Book List

<h2 style="text-align: center;">​အပိုင်း ( ၂၃ )</h2> <h2 style="text-align: center;">အဆင့် ၃ ယမကာချက်လုပ်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p>​လင်းန်ရဲ့ အကြည့်က အပေါ်ကနေ ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်တယ်။</p> <p>​[ရိုးရှင်းသော သံဂေါ်ပြား] - အညစ်အကြေးများစွာ ပါဝင်ပြီး သံဂေါ်ပြားအဖြစ် ပြုလုပ်နိုင်သည်၊ ထက်မြက်မှု သာမန်သာရှိပြီး တူးဖော်ခြင်း၊ ထွန်ယက်ခြင်း၊ ပေါင်းသင်ခြင်း၊ မြေဆွခြင်း စသည်တို့အတွက် အသုံးဝင်သည်။</p> <p>​သံဂေါ်ပြားမှာ အညစ်အကြေးတွေ ပါဝင်နေပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ထက်မြက်မှုက မီးခတ်ကျောက် ဂေါ်ပြားထက် အများကြီး သာလွန်တယ်။</p> <p>​[ရိုးရှင်းသော သံတံစဉ်သွား] - အညစ်အကြေးများစွာ ပါဝင်ပြီး သံတံစဉ်အဖြစ် ပြုလုပ်နိုင်သည်၊ ရိတ်သိမ်းခြင်း၊ ခုတ်ထွင်ခြင်း စသည်တို့အတွက် အသုံးပြုနိုင်ပြီး ထက်မြက်မှု သာမန်သာရှိသည်။</p> <p>​ကွီစီက မြက်ရိတ်ဖို့ မီးခတ်ကျောက်ဓားကို အမြဲသုံးနေရတာဖြစ်ပြီး သူ့ရဲ့ ထက်မြက်မှုက ကန့်သတ်ချက်ရှိကာ တုတ်ခိုင်တဲ့ သစ်ကိုင်းတွေကို အလွယ်တကူ မဖြတ်တောက်နိုင်ဘူး။</p> <p>​သံတံစဉ်သာ ရှိမယ်ဆိုရင် ကွီစီ ပေါင်းသင်တဲ့နေရာမှာ သေချာပေါက် ပိုပြီး အလုပ်တွင်မှာပဲ။</p> <p>​[သာမန် သံပေါက်ဆိန်] - အညစ်အကြေး အနည်းငယ်သာ ပါဝင်ပြီး ခိုင်ခံ့သည်၊ သံပေါက်ဆိန်အဖြစ် ပြုလုပ်နိုင်ကာ ခုတ်ထစ်ခြင်း၊ အမဲလိုက်ခြင်း၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ခြင်း စသည်တို့အတွက် အသုံးဝင်ပြီး ထက်မြက်မှု ကောင်းမွန်သည်။</p> <p>​လင်းန်ရဲ့ မျက်လုံးတွေ တောက်ပသွားတယ်။</p> <p>​သာမန် အရည်အသွေးတဲ့လား။</p> <p>​ရက်ဒ်ရဲ့ ဦးချိုလေးကလွဲရင် ဒါက သူမြင်ဖူးသမျှထဲမှာ အကောင်းဆုံး အရည်အသွေးပဲ။</p> <p>​တကယ်လည်း သံပေါက်ဆိန်မှာ အညစ်အကြေး ပါဝင်မှု နည်းလေ သူ့ရဲ့ အရည်အသွေးက ပိုကောင်းလေပဲ။</p> <p>​စာသား ဖော်ပြချက်မှာလည်း ခိုင်ခံ့မှုနဲ့ ကောင်းမွန်တဲ့ ထက်မြက်မှု ဝိသေသလက္ခဏာတွေ ပါဝင်နေတယ်။</p> <p>​ဒီအချိန်မှာပဲ ဩရှရှ အသံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတယ်။</p> <p>​"တစ်ခုခု ဝယ်ချင်လို့လား"</p> <p>​အသံဆုံးသွားတာနဲ့ တုတ်ခိုင်တဲ့ လူကြီးတစ်ယောက်က အမည်းရောင် လိုက်ကာကို မပြီး ထွက်လာတယ်။</p> <p>​သူ့ရဲ့ လက်မောင်းတွေက သန်မာပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကြွက်သားကြီးတွေ ဖုံးလွှမ်းနေကာ အမည်းရောင် အစွန်းအထင်းတွေ ပေကျံနေတဲ့ မျက်နှာနဲ့ဆိုတော့ သူက ပန်းပဲဆရာ တစ်ယောက်ဆိုတာ သေချာနေတယ်။</p> <p>​လင်းန် သူ့ကို ကြည့်လိုက်တယ်။</p> <p>​အဆင့် ၂ [ပန်းပဲ] ကျွမ်းကျင်မှု ရှိတဲ့ စပန်ဆာ ရိုက်တ် ပဲ။</p> <p>​တူညီစွာ တုတ်ခိုင်တဲ့ လင်းန်နဲ့ ရက်ဒ်တို့ကို မြင်လိုက်ရတော့ ပန်းပဲဆရာ စပန်ဆာရဲ့ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် အံ့သြသွားတဲ့ အရိပ်အယောင် ပေါ်လာတယ်။</p> <p>​အထူးသဖြင့် လေးနဲ့မြား ကိုင်ထားတဲ့ အရပ်ရှည်ရှည် လူကြီးကို မြင်တော့ စပန်ဆာရဲ့ ရင်ထဲမှာ သိသိသာသာကို စိုးရိမ်သွားပုံရတယ်။</p> <p>​ပန်းပဲဆရာရဲ့ လေသံက အများကြီး ပိုပြီး ညင်သာသွားတယ်။ "လူကြီးမင်းတို့၊ ဘာများ လိုအပ်လို့ပါလဲ၊ စိတ်တိုင်းကျတာ မရှိရင်လည်း သီးသန့် အော်ဒါ လက်ခံပါသေးတယ်နော်"</p> <p>​တကယ်ပါပဲ၊ ခန္ဓာကိုယ် ကြီးမားတာက ပိုပြီး အရှိန်အဝါ ရှိစေတာကိုး။</p> <p>​လင်းန်ရဲ့ အကြည့်က ကျောက်ပြားပေါ်ကို ထပ်ပြီး ဝေ့ကြည့်လိုက်တယ်။ "တံစဉ်သွား၊ သံဂေါ်ပြား၊ ပေါက်ဆိန်ခေါင်း၊ ကြက်ခြေခတ် ပေါက်ချွန်း၊ ပြီးတော့ ဒါတွေ အကုန်လုံး ငါယူမယ်"</p> <p>​တခြား သံထည်ပစ္စည်းတွေ ရှိနေတဲ့ ဘေးဘက်ကို လင်းန်က လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်တယ်။</p> <p>​သံဆောက်၊ သံတူ၊ သံရွေပေါ်၊ သံလွှ၊ သံမီးဖိုချောင်သုံး ဓား...</p> <p>​စပန်ဆာရဲ့ မျက်လုံးတွေ တောက်ပသွားပြီး မျက်နှာပေါ်မှာ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာကာ သူ့ရဲ့ စကားတွေကလည်း ပိုပြီး ရိုသေလေးစားမှု ရှိလာတယ်။</p> <p>​"သေချာပေါက် ရတာပေါ့ လူကြီးမင်း၊ ကျွန်တော် တွက်ကြည့်ပေးပါ့မယ်... ဒီပေါက်ဆိန်က ဆယ်ပဲနိ၊ ဂေါ်ပြားက လေးပဲနိ၊ ကြက်ခြေခတ် ပေါက်ချွန်းက ခြောက်ပဲနိ၊ တံစဉ်က သုံးပဲနိ၊ သံတူက လေးပဲနိ၊ ပြီးတော့ ကျန်တဲ့ သံဆောက်၊ သံလွှ..."