Book List

<h2 style="text-align: center;">နယ်မြေသစ်တည်ထောင်ရေးစနစ်</h2> <h2 style="text-align: center;">စာစဉ် ၃</h2> <h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၂၁ )</h2> <h2 style="text-align: center;">ထွက်ခွာခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​နောက်တစ်နေ့။</p> <p>​လင်းန်နဲ့ ကွီစီတို့ ထုံးစံအတိုင်း မြေရိုင်းပြင်ကို ဆက်လက် ထွန်ယက်ဖို့ ထွက်လာခဲ့ကြတယ်။</p> <p>​လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်တွေကို ကျွမ်းကျင်နေပြီဖြစ်တဲ့ ကွီစီက ပေါင်းပင်တွေ ထူထပ်နေတဲ့ မြေရိုင်းပြင်မှာ ယုန်လှောင်အိမ်ကို ချထားလိုက်ပြီး လင်းန်နောက်ကနေ မြစ်ကမ်းစပ်ကို ငါးဖမ်းမြုံး သွားကောက်ဖို့ လိုက်သွားတယ်။</p> <p>​ငါးဖမ်းမြုံး လေးခုထဲက မြစ်ငါးတွေ အားလုံးပေါင်းလိုက်ရင် အနည်းဆုံး ပေါင်နှစ်ဆယ့်ငါးပေါင်လောက် ရှိတယ်။</p> <p>​ကွီစီက ငါးတွေ အားလုံးကို ပြောင်စင်အောင် သန့်စင်လိုက်ပြီး သယ်လာတဲ့အခါ သူမရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ အပြုံးတွေ ပြည့်နှက်နေကာ ခြေလှမ်းတွေကလည်း ပိုပြီး ပေါ့ပါးသွက်လက်နေတယ်။</p> <p>​ငါးဖမ်းမြုံးတွေ ရှိနေလို့ သူတို့က နေ့တိုင်း မြစ်ငါး ပေါင်နှစ်ဆယ်ကျော်ကို သေချာပေါက်လောက် နီးပါး ဖမ်းမိနိုင်တယ်။</p> <p>​မီးခိုးမှိုင်းတိုက်ပြီး ငါးခြောက် လုပ်လိုက်ရင်တော့ ဆယ့်ငါးပေါင်လောက် ရတယ်။</p> <p>​သုံးလေးရက်လောက် နေရင် အနီးနားက ရွာကို သွားပြီး ရောင်းလို့ ရလောက်ပြီ။</p> <p>​အချိန်တွေက မြင်းတစ်ကောင် ပြေးသွားသလို လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားတယ်။</p> <p>​လင်းန် မြေကွက် တစ်ကွက်ကို ထွန်ယက်ပြီးသွားချိန်မှာ မွန်းလွဲပိုင်းကို ရောက်နေပြီ။</p> <p>​လင်းန်က ကွီစီကို အိမ်ပြန်ဖို့ လှမ်းခေါ်မလို့ လုပ်တုန်းမှာပဲ ကွီစီရဲ့ အသံက အရင် ထွက်လာတယ်။</p> <p>​"အရှင်သခင် လင်းန်"</p> <p>​ကွီစီရဲ့ အသံထွက်လာရာကို လင်းန် လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ စိမ်းလန်းနေတဲ့ အပင်စုစုလေး တစ်နေရာရဲ့ ရှေ့မှာ ခါးကိုင်းပြီး ရပ်နေတဲ့ ကွီစီကို တွေ့လိုက်ရတယ်။</p> <p>​လင်းန်က စူးစမ်းချင်စိတ်နဲ့ လျှောက်သွားလိုက်တယ်။</p> <p>​ကွီစီ့ရှေ့က စိမ်းလန်းစိုပြည်နေတဲ့ အပင်တွေကို ကြည့်ပြီး သူ မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိတယ်။</p> <p>​အပင်တွေရဲ့ ရိုးတံတွေ၊ သစ်ကိုင်းတွေနဲ့ အရွက်ညှာတွေမှာ ချိတ်ပုံစံ ဆူးတွေ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး အရွက်ရဲ့ အနားသတ်တွေက လွှသွားလို အထစ်တွေ ဖြစ်နေတယ်...</p> <p>​[ကြီးထွားဆဲ ဟော့ပ်ပင်] - ဘီယာ ချက်လုပ်ရန်၊ ဆေးဘက်ဝင်ရန်နှင့် အခြား ကိစ္စများအတွက် အသုံးပြုနိုင်သည်။</p> <p>​ဟော့ပ်ပင်က ဘီယာကို ခါးသက်သက် အရသာနဲ့ အမွှေးအကြိုင်ကို ပေါင်းထည့်ပေးနိုင်ပြီး ကြာရှည်ခံစေတဲ့ ဂုဏ်သတ္တိလည်း ရှိတယ်။</p> <p>​ဟော့ပ်ပင်နဲ့ ချက်ထားတဲ့ ဘီယာက ရိုစမာရီ ဒါမှမဟုတ် စမုန်ဖြူနဲ့ အရသာသွင်းထားတဲ့ ဘီယာထက် အများကြီး ပိုပြီး လူကြိုက်များတယ်။</p> <p>​ဒါပေမဲ့ ဟော့ပ်ပင်ကို စိုက်ပျိုးဖို့ ခက်ခဲတယ်။ အဓိကကတော့ ပြောင်းရွှေ့စိုက်ပျိုးတဲ့ နည်းပညာ ကန့်သတ်ချက်တွေကြောင့်ပဲ။</p> <p>​ဒါ့အပြင် စိုက်ပျိုးထားတဲ့ ဟော့ပ်ပင်တွေက တောဟော့ပ်ပင်တွေရဲ့ ထူးခြားတဲ့ အရသာမျိုး မရှိဘူး။</p> <p>​အခုတော့ စတုရန်းမီတာ တစ်ရာနီးပါး ရှိတဲ့ တောဟော့ပ်ပင်တွေက လင်းန်ရဲ့ ရှေ့မှာ ရောက်နေပြီ။</p> <p>​ကြီးထွားဆဲ အဆင့်မှာပဲ ရှိသေးပေမဲ့ လင်းန်ကသာ ဒီဟော့ပ်ပင်တွေကို သေချာ ပြုစုပျိုးထောင်ပြီး စိုက်ပျိုးနိုင်ရင် ဟော့ပ်ပင်နဲ့ ဘီယာချက်တာက ကြီးပွားချမ်းသာဖို့ လမ်းစတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်တယ်။</p> <p>​ကွီစီက စူးစမ်းချင်စိတ်နဲ့ "အရှင်သခင် လင်းန်၊ ဒါတွေက ဘာအပင်တွေလဲဟင်" လို့ မေးလိုက်တယ်။</p> <p>​လင်းန်က ကွီစီကို ကြည့်ပြီး "ဟော့ပ်ပင်တွေလေ။ ဒီနေရာကို ရှင်းလင်းဖို့ မလိုဘူး၊ ငါတို့ ခြံခတ်ထားဖို့ လိုမယ်" လို့ ပြန်ဖြေတယ်။</p> <p>​ဟော့ပ်ပင်တွေက ပုံမှန်အားဖြင့် သြဂုတ်လနဲ့ စက်တင်ဘာလတွေမှာ ပွင့်လေ့ရှိတယ်။ အဲဒီအချိန်အတွင်း တောဝက်တွေ ဒါမှမဟုတ် တခြား တိရစ္ဆာန်တွေ ဝင်ဖျက်ဆီးသွားရင် အရမ်း နှမြောစရာ ကောင်းလိမ့်မယ်။</p> <p>​သူတို့ ဒီဟော့ပ်ပင်တွေကို မြန်မြန် ကာကွယ်ရမယ်။</p> <p>​ကွီစီက လင်းန် စိတ်လှုပ်ရှားနေတာကို သတိထားမိလို့ ထပ်မမေးတော့ဘဲ "ဟုတ်ကဲ့ပါ အရှင်သခင် လင်းန်" လို့သာ ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။</p> <p>​လင်းန်က ဟော့ပ်ပင်တွေကို ထပ်ပြီး တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကာ မြစ်ကမ်းစပ်ဆီ လျှောက်သွားတယ်။</p> <p>​ငါးဖမ်းမြုံးထဲကနေ မြစ်ငါး ပေါင်နှစ်ဆယ်ကို ထပ်ပြီး ကောက်ယူလိုက်တယ်။</p> <p>​ငါးဖမ်းမြုံး တစ်ခုကတော့ ပျက်စီးနေလို့ ဘာငါးမှ မမိဘူး။</p> <p>​ရေအောက် ရေစီးကြောင်းက မြစ်ထဲက သစ်တုံးတစ်ခုနဲ့ သွားရိုက်မိအောင် တွန်းပို့လိုက်လို့ ပျက်စီးသွားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။</p> <p>​လင်းန်အတွက်ကတော့ အဲဒါကို ပြင်ဖို့ဆိုတာ လွယ်ကူပြီး ဘာမှ ခက်ခဲတဲ့ အလုပ် မဟုတ်ပါဘူး။</p> <p>​ပေါင်းပင်တွေ ထူထပ်နေတဲ့ မြေရိုင်းပြင်ဆီ ရောက်တဲ့အခါ ပထမ ယုန်လှောင်အိမ်က ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေတယ်။</p> <p>​ဒုတိယ ယုန်လှောင်အိမ်မှာတော့ ဆူဖြိုးတဲ့ တောယုန် တစ်ကောင်ကို ဖမ်းမိထားတယ်။</p> <p>​...</p> <p>​ညနေဆည်းဆာ အချိန်မှာ။</p> <p>​လင်းန်နဲ့ ကွီစီတို့ အိမ်ဆီ ပြန်လာခဲ့ကြတယ်။</p> <p>​အနား မရောက်ခင်မှာတင် သစ်သားအိမ် တံခါးဝမှာ ရပ်နေတဲ့ ပုံရိပ်တစ်ခုကို အဝေးကနေ လင်းန်နဲ့ ကွီစီတို့ လှမ်းမြင်လိုက်ရတယ်။</p> <p>​အဲဒါ ရက်ဒ် ဟာပါပဲ။</p> <p>​ကွီစီက ခြေလှမ်းတွေကို ခပ်မြန်မြန် လျှောက်ပြီး အိမ်ဆီကို ပြန်သွားတယ်။</p> <p>​သူမက ရက်ဒ်ကို ဝမ်းသာအားရ ကြည့်ပြီး "ရက်ဒ်၊ နင့်ဒဏ်ရာ သက်သာသွားပြီလား" လို့ မေးလိုက်တယ်။</p> <p>​ရက်ဒ်က ကွီစီကို တစ်ချက် ကြည့်ပြီး လင်းန်ကိုပါ လှမ်းကြည့်ကာ "အများကြီး သက်သာနေပါပြီ။ ဖြည်းဖြည်းချင်း လမ်းလျှောက်တာတို့၊ အလုပ်သေးသေးမွှားမွှားလေးတွေ လုပ်တာတို့ကတော့ ပြဿနာ မရှိပါဘူး" လို့ ရှင်းပြတယ်။</p> <p>​လင်းန် ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။ "ဒါဆို မနက်ဖြန်ကစပြီး မင်း ယုန်လှောင်အိမ်နဲ့ ငါးဖမ်းမြုံးတွေကို သွားချတာ၊ သွားသိမ်းတာတွေ လုပ်ပေးလို့ ရပြီ။ အဲဒီလိုဆိုရင် ငါတို့ ဟိုပြေးဒီပြေး လုပ်စရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့" လို့ ပြောလိုက်တယ်။</p> <p>​ရက်ဒ်က ချက်ချင်းပဲ "ဟုတ်ကဲ့ပါ အရှင်သခင် လင်းန်" လို့ ပြန်ဖြေတယ်။</p> <p>​...</p> <p>​သုံးရက်အတွင်းမှာ မြေရိုင်းပြင်က စတုရန်းမီတာ ရှစ်ရာကျော်အထိ ထွန်ယက်ပြီးသွားပြီ။</p> <p>​စိုက်ပျိုးမယ့် ဧရိယာကို ချဲ့ထွင်ဖို့အတွက် လင်းန်က ကွီစီကို ပေါင်းသင်တာ ရပ်ပြီး ထွန်ယက်ဖို့ အကူအညီ မတောင်းတော့ဘူး။</p> <p>​နွေဦး ထွန်ယက်စိုက်ပျိုးချိန်က မတ်လလယ်ကနေ ဧပြီလကုန်အထိပဲ။</p> <p>​ရက်ဒ်ရဲ့ ဒဏ်ရာကလည်း အတော်လေး ပြန်ကောင်းနေပြီမို့ လူနှစ်ယောက် အတူတူ အလုပ်လုပ်ရင် လုပ်ရည်ကိုင်ရည် ကောင်းနေဦးမှာပါပဲ။</p> <p>​မိုးမလင်းခင် အချိန်မှာ။</p> <p>​လင်းန်၊ ကွီစီနဲ့ ရက်ဒ်တို့ အားလုံး စောစော ထကြတယ်။</p> <p>​လင်းန်က မီးခိုးမှိုင်းတိုက်ထားတဲ့ ငါးတွေကို သွားရောင်းဖို့ လိုအပ်တယ်လေ။</p> <p>​ကွီစီက မိုးမခ ခြင်းတောင်း တစ်လုံးကို ကျောပိုးထားပြီး အဲဒီအထဲမှာ ငါးဖမ်းမြုံးကနေ အခုလေးတင် ဖမ်းလာတဲ့ ငါးအရှင်တွေ ပါလာတယ်။</p> <p>​ရက်ဒ်ကတော့ မီးခိုးမှိုင်းတိုက်ထားတဲ့ ငါးတွေ အပြည့်ပါတဲ့ ပခုံးထမ်း ဗန်းကြီးကို ထမ်းလာတယ်။</p> <p>​သုံးရက်လုံးလုံး ဖမ်းဆီးပြီး မီးခိုးမှိုင်းတိုက်ထားတဲ့ ငါးတွေနဲ့ အရင်က ငါးတွေ အားလုံးပေါင်းလိုက်ရင် ပေါင်တစ်ရာကျော်တောင် ရှိတယ်။</p> <p>​အရပ်ရှည်ပြီး တုတ်ခိုင်တဲ့ ရက်ဒ်အတွက်တော့ ပေါင်တစ်ရာဆိုတာ ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။</p> <p>​သူ နားနေရတာ ရက်အတော်ကြာပြီမို့ အခုတော့ သူ့ခွန်အားတွေ ထုတ်သုံးရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီ။</p> <p>​အတိအကျ ပြောရရင် ရက်ဒ်ကို မြင်းတစ်ကောင်လို စပြီး ခိုင်းစားလို့ ရပြီပေါ့။</p> <p>​ရက်ဒ်ရဲ့ လက်ထဲမှာတော့ ဦးချိုလေးကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားတယ်။</p> <p>​အဆင့် ၃ [အမဲလိုက်ခြင်း] ကျွမ်းကျင်မှုနဲ့ဆိုတော့ ရက်ဒ် လေးနဲ့မြား ကိုင်ထားတာက ပိုပြီး အထင်ကြီး လေးစားစရာ ကောင်းတယ်လို့ လင်းန် ခံစားမိတယ်။</p> <p>​လက်ဗလာ ဖြစ်နေတဲ့ လင်းန်က ကျောက်လှံကို ကိုင်ပြီး "သွားကြစို့" လို့ ပြောလိုက်တယ်။</p> <p>​ကွီစီနဲ့ ရက်ဒ်တို့က ပြိုင်တူ "ဟုတ်ကဲ့ပါ အရှင်သခင် လင်းန်" လို့ ပြန်ဖြေကြတယ်။</p> <p>​ရက်ဒ်က