Book List

<h2 style="text-align: center;">​အပိုင်း ( ၂၂ )</h2> <h2 style="text-align: center;">မီးခိုးမှိုင်းတိုက်ထားသော ငါးများ ရောင်းချခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​တစ်နာရီလောက် ကြာတော့။</p> <p>​လင်းန် သစ်တောထဲကနေ ထွက်လာတဲ့အခါ သူ့ရဲ့ မြင်ကွင်းက ကျယ်ပြန့်လင်းလက်သွားတယ်။</p> <p>​ရှေ့မှာက လူသူမရောက်သေးတဲ့ နောက်ထပ် မြေရိုင်းပြင် တစ်ခု ရှိနေတယ်။</p> <p>​ခြောက်ကပ်ပြီး လူသူကင်းမဲ့နေတာပဲ။</p> <p>​နောက်ထပ် တစ်နာရီကျော်လောက် ဆက်လျှောက်ပြီးတဲ့နောက်။</p> <p>​အဝေးက စိုက်ပျိုးမြေ တစ်ကွက်ပေါ်မှာ တည်ရှိနေတဲ့ ရွာတစ်ရွာကို သူ လှမ်းမြင်လိုက်ရတယ်။</p> <p>​အညိုရင့်ရောင် သစ်သားအိမ်လေးတွေရဲ့ ခေါင်းတိုင်တွေဆီကနေ မီးခိုးငွေ့တွေ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေတယ်။</p> <p>​အလင်းရောင် စတင်ရရှိခါစ ဒီမနက်ခင်းလေးမှာ ဖော်ပြလို့မရနိုင်တဲ့ အေးချမ်းငြိမ်သက်မှု တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရတယ်။</p> <p>​ရက်ဒ်က ရှေ့ကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး "အရှင်သခင် လင်းန်၊ အဲဒါ ကျွန်တော် ပြောတဲ့ရွာပဲ" လို့ ရိုရိုသေသေ ပြောလိုက်တယ်။</p> <p>​လင်းန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူတို့သုံးယောက် စိုက်ပျိုးခင်းတွေကြားက လမ်းငယ်လေးအတိုင်း ရွာဆီကို လျှောက်လာခဲ့ကြတယ်။</p> <p>​ရွာအစွန်ကို မရောက်ခင်မှာပဲ လင်းန်က သူ့ဘယ်ဘက်လက်ကို စိုစွတ်နေတဲ့ ရွှံ့တွေပေါ် ပွတ်ဆွဲလိုက်ပြီး အဲဒီရွှံ့တွေကို သူ့မျက်နှာပေါ် သုတ်လိမ်းလိုက်တယ်။</p> <p>​ကွီစီနဲ့ ရက်ဒ်တို့က နည်းနည်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားကြပေမဲ့ ဘာမှ မမေးကြဘူး။</p> <p>​အရှင်သခင် လင်းန် ဒီလိုလုပ်တာ သေချာပေါက် သူ့အကြောင်းပြချက်နဲ့သူ ရှိမှာပဲလေ။</p> <p>​ရွာထဲကို ခြေချလိုက်တာနဲ့ လင်းန်ရဲ့ မြင်ကွင်းထဲမှာ လူရိပ်တွေ စတင် ပေါ်လာတယ်။</p> <p>​အားလုံးက အကြမ်းဆုံး သိုးမွေးဝတ်ရုံတွေ ဒါမှမဟုတ် လီနင်အင်္ကျီနဲ့ ဘောင်းဘီတွေကို ဝတ်ဆင်ထားကြတယ်။</p> <p>​သူတို့ရဲ့ ရှေ့မှာတော့ ပစ္စည်းအမျိုးမျိုးကို ခင်းကျင်းပြသထားတယ်။</p> <p>​ဒီလူတွေက အနီးအနားက ရွာသားတွေဖြစ်ပြီး ဈေးရောင်းဈေးဝယ်လုပ်ဖို့ ဒီကို လာကြတာ။</p> <p>​ပုံမှန်အားဖြင့် သူတို့က အိမ်တော်သခင်ရဲ့ ငှားရမ်းမှုနဲ့ အကူအညီပေးရင်း ဝင်ငွေတချို့ ရှာကြသလို၊ အိမ်တော်သခင်ဆီကနေ ငှားထားတဲ့ လယ်မြေတွေမှာလည်း သီးနှံတွေ စိုက်ပျိုးကြတယ်။</p> <p>​အားလပ်ချိန်မှာ လုပ်ထားတဲ့ လက်မှုပစ္စည်းတွေ ဒါမှမဟုတ် ပိုလျှံနေတဲ့ အစားအစာတွေကို ရွာဈေးမှာ လာရောင်းတတ်ကြတယ်။</p> <p>​ကုန်သည် တချို့လည်း ရှိတယ်။</p> <p>​ရွာဈေးက ဈေးနေရာ သတ်မှတ်ထားတဲ့ မြို့ငယ်လေးတွေနဲ့ မတူဘူး။</p> <p>​ရွာဈေးက ပုံမှန်အားဖြင့် ရွာရဲ့ အများပြည်သူ စုဝေးရာ နေရာတစ်ခုမှာ စုစည်းတတ်ပြီး ရောင်းချမယ့် ပစ္စည်းတွေကို လမ်းဘေးမှာ ချထားကာ အရောင်းအဝယ် စတင်နိုင်ပြီ။</p> <p>​ပစ္စည်းဝယ်ဖို့ လိုအပ်တဲ့ ဒေသခံ ရွာသားတွေက ရောက်လာပြီး သင့်တော်တဲ့ ပစ္စည်းကို ရှာဖွေကာ ဈေးဆစ်ကြတယ်။ သဘောတူသွားရင် ငွေပေးပြီး ပစ္စည်းယူကာ အရောင်းအဝယ် ပြီးမြောက်သွားတာပဲ။</p> <p>​စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းတွေ သိပ်အများကြီး မရှိဘူး။</p> <p>​လင်းန်တို့ ရောက်လာတာက သိပ်ပြီး အာရုံစိုက်မခံရဘူး။ လူတွေက ခဏလောက် ကြည့်ပြီးတာနဲ့ သူတို့အကြည့်တွေကို ပြန်ရုပ်သိမ်းသွားကြတယ်။</p> <p>​လမ်းဘေးမှာ ကွီစီနဲ့ ရက်ဒ်တို့က အလိုက်တသိနဲ့ မီးခိုးမှိုင်းတိုက်ထားတဲ့ ငါးခြင်းတောင်း နှစ်လုံးကို ချထားလိုက်ပြီး နေရာမှာ ငြိမ်ငြိမ်လေး ရပ်နေကြတယ်။</p> <p>​ဖြတ်သွားတဲ့ ရွာသားတချို့က ကွီစီနဲ့ ရက်ဒ်တို့ကို တစ်ချက်တောင် လှည့်မကြည့်ကြဘူး။</p> <p>​လင်းန်က မနေနိုင်ဘဲ "ဘာရပ်လုပ်နေကြတာလဲ၊ ငါးရောင်းကြလေ" လို့ ပြောလိုက်တယ်။</p> <p>​ကွီစီရဲ့ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို စိုးရိမ်တဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ပေါ်လာပြီး "ငါးခြောက်... ငါးခြောက်တွေပါ" လို့ အနိုင်နိုင် ပြောရှာတယ်။</p> <p>​သူမရဲ့ အသံက အရမ်းတိုးလွန်းလို့ အနားမှာ ရပ်နေတဲ့ လင်းန်တောင် သေသေချာချာ မကြားရဘူး။</p> <p>​လင်းန်က ရက်ဒ်ကို ကြည့်လိုက်တော့ ရက်ဒ်က ကမန်းကတန်းနဲ့ "အရှင်သခင် လင်းန်၊ ကျွန်တော် တကယ် ဘယ်လိုရောင်းရမလဲ မသိလို့ပါ" လို့ ပြောတယ်။</p> <p>​လင်းန်က ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး လာနေတဲ့ ရွာသားတွေကို ဝေ့ကြည့်ကာ "ငါးခြောက်... မွှေးကြိုင်ပြီး ကြွပ်ရွနေတဲ့ ငါးခြောက်... အထဲမှာတော့ နူးညံ့နေတာပဲ၊ လာကြည့်ကြပါဦး" လို့ အော်ပြောလိုက်တယ်။</p> <p>​သူ့စကားတွေက သဘာဝကျကျ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးဖြစ်ပြီး စိုးရိမ်မှုတွေ၊ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတွေ ဘာမှမရှိဘူး။</p> <p>​လင်းန်က ဂုဏ်ပြုခံရတဲ့ နယ်စားတစ်ယောက် ဖြစ်ပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အဆင့်အတန်းက