</p> <p>​ခဏလောက် တီးတိုး ရေရွတ်တွက်ချက်ပြီးနောက် စပန်ဆာက လင်းန်ကို ရုတ်တရက် ကြည့်လိုက်တယ်။ "လူကြီးမင်း၊ ကျွန်တော် တွက်ကြည့်ရသလောက်ဆိုရင် အားလုံးပေါင်း လေးဆယ့်ငါးပဲနိ ကျပါမယ်၊ အဆင်ပြေပါ့မလား"</p> <p>​လင်းန်က စိတ်ထဲကနေ အကြမ်းဖျင်း တွက်ကြည့်လိုက်တယ်။</p> <p>​အညစ်အကြေး ပိုများတဲ့ သာမန်သံရဲ့ ဈေးက တစ်ပေါင်ကို နှစ်ပဲနိကျော်ကျော်လေး ရှိတယ်။</p> <p>​ဒီပစ္စည်းတွေမှာ ပါဝင်တဲ့ သံပမာဏရယ်၊ ပန်းပဲဆရာရဲ့ လက်ရာရယ် ပေါင်းလိုက်ရင် လေးဆယ့်ငါးပဲနိ ဆိုတာ သိပ်မဆိုးလှပါဘူး။</p> <p>​ဒါပေမဲ့...</p> <p>​လင်းန်က စပန်ဆာကို တိုက်ရိုက် စိုက်ကြည့်လိုက်တယ်။ "လေးဆယ်ပဲနိ၊ အဲဒီထက် ပိုရင်တော့ ငါ တခြားနေရာမှာပဲ သွားဝယ်ရတော့မယ်"</p> <p>​စပန်ဆာက ချက်ချင်း ငြင်းဆန်ဖို့ကိုတောင် ဝန်မလေးတော့ဘူး။ "လူကြီးမင်း၊ လေးဆယ်ပဲနိနဲ့ ဒီလောက်များတဲ့ သံထည်ပစ္စည်းတွေကို ဘယ်လိုလုပ် ဝယ်လို့ရမှာလဲ"</p> <p>​"မြို့ထဲက ဟို မျက်လုံးတစ်ဖက်ကန်းကောင်ဆီ သွားရင်တောင် ခင်ဗျားကို ဒီဈေးနဲ့ ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p>​"သူ့အကြောင်း တွေးမိတာနဲ့ကို ခေါင်းကိုက်လာပြီ၊ သူက အမြဲတမ်း ငါ့ဈေးသည်တွေကို လုနေတာ၊ သူ့ဖင်ကို ပြင်းပြင်းလေး တစ်ချက်လောက် ကန်ပစ်လိုက်ချင်တာ"</p> <p>​လင်းန် ခေါင်းယမ်းလိုက်တယ်။ "သွားကြစို့၊ ဘေးရွာမှာ သွားကြည့်တာ ပိုကောင်းမယ်"</p> <p>​ကွီစီနဲ့ ရက်ဒ်တို့က ဘာမှ ဝင်မပြောဘဲ လင်းန် နောက်ကနေသာ လိုက်သွားကြတယ်။</p> <p>​လမ်းလျှောက်သွားရင်း လင်းန်က တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်တယ်။</p> <p>​"ငါး"</p> <p>​"လေး"</p> <p>​"သုံး"</p> <p>​"နှစ်"</p> <p>​"တစ်"</p> <p>​"နေပါဦး လူကြီးမင်း... ဈေးကို ဆက်ပြီး ညှိနှိုင်းလို့ ရပါသေးတယ်"</p> <p>​သူတို့ သုံးယောက်ရဲ့ နောက်ကနေ စပန်ဆာရဲ့ အသံ ထွက်လာတယ်။</p> <p>​လင်းန် လှည့်မကြည့်ရသေးခင်မှာပဲ စပန်ဆာက လင်းန် အနားကို အမြန် ပြေးလာတယ်။</p> <p>​စပန်ဆာက လင်းန်ကို လှမ်းဆွဲမလို့ လုပ်တုန်းမှာပဲ သံရိုင်းတွေကြောင့် သူ့လက်တွေ အမည်းရောင် အစွန်းအထင်းတွေ ပေကျံနေတာကို သတိထားမိသွားပြီး အမြန် ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်တယ်။</p> <p>​လင်းန်က ပြတ်ပြတ်သားသားပဲ ပြောလိုက်တယ်။ "လေးဆယ်ပဲနိပဲ၊ အဲဒီထက် ပိုရင်တော့ ငါ့မှာ မရှိဘူး"</p> <p>​စပန်ဆာက နှမြောတသစွာနဲ့ သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။ "ကောင်းပါပြီ လူကြီးမင်းရယ်၊ ခင်ဗျား ပြောတဲ့အတိုင်းပဲ... လေးဆယ်ပဲနိပါ"</p> <p>​ပန်းပဲဖို အဝင်ဝကို ပြန်ရောက်လာကြတယ်။</p> <p>​ရက်ဒ် တစ်ခုခု မလုပ်ရသေးခင်မှာပဲ စပန်ဆာက လင်းန် ဝယ်ချင်တဲ့ သံထည်ပစ္စည်းတွေကို မိုးမခ ခြင်းတောင်းထဲ ကိုယ်တိုင် ထည့်ပေးလိုက်တယ်။</p> <p>​ဒါတွေက သစ်သားလက်ကိုင်တွေ မပါတဲ့ သံထည် အပိုင်းအစ အမျိုးမျိုး သက်သက်ပဲ ဖြစ်လို့ ထည့်ပိုးရတာ လွယ်ကူတယ်။</p> <p>​စပန်ဆာ သံထည်ပစ္စည်းတွေ အားလုံးကို ထည့်ပိုးပြီးသွားတဲ့အခါ လင်းန်က ကွီစီကို မျက်ရိပ်ပြလိုက်တယ်။</p> <p>​အမူအရာကို နားလည်သွားတဲ့ ကွီစီက ပဲနိတွေ အားလုံးကို ထုတ်ပေးလိုက်တယ်။</p> <p>​စပန်ဆာရဲ့ မျက်နှာထားက တင်းမာသွားတယ်။ "လူကြီးမင်း၊ ခုနက ခင်ဗျားမှာ လေးဆယ်ပဲနိပဲ ရှိတယ်ဆို..."</p> <p>​လင်းန် ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။ "ဟုတ်တယ်လေ၊ လေးဆယ်ပဲနိပါ... ဒီကိရိယာတွေ ဝယ်ဖို့က လေးဆယ်ပဲနိပဲ သုံးမှာ"</p> <p>​စပန်ဆာရဲ့ မျက်နှာမှာ ခါးသီးတဲ့ စိတ်ပျက်မှုတွေ ပေါ်လွင်နေတယ်။</p> <p>​လူတိုင်းသာ ဒီလိုဖြစ်နေရင် သူ ပန်းပဲဖို ဖွင့်ထားစရာတောင် လိုတော့မှာ မဟုတ်ဘူး...</p> <p>​ကွီစီရဲ့ လက်ထဲကနေ လေးဆယ်ပဲနိကို ယူပြီး ကျောက်ပြားပေါ် တင်ထားခဲ့ကာ လင်းန်က ကွီစီ၊ ရက်ဒ် တို့နဲ့အတူ ပန်းပဲဖိုကနေ ထွက်ခွာလာခဲ့တယ်။</p> <p>​ငါးပဲနိဆိုတာ လွတ်လပ်တဲ့ နိုင်ငံသား တစ်ယောက်ရဲ့ လေးငါးရက်စာ လုပ်အားခလေ။</p> <p>​ဂျုံ ငါးပေါင် ဒါမှမဟုတ် မုယောစပါး နှစ်ဆယ့်ငါးပေါင်တောင် ဝယ်လို့ရတယ်။</p> <p>​...