခြင်း ကိစ္စများမှာ အတွင်းရေးမှူးလျန်၏ ရုံးခန်းမှတစ်ဆင့် ဖြတ်သန်းရသောကြောင့် ဖြစ်လိမ့်မည်။</p> <p>"တစ်ခါတလေကျတော့ ကလေးဆုံးရှုံးသွားတာက ကံကောင်းတာလားလို့တောင် တွေးမိတယ်။ မဟုတ်ရင် ငါလည်း ခန်ဖေးရှန်းနဲ့ ကွာရှင်းနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ သူက ကလေးကိုပါ ရိုက်မယ့်သူမျိုးလေ" လျန်ယွဲ့အာက သက်ပြင်းချရင်း ယန်ရွှယ်ကို ပြောလိုက်သည်။ </p> <p>"သူ့အိမ်နောက်မှာ မိသားစုတစ်စု ရှိတယ်... ယောက်ျားက စစ်သား၊ မိန်းမက ဖောက်ပြန်ပြီး တခြားယောက်ျားနဲ့ ကလေးတောင် ရနေပြီ။ ဒါတောင် သူတို့ မကွာရှင်းကြသေးဘူး။"</p> <p>"စစ်တပ်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အိမ်ထောင်ရေးကို ဖျက်ဆီးတာက တရားမဝင်ဘူး မဟုတ်လား?" ယန်ရွှယ် အံ့သြသွားသည်။</p> <p>"ဟုတ်တယ်။ အဲဒီဖောက်ပြန်တဲ့ ယောက်ျားကတော့ ထောင် တစ်နှစ်ခွဲ ကျသွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ မိန်းမရဲ့ အဖေက ယောက်ျားဆီ သွားပြီး ကလေးမျက်နှာ ထောက်ပြီး မကွာရှင်းဖို့ တောင်းပန်ခဲ့တယ်။ ယောက်ျား အပြင်ရောက်နေချိန်တွေမှာ အိမ်ကကိစ္စ အကုန် သူ တာဝန်ယူပါ့မယ်ဆိုပြီး ကတိပေးခဲ့တာလေ။"</p> <p>ဤသည်မှာ ထိုခေတ်အခါ၏ အခြေအနေပင် ဖြစ်သည် — တစ်ခါတလေ အမျိုးသမီးများသာမက အမျိုးသားများပါ ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေများအောက်တွင် နစ်မွန်းနေကြရသည်။</p> <p>"ဒါကြောင့် ကလေး နည်းနည်းပဲ ရှိတာ ပိုကောင်းတယ်"  ယန်ရွှယ်က မိသားစုစီမံကိန်း၏ အရေးကြီးပုံကို တစ်ဖန် ပြန်တွေးမိရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p>အကယ်၍ ကလေးတွေ အများကြီး မရှိခဲ့လျှင် မည်သူက ဤမျှ သိက္ခာကျစရာကောင်းသော အိမ်ထောင်ရေးတွင် ဆက်နေချင်ပါမည်နည်း။</p> <p>ကလေးတွေအကြောင်း ပြောနေရင်း လျန်ယွဲ့အာက သူမကို သတိပေးသည်။ "နင်လည်း သတိထားဦးနော်။ ကိုယ်ဝန်ရှိမှန်း မသိဘဲ အလုပ်တွေ လာမလုပ်နဲ့ဦး။ တစ်ခုခုဖြစ်မှ နောင်တရနေရင် နောက်ကျသွားလိမ့်မယ်။"</p> <p>သို့သော် ယန်ရွှယ်ကတော့ မစိုးရိမ်ပေ။ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အစိတ်ချရဆုံး သန္ဓေတားနည်းမှာ ဘာမှမလုပ်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>ချီဖန့်သည် နောက်ပိုင်းတွင် ပို၍ တက်ကြွလာသော်လည်း (စောင်ထဲမှာ အထုပ်လိုက် အိပ်ခဲ့သည့် အစောပိုင်းကာလများနှင့် မတူတော့သော်လည်း) သူတို့၏ အခြေအနေအရ ဘာမှ ဖြစ်မလာနိုင်သေးပေ။</p> <p>သို့သော်လည်း လျန်ယွဲ့အာ၏ စိုးရိမ်မှုကို သူမ ကျေးဇူးတင်လိုက်သည်။ ကောင်းကင်ကို ကြည့်ရင်း သူမ ပြောလိုက်သည်။  - "မိုးက ပိုသန်လာသလိုပဲနော်?"</p> <p>ဇူလိုင်လ ရောက်လာသည်နှင့် သစ်တောဒေသတွင် မိုးပိုများလာပြီး အထူးသဖြင့် မိုးကြိုးမုန်တိုင်းများ ဖြစ်တတ်သည်။ တစ်ရက် နေ့လယ်ပိုင်းတွင် မိုးရွာပါက နောက်သုံးရက်ဆက်တိုက် ရွာလေ့ရှိသည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် ပျိုးပင်ပြုစုရေးအဖွဲ့မှာ မိုးကာအင်္ကျီများကို အမြဲယူဆောင်လာကြရသည်။ မနက်က ထွက်လာစဉ်က ကောင်းကင်မှာ မှောင်နေသော်လည်း ဤမျှအထိ မိုးသည်းထန်လာလိမ့်မည်ဟု မည်သူမှ မထင်ထားခဲ့ပေ။</p> <p>လျန်ယွဲ့အယ်က ရပ်လိုက်သည်။ မိုးရေကြောင့် မြင်ကွင်းများမှာ ဝေဝါးနေသည်။"တကယ်ကို ရွာနေတာပဲ။ ခဏနဲ့ ရပ်မယ့်ပုံလည်း မပေါ်ဘူး။"</p> <p>မိုးကြိုးမုန်တိုင်းများမှာ စိတ်ပျက်စရာကောင်းသော်လည်း တိမ်တိုက်များ ကုန်သွားလျှင် မြန်မြန် ပြီးသွားတတ်သည်။ သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ကောင်းကင်မှာ အဆုံးမရှိ မှောင်မည်းနေသည်။</p> <p>မကြာမီမှာပင် အသင်းခေါင်းဆောင်လင်း ရောက်လာပြီးကြေညာခဲ့သည်။ "အားလုံးပဲ မြန်မြန်လုပ်ကြ။ ဒီတစ်တန်းပြီးရင် ဒီနေ့အတွက် နားကြမယ်။ မနက်ဖြန်အတွက်တော့ အခြေအနေကြည့်ရဦးမယ်"</p> <p>ပျိုးပင်များကို အတန်းလိုက် စိုက်ပျိုးထားခြင်းဖြစ်ရာ တစ်တန်းကို နေ့တစ်ဝက်ခန့် ကြာအောင် ပြုစုရသည်။ အလုပ်သမားများမှာ အရှိန်မြှင့်လုပ်ဆောင်ကြပြီး နာရီဝက်အတွင်း အပြီးသတ်ကာ ကိရိယာများကို သိမ်း၍ ပြန်ကြတော့သည်။</p> <p>အသင်းခေါင်းဆောင်လင်းက သူတို့အလုပ်ကို စစ်ဆေးခဲ့သည် — ပျိုးပင်များ၏ ရှင်သန်နှုန်းမှာ ၉၀ ရာခိုင်နှုန်းအောက် ရောက်သွားပါက သူတို့၏ လစာ ဖြတ်တောက်ခံရမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော် နောက်တစ်နေ့တွင်လည်း မိုးမရပ်ပေ။ နေ့လယ်ပိုင်းတွင် ခေတ္တရပ်သွားသော်လည်း ညဘက်တွင် ပိုသည်းထန်စွာ ပြန်ရွာလာသည်။</p> <p>ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ အလုပ်မသွားဘဲ မနေနိုင်ပေ။ သစ်ပင်ကြီးများနှင့် မတူဘဲ ပျိုးပင်လေးများတွင် မြေကြီးကို ဆုပ်ကိုင်ထားနိုင်သည့် နက်ရှိုင်းသော မြစ်များ မရှိပေ။ မိုးသည်းထန်ပါက အပေါ်ယံမြေဆီလွှာများ လျောကျသွားပြီး အမြစ်များ ပေါ်လာခြင်း သို့မဟုတ် အပင်များပါ ကျွတ်ထွက်သွားခြင်းမျိုး ဖြစ်နိုင်သဖြင့် မြေကြီးကို အချိန်မီ ပြန်ဖို့ပေးရသည်။</p> <p>အဖွဲ့သားများမှာ မိုးထဲရေထဲတွင် အလုပ်လုပ်ကြရသည်။ မိုးကာအင်္ကျီများကလည်း သူတို့ကို