ပြည်နှင်ဒဏ်ပေးခံရတဲ့ တရားမဝင် သားတစ်ယောက်မျှသာ ဖြစ်တယ်။</p> <p>​သူက သူ့ရဲ့ အစေခံတွေကို အမိန့်ပေးချင်ပေမဲ့ လောလောဆယ်မှာတော့ အဲဒီစွမ်းရည် မရှိသေးဘူးလေ။</p> <p>​အရာအားလုံးက သူ့ရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုအပေါ်မှာပဲ မူတည်နေတယ်။</p> <p>​သူ့ရှေ့က ကွီစီနဲ့ ရက်ဒ်တောင်မှ ငှားရမ်းထားတဲ့ အလုပ်သမားတွေပဲ ဖြစ်တယ်။</p> <p>​လင်းန် ဈေးခေါ်ရောင်းနေတာကို ကြားတော့ ကွီစီနဲ့ ရက်ဒ်တို့က အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ စိုးရိမ်လာကြတယ်။</p> <p>​ဖြတ်သွားတဲ့ ရွာသားတချို့က လင်းန်ရဲ့ စိတ်အားထက်သန်တဲ့ ဈေးခေါ်သံကို ကြားတော့ မနေနိုင်ဘဲ လှမ်းကြည့်ကြတယ်။</p> <p>​ရွှေရောင်သန်းပြီး စားချင်စရာကောင်းတဲ့ ငါးခြောက်တွေ အပြည့်ပါတဲ့ ခြင်းတောင်းတွေကို မြင်တော့ ရွာသားနှစ်ယောက် လျှောက်လာကြတယ်။</p> <p>​"အို ဒီငါးခြောက်က ဘယ်လောက်လဲ၊ ကြည့်ရတာ တော်တော် မဆိုးဘူးပဲ"</p> <p>​"ဟုတ်တယ်၊ ထင်းရှူးနံ့လေးတောင် ရနေတယ်နော်"</p> <p>​လင်းန်က ပြန်ဖြေတယ်။ "ထင်းရှူးသား... ထင်းရှူးသားပါ အစ်မတို့ရေ၊ ထင်းရှူးသားနဲ့ မီးခိုးမှိုင်းတိုက်ထားတဲ့ ငါးခြောက်တွေပါ"</p> <p>​ခါးပတ်ပတ်ထားတဲ့ ဝတ်ရုံဝတ် အမျိုးသမီးက နားလည်သဘောပေါက်စွာနဲ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။ "ငါ ထင်သားပဲ ထင်းရှူးနံ့လေး ရနေတယ်လို့... နင့်ငါးခြောက်က ဘယ်လောက်လဲ"</p> <p>​လင်းန်က ပြုံးပြီး ပြန်ဖြေတယ်။ "တစ်ပဲနိ ပါ၊ တစ်ပဲနိနဲ့ ဒီလို ငါးခြောက် နှစ်ပေါင် ဝယ်လို့ရပါတယ်"</p> <p>​ခါးပတ်ပတ်ထားတဲ့ အမျိုးသမီးက စဉ်းစားဟန်ပြပြီး "တစ်ပဲနိ... ဈေးတော်တော် သက်သာတာပဲ" လို့ ပြောတယ်။</p> <p>​ငါး နှစ်ပေါင်ကို ဂျုံ တစ်ပေါင်နဲ့ လဲလှယ်တာနဲ့ ညီမျှတယ်။</p> <p>​ဂျုံ တစ်ပေါင် ဝယ်ဖို့ တစ်ပဲနိ ကုန်ကျတယ်။</p> <p>​အိမ်တော်သခင်ရဲ့ အိမ်တော်မှာ တစ်နေ့လုံး အလုပ်လုပ်တဲ့ သာမန် ရွာသားတွေက တစ်ပဲနိ ဒါမှမဟုတ် နှစ်ပဲနိ ရနိုင်တယ်။</p> <p>​သတိထားရမှာက ငါးခြောက်ဆိုတာလည်း အသားပဲလေ။</p> <p>​တစ်နေ့စာ လုပ်အားနဲ့ ငါးခြောက် တစ်ပေါင် လဲလှယ်ရတာက ဈေးမကြီးပါဘူး။</p> <p>​ပြောရရင် နည်းနည်းတောင် ဈေးပေါနေသေးတယ်။</p> <p>​ခါးပတ်ပတ်ထားတဲ့ အမျိုးသမီးက ဟောင်းနွမ်းနေတဲ့ သားရေအိတ် သေးသေးလေး တစ်လုံးကို ထုတ်ယူပြီး တစ်ပဲနိ ထုတ်ကာ လင်းန်ကို ကမ်းပေးလိုက်တယ်။ "ငါ့ဟာငါ ရွေးလို့ရမလား"</p> <p>​လင်းန်က ကွီစီကို ကြည့်လိုက်တော့ သူမက ချက်ချင်း နားလည်သွားပြီး ပဲနိကို လှမ်းယူလိုက်တယ်။</p> <p>​လင်းန်က ပြန်ဖြေတယ်။ "အစ်မကြီး၊ သေချာပေါက် ရွေးလို့ ရပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ခြင်းတောင်းထဲကနေ ငါးခြောက် နှစ်ပေါင်လောက်ပဲ ရွေးလို့ရမယ်နော်"</p> <p>​ခါးပတ်ပတ်ထားတဲ့ အမျိုးသမီးက ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။ "စိတ်မပူပါနဲ့ လူလေးရယ်၊ ငါက အမြတ်လေး နည်းနည်းပါးပါးအတွက်နဲ့ ကပ်စေးနှဲမယ့်သူ မဟုတ်ပါဘူး"</p> <p>​သူမဘေးက သိုးမွေးဦးထုပ် ဆောင်းထားတဲ့ ခပ်ဝဝ အမျိုးသမီးကလည်း ထပ်တူ စိတ်အားထက်သန်နေတယ်။ သူမ မိသားစု အသားမစားရတာ အတော်ကြာပြီလေ။</p> <p>​ခပ်ဝဝ အမျိုးသမီးက "ငါတော့ မနေနိုင်တော့ဘူး၊ လေးပေါင် ယူမယ်။ အသားစားချင်နေပြီ၊ ငါးဖြစ်ဖြစ် ဘာဖြစ်ဖြစ်ပေါ့" လို့ ပြောတယ်။</p> <p>​ခါးပတ်ပတ်ထားတဲ့ အမျိုးသမီးက နည်းနည်း အံ့သြသွားပြီး "လေးပေါင်တောင်လား။ အဲဒါ နင့်ယောက်ျားရဲ့ နှစ်ရက်စာ လုပ်အားခနော်၊ သူ နင့်ကို ဝက်ခြံထဲ ပို့လိုက်မှာ မပူဘူးလား" လို့ မေးလိုက်တယ်။</p> <p>​ခပ်ဝဝ အမျိုးသမီးက ဂရုမစိုက်ဘဲ "သူ့ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစားနဲ့ ဘယ်သူက ဘယ်သူ့ကို ပို့မလဲဆိုတာ နောက်မှကြည့်၊ လူလေး ငါ ငါးခြောက် လေးပေါင် ဝယ်မယ်" လို့ ပြောလိုက်တယ်။</p> <p>​လင်းန်က ပြုံးပြီး ပြန်ဖြေတယ်။ "ရတာပေါ့၊ အစ်မကြီးလည်း ကိုယ်တိုင် ရွေးလို့ ရပါတယ်"</p> <p>​ဒီအမျိုးသမီး နှစ်ယောက် ဦးဆောင်လိုက်တာနဲ့ ကိစ္စတွေက တဖြည်းဖြည်း ရိုးရှင်းသွားတယ်။</p> <p>​ဖြတ်သွားတဲ့ ရွာသားတွေက ခြင်းတောင်း နှစ်လုံးကို ဝိုင်းအုံနေတဲ့ လူငါးခြောက်ယောက်လောက်က ငါးခြောက်တွေကို အဆက်မပြတ် ရွေးနေကြတာကို မြင်သွားကြတယ်။</p> <p>​အများလုပ်ရင် လိုက်လုပ်တတ်တဲ့ သဘောသဘာဝက လူတွေကို ဒီပစ္စည်းတွေ ကောင်းရမယ်လို့ ကောက်ချက်ချသွားစေတယ်။ သိပ်မလိုအပ်ရင်တောင် မနေနိုင်ဘဲ နည်းနည်းပါးပါး ဝယ်သွားတတ်ကြတယ်။</p> <p>​ဒါ့အပြင် လင်းန်နဲ့ ရွာသားတွေရဲ့ ဝယ်ယူချင်တဲ့ စိတ်အားထက်သန်မှုတွေ လွှမ်းမိုးသွားလို့ ကွီစီလည်း ပိုပြီး ပွင့်လင်းလာတယ်။</p> <p>​"မွှေးကြိုင်ပြီး ကြွပ်ရွနေတဲ့ ငါးခြောက်... အထဲမှာတော့ နူးညံ့နေတာပဲ..."