Book List

<h2 style="text-align:center">အပိုင်း ၇၉</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p>"နောက်ဆုံးစာရင်း ထွက်လာပြီလား" ချီဖန့် မေးလိုက်သည်။</p> <p>"မထွက်သေးဘူး" ယွဲ့အာ ပြောလိုက်သည်။ "တခြားလူတစ်ယောက်ရဲ့ အမည်ကို ထပ်တင်ပြဖို့ပဲ ငါတို့ကို အကြောင်းကြားထားတာ။ အချိန်ရှိတုန်း အထက်လူကြီးတွေကို အကူအညီတောင်းကြည့်ဖို့ ငါ့အဖေက အကြံပေးနေတယ်။ ဒီနှစ်မှာ လွှစက်မောင်းသင်တန်းသား သုံးဦးအထိ ခေါ်မှာဆိုတော့ အခုအခွင့်အရေးလွတ်သွားရင် နောက်တစ်ယောက် အနားယူချိန်အထိ စောင့်ရလိမ့်မယ်။"</p> <p>စိုက်ပျိုးရေးခြံတွင် ထွန်စက်အရေအတွက် နှစ်စီးမှ လေးစီးအထိ တိုးပွားလာခြင်းကြောင့် သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးနှင့် သစ်ထုတ်လုပ်ရေး လုပ်ငန်းပမာဏမှာလည်း ပိုကျယ်ပြန့်လာရာ ဝန်ထမ်းအသစ်များ ထပ်ခေါ်ယူရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ဤဝန်ထမ်းအသစ်များ အခြေကျသွားပါက ထုတ်လုပ်မှု သိသိသာသာ ထပ်တိုးတက်လာခြင်း လွှစက်မောင်း သမား ထပ်မံလိုအပ်မည် မဟုတ်တော့ပေ။</p> <p>အတွင်းရေးမှူး လျန်ကျုံးထင်နှင့် ယွဲ့အာတို့မှာ ဤသတင်းကို ကြိုတင်မျှဝေခြင်းဖြင့် သူတို့ကို ကူညီခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> "စောစော လှုပ်ရှားနိုင်လေ ပိုကောင်းလေပဲ၊ ဒီသတင်းက သိပ်ကြာကြာ ဖုံးထားလို့ရမှာ မဟုတ်ဘူး" သူမ တိုက်တွန်းလိုက်သည်။</p> <p>သူတို့နှစ်ဦးက ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်ကြပြီး သူမ ထွက်သွားပြီးနောက် ယန်ရွှယ်သည် ချီဖန့်၏ မျက်နှာရိပ်မျက်နှာကဲကို အကဲခတ်နေမိသည်။</p> <p>"နောက်မှ အေးအေးဆေးဆေး ပြောကြတာပေါ့" </p> <p>သူက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုကာ လက်လှည့်ဖောက်စက်ကို ကိုင်၍ အလုပ်ပြန်လုပ်နေတော့သည်။</p> <p>သို့သော် သတင်းမှာ ထင်မှတ်ထားသည်ထက် ပိုမြန်ဆန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ ထိုနေ့ညနေပိုင်းတွင် မိသားစုဝင်များ ညစာအတွက် ပြင်ဆင်နေစဉ် ယွီရုန်ကျစ်က အကြောင်းကြားခြင်းမရှိဘဲ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။</p> <p>သူသည် အပေါ်အင်္ကျီ မဝတ်ဘဲ အရက်ပုလင်းကို ကိုင်လျက် တံခါးပေါင်ကို မှီရပ်နေသည်။</p> <p> "ညစာ စားနေကြတာလား?"</p> <p>နွေရာသီတွင် သစ်တောစိုက်ပျိုးရေးခြံရှိ အမျိုးသားများမှာ အင်္ကျီမဝတ်ဘဲ နေလေ့ရှိသော်လည်း ချီဖန့်ကမူ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ယန်ရွှယ့်ရှေ့မှ မသိမသာ ကာကွယ်ရပ်လိုက်ကာ "ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p>"မင်းကတော့ အမြဲတမ်း တည်တင်းနေတာပဲ။ အကြောင်းကိစ္စမရှိဘဲ လာလည်လို့ မရဘူးလား"</p> <p>ယွီရုန်ကျစ်မှာ မူးနေခြင်းမရှိသေးသော်လည်း သူ၏ အပြောအဆိုမှာ အမြဲတမ်းပင် နားခါးလှသည်။</p> <p>ထို့ပြင် သူသည် ချီဖန့်နှင့် ထိုမျှအထိ ရင်းနှီးသူလည်း မဟုတ်ပေ။ ယခုကဲ့သို့ အကြောင်းမဲ့ ရောက်လာခြင်းမှာ သေချာပေါက် ပြဿနာတစ်ခုခု ရှိနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ယွီရုန်ကျစ်က ချီဖန့်၏ တည်ငြိမ်သော မျက်နှာကို မြင်သောအခါ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။</p> <p> "ကြည့်စမ်း... မင်းကတော့ အမြဲတမ်း ဒီလိုမျက်နှာသေနဲ့ပဲ။ မင်းလိုလူမျိုးကလွဲရင် ဘယ်သူက လူတွေကို ဒေါသထွက်အောင် လုပ်နိုင်မှာလဲ။ ငါကတော့ သဘောထားကြီးလို့ မင်းကို သည်းခံနေတာ၊ လူတိုင်းက ငါ့လိုမဟုတ်ဘူး။ အဲဒါကြောင့်လည်း မြို့နယ်ရုံးက မင်းရဲ့ သင်တန်းနေရာကို ပယ်ဖျက်လိုက်တာ မဟုတ်လား"</p> <p>သတင်းမှာ အလွန်ပင် မြန်ဆန်လှသည်။ အကယ်၍ သူတို့မိသားစုအချင်းချင်းမှာ မြို့နယ် သို့မဟုတ် ခရိုင်အဆင့်အထိ ဆက်သွယ်မှုများ မရှိပါက သူ၏ မိသားစုက လက်ချက်ဖြစ်မည်ဟု ယန်ရွှယ် သံသယဝင်မိပေမည်။</p> <p>ယွီရုန်ကျစ်က ဆက်၍ "မြို့နယ်သစ်တောဌာနက လူတွေကတော့ မဆိုင်တဲ့နေရာ ဝင်ပါရတာကို သိပ်ကြိုက်တာပဲ။ ငါတို့ဆီက ဘယ်သူ့ကို သင်တန်းလွှတ်လွှတ် သူတို့နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ" ဟု ဆိုကာ စာနာသလိုလိုနှင့် လာရောက်လှောင်ပြောင်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ချီဖန့်၏ နေရာကို ပယ်ဖျက်လိုက်သည်ကို ကြားသိသဖြင့် သူသည် ဖော်မပြနိုင်သော ကျေနပ်မှုများနှင့်အတူ လာရောက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>သူသည် ကျေနပ်အားရစွာဖြင့် အရက်ပုလင်းကို မြှောက်လျက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"လာ... အရက်သောက်ရအောင်။ အဲဒီ မြို့နယ်က လူမွဲတွေကို ဂရုစိုက်မနေနဲ့။ လွှစက်မောင်း သမား မဖြစ်လည်း ဘာအရေးလဲ၊ ငါ့နောက်ကိုပဲ လိုက်ခဲ့စမ်းပါ၊ လုံခြုံရေးဌာနကို ပြောင်းလိုက်" </p> <p>ဒါရိုက်တာယွီသည် သူ၏ သားဖြစ်သူကို မထိန်းချုပ်နိုင်ကြောင်း ယန်ရွှယ် ပြောခဲ့ဖူးသည်။ သူမတို့ ရွာမှ ပြန်လာသည်နှင့် ယွီရုန်ကျစ်သည် လုံခြုံရေးဌာနသို့ ပြောင်းရွှေ့သွားပြီဖြစ်ကြောင်း ကြားသိခဲ့ရသည်။</p> <p>ယခုအခါ ချီဖန့်၏ ရှေ့တွင် ထိုသို့ ပြောဆိုခြင်းမှာ ကြွားဝါခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ချီဖန့်တွင်မူ အခွင့်အရေးများ ဆုံးရှုံးနေချိန်၌ ကူညီကယ်တင်ပေးမည့် ဒါရိုက်တာ ဖခင် သို့မဟုတ် ခရိုင်ရုံးမှ ဦးလေးမျိုး မရှိပေ။</p> <p>ချီဖန့်သည် ဤအချက်ကို သိရှိသော်လည်း မည်သို့မျှ မကျေမနပ်ဖြစ်ဟန် မပြဘဲ "ကောင်းပြီလေ" ဟု သဘောတူလိုက်သည်။</p> <p>ယွီရုန်ကျစ်က အံ့သြသွားဟန်ရှိသော်လည်း အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာကာ ပြောလိုက်သည်။ "အရင်ကတည်းက ဒီလို လိမ္မာရင် ကောင်းသားပဲ"</p> <p>သူ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်မျှ မလှမ်းရသေးမီမှာပင် ချီဖန့်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။"ငါတို့နှစ်ယောက်တည်းဆိုရင် ပျင်းစရာကောင်းမှာပေါ့။ မင်းရဲ့ ဒုတိယယောက်ဖကိုလည်း လှမ်းခေါ်လိုက်လေ"</p> <p>ယွီရုန်ကျစ် မှင်တက်သွားကာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားမိသည်။ "သူ့ကို ဘာလို့ ခေါ်ရမှာလဲ?"</p> <p>လျန်ချီမောင်သည် သူ၏ အစ်မဖြစ်သူကို ပြန်ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သော်လည်း ယွီရုန်ကျစ်ကမူ သူပြုမူခဲ့သမျှကို မေ့ပျောက်ခြင်း မရှိသေးပေ။ ထိုယောက်ဖဖြစ်သူကို မြင်လိုက်ရရုံဖြင့် သူ စိတ်တိုတတ်သည်။</p> <p>"အစ်ကိုလျန်ကို မဖိတ်ချင်လည်း ရပါတယ်၊ ကျွန်မ ရှင်တို့နှစ်ယောက်နဲ့ အတူတူ သောက်ပေးမယ်လေ"</p> <p>ယန်ရွှယ်သည် ချီဖန့်၏ နောက်မှ ထွက်လာကာ ပြုံးလျက် ဟင်းချက်စရာများကို ရှာဖွေရင်း ပြောလိုက်သည်။ </p> <p>"ဒါပေမဲ့ ဟင်းတစ်ခွက်တော့ ထပ်ချက်ရမယ်။"</p> <p>သူမသည် ယွီရုန်ကျစ်၏ ပုလင်းကို ကြည့်ကာ "ဒါနဲ့တော့ မလောက်ဘူး။ ကျွန်မ နောက်ထပ် နှစ်ကျင်းလောက် သွားဝယ်လိုက်ဦးမယ်" ဟု ဆိုကာ ပိုက်ဆံနှိုက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။</p> <p>သူမက အတူတူသောက်မည်ဟု ဆိုလိုက်သည်နှင့် ယွီရုန်ကျစ်၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော်သွားခဲ့သည်။ နောက်ထပ် နှစ်ကျင်း ထပ်ဝယ်မည်ဟူသော စကားကြောင့် သူ ဗိုက်နာချင်သလိုပင် ဖြစ်သွားရသည်။</p> <p>ဤအမျိုးသမီးမှာ အရက်ကို ရေလိုသောက်နိုင်သူ ဖြစ်သည်။ ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က သူမသည် ခြောက်ကျင်း၊ ခုနစ်ကျင်းခန့်ကို မျက်တောင်မခတ်တမ်း သောက်ပြခဲ့ဖူးသည်။</p> <p>သူသည် ချီဖန့်ကို ကြည့်ကာ ညည်းတွားလိုက်သည်။"ယောက်ျားတွေ သောက်တဲ့ဝိုင်းမှာ မိန်းမတွေကို ဘာလို့ ပေးပါရတာလဲ"</p> <p>ချီဖန့်က အတည်ပေါက် ပြောလိုက်သည်။ "ငါ့ဇနီးက ငါ့ကို သနားလို့ အများကြီး မသောက်စေချင်တာပါ။ မင်း အိမ်ထောင်ကျရင် သိလာပါလိမ့်မယ်"</p> <p>ယွီရုန်ကျစ်မှာ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အလွန်အံ့အားသင့်သွားကာ "ထားလိုက်တော့... မင်းက သူမနဲ့ပဲ သောက်ချင်သပဆိုလည်း သောက်တော့" ဟု ဆိုကာ အလျင်အမြန် ပြန်ထွက်သွားတော့သည်။</p> <p>ယန်ရွှယ်မှာ ဟန်ဆောင်ပြောဆိုခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ သူ ထွက်သွားသောအခါမှ သူမသည် ညစာ ပြင်ဆင်ခြင်းကို ဆက်လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။</p> <p>ဒုတိယအဘွားမှာ ဤကိစ္စများကို နားမလည်သော်လည်း အဓိကအချက်ကို သိရှိသွားသည်။ "ရှောင်ချီ... မင်းဆီက ဘယ်နေရာကို ပယ်ဖျက်လိုက်တာလဲ?"</p> <p>"မြို့နယ်သင်တန်းနေရာပါ အဘွား" ယန်ရွှယ် ပြောလိုက်သည်။ </p> <p>"ဒီနေ့နေ့လယ်ကမှ သိရတာပါ။ ဘာမှ အရေးမကြီးပါဘူး။"</p> <p>သို့သော် အမှန်တကယ် အရေးမကြီးပါက တစ်စုံတစ်ယောက်က လာရောက် လှောင်ပြောင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>အဘွားအိုမှာ ယန်ရွှယ် ပြောသလောက် မရိုးရှင်းကြောင်း သိသော်လည်း ၎င်းတို့ စိတ်မကောင်းဖြစ်မည် စိုးသဖြင့် ဘာမှထပ်မမေးတော့ပေ။</p> <p>ညစာစားပြီးနောက် ယန်ကျိအန်းသည် သူ့ယောက်ဖဖြစ်သူ၏ လမ်းညွှန်မှုဖြင့် စာများကို လေ့လာပြီးနောက် အိပ်ငိုက်လာသဖြင့် အိပ်ရာဝင်သွားတော့သည်။ ယန်ရွှယ်ကမူ စိတ်လက်မကြည်မသာဖြင့် နိုးကြားနေဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p>ချီဖန့်သည်လည်း အိပ်ပျော်ခြင်း မရှိသေးပေ။ သူသည် ကလောင်တံကို သိမ်းဆည်းကာ သူမကို ကြည့်လျက် မေးမြန်းခဲ့သည်။"အိပ်မပျော်ဘူးလား?"</p> <p>"ရှင် အိပ်မပျော်မှာကို ကျွန်မ စိုးရိမ်နေတာပါ" ယန်ရွှယ်က တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ </p> <p>"ရေကြီးတုန်းက ရှင် ဆေးမသောက်ရတာ ကြာပြီလေ။ အိပ်လို့ရော ကောင်းရဲ့လား?"</p> <p>"အတော်အတန်ပါပဲ။"</p> <p>ထို့နောက် သူသည် အိပ်ပျော်နေသော ယန်ကျိအန်းကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "အပြင်ထွက်ပြီး စကားပြောရအောင်"</p> <p>သူတို့နှစ်ဦးသည် ယန်ကျိအန်း နိုးသွားမည်စိုးသဖြင့် အသာအယာ ခြံထဲသို့ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။</p> <p>နွေရာသီ ညချမ်းတွင် လေအေးလေးများ တိုက်ခတ်နေသည်။ ယန်ရွှယ်သည် လတ်ဆတ်သော လေကို ရှုရှိုက်လျက် ကြယ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ကောင်းကင်ယံကို ကြည့်နေမိသည်။</p> <p>ချီဖန့်သည် သူမ၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လျက် ကောင်းကင်သို့ မော့ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကိုယ် ဒီက ကြယ်တွေကို တစ်လုံးချင်း ရေတွက်ဖူးတယ်"</p> <p>"အိပ်မပျော်တဲ့ အချိန်တွေမှာလား?"</p> <p>"အင်း... အဲဒါက စိတ်ကို တည်ငြိမ်စေတယ်။ မင်းလည်း စမ်းကြည့်သင့်တယ်"</p> <p>"ကျွန်မကတော့ ပိုက်ဆံရေတွက်ရတာကို ပိုကြိုက်တယ်။ ပိုပြီး ပျော်ဖို့ကောင်းတယ်လေ"</p> <p>သူမ၏ စကားကြောင့် သူ လှည့်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "မင်း အရင်က အဘွားနဲ့ ကျိအန်းအတွက် ပိုက်ဆံလိုချင်တယ်လို့ ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား?"</p> <p>"သူတို့အတွက်တင် မဟုတ်ပါဘူး" ယန်ရွှယ် ဝန်ခံလိုက်သည်။ </p> <p> "ပိုက်ဆံရှိရင် ဘေးကင်းတယ်လို့ ခံစားရတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ပိုပြီး တောင့်ခံနိုင်တာပေါ့။ ကြည့်ပါလား... ရေကြီးတုန်းက အချို့အိမ်တွေ ပြိုကုန်တယ်။ ချမ်းသာတဲ့သူတွေကျတော့ နည်းနည်း ထိခိုက်ရုံပဲ၊ တခြားသူတွေကျတော့ ချေးငှားနေရတယ်"</p> <p>လီရှု့ဝူ၏ မိသားစုကဲ့သို့ပင် ဝင်ငွေကောင်းသော်လည်း စုဆောင်းမှု မရှိသဖြင့် အိမ်ပြိုသောအခါ အခက်တွေ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>"မင်းက ဘယ်လို အခြေအနေမျိုးမှာမဆို ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်စွမ်း ရှိတာပဲ" ချီဖန့် မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>သူမသည် မည်သို့သော အခက်အခဲမျိုး ရင်ဆိုင်ရပါစေ အမြဲတမ်း တက်ကြွလန်းဆန်းနေသူ ဖြစ်သည်။</p> <p>သူက သူမ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လျက် ပြောပြခဲ့သည်။"ကိုယ် ချန်ရွှေ့ စက်ပြင်အလုပ်ရုံကို အလုပ်စဝင်တုန်းက နည်းပညာပိုင်းမှာ လုပ်ခဲ့တာ"</p> <p>"ရှင်က ကောလိပ်ဆင်းပြီး အတွေ့အကြုံရှိလို့လား?"</p> <p>ထိုခေတ်အခါက သာမန်အလုပ်သမားများမှာ သင်တန်းသားအဖြစ်မှ စတင်ရသော်လည်း ချီဖန့်ကမူ ကောလိပ်တွင် အတွေ့အကြုံများ ရှိခဲ့ဖူးသည်။</p> <p>ယန်ရွှယ်က ဆက်စပ်တွေးတောလျက် မေးမြန်းခဲ့သည်။ "ရှင် တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ ရာထူးတက်ဖို့ကို ပိတ်ပင်မိသွားတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ရန်သူတွေ ရှိခဲ့တာလား?"</p> <p>"အဲဒီလိုပါပဲ။" သူက သူမ၏ ထက်မြက်မှုကို မအံ့သြဘဲ ဖြေလိုက်သည်။ "တခြားလူတစ်ယောက်က အဲဒီရာထူးကို လိုချင်နေခဲ့တာ။"</p> <p>ကျန်ရှိသည့် အကြောင်းအရာများကို ခန့်မှန်းရန် မခက်ခဲပေ။ အခြေအနေများ ပြောင်းလဲသွားသောအခါ အချို့သောသူများသည် သူ့ကို သစ်တောစိုက်ပျိုးရေးခြံသို့ ပို့ဆောင်ရန် အခွင့်အရေး ယူခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>တစ်စုံတစ်ယောက်က နှစ်အတော်ကြာအောင် အငြိုးထားနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။ ချီဖန့် လွှစက်သမား သင်တန်းအတွက် လျှောက်ထားသောအခါ ထိုသူသည် သူ ထိုရာထူး မရရှိစေရန် တမင်တကာ ပိတ်ပင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>"ဒါကို တစ်ခုခု ကူညီပေးနိုင်မယ့် ဆက်သွယ်မှုတွေ ရှာကြည့်ရင်ရော?" </p> <p>ယန်ရွှယ်က စဉ်းစားလိုက်သည်။ အတွင်းရေးမှူး လျန်ကျုံးထင် သို့မဟုတ် ကျိုးဝမ်ဟွေ့၏ ဦးလေးထံမှတစ်ဆင့် အကူအညီ ရနိုင်ကောင်း၏။</p> <p>သို့သော် သူမ စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် ဘေးရှိ အမျိုးသားက "မလိုပါဘူး" ဟု တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ယန်ရွှယ်မှာ ခေတ္တမျှ မှင်သက်သွားပြီးမှ ချီဖန့်သည် ထိုသင်တန်းကို အစကတည်းက စိတ်ဝင်စားခြင်း မရှိခဲ့ဘဲ လျိုတနျိုနှင့် ဟွမ်ဖန့်ယင်းတို့၏ တိုက်တွန်းမှုကြောင့်သာ လျှောက်ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း သတိရသွားသည်။</p> <p>သို့သော် ယန်ရွှယ်မှာ စိုးရိမ်စိတ်များ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ မျက်မှောင်ကြုတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ချီဖန့်က သူမ၏ နဖူးကို အသာအယာ ပုတ်လျက် ဖြေလျှော့ပေးလိုက်သည်။</p> <p>သူသည် သူမကို ဖက်လိုက်ကာ တည်ငြိမ်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။  "ကိုယ် လွှစက်မောင်း သမားအဖြစ် ပြောင်းမှာ မဟုတ်ဘူး။ စက်ပြင်အလုပ်ရုံကိုပဲ သွားတော့မယ်"</p> <p>စက်ပြင်အလုပ်ရုံသို့ သွားခြင်းသည် သူ၏အလုပ်ဟောင်းသို့ ပြန်သွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>၎င်းသည် သုတေသနဌာနကို ထားရက်ရုံမက ချန်ရွှေ့ စက်ပစ္စည်းပြင်ဆင်ရေးစက်ရုံနှင့်ပင် မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သော်လည်း၊ ချီဖန့်သည် သူ၏ဆရာ ချန်ရစ်ခဲ့သောအမွေကို ကာကွယ်ရန်အတွက်သာ ယခင်က သစ်ဖြတ်သည့်အလုပ်ကို ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>ယန်ရွှယ်သည် သူမ၏အံ့ဩမှုကို မဖုံးကွယ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း ချီဖန့်ကမူ ထိုအကြောင်းကို သေချာစဉ်းစားပြီးသား ဖြစ်သည်။</p> <p>အေးအေးဆေးဆေး လူမသိသူမသိ နေထိုင်ခြင်းက ဘာများ အဓိပ္ပာယ်ရှိဦးမည်နည်း။</p> <p>သူသည် ဤဝေးလံခေါင်သီသော တောင်ပေါ်ဒေသတွင် လမ်းဘေးခွေးတစ်ကောင်လို နှစ်အတော်ကြာ ပုန်းအောင်းနေခဲ့သော်လည်း ဝူရှင်းသဲ့ကမူ သူ့ကိုခြေရာခံနိုင်ဆဲပင် ဖြစ်၏။</p> <p>ထို့တင်မကသေးဘဲ ချီဖန့်က သူ့တွင် ဘာမှမကျန်တော့ကြောင်း အတိအလင်းပြောပြီးသည့်နောက်တွင် ဝူရှင်းသဲ့သည် သူအိမ်တွင်မရှိခိုက်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ အိမ်ကို မွှေနှောက်ရှာဖွေသွားခဲ့သေးသည်။</p> <p>ယန်ရွှယ်၏ လက်ချောင်းလေးများကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော ချီဖန့်၏ လက်ချောင်းများသည် ယခုအခါ သူမ၏ ပါးကို အသာအယာ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ "ကိုယ် အရာအားလုံး ဆုံးရှုံးသွားတာတောင် ဘာမှမတုံ့ပြန်ဘူးဆိုရင် လူတွေက သံသယမဝင်ကြနိုင်ဘူးလား"</p> <p>သို့သော် မူရင်းစာအုပ်ထဲတွင်မူ ထိုသူသည် ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးနှင့် တံခါးဖွင့်ဝါဒီခေတ်အထိ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်ကြာ သစ်ခုတ်သမားအဖြစ် လုပ်ကိုင်ခဲ့သည်ဟု ဖော်ပြထားသည်။</p> <p>ယန်ရွှယ် ဇဝေဇဝါဖြစ်နေစဉ်မှာပင် နောက်တစ်စက္ကန့်၌ လက်ချောင်းထိပ်လေးက သူမ၏ မျက်တောင်ရှည်လေးများကို ခပ်ဖွဖွ ထိတွေ့သွားသည်။ "ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အခု ကိုယ်က မိသားစုရှိတဲ့ ယောကျ်ားတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီလေ"</p> <p>ဝူရှင်းသဲ့ပြောသမျှသည် အဓိပ္ပာယ်မရှိသော်လည်း အချက်တစ်ချက်မှာမူ မှန်ကန်နေသည်။ ၎င်းမှာ ချီဖန့်သည် တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်တော့ခြင်းပင်။ အခု သူ့မှာ ယန်ရွှယ် ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။ သူမကို ဆင်းရဲတွင်းထဲတွင် ထာဝရ ဒုက္ခမခံစေလိုပေ။</p> <p>ယန်ရွှယ်မှာ ဘဝတစ်ခုတည်ဆောက်ရန် အလွန်ကြိုးစားခဲ့သည်။ သူကသာ သူရဲဘောကြောင်ပြီး အောင့်အည်းသည်းခံနေမည်ဆိုလျှင် သူတို့ကို အခြားသူများက နင်းချေနေသည်အား သူမ မြင်ချင်မည်မဟုတ်ပေ။</p> <p>ထို့အပြင် သစ်ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့သည် နှင်းကျချိန်တွင် တောင်ပေါ်သို့ တက်သွားရပြီး နောက်တစ်နှစ် မတ်လ သို့မဟုတ် ဧပြီလအထိ ပြန်မလာနိုင်ကြပေ။ ထိုအချက်မှာ အိမ်ပြန်ခွင့်မရဘဲ တောင်ပေါ်တွင် နှစ်ဝက်နီးပါး အချိန်ဖြုန်းရမည်ဟု ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ချီဖန့်သည် ထိုနုနယ်သော မျက်တောင်လေးများကို ထပ်မံထိတွေ့လိုစိတ်ကို မအောင့်နိုင်တော့ပေ။ "နောက်ပြီး တစ်ခြားတစ်ယောက်(ချီဖန့်)ရဲ့ လစာက ကိုယ့်ထက် သာသွားတာကို ထိုင်ကြည့်နေရတဲ့အဖြစ်ကနေလဲ ဝေးသွားတာပေါ့"</p> <p>ယန်ရွှယ်သည် ယားကျိကျိဖြစ်သဖြင့် ရှောင်ဖယ်လိုက်၏။ သူ၏စောင်းမြောင်းပြောဆိုချက်ကို ကြားသောအခါ သူမက ပြန်၍ မချေပဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ "တကယ်လဲ သူ့လစာက ရှင်ထက် များနေပြီလေ"</p> <p>ချီဖန့် ခေတ္တရပ်တန့်သွားပြီး သူကြားလိုက်ရသည်ကို မယုံနိုင်သကဲ့သို့ သူ၏မျက်ဝန်းများမှာ မှေးစင်းသွားရသည်။</p> <p>ယန်ရွှယ်က အချက်အလက်များကို ပြောပြလိုက်၏။ "သူက ရှင့်ထက် တစ်နှစ်ကျော်ကြီးတာဆိုတော့ လုပ်သက်က ပိုရင့်တာပေါ့"</p> <p>ချီဖန့် တစ်ကိုယ်လုံး ပြန်လည်တောင့်တင်းသွားခဲ့သည်။ "မင်း သူ့အကြောင်း တော်တော်သိတာပဲ"</p> <p>"အဒေါ် ရှို့ဖန် ပြောပြတာလေ" ယန်ရွှယ်၏ မျက်ဝန်းလေးများသည် ကောင်းကင်ယံမှ လခြမ်းကွေးလေးကဲ့သို့ ကွေးညွတ်သွား၏။ "သူက တော်တော်လဲ အလုပ်ကြိုးစားတယ်လို့ ပြောတယ်၊ သူ့အဒေါ်မိသားစုရဲ့ ရိတ်သိမ်းရေးအလုပ်မှန်သမျှက သူ့အပေါ်မှာပဲ အားကိုးခဲ့ရတာတဲ့"</p> <p>သူမသည် တစ်ချိန်က ချီဖန့် (အခြားလူ) ကို ချီဖန့်နှင့် မှားယွင်းခဲ့ပြီး၊ သူ၏အဒေါ်က သူ့အပေါ် မကောင်းဆက်ဆံသည်ဟုပင် သံသယဝင်ခဲ့ဖူးရာ အဒေါ်ချီ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို မတရားညှိုးနွမ်းစေခဲ့ဖူးသည်။</p> <p>သူမပြောနေစဉ်မှာပင် ချီဖန့်၏ အကြည့်များမှာ ပို၍ပို၍ နက်မှောင်လာပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူက ညည်းညူလိုက်သည်။ "ဘာလို့ အဒေါ် ရှို့ဖန်က မင်းကို အကုန်ပြောပြနေတာလဲ"</p> <p>အကြောင်းမှာမူ အဒေါ်ချီသည် သူမ၏တူအပေါ် လူများအထင်မလွဲစေလိုသဖြင့် ရှန်ရှို့ဖန်အား ရင်ဖွင့်ပြောပြခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်၏။</p> <p>ယန်ရွှယ် သူမ၏မျက်နှာလေးကို ပင့်ကာ သူ့ကိုတောက်ပစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ "အဒေါ် ရှို့ဖန် ပြောတာတော့ သူက ကျန်းမာရေးလဲ အရမ်းကောင်းတယ်တဲ့၊ ဘယ်လောက်ပဲ အလုပ်လုပ်လုပ် မပင်ပန်းသလို နေမကောင်းလဲ မဖြစ်ဘူးတဲ့။ သူက အသက် ရှစ်ဆယ်၊ ကိုးဆယ်အထိ အေးဆေးနေရမှာ သေချာတယ်"</p> <p>ပထမပိုင်းမှာ ရှန်ရှို့ဖန်၏ စကားရင်းများဖြစ်သော်လည်း ကျန်ရှိသည်များမှာမူ သူမကိုယ်တိုင် ထည့်ပြောခြင်းသာ ဖြစ်သည်။</p> <p>သူခံရပါစေဦး၊ မူရင်းစာအုပ်ထဲတွင် သူသည် ရောဂါဝေဒနာများကို ကောင်းမွန်စွာ ကုသရန် ငြင်းဆန်ခဲ့သောကြောင့် ကျန်းမာရေးထိခိုက်ပြီး ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နှင့် သေဆုံးခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>ယန်ရွှယ်သည် အနှီးသူကို ဆက်၍စနောက်ရန် သူ၏ခါးကို တို့လိုက်သော်လည်း ရုတ်တရက်ဆိုသလို ထိုသူ၏လက်ချောင်းများက သူမ၏မေးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ မော့စေလိုက်ပြီး သူ၏နှုတ်ခမ်းများဖြင့် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။</p> <p>ထိုအနမ်းသည် လျင်ပြီး ပြစ်ဒဏ်ခတ်သကဲ့သို့ ရှိကာ၊ သူ၏နှုတ်ခမ်းများက သူမကို အသက်ရှူမှားသွားစေလောက်အောင် နမ်းရှိုက်နေလေ၏။</p> <p>အနှီးသူသည် အခွင့်ကောင်းယူကာ သူမ အသက်ရှူမဝတော့သည်အထိ အနမ်းကို ပို၍နက်ရှိုင်းစေခဲ့သည်။</p> <p>သူမတို့နောက်ဆုံးအကြိမ် ခုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းကာ နမ်းခဲ့စဉ်က အရပ်အမောင်းကွာခြားမှုမှာ ပြဿနာမဟုတ်ခဲ့ပေ။ ယခု မတ်တပ်ရပ်နေစဉ်တွင်မူ ယန်ရွှယ်သည် သူ၏မေးစေ့သို့ပင် မမှီတမှီဖြစ်နေသဖြင့် လည်ပင်းနာကျင်လာသည်အထိ အတင်းမော့ထားရ၏။</p> <p>သူမ၏ ခါးကို ပင့်မြှောက်လိုက်သဖြင့် ခြေဖျားလေးများမှာ မြေကြီးနှင့် မထိတထိ ဖြစ်နေ၏။ နေရထိုင်ရ အဆင်မပြေမှုကြောင့် သူမသည် မကြာမီမှာပင် လျောကျလာတော့သည်။</p> <p>ချီဖန့်မှာလည်း ငုံ့ပေးရသဖြင့် နေရခက်နေကာ၊ အထူးသဖြင့် အနမ်းကို ပို၍ပြင်းထန်စေရန် သူမ၏ ဦးခေါင်းနောက်ဘက်ကို ထိန်းကိုင်ရန် ကြိုးစားချိန်တွင် ပို၍ဆိုးလှသည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် ကိုးရိုးကုကားနိုင်လှသော အနေအထားကြောင့် သူတို့နှစ်ဦး မကြာမီမှာပင် လူချင်းခွာလိုက်ရ၏။</p> <p style="text-align:center"> </p> <p style="text-align:center"> </p> <p style="text-align:center">***</p>


Save