ခြောက်သွေ့အောင် မထားနိုင်ပေ။ တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာသည့်အချိန်တွင် သူတို့မှာ ရွှဲရွှဲစိုနေကြပြီဖြစ်ရာ မိုးရေလား၊ ချွေးလားဆိုသည်ကို မည်သူမျှ မခွဲခြားနိုင်တော့ပေ။</p> <p>ခြေရင်းတွင် ရေများ အိုင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ယန်ရွှယ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် လျန်ယွဲ့အာကို ပြောဘိုက်သည်။</p> <p> "အစ်မယွဲ့အာ ပြန်ရောက်ရင် အတွင်းရေးမှူးလျန်ကို သတိပေးလိုက်ပါဦး။ စက်ပစ္စည်းတွေကို ကုန်းမြင့်တဲ့နေရာကို ရွှေ့လို့ရမလားဆိုတာလေ။ မိုးက ဒီအတိုင်း ဆက်ရွာနေရင် မြေကြီးက တောင့်ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ရုတ်တရက် ရေကြီးတာမျိုးဖြစ်နိုင်တယ်။"</p> <p>ဤသည်မှာ ချဲ့ကားပြောခြင်း မဟုတ်ပေ။ သစ်တော ပြန်လည်စိုက်ပျိုးခြင်းမှာ မကြာသေးမီ နှစ်များအတွင်းမှ စတင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုမတိုင်မီက သစ်ထုတ်လုပ်မှုကြောင့် တောင်များမှာ ပြောင်သလင်းခါနေခဲ့ပြီး ပျိုးပင်လေးများသာ ရှိသေးသည်။</p> <p>မိုးနည်းလျှင် ကိစ္စမရှိသော်လည်း မိုးသည်းထန်ပါက ပျိုးပင်လေးများမှာ ရေနှင့်မြေကို မထိန်းထားနိုင်သဖြင့် ရေကြီးခြင်းနှင့် မြေပြိုခြင်းမှာ တကယ့် အန္တရာယ်ကြီး ဖြစ်လာနိုင်သည်။</p> <p>လျန်ယွဲ့အာက လေးလေးနက်နက် ခေါင်းညိတ်သော်လည်း၊ သူမ ပြန်မပြောနိုင်မီမှာပင် လှောင်ပြောင်သောအသံတစ်ခု ကြားလိုက်ရသည်။ "အချို့လူတွေကတော့ သိပ်ကို စိုးရိမ်တတ်လွန်းတာပဲ။ အပြင်လူဖြစ်ပြီး ဒေသခံတွေထက် ပိုသိသလိုလိုနဲ့။"</p> <p>၎င်းမှာ လီရှု့ဝူ၏ ဇနီးဖြစ်သည်။</p> <p>သူမ၏ ချွန်ထက်သော လျှာကြောင့် ကျင်းပေါင်ကျစ်ထံတွင် တစ်ခါ အရိုက်ခံခဲ့ရဖူးသော်လည်း သူမ သင်ခန်းစာ မရသေးဘဲ အခုထိ ရွဲ့စောင်းပြောနေတုန်းပင်။</p> <p>ယန်ရွှယ်က သူမကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆိုလည်း နားမထောင်နဲ့ပေါ့။ ရုတ်တရက် ရေကြီးရင်လည်း ရှင့်လို 'အတွေ့အကြုံရှိတဲ့ ဒေသခံ' တွေကိုတော့ မတိုက်စားသွားနိုင်ပါဘူး"</p> <p>လျန်ယွဲ့အာက ထိုမိန်းမကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ရှောင်ယန်က စေတနာနဲ့ ပြောတာပါ"</p> <p>သူတို့ ပြန်ရောက်သည့်အခါ အဘွားနှစ်က မိုးထဲရေထဲ တစ်နေ့လုံး အလုပ်လုပ်လာသော ယန်ရွှယ်နှင့် ချီဖန့်တို့အတွက် ညစာနှင့် ဂျင်းလက်ဖက်ရည်ကို ပြင်ဆင်ထားပေးသည်။</p> <p>စိုနေသော အဝတ်အစားများကို လဲ၊ ဆေးသောက်၊ ထမင်းစားပြီးသောအခါမှ သူတို့ ကိုယ်လက် နွေးထွေးလာကြသည်။ သို့သော် အပြင်တွင်မူ မိုးက မိုးကြိုးသံများနှင့်အတူ ဆက်ရွာနေဆဲဖြစ်သည်။</p> <p>ပထမဆုံး လျှပ်စီးလက်လိုက်သည်နှင့် ယန်ကျိအန်းသည် သူ့အစ်မ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်ကာ ခါးကို တင်းတင်းဖက်ထားတော့သည်။</p> <p>ယန်ရွှယ်က သူ့နားကို ပိတ်ပေးထားသော်လည်း သူမ စကားမပြောနိုင်မီမှာပင် ဒုတိယမြောက် လျှပ်စီးက ကောင်းကင်ကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး နားကွဲမတတ် မိုးခြိမ်းသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>သူမ၏ စကားသံများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ နောက်မှသာ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမ၏ နားကို လိုက်ပိတ်ပေးထားကြောင်း သူမ သတိထားမိလိုက်သည် — ၎င်းမှာ ချီဖန့်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>လောကအတွေ့အကြုံရှိသော အဘွားနှစ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "ဒီအသံက ကြိတ်ဆုံမိုးခြိမ်းသံနဲ့ တူနေတယ်"</p> <p>ကြိတ်ဆုံမိုးခြိမ်းသံ ဆိုသည်မှာ မိုးတိမ်တိုက်များက ပုံမှန်အတိုင်း ဖြတ်သန်းမသွားဘဲ တစ်နေရာတည်းတွင် ပတ်ချာလည်နေခြင်းကို ဆိုလိုသည်။ ၎င်းမှာ အချိန်တိုအတွင်း မိုးရေချိန် အလွန်များပြားစွာ ရွာသွန်းစေတတ်သည်။</p> <p>ယန်ရွှယ်သည် ချီဖန့်ကို ချက်ချင်း လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>ချီဖန့်က မဆိုင်းမတွပင် "ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားတာ အကောင်းဆုံးပဲ။ အရေးကြီးတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို အရင်သိမ်းရအောင်" ဟု ဆိုသည်။</p> <p>ယန်ရွှယ်က ယန်ကျိအန်းကို အဘွားနှစ်လက်ထဲ ထည့်ပေးပြီး ပစ္စည်းများကို စတင်ထုပ်ပိုးတော့သည်။</p> <p>ပိုက်ဆံ၊ ရိက္ခာလက်မှတ်များ၊ အိမ်ထောင်စုစာရင်းများ — အားလုံးကို ချီဖန့်၏ သေတ္တာအသေးလေးထဲ ထည့်လိုက်သည်။ ကျန်ရှိသော သယ်ရန်ခက်သည့် ပစ္စည်းများကိုမူ အိမ်၏ အမြင့်ဆုံးနေရာများတွင် တင်ထားလိုက်သည်။</p> <p>သူတို့ သိမ်းဆည်းပြီးသည်နှင့် အိမ်ထဲသို့ ရေများ စိမ့်ဝင်လာတော့သည်။ ထို့နောက် တံခါးခေါက်သံ ကြားလိုက်ရသည်။ "မိုးက အရမ်းသည်းလွန်းတယ်၊ အတွင်းရေးမှူးလျန်က ရေကြီးမှာကို စိုးရိမ်နေတယ်။ အားလုံး နောက်တောင်က ကွင်းပြင်ဆီကို ရွှေ့ကြပါ!"