</p> <p>​ခြင်းတောင်းထဲက ငါးခြောက်တွေ မြန်မြန်ဆန်ဆန် ရောင်းရတာကို ကြည့်ရင်း လင်းန်ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ အနည်းငယ် သက်သာရာရသွားတယ်။</p> <p>​တစ်နေ့လုံး အချိန်ပေးပြီး မှတ်မိခံရနိုင်တဲ့ အန္တရာယ်ကို စွန့်ကာ ဒီရွာကို လာရတာ တန်သွားတယ်။</p> <p>​တစ်နာရီကျော်လောက် ကြာတော့။</p> <p>​ခြင်းတောင်း နှစ်လုံးစာ ငါးခြောက်တွေ အကုန် ရောင်းကုန်သွားတယ်။</p> <p>​ကွီစီနဲ့ ရက်ဒ်တို့က ခြင်းတောင်းတွေကို ကိုင်ပြီး လင်းန်အနားကို ရောက်လာကြတယ်။</p> <p>​ပဲနိတွေကို လင်းန်ဆီ ကမ်းပေးရင်း ကွီစီက "အရှင်သခင် လင်းန်၊ ဒါ ငါးခြောက်ရောင်းလို့ရတဲ့ အကြွေစေ့ ခုနစ်ဆယ်ပါ" လို့ ပြောတယ်။</p> <p>​လင်းန်က ကွီစီကို ကြည့်ပြီး "ရောင်းမှားတာမျိုး မရှိဘူး သေချာရဲ့လား" လို့ မေးလိုက်တယ်။</p> <p>​လင်းန်က ရုတ်တရက် မေးလိုက်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ ကွီစီခမျာ အံ့အားသင့်သွားတယ်။</p> <p>​ကွီစီသာမက သူမဘေးက ရက်ဒ်ကပါ လင်းန်ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို ချက်ချင်း သဘောမပေါက်ဘဲ အနည်းငယ် စိုးရိမ်သွားတယ်။</p> <p>​ကွီစီရဲ့ စိတ်ထဲမှာ အမြန် ပြန်စဉ်းစားကြည့်လိုက်တယ်။</p> <p>​စက္ကန့်အနည်းငယ် အကြာမှာ သူမက ပြတ်ပြတ်သားသားပဲ ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။ "မမှားပါဘူး အရှင်သခင် လင်းန်"</p> <p>​လင်းန်က တစ်ချိန်လုံး စောင့်ကြည့်နေခဲ့တာလေ။ တကယ်လည်း ကွီစီ ရောင်းမှားတာ မရှိပါဘူး။</p> <p>​ချိန်ခွင် မရှိတဲ့အတွက် ရောင်းလိုက်တဲ့ ငါးခြောက်ရဲ့ အလေးချိန်က မှန်းဆပြီး ရောင်းရတာမို့ သဘာဝအရတော့ ကွဲလွဲမှုတွေ ရှိနိုင်တယ်။</p> <p>​အဲဒါက ရှောင်လွှဲလို့ မရပါဘူး။</p> <p>​ရသင့်ရထိုက်တဲ့ ပဲနိတွေ အကုန် ရထားပြီးသားပဲ။</p> <p>​အခုလို မေးလိုက်တာက ကွီစီရဲ့ ယုံကြည်မှု ရှိမရှိကို သေချာအောင် လုပ်ရုံသက်သက်ပါ။</p> <p>​လင်းန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။ "သွားကြစို့၊ ပစ္စည်း တစ်ခုခု သွားဝယ်ရအောင်"</p> <p>​ငါးခြောက်လာဝယ်တဲ့ ရွာသားတွေနဲ့ စကားပြောရင်းကနေ ဒီရွာနာမည်က ကင့်ရွာ လို့ခေါ်ပြီး လွတ်လပ်တဲ့ နိုင်ငံသား အများစုက အိမ်တော်သခင် ဖလက်ချာ ရဲ့ ငှားရမ်းမှုကို ခံထားရတယ်ဆိုတာ သူ သိလိုက်ရတယ်။</p> <p>​ပတ်ဝန်းကျင်က မြေတွေ၊ သစ်တောတွေနဲ့ စားကျက်မြေတွေ အားလုံးက ဖလက်ချာ ပိုင်တာပဲ။</p> <p>​ကင့်ရွာက သိပ်မကြီးဘူး၊ သစ်သားအိမ် ဆယ်လုံးလောက်ပဲ ရှိတယ်။</p> <p>​သစ်သားအိမ် တစ်လုံးနားကို ချဉ်းကပ်သွားတော့ အမည်းရောင် ကျောက်ပြား တစ်ချပ်ပေါ်မှာ သံထည်ပစ္စည်း အမျိုးမျိုးကို ခင်းကျင်းပြသထားတယ်။</p> <p>​ဒါက ကင့်ရွာရဲ့ ပန်းပဲဖိုပဲ။</p> <p>​</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၂၂ ) ပြီးဆုံး.</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save