Book List

<h2 style="text-align: center;">​အပိုင်း ( ၂၅ )</h2> <h2 style="text-align: center;">တန်ဖိုး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​သစ်တောတွေကို ဖြတ်၊ တောင်ကုန်းတွေကို ကျော်ပြီး မြက်ရိုင်းပြင်တွေကို ဖြတ်သန်းလာခဲ့ကြတယ်။</p> <p>​ညနေဆည်းဆာ အချိန်မှာတော့ လင်းန်တို့ လူလေးယောက် သစ်သားအိမ်လေးဆီ ပြန်ရောက်လာကြတယ်။</p> <p>​သစ်သားတံခါးကို ဖွင့်လိုက်တော့ အိမ်လေးက ပုံမှန်အတိုင်းပဲဖြစ်ပြီး ဘာရှုပ်ပွနေတဲ့ အရိပ်အယောင်မှ မရှိဘူး။</p> <p>​လင်းန်တို့ကလွဲလို့ ဘယ်ပြင်ပလူမှ လာမသွားခဲ့ဘူး။</p> <p>​မိုင်နှစ်ဆယ်ကျော်လောက် မုယောစပါးတွေကို ထမ်းလာရလို့ ရက်ဒ် တစ်ယောက် အမောတကော အသက်ရှူနေတယ်။</p> <p>​ရက်ဒ်က လင်းန်ရဲ့ အကြည့်ကို သတိထားမိသွားပုံရပြီး နည်းနည်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားတယ်။</p> <p>​"အရှင်သခင် လင်းန်"</p> <p>​အပြန်လမ်းမှာ သူတို့ အကြိမ်ကြိမ် နားခဲ့ကြသေးတယ်။</p> <p>​ဒါပေမဲ့ ပြန်ရောက်ရောက်ချင်းပဲ ရက်ဒ်က အလုပ်ခိုင်းခံရပြန်တယ်။</p> <p>​ရက်ဒ်က တကယ်ပဲ ခိုင်းစားခံရမယ့် တိရစ္ဆာန် တစ်ကောင်လို ဖြစ်သွားပြီလား။</p> <p>​ပစ္စည်းတွေ အားလုံးကို ချထားပြီးတဲ့နောက် ကွီစီက "အရှင်သခင် လင်းန်၊ ကျွန်မ ယုန်လှောင်အိမ်နဲ့ ငါးဖမ်းမြုံးတွေ သွားစစ်လိုက်ဦးမယ်" လို့ ပြောလိုက်တယ်။</p> <p>​ကွီစီရဲ့ စကားကို ကြားတော့ လက်ခ်စ်ရဲ့ မျက်လုံးတွေ တောက်ပသွားတယ်။</p> <p>​လင်းန် စကားမပြောရသေးခင်မှာပဲ ရက်ဒ်က မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး "အရှင်သခင်၊ ကျွန်တော် နားပြီးပါပြီ၊ ကျွန်တော်ပဲ သွားလိုက်ပါ့မယ်" လို့ ပြောတယ်။</p> <p>​စကားပြောပြီးတာနဲ့။</p> <p>​ရက်ဒ်က အနည်းငယ် မောနေသေးပေမဲ့ အပြင်ကို ထွက်သွားတယ်။</p> <p>​လင်းန်က ရက်ဒ်ကို တားလိုက်တယ်။ "လက်ခ်စ်ကိုပါ ခေါ်သွားလိုက်၊ ပတ်ဝန်းကျင်နဲ့ ရင်းနှီးသွားအောင်လို့။ နောက်ပိုင်း ဒီအလုပ်တွေကို သူ လုပ်နိုင်သွားမှာပေါ့"</p> <p>​ရက်ဒ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လက်ခ်စ်ကလည်း အသံပြုကာ အနောက်ကနေ လိုက်သွားတယ်။</p> <p>​လင်းန်က ကွီစီကို ကြည့်ပြီး "ညစာ ပြင်လိုက်တော့၊ ဘေ့စ်ငါး မုယောစပါး ဆန်ပြုတ် ပြုတ်လိုက်။ မုယောစပါး ပိုထည့်ဦးနော်၊ အရမ်းကျဲနေရင် ဗိုက်မဝဘဲ နေမယ်" လို့ ပြောလိုက်တယ်။</p> <p>​ကွီစီက အမြန်ပဲ "ဟုတ်ကဲ့ပါ အရှင်သခင် လင်းန်" လို့ ပြန်ဖြေတယ်။</p> <p>​ကွီစီ မီးမွှေးပြီး ညစာချက်ဖို့ အလုပ်ရှုပ်နေတာကို ကြည့်ရင်း လင်းန်က မီးခတ်ကျောက် ပေါက်ဆိန်ကို ကိုင်ကာ အိမ်အပြင် ထွက်လာခဲ့တယ်။</p> <p>​သံထည်ပစ္စည်းတွေအတွက် လက်ကိုင်လုပ်ဖို့ သင့်တော်တဲ့ သစ်ကိုင်းတချို့ ရှာဖို့ လိုအပ်တယ်လေ။</p> <p>​ကောင်းကင်က မှောင်လာနေပြီ။</p> <p>​လင်းန်က သစ်ကိုင်း တစ်စည်းကို ကိုင်ပြီး အိမ်ဆီကို အရင် ပြန်လာခဲ့တယ်။</p> <p>​သစ်သားတံခါးကို ဖွင့်လိုက်တာနဲ့ ငါးနဲ့ မုယောစပါး ရောနှောနေတဲ့ အနံ့က သူ့နှာခေါင်းထဲ ဝင်လာတယ်။</p> <p>​လင်းန်က မီးဖိုအလယ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ မြေအိုးထဲမှာ ဘေ့စ်ငါး မုယောစပါး ဆန်ပြုတ်က ပွက်ပွက်ဆူနေတယ်။</p> <p>​ပေါက်ကွဲသွားတဲ့ ပူဖောင်းလေးတွေဆီကနေ သင်းပျံ့တဲ့ အနံ့တွေ ထွက်ပေါ်နေတယ်။</p> <p>​သိပ်မကြာခင်မှာပဲ ရက်ဒ်နဲ့ လက်ခ်စ်တို့လည်း အိမ်ပြန်ရောက်လာကြတယ်။</p> <p>​ငါးကြီး တချို့နဲ့ သန့်စင်ပြီးသား တောယုန်တွေကို ကွီစီ့ဆီ ကမ်းပေးရင်း ရက်ဒ်က မနေနိုင်ဘဲ "မွှေးနေတာပဲ" လို့ ချီးကျူးလိုက်တယ်။</p> <p>​လက်ခ်စ်ကတော့ တံတွေးမျိုချနေရှာတယ်။</p> <p>​ချွန်ထားတဲ့ မွှေတံကို သုံးပြီး ကွီစီက မြေအိုးထဲမှာ မွှေပေးနေတယ်။ ဒါမှ မုယောစပါးနဲ့ ဘေ့စ်ငါးတွေ ပိုပြီး အိကျက်သွားမှာလေ။</p> <p>​သူမက "အရှင်သခင် လင်းန်၊ ခဏလောက် ထပ်စောင့်လိုက်ရင် စားလို့ရပါပြီ" လို့ ပြောတယ်။</p> <p>​သံ မီးဖိုချောင်သုံး ဓား ရလာတဲ့အတွက် ကွီစီရဲ့ ချက်ပြုတ်ရေး လုပ်ရည်ကိုင်ရည်က အများကြီး တိုးတက်လာခဲ့တယ်။</p> <p>​လင်းန်က အသံတစ်ချက် ပြန်ပြုလိုက်ပြီး လက်မောင်းလောက် တုတ်တဲ့ သစ်ကိုင်းတစ်ကိုင်းကို ကောက်ယူကာ သေချာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်တယ်။</p> <p>​သစ်ကိုင်းက အက်ကွဲကြောင်းတွေ၊ ပိုးပေါက်တွေနဲ့ ပျက်စီးနေတာတွေ ဘာမှမရှိဘူး။</p> <p>​လက်နှစ်ဖက်နဲ့ အားပြုပြီး သစ်ကိုင်းရဲ့ ခိုင်ခံ့မှုနဲ့ မာကျောမှုကို စမ်းသပ်လိုက်ကာ တပ်ဆင်ဖို့ သံပေါက်ဆိန်ကို ထုတ်ယူလိုက်တယ်။</p> <p>​အရင်က