</p> <p>သတင်းပေးသူက အဖြေကို မစောင့်ပေ။ "မြန်မြန်လုပ်ကြ! အသံချဲ့စက်တွေလည်း ပျက်နေပြီ၊ ကျွန်တော် နောက်အိမ်တွေကို သွားပြောရဦးမယ်။"</p> <p>ယန်ရွှယ်နှင့် ချီဖန့်တို့ အချိန်မဆွဲတော့ပေ။ အနွေးထည်အထူကြီးများကို ဝတ်လိုက်ကြသည်။ ချီဖန့်က အဘွားနှစ်ကို ကျောပိုးပြီး၊ ယန်ရွှယ်က ယန်ကျိအန်းကို ချီကာ မုန်တိုင်းထဲသို့ ပြေးထွက်ခဲ့ကြသည်။</p> <p>အပြင်တွင်မူ မိုးက ကောင်းကင်ကြီး ပေါက်ထွက်နေသည့်အလား သည်းထန်နေပြီး မိုးစက်များမှာ အရေပြားပေါ်တွင် နာကျင်စေလောက်အောင် ထိမှန်နေသည်။</p> <p>ချီဖန့်က တည်ငြိမ်စွာ လမ်းပြခဲ့သည်။ "ဒီဘက်က။" </p> <p>သူသည် ယန်ရွှယ်နှင့် သုံးလေးမီတာခန့် အကွာအဝေးကို အမြဲထိန်းထားပြီး တစ်ခုခုဖြစ်ပါက လှည့်ကူရန် အဆင်သင့် ရှိနေသည်။</p> <p>သူတို့ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသဖြင့် ကွင်းပြင်သို့ ပထမဆုံး ရောက်ရှိသူများထဲတွင် ပါဝင်ခဲ့သည်။</p> <p>လျန်ယွဲ့အာ၏ အစ်ကိုကြီးက ယာယီတဲများ ဆောက်ရန် ညွှန်ကြားနေသည်။ သူတို့ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူ အံ့သြသွားသည်။  "မင်းတို့ မြန်သားပဲ။"</p> <p>"ကျွန်မတို့ အဆင်သင့် ပြင်ထားလို့ပါ" ယန်ရွှယ်က ပထမဆုံး ပြီးစီးသော ယာယီတဲအောက်တွင် ယန်ကျိအန်းကို ချထားပေးခဲ့သည်။ </p> <p>"ဒီမှာ အဘွားနဲ့ ယောက်ဖတို့နဲ့ နေခဲ့နော်။ အစ်မ ခဏနေရင် ပြန်လာခဲ့မယ်။"</p> <p>သူမ ထွက်သွားရန် ပြင်စဉ် ချီဖန့်က အဘွားနှစ်ကို ချထားပေးပြီး မိုးထဲသို့ ပြန်ပြေးဝင်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>သူမကို မြင်သောအခါ သူ အော်ပြောလိုက်သည်။ "ပြန်သွားတော့။ မှိုမျိုးစေ့တွေကို ကိုယ် သွားယူပေးမယ်။"</p> <p>"မှိုမျိုးစေ့တွေကြောင့် မဟုတ်ပါဘူး" ယန်ရွှယ် မရပ်ဘဲ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ </p> <p>"အစ်မ ပေါင်ကျစ် ဒီနေ့ အလုပ်မလာဘူး။ ကျွန်မ သူမနဲ့ သူမယောက်ျား အိမ်မှာ မရှိမှာကို စိုးရိမ်လို့!"</p> <p>ချီဖန့်နှင့် ကောချန်ပင်းတို့သည် အလုပ်ခွင်အဖွဲ့တူညီသူများ မဟုတ်ကြသဖြင့် ကောချန်ပင်းတစ်ယောက် ယနေ့အလုပ်တက်၊ မတက်ကို ချီဖန့် မသိရှိခဲ့ပေ။</p> <p>သို့ရာတွင် ကောချန်အန်းမှာ ကိုယ်လက်လှုပ်ရှားမှု မပြုနိုင်သူဖြစ်ကြောင်းကိုမူ သူ ကောင်းစွာသိရှိထား၏။ အကယ်၍ ကောချန်ပင်းနှင့် ဇနီးဖြစ်သူ ကျင်းပေါင်ကျစ်တို့သာ အိမ်တွင်မရှိပါက အားနည်းလှသော သက်ကြီးရွယ်အို အဒေါ်ကောတစ်ဦးတည်းဖြင့် သူ့ကို မနိုင်ပေ။ ထို့ပြင် ယန်ရွှယ်က သွားမည်ဟု အခိုင်အမာ ဆုံးဖြတ်ထားပါကလည်း သူ တားဆီးနိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်းကိုပါ ချီဖန့် နားလည်ထားသည်။</p> <p>သို့ဖြစ်၍ သူသည် မည်သို့မျှ ကန့်ကွက်ခြင်းမပြုတော့ဘဲ ယန်ရွှယ် ရေဘေးသင့်နေသော ဒေသအတွင်းသို့ ဆင်းလိုက်ချိန်တွင် သူမ၏လက်မောင်းကိုသာ မြဲမြံစွာ ဆုပ်ကိုင်ပေးထားလိုက်တော့သည်။</p> <p>သူတို့ ဇနီးမောင်နှံ တောင်ပေါ်သို့ စတက်စဉ်က ရေမျက်နှာပြင်မှာ ခြေမျက်စိခန့်သာ ရှိသော်လည်း ယခု ပြန်ဆင်းလာချိန်တွင်မူ ဒူးဆစ်အထိ မြင့်တက်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>သူတို့ ကောအိမ်သို့ အမြန်ဆုံး သွားရောက်ခဲ့ကြရာ ခြံရှေ့တံခါးမှာ ပွင့်လျက်သား ရှိနေသည်ကို တွေ့ရှိရသည်။</p> <p>“အဒေါ်ကော... အခုချက်ချင်း သွားမှဖြစ်မယ်!”</p> <p> ယန်ရွှယ်သည် အိမ်ထဲသို့ အပြေးဝင်သွားသော်လည်း အခန်းများအတွင်းမှ မည်သည့်တုံ့ပြန်သံမျှ မကြားရပေ။</p> <p>သူမသည် အိမ်အနှံ့ လိုက်လံရှာဖွေသော်လည်း အဒေါ်ကောကိုရော၊ အိမ်တွင်း၌သာ အမြဲနေလေ့ရှိသည့် ကောချန်အန်းကိုပါ မတွေ့ရှိရချေ။</p> <p>“သူတို့များ ထွက်သွားကြပြီလား၊ တံခါးပိတ်ဖို့ မေ့သွားတာလားမသိဘူး။” </p> <p>သူမ သေချာစေရန် ထပ်ရှာဖွေကြည့်ခဲ့သည်။</p> <p>ထိုစဉ် ချီဖန့်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်ကြည့်ရာ တစ်စုံတစ်ခု လွဲချော်နေသည်ကို ချက်ချင်း သတိပြုမိသွားသည်။</p> <p> “ဒီက ပစ္စည်းအချို့ လျော့နည်းနေတယ်။”</p> <p>ယန်ရွှယ် လှည့်ကြည့်လိုက်စဉ်မှာပင် ချီဖန့်က သူမလက်ကို ဆွဲလိုက်သည်။ </p> <p>“လာ... ကိုယ်တို့ အိမ်ဟောင်းဘက်ကို သွားကြည့်ရအောင်။”</p> <p>သူတို့ ရေထဲသို့ တိုးဝင်ဖြတ်သန်းကာ ခြံဝင်းအတွင်းမှတစ်ဆင့် အိမ်မကြီး၏ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ကြသည်။ ထိုအခါကျမှသာ မုန်တိုင်းသံများကြား၌ တိုးဖျော့စွာ ထွက်ပေါ်နေသော စကားသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p>“ဒီဓာတ်မီးက ဘက်ထရီကုန်သွားပြီ။ ငါပြန်သွားပြီး နောက်ထပ်နှစ်လုံးလောက် ရှာလိုက်ဦးမယ်။”</p> <p>ထိုအသံမှာ အဒေါ်ကော၏ အသံပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>“မလိုတော့ပါဘူး။ ပြီးတော့မှာပါ... နည်းနည်းပဲ ကျန်တော့တာ။”</p> <p>အင်အားချို့တဲ့နေဟန်ရှိသော ထိုအသံရှင်မှာ ကောချန်အန်း ဖြစ်ရမည်။</p> <p>ယန်ရွှယ်သည် အိမ်ထဲသို့ အလျင်အမြန် ဝင်သွားကာ ပြောလိုက်သည်။ “ရေက ပေါင်လယ်ထိ ရောက်နေပြီ။ ဘာလို့ အခုထိ မထွက်ကြသေးတာလဲ—”</p> <p>သူမ မြင်တွေ့လိုက်ရသော မြင်ကွင်းကြောင့် စကားသံများမှာ ရပ်တန့်သွားရသည်။</p> <p>သူမနှင့် ချီဖန့် လေးလကြာ အိပ်စက်ခဲ့သော မြေခုတင်ပေါ်တွင် သေတ္တာကြီး လေးလုံးကို ဆင့်ထားပြီး အပေါ်ဆုံး၌ စားပွဲတစ်လုံး တင်ထားသည်။</p> <p>အဒေါ်ကောနှင့် သားဖြစ်သူတို့မှာ ခုတင်ပေါ်တွင် ရပ်နေကြပြီး ကောချန်အန်းမှာ စားပွဲကို မှီလျက် အဒေါ်ကောထံမှ ဖန်အိုးတစ်လုံးကို လှမ်းယူကာ လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် စားပွဲပေါ်တင်ရန် ကြိုးပမ်းနေသည်။</p> <p>ယန်ရွှယ်သည် ခေတ္တမျှ စကားမဆိုနိုင်ဘဲ မှင်တက်သွားရသည်။ ထို့နောက် တုန်ရီသော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။“ဒီလို အရေးကြီးတဲ့ အချိန်မျိုးမှာ ဒီပစ္စည်းတွေကို ဘာလို့ အလေးထားနေရတာလဲ”</p> <p>အဒေါ်ကောမှာ ယန်ရွှယ်ထက်ပင် ပိုအံ့သြနေဟန်ရှိသည်။ “လူတိုင်းကို တောင်နောက်ဘက်ကို ရွှေ့ခိုင်းထားတယ် မဟုတ်လား။ နင်တို့က ဘာလို့ ဒီကို ပြန်လာကြတာလဲ။”</p> <p>“ရွှေ့ပြောင်းရမှန်း သိနေတာပဲလား။ အစ်မပေါင်ကျစ်နဲ့ ကောချန်ပင်းတို့ အိမ်မှာမရှိမှာ စိုးရိမ်လို့ လာကြည့်တာပါ။”</p> <p>ယန်ရွှယ် ခုတင်ပေါ်သို့ တက်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ချီဖန့်က အရင် ရောက်သွားကာ ကောချန်အန်း လက်ထဲမှ ဖန်အိုးကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး သူ့ကို အောက်သို့ ဆွဲချလိုက်တော့သည်။</p> <p>ကောချန်အန်းက အလိုလို ပြန်လည်ရုန်းကန်သဖြင့် ယန်ရွှယ်က ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။ “မှိုမျိုးစေ့တွေက လူ့အသက်ထက် ပိုအရေးကြီးလို့လား”</p> <p>သူမသည် အဒေါ်ကောကိုလည်း အောက်သို့ ကူတွဲချပေးလိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။  “ဒီပစ္စည်းတွေကို ထားခဲ့လိုက်။ အခု ကျွန်မတို့နဲ့ လိုက်ခဲ့။ ချီဖန့်... ချန်အန်းကို ကျောပိုးလိုက်ပါ!”</p> <p>ထိုအခါကျမှ အဒေါ်ကောသည် လက်ခံလိုက်ပြီး ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားဟန်ရှိသော အိတ်ငယ်တစ်လုံးကို ခုတင်ပေါ်မှ အမြန်ဆွဲယူလိုက်သည်။</p> <p>အိမ်တံခါးကို မြဲမြံစွာ ခတ်ပြီးနောက် ခြံထဲသို့ ထွက်လာကြရာ ရေမှာ ယန်ရွှယ် ခါးဆီသို့ပင် ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ချီဖန့်က ကောချန်အန်းကို ကျောပိုးထားပြီး ယန်ရွှယ်ကို ဆွဲထားပေးသည်။ ယန်ရွှယ်ကလည်း အဒေါ်ကောကို ထိန်းကျောင်းပေးလျက် ကုန်းမြင့်ပိုင်းဆီသို့ အစွမ်းကုန် လျှောက်လှမ်းခဲ့ကြသည်။</p> <p>မိမိလက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော လက်ကလေး၏ နွေးထွေးမှုကို ခံစားမိသောအခါ အဒေါ်ကောက ပြောလိုက်သည်။  “နင်တို့ ပြန်လာဖို့ မလိုပါဘူး။ ငါတို့ လှေကားအဆင်သင့် ပြင်ထားပြီးသားပါ။ အကုန်တင်ပြီးရင် အိမ်ခေါင်မိုးပေါ် တက်နေမလို့ဟာကို”</p> <p>ကောချန်ပင်းနှင့် ကျင်းပေါင်ကျစ်တို့ အိမ်တွင် တကယ်မရှိကြပေ။ မနေ့က မိုးခဏတိတ်စဉ် ကလေးကို ကျင်းပေါင်ကျစ်၏ မိဘအိမ်သို့ သွားရောက်ပို့ဆောင်ကြရာမှ မိုးပြန်သည်းသဖြင့် ထိုနေရာ၌ပင် ပိတ်မိနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>အိမ်နီးချင်းများကလည်း တစ်စုံတစ်ယောက် အိမ်တွင် ရှိနေလိမ့်မည်ဟု ယူဆကာ သတိမထားမိခဲ့ကြပေ။ အဒေါ်ကောမှာ အကူအညီရှာသော်လည်း လူသူမရှိတော့ဘဲ ဖြစ်နေသည်။ ကောချန်အန်းမှာလည်း ခေါင်းမာသူဖြစ်ရာ တောင်နောက်ဘက်သို့ မသွားနိုင်သော်လည်း အိမ်ခေါင်မိုးပေါ်သို့မူ လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် တက်နိုင်သည်ဟု ဇွတ်အတင်း ပြောဆိုနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>“ငါတို့က အပေါ်တက်ဖို့ သိပ်မလောပါဘူး။ ချန်အန်းက နင့်ရဲ့ မှိုမျိုးစေ့တွေ ရေစိုမှာစိုးလို့ အမြင့်ကို ရွှေ့ပေးနေတာ။ နင်တို့ ပြန်လာလိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားဘူး။”</p> <p>“ကျွန်မတို့သာ ပြန်မလာရင်၊ ရေက အိမ်ခေါင်မိုးအထိ တက်လာရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။” </p> <p>ယန်ရွှယ်သည် မှိုမျိုးစေ့များအကြောင်းကို ထည့်ပင် မစဉ်းစားခဲ့ပေ။</p> <p>သူမသည် ၎င်းတို့အတွက် အချိန်များစွာ ပေးဆပ်ခဲ့ရသည်။ ၎င်းတို့သည် သူမမိသားစု၏ အဓိက စားဝတ်နေရေး ဖြစ်သည်။ ဆုံးရှုံးသွားပါက များစွာ ထိခိုက်မည်မှန်သော်လည်း လူ့အသက်နှင့်မူ မည်သို့မျှ မနှိုင်းယှဉ်နိုင်ပေ။</p> <p>ရုတ်တရက် ရေစီးလှိုင်းတစ်ခုကြောင့် အဒေါ်ကောမှာ ခြေချော်ကာ လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။</p> <p>ယန်ရွှယ်သည် သူမကိုယ်တိုင်လည်း ဟန်ချက်ပျက်မလို ဖြစ်သွားသော်လည်း အဒေါ်ကောကို မြဲမြံစွာ ဆွဲထားပေးလိုက်သည်။</p> <p>ချီဖန့်သည် ချက်ချင်းသတိထားမိပြီး သူမလက်မောင်းကို ဆွဲကာ ထိန်းပေးလိုက်သည်။</p> <p>ထိုစဉ် ဓာတ်မီးရောင်တစ်ခုက အမှောင်ထဲမှ ဖြတ်သန်းလာခဲ့သည်။</p> <p> “ရေက ခါးလောက်ရှိနေပြီ၊ မင်းတို့ ဘာတွေလုပ်နေကြတာလဲ။” </p> <p>၎င်းမှာ လျိုဝေကော၏ အသံပင်။</p> <p>သူတို့ ခက်ခဲနေသည်ကို မြင်သောအခါ လျိုဝေကောသည် အပြေးလာ၍ အဒေါ်ကောကို တစ်ဖက်မှ ကူတွဲပေးလိုက်သည်။</p> <p> “မြန်မြန်လာကြ။ ယန်ရွှယ်... မင်းမောင်လေးက မင်းကို စိုးရိမ်တကြီး မေးနေတာ။”</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save