ရှေ့ဆုံးက သွားပြီး ကွီစီက အလယ်၊ လင်းန်က နောက်ဆုံးကနေ လိုက်တယ်။</p> <p>​သူတို့ သစ်သားအိမ်လေးကနေ ထွက်ခွာလာပြီး ထွန်ယက်ထားတဲ့ မြေကွက်တွေကို ဖြတ်လျှောက်လာကြတယ်။</p> <p>​မြက်တောထဲက အဆိပ်ရှိတဲ့ အင်းဆက်တွေကို နှင်ထုတ်ရင်း မိုင်နှစ်ဆယ်လောက် ဝေးတဲ့ ရွာဆီကို ဦးတည်ပြီး မြေရိုင်းပြင်ကို ဖြတ်သန်းသွားကြတယ်။</p> <p>​မြေရိုင်းပြင်မှာ လမ်းကြမ်းလေးတွေတောင် မရှိဘူး။ သူတို့ ခြေထောက်တွေနဲ့ပဲ လမ်းဖောက်ပြီး သွားရတယ်။</p> <p>​မြေရိုင်းပြင်ကို ဖြတ်သန်းပြီး တောင်ကုန်းတွေပေါ် လျှောက်သွားကြတယ်။</p> <p>​လင်းန်ရဲ့ အကြည့်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်တယ်။</p> <p>​အဲဒီတော့မှပဲ သူ့ရဲ့ မြို့စား ဖခင်ကြီးက ပေါ့ပေါ့ဆဆ ပေးလိုက်တဲ့ နယ်မြေက ဘယ်လောက်တောင် ကျယ်ဝန်းသလဲဆိုတာကို လင်းန် သဘောပေါက်သွားတယ်။</p> <p>​အဆုံးအစ မမြင်ရတဲ့ သစ်တောကြီး၊ အခုလေးတင် ဖြတ်သန်းလာတဲ့ မြေရိုင်းပြင်၊ ခြေအောက်က တောင်ကုန်းနိမ့်တွေနဲ့ ကီလိုမီတာ ဆယ်ဂဏန်းလောက် အဝေးက ကြီးမားတဲ့ တောင်တန်းကြီး ဆယ်ခုကျော်...</p> <p>​ဒါတွေ အားလုံးက လင်းန်ရဲ့ နယ်မြေ နယ်နိမိတ်ထဲမှာ ရှိနေတာ။</p> <p>​လင်းန်ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေထဲမှာ ရှင်းလင်းနေတယ်။ ဝက်တစ်ကောင်လို ဆူဖြိုးနေတဲ့ မြို့စားကြီး ဒူးကပ်စ်က နယ်မြေ ဧရိယာကိုတောင် သေချာ မကြည့်ခဲ့ဘူး။</p> <p>​သူက ဝေးလံခေါင်ဖျားတဲ့ မြေရိုင်းပြင် တစ်နေရာကို အမှတ်တမဲ့ လက်ညှိုးထိုးပြပြီး နယ်မြေ ပိုင်ဆိုင်ခွင့် အမိန့်စာလွှာကို လင်းန်ဆီ ရွံရှာစရာ ကောင်းလောက်အောင် ပစ်ပေးခဲ့တာလေ။</p> <p>​ကျယ်ဝန်းလှတဲ့ နယ်မြေတွေ၊ ပေါကြွယ်ဝတဲ့ အရင်းအမြစ်တွေ၊ ပြီးတော့ စနစ်ကြီး ပါ ရှိနေသေးတယ်...</p> <p>​လင်းန်ရဲ့ ရင်ထဲမှာ ကြီးမားလှတဲ့ ရည်မှန်းချက် တစ်ခုက ရုတ်တရက် ပေါက်ဖွားလာတယ်။</p> <p>​အချိန်အလုံအလောက်သာ ရရင် သူက ဒီကမ္ဘာမှာ ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ ရာဇဝင် တစ်ခုကို သေချာပေါက် ချန်ထားရစ်နိုင်မှာပဲ။</p> <p>​မြို့စားကြီးရဲ့ သားအကြီးဆုံးတဲ့လား။</p> <p>​မြို့စားကြီး ဒူးကပ်စ်တဲ့လား။</p> <p>​သူတို့ အားလုံးက သူ့ရဲ့ သံမဏိ တပ်မတော်ကြီးအောက်မှာ ကျဆုံးသွားရမယ့် ဝိညာဉ်တွေ ဖြစ်လာဖို့ သေချာနေပြီလေ။</p> <p>​...