</p> <p>​ရွာရဲ့ ကျောက်စရစ်ခဲ လမ်းလေးတွေအတိုင်း လျှောက်လာခဲ့ကြတယ်။</p> <p>​လိုအပ်တဲ့ သံထည်ပစ္စည်းတွေ အားလုံးနီးပါး ဝယ်ပြီးသွားပြီဖြစ်လို့ လင်းန်ရဲ့ အကြည့်က လမ်းရဲ့ တစ်ဖက်တစ်ချက်ဆီကို ဝေ့ဝဲနေတယ်။</p> <p>​အခု သူ အဓိက အစားအစာတွေ ဝယ်ဖို့ လိုအပ်နေပြီ။</p> <p>​ခြေလှမ်း အနည်းငယ် အကွာမှာတင် လူလတ်ပိုင်းအရွယ် လူကြီးတစ်ယောက် ဘေးဘက်ကနေ ရုတ်တရက် အတွန်းခံလိုက်ရတယ်။</p> <p>​လင်းန်က သူ့ကို ရှောင်ဖို့ ဘေးကို ရှောင်ထွက်လိုက်ရာ အဲဒီလူကြီးက မြေကြီးပေါ် ပြင်းပြင်းထန်ထန် လဲကျသွားတယ်။</p> <p>​ဘိုင်းခနဲ လဲကျသွားပြီး သူ့နှုတ်ခမ်းဆီကနေ နာကျင်တဲ့ အော်သံတစ်ချက် ထွက်လာတယ်။</p> <p>​"ကျွန်တော် တကယ်ပဲ ပေါင်မုန့် ဖုတ်တတ်ပါတယ်။ ဘီယာလည်း ချက်တတ်တယ်၊ ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို အခွင့်အရေး တစ်ကြိမ်လောက် မပေးရတာလဲ"</p> <p>​ဝုန်း။</p> <p>​တံခါးကို ဆောင့်ပိတ်လိုက်တဲ့ အသံ ထွက်ပေါ်လာပြီး သစ်သားတံခါး နှစ်ချပ်က ချက်ချင်း ပိတ်သွားတယ်။</p> <p>​လူလတ်ပိုင်း လူကြီးက တီးတိုး ကျိန်ဆဲလိုက်တယ်။ "ငါက အနှစ်နှစ်ဆယ် အတွေ့အကြုံရှိတဲ့ ယမကာ ချက်လုပ်သူကွ၊ သူတို့က ငါ့ကို ဒီလို ဆက်ဆံရလား၊ မျက်လုံးကန်းနေတဲ့ ကောင်တွေ"</p> <p>​အဲဒီလူကြီး စကားဆုံးသွားတာနဲ့ အထဲကလူတွေက သူ့အော်သံကို ကြားသွားပုံရပြီး တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားတဲ့ တံခါးတွေက ပွင့်လာတယ်။</p> <p>​လူတစ်ယောက်က ဒေါသတကြီး အော်ပြောတယ်။ "အတွေ့အကြုံရှိတဲ့ ယမကာ ချက်လုပ်သူတဲ့လား။ မင်းက လေလွင့်နေတဲ့ ကောင်ပဲ၊ ထွက်သွားစမ်း။ မသွားဘူးဆိုရင် သတိထား၊ မင်းကို သေအောင် ရိုက်ပစ်မယ်"</p> <p>​လူလတ်ပိုင်း လူကြီးက အမြန် ထလာပြီး နှုတ်ခမ်းကို ရွဲ့ကာ အဝေးကို ပြေးသွားတော့တယ်။</p> <p>​လင်းန်ရဲ့ မျက်စိရှေ့မှာ စာသား တစ်ကြောင်း ပေါ်လာတယ်။</p> <p>​[လက်ခ်စ် ဖလော်ရင်] - ယမကာ ချက်လုပ်ခြင်း အဆင့် ၃၊ ချက်ပြုတ်ခြင်း အဆင့် ၂၊ ဆောက်လုပ်ခြင်း အဆင့် ၂။</p> <p>​နောက်ထပ် တတိယအဆင့် ကျွမ်းကျင်မှု တစ်ခုပဲ။</p> <p>​လင်းန်ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ သစ်ကိုင်းတွေနဲ့ ခြံခတ်ထားပြီးသား ဟော့ပ်ပင်တွေကို သတိရသွားတယ်။</p> <p>​သူ လက်ခ်စ်ကို လှမ်းမခေါ်ဘဲ အနောက်ကနေ လိုက်သွားလိုက်တယ်။</p> <p>​ခြေလှမ်း အနည်းငယ် အကြာမှာတင် လင်းန် မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်သွားတယ်။</p> <p>​လက်ခ်စ်က အညိုရင့်ရောင် သိုးမွေး ကုတ်အင်္ကျီရှည်နဲ့ ဘောင်းဘီရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အဆက်မပြတ် လဲကျထားလို့လားတော့ မသိဘူး၊ အဆီတွေပေပွပြီး မည်းညစ်နေတယ်။</p> <p>​လင်းန်ကို မျက်မှောင်ကြုတ်သွားစေတာက လက်ခ်စ်ရဲ့ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေတဲ့ ဘယ်ဘက် အင်္ကျီလက် ကြောင့်ပဲ။</p> <p>​လက်ခ်စ်မှာ လက်တစ်ဖက်ပဲ ရှိတယ်။</p> <p>​လမ်းလျှောက်သွားရင်း လက်ခ်စ်က လမ်းဘေးက ရွာသားတွေကို လိုက်မေးနေတယ်။ "အစ်မကြီး၊ အစ်မတို့ အိမ်မှာ အကူအညီ လိုအပ်သေးလား၊ မလိုဘူးလား၊ အနှောင့်အယှက် ပေးမိတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်"</p> <p>​"လူကြီးမင်း၊ အိမ်မှာ အကူအညီ လိုအပ်သေးလား။ ကျွန်တော် ချက်ပြုတ်တတ်တယ်၊ ယမကာ ချက်တတ်တယ်၊ လုပ်အားခ မလိုပါဘူး၊ ငတ်မနေရုံလေးဆို ရပါပြီ၊ ဗိုက်ပြည့်ဖို့တောင် မလိုပါဘူး"</p> <p>​"လူကြီးမင်း... လူကြီးမင်း..."</p> <p>​လက်ခ်စ် စကားပြောလိုက်တဲ့ သူတွေက သူ့ကို တစ်ချက်ပဲ ကြည့်ပြီး အကြည့်တွေကို လွှဲဖယ်သွားကြတယ်။</p> <p>​သူတို့ရဲ့ မျက်လုံးတွေက ရွံရှာမှုတွေ၊ အထင်သေးမှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတာကြောင့် လက်ခ်စ်က ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ခေါင်းယမ်းလိုက်တယ်။</p> <p style="text-align: center;">​"ငါ အကူအညီ နည်းနည်း လိုအပ်နေတယ်၊ ဒါပေမဲ့... ငှားရမ်းဖို့တော့ မဟုတ်ဘူး"</p> <p>​အသံထွက်လာရာကို လက်ခ်စ် လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ မျက်နှာပေါ်မှာ ရွှံ့တွေ ပေကျံနေတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။</p> <p>​သူက လက်ကာပြလိုက်ပြီး "ငှားရမ်းဖို့ မဟုတ်ဘူးလား။ တောင်းပန်ပါတယ် လူကြီးမင်း၊ သူများရဲ့ ကျွန် ဖြစ်ရမယ့်အစား ငတ်သေလိုက်တာကမှ ပိုကောင်းဦးမယ်" လို့ ပြောလိုက်တယ်။</p> <p>​</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၂၃ ) ပြီးဆုံး.</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save