မီးခတ်ကျောက် ပေါက်ဆိန် လုပ်ခဲ့တဲ့ အတွေ့အကြုံတွေ ရှိနေလို့ သံပေါက်ဆိန် တပ်ဆင်ရတာက လင်းန်အတွက် အရမ်းကို ရိုးရှင်းလွန်းတယ်။</p> <p>​သူက သစ်ကိုင်းရဲ့ အစွန်းကို သင့်တော်တဲ့ အရွယ်အစား ရအောင် ထွင်းထုလိုက်ပြီး ပေါက်ဆိန်ရဲ့ အပေါက်ထဲကို တင်းကျပ်အောင် ထည့်ကာ သံပေါက်ဆိန် သစ်ကိုင်းထဲ ပိုဝင်သွားအောင် အဆက်မပြတ် ထုရိုက်လိုက်တယ်။</p> <p>​ပြီးတော့ ပြုတ်မကျအောင် ပေါက်ဆိန်ရဲ့ အပေါက်ထဲကို သစ်သားစို့ တချို့ ရိုက်သွင်းလိုက်ပြီး ပိုနေတဲ့ သစ်ကိုင်းအရှည်ကို သံလွှနဲ့ ဖြတ်ချလိုက်တယ်။</p> <p>​ပြီးပြည့်စုံတဲ့ သံပေါက်ဆိန် တစ်လက် တပ်ဆင်လို့ ပြီးသွားပြီ။</p> <p>​[ထုတ်လုပ်ခြင်း အတွေ့အကြုံ တစ်မှတ် တိုးလာပါသည်]</p> <p>​လင်းန်က မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး လက်ထဲက သံပေါက်ဆိန်ကို မြှောက်ကြည့်လိုက်ရာ မီးခတ်ကျောက် ပေါက်ဆိန်နဲ့ ယှဉ်ရင် အများကြီး ပိုလေးတယ်။</p> <p>​ဒါကို မြင်တော့ ရက်ဒ်လည်း ဝင်လုပ်ပေးတယ်။</p> <p>​မူလက ရွာသားတွေ ဖြစ်ခဲ့ကြလို့ ဒီလယ်ယာသုံး ကိရိယာတွေနဲ့ သူတို့က တော်တော်လေး ရင်းနှီးပြီးသားလေ။</p> <p>​သံလယ်ယာသုံး ကိရိယာတွေ အားလုံး တပ်ဆင်ပြီးသွားတဲ့အခါ ကွီစီက "အရှင်သခင် လင်းန်၊ ညစာစားလို့ ရပါပြီ" လို့ ပြောတယ်။</p> <p>​လင်းန်က အသံတစ်ချက်ပြုလိုက်တယ်။</p> <p>​ညစာစားပြီးနောက် လင်းန်က ကွီစီနဲ့အတူ ငါးဖမ်းမြုံးတွေကို ဆက်လက် ရက်လုပ်တယ်။</p> <p>​အာကေးဒီးယားမြစ်ထဲမှာ မြစ်ငါးတွေ ပေါကြွယ်ဝနေတာကိုး။</p> <p>​အချိန်အတန်ကြာတဲ့အထိ မြစ်ငါးတွေက သူတို့ရဲ့ အဓိက ဝင်ငွေ အရင်းအမြစ် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ လင်းန် ခံစားမိတယ်။</p> <p>​ငါးဖမ်းမြုံး လုပ်ရတာ မခက်ပါဘူး။ လင်းန်ရဲ့ အမြန်နှုန်းနဲ့ဆိုရင် တစ်နာရီကျော်ကျော်လေးနဲ့ တစ်ခု ရက်လုပ်နိုင်တယ်။</p> <p>​ညတွင်းချင်း နှစ်ခု ရက်လုပ်ပြီး ကျန်တဲ့ အချိန်တွေကို ကွီစီ ရက်လုပ်ထားတာတွေကို ပြုပြင် ပုံသွင်းပေးဖို့ သုံးမယ်။</p> <p>​ဆိုလိုတာက သူတို့ အိပ်မပျော်ခင် ငါးဖမ်းမြုံး သုံးခု ရက်လုပ်နိုင်တယ်ပေါ့။</p> <p>​ငါးဖမ်းမြုံး အရေအတွက် များလာတာနဲ့အမျှ နေ့စဉ် ဖမ်းမိတဲ့ မြစ်ငါး အရေအတွက်ကလည်း တိုးလာမှာပဲ။</p> <p>​ပြီးရင် စားလို့မကုန်တဲ့ မြစ်ငါးတွေကို မီးခိုးမှိုင်းတိုက်ပြီး လိုအပ်တဲ့ ပစ္စည်းတွေနဲ့ သွားရောင်းကာ လဲလှယ်မယ်။</p> <p>​ဒါက လုပ်ငန်းငယ်လေး တစ်ခုလို့တောင် သတ်မှတ်လို့ ရလောက်ပြီလား။</p> <p>​လင်းန်နဲ့ ကွီစီတို့ ရက်လုပ်နေတာ၊ ရက်ဒ်က သံထည်ပစ္စည်းတွေကို သွေးနေတာကို ကြည့်ပြီး လက်ခ်စ် တစ်ယောက် အနည်းငယ် ဂနာမငြိမ် ဖြစ်လာတယ်။</p> <p>​နယ်စားဖြစ်တဲ့ အရှင်သခင် လင်းန်တောင်မှ အားလပ်ချိန်မှာ အလုပ်ရှုပ်နေတာ။ အစေခံ အသစ်ဖြစ်တဲ့ သူက ဒီအတိုင်း နေနေတာ အရမ်း အားယားလွန်းနေပြီလား။</p> <p>​သူက သူ့ရဲ့ တန်ဖိုးကို သက်သေပြဖို့ လိုအပ်တယ်။</p> <p>​လက်ခ်စ်က လင်းန်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။ "အရှင်သခင် လင်းန်၊ ယမကာ စမချက်ခင် တောယုန်တွေ၊ မြစ်ငါးတွေ သွားသိမ်းတဲ့ အပြင် နေ့စဉ် ချက်ပြုတ်တဲ့ အလုပ်ကိုပါ ကျွန်တော် တာဝန်ယူပေးချင်ပါတယ်"</p> <p>​လင်းန်က လက်ခ်စ်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး "ကောင်းပြီလေ၊ ဒါဆိုလည်း ဒီအလုပ်တွေ မင်းတာဝန်ပဲ၊ လက်ခ်စ် ငါ့ကို စိတ်ပျက်အောင် မလုပ်နဲ့နော်" လို့ ပြောလိုက်တယ်။</p> <p>​လင်းန်ရဲ့ နောက်ဆုံးစကားကို ကြားတော့ လက်ခ်စ် ရင်တုန်သွားပြီး "စိတ်ချပါ အရှင်သခင် လင်းန်" လို့ ပြန်ဖြေတယ်။</p> <p>​ညဉ့်နက်လာတယ်။</p> <p>​နွေဦးပေါက်နေပြီ ဖြစ်ပေမဲ့ မြေရိုင်းပြင်ရဲ့ ညဘက် အပူချိန်က အရမ်း နိမ့်နေတုန်းပဲ။</p> <p>​လင်းန် ဆောက်ထားတဲ့ သစ်သားအိမ်က မကြီးပါဘူး၊ ပစ္စည်းတွေ ရှုပ်ပွနေတာကြောင့် ပိုကျဉ်းကျပ်နေသလိုပဲ။</p> <p>​အခု လူလေးယောက် အထဲမှာ အိပ်ရတော့ ပိုပြီးတောင် ကျပ်သိပ်လာတယ်။</p> <p>​ရိုးရှင်းတဲ့ နောက်ထပ် သစ်သားအိမ် တစ်လုံး အမြန်ဆောက်ဖို့ လိုအပ်နေပြီဆိုတာကို လင်းန် နားလည်သွားတယ်။</p> <p>​[ကောင်းကင်ဘုံ လက်နက်များ] ရဲ့ [ရုပ်လုံးကြွ မြေပုံ] ကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ သစ်တောတွေကို ဖြတ်သွားတဲ့ လမ်းကြောင်းတစ်ခု မြေပုံပေါ်မှာ ပေါ်လာတယ်။</p> <p>​နည်းနည်း ဝေးတဲ့ နေရာမှာ ကင့်ရွာ ဆိုပြီး နာမည်တပ်ထားတဲ့ ရွာတစ်ရွာ ရှိတယ်။</p> <p>​လင်းန် ရောက်ဖူးတဲ့ နေရာတွေလောက်ပဲ လင်းထိန်နေပြီး ပတ်ဝန်းကျင် မြေမျက်နှာသွင်ပြင်ကို အသေးစိတ် ပြသပေးတယ်။</p> <p>​ဒါပေမဲ့ အဲဒါက မြေမျက်နှာသွင်ပြင်ကိုပဲ ပြတာ။</p> <p>​သစ်တောတွေထဲမှာ ပုန်းကွယ်နေတဲ့ တခြား အရင်းအမြစ်တွေကိုတော့ မြင်ရမှာ မဟုတ်ဘူး။</p> <p>​...</p> <p>​နောက်တစ်နေ့။</p> <p>​မိုးသောက်ယံ အချိန်မှာ။</p> <p>​မြေရိုင်းပြင်ပေါ်မှာ လူလေးယောက် အလုပ်ရှုပ်နေကြတယ်။</p> <p>​လင်းန်နဲ့ ရက်ဒ်တို့က ပေါက်ပြားတွေကို ကိုင်ပြီး ပေါင်းသင်ထားတဲ့ မြေကွက်ပေါ်မှာ ထွန်ယက်နေကြတယ်။</p> <p>​သံပေါက်ပြားတွေ၊ သံကြက်ခြေခတ် ပေါက်ချွန်းတွေ ပါဝင်လာတော့ မြေထွန်ယက်တာက ပိုမြန်ပြီး ပိုသက်သာသွားတယ်။</p> <p>​သိပ်မဝေးတဲ့ နေရာမှာ ကွီစီနဲ့ လက်ခ်စ်တို့က ပေါင်းပင်တွေကို ကြိုးစားပမ်းစား ရှင်းလင်းနေကြတယ်။</p> <p>​ပေါင်းပင်တွေနဲ့ ကျောက်ခဲတွေကို ရှင်းလင်းနေရင်း လက်ခ်စ်က ကွီစီကို မေးလိုက်တယ်။ "ကွီစီ၊ အရှင်သခင် လင်းန်က ငါတို့နဲ့ အတူတူ အလုပ်လုပ်နေတာလား။ အဲဒါက... အဲဒါက နည်းနည်း မလျော်ကန်ဘူး မဟုတ်လား"</p> <p>​လက်ခ်စ်ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ဒီမေးခွန်းက မနေ့ညကတည်းက ရှိနေတာ။</p> <p>​ဘယ်လိုလုပ်ပြီး နယ်စားတစ်ယောက်က အလုပ်လုပ်တဲ့ ကိရိယာတွေကို ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးနေမှာလဲ။</p> <p>​အဲဒီလောက်တင် မကဘူး၊ လင်းန်က လယ်သမား ဒါမှမဟုတ် ကျွန်တစ်ယောက်လို မြေကြီးနဲ့ မျက်နှာအပ်ပြီး သံပေါက်ပြားကိုင်ကာ မြေကြီး ထွန်ယက်နေတယ်တဲ့လား။</p> <p>​ဒါ့အပြင် အရှင်သခင် လင်းန်က သူတို့စားတဲ့ အစားအစာ အတူတူကိုပဲ စားနေတာလေ။</p> <p>​လက်ခ်စ်က ကျိန်ပြောရဲတယ်။ ဒီလိုမျိုး သူ မမြင်ဖူးခဲ့သလို ကြားတောင် မကြားဖူးဘူး။</p> <p>​ကွီစီက နည်းနည်းလေးမှ မအံ့သြဘဲ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နဲ့ပဲ ဖြေတယ်။ "အရှင်သခင် လင်းန်က တခြားနယ်စားတွေနဲ့ မတူဘူး၊ သူက မြို့စားကြီး ဒူးကပ်စ်ဆီကနေ ဒီမြေရိုင်းပြင်အတွက် အသစ် ခန့်အပ်ခံရတဲ့ နယ်စားလေ။ သူက အမြဲတမ်း ငါတို့ကို ဦးဆောင်ပြီး အလုပ်လုပ်တယ်"</p> <p>​လက်ခ်စ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဘာပြဿနာမှ မရှိတော့ဘူး။</p> <p>​သူက ယမကာ ချက်တတ်တဲ့ လွတ်လပ်တဲ့ နိုင်ငံသား တစ်ယောက်မျှသာ ဖြစ်ပေမဲ့ ကြီးမြတ်တဲ့ နယ်စားကြီး အများစုက သူတို့ရဲ့ စီးပွားရေး ဝင်ငွေ တိုးချဲ့ဖို့အတွက် စွမ်းဆောင်ရည်ရှိတဲ့ လက်အောက်ခံတွေကို မြေရိုင်းပြင်တွေ ပေးလေ့ရှိတယ်ဆိုတာ သူ ကြားဖူးတယ်။</p> <p>​လင်းန်ရဲ့ လက်ရှိ အလုပ်လုပ်ပုံနဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်အရ သူက သေချာပေါက် အဲဒီလို လူမျိုးပဲလေ။</p> <p>​လက်ခ်စ် စဉ်းစားလိုက်တယ်။</p> <p>​ဒီလို နယ်စားမျိုး နောက်လိုက်ရတာ၊ ကောင်းကောင်း စားရသောက်ရတာက တော်တော်လေး အကျိုးရှိပါတယ်။</p> <p>​တခြားဘာမှ မပြောနဲ့ဦး။</p> <p>​အနည်းဆုံးတော့ မနေ့ညကရော ဒီမနက်ရော အရှင်သခင် လင်းန်က သူ့ကို ဗိုက်ဝအောင် စားခွင့်ပေးခဲ့တယ်လေ။</p> <p>​အချိန်အတန်ကြာ အလုပ်လုပ်ပြီးနောက် လက်ခ်စ်က ကောင်းကင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး လင်းန်ရဲ့ နောက်ကို ခပ်မြန်မြန် လျှောက်သွားကာ ရိုရိုသေသေ ပြောလိုက်တယ်။ "အရှင်သခင် လင်းန်၊ ကျွန်တော် အခု ပြန်ပြီး ချက်ပြုတ်လိုက်ရမလား"</p> <p>​လင်းန်က အသိအမှတ်ပြုတဲ့အနေနဲ့ "သွားလေ၊ ထမင်းထဲ မုယောစပါး ပိုထည့်ဦး" လို့ ပြန်ဖြေတယ်။</p> <p>​လက်ခ်စ်က အရိုအသေပေးပြီး သစ်သားအိမ်ဆီကို ခပ်မြန်မြန် ပြန်ဆုတ်ခွာသွားတယ်။</p> <p>​မွန်းတည့်ချိန် ရောက်တော့။</p> <p>​လင်းန်၊ ကွီစီနဲ့ ရက်ဒ်တို့ အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့ အချိန်မှာ လက်ခ်စ်က ယုန်သား မုယောစပါး ဆန်ပြုတ် ချက်လို့ ပြီးသွားပြီ။</p> <p>​လက်ခ်စ်က "အရှင်သခင် လင်းန်၊ နေ့လယ်စာ အဆင်သင့် ဖြစ်ပါပြီ" လို့ လှမ်းပြောတယ်။</p> <p>​[ယုန်သား မုယောစပါး ဆန်ပြုတ်] - အဆိပ်အတောက် မရှိ၊ အရသာ ကြွယ်ဝပြီး ပရိုတင်းဓာတ် ဖြည့်တင်းပေးကာ အာဟာရ မျှတသည် စသဖြင့်။</p> <p>​လင်းန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် ဝမ်းသာပီတိ ဖြစ်သွားတယ်။</p> <p>​တကယ်ပါပဲ၊ လုပ်အား ပိုများမှသာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုက ပိုမြန်ဆန်နိုင်မှာလေ။</p> <p>​ရက်ဒ် သက်သာလာတာနဲ့ လက်ခ်စ် ရောက်လာတာကြောင့် ပင်ပန်းတဲ့ အလုပ်တွေ အများကြီး လျော့ကျသွားတယ်ဆိုတာကို လင်းန် သိသိသာသာ ခံစားလိုက်ရတယ်။</p> <p>​</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၂၅ ) ပြီးဆုံး.</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save