</p> <p>​မနက်ခင်း အစောပိုင်းမှာ လေထုထဲမှာ မြူခိုးသဲ့သဲ့လေးတွေ ပြည့်နှက်နေတယ်။</p> <p>​လင်းန်ရဲ့ ခြေအောက်က လမ်းက တောင်ကုန်း မြေပြန့်တွေကနေ ကြမ်းတမ်းတဲ့ တောင်ပေါ်လမ်းအဖြစ် တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲသွားတယ်။</p> <p>​လမ်းရဲ့ တစ်ဖက်တစ်ချက်မှာ ကျဲပါးတဲ့ သစ်ပင်တွေ ရှိတဲ့ တောင်စောင်း သစ်တော ရှိတယ်။</p> <p>​တစ်ခါတလေ ထွက်ပေါ်လာတတ်တဲ့ ငှက်တွေနဲ့ သားရဲတွေရဲ့ စူးရှရှ အော်သံတွေက သစ်တောကြီးကို ပိုပြီး နက်ရှိုင်းသွားစေသလိုပဲ။</p> <p>​ဝေးလံခေါင်ဖျားပြီး ကြမ်းတမ်းလွန်းတဲ့အတွက် ဘယ်သူမှ၊ ဘယ်ကုန်သည် ယာဉ်တန်းမှ ဖြတ်မသွားကြဘူး။</p> <p>​မဟုတ်ရင် ဒီနေရာက ဓားပြတွေ အသိုက်အမြုံ ဖွဲ့ရာ နေရာတစ်ခု သေချာပေါက် ဖြစ်လာမှာပဲ။</p> <p>​တစ်ဖက်တစ်ချက်က မြင့်မားတဲ့ တောင်တန်းတွေက မတ်စောက်ပြီး ထူးဆန်းတဲ့ ကျောက်တုံးတွေ ပြည့်နှက်နေကာ အဝေးကြီးအထိ သွယ်တန်းနေတယ်။</p> <p>​လမ်းလျှောက်ဖို့ ခက်ခဲသလို ကြိုးတွေ သုံးပြီး တက်ဖို့တောင် ခက်ခဲတဲ့ နေရာမျိုးပဲ။</p> <p>​တောင်ပေါ် သစ်တောတွေရဲ့ အဝင်နဲ့ အထွက်ကို လုံခြုံအောင် လုပ်ထားနိုင်ရင် သူတို့ အဲဒီမှာ စခန်းချလို့ ရပြီ။</p> <p>​ကာကွယ်ရ လွယ်ကူပြီး တိုက်ခိုက်ဖို့ ခက်ခဲတဲ့ နေရာမျိုးလေ။</p> <p>​နောက်တစ်ခဏမှာတော့ လင်းန်ရဲ့ မျက်လုံးတွေ တောက်ပသွားတယ်။</p> <p>​တောင်ကြောတွေ ကြားက ဒီတောင်ပေါ်လမ်းက လင်းန်ရဲ့ နယ်မြေဆီကို သွားနိုင်တဲ့ တစ်ခုတည်းသော လမ်းကြောင်းပဲ။</p> <p>​တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရရင်။</p> <p>​သူက တစ်ဖက် အထွက်ပေါက်ကို အရင်ဆုံး သိမ်းပိုက်ပြီး ကာကွယ်ရေး အဆောက်အအုံတွေ တည်ဆောက်နိုင်ရင် သူ့အတွက် သီးသန့် ကမ္ဘာလေးတစ်ခု ရပြီပေါ့။</p> <p>​အရာအားလုံးက ကနဦး ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေး အဆင့်မှာပဲ ရှိနေသေးပေမဲ့ လင်းန်က အနာဂတ်အတွက် ကြိုတင် စီစဉ်ထားရမယ်လေ။</p> <p>​</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၂၁ ) ပြီးဆုံး.</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save