Book List

<h2 style="text-align: center;">​အပိုင်း ( ၂၇ )</h2> <h2 style="text-align: center;">အမိန့်ပေးနိုင်သော လူအင်အား</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p style="text-align: center;"> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​လောလောဆယ်တော့ ကွီစီတို့ သုံးယောက်က တန်းစီစိုက်ပျိုးတဲ့ နည်းလမ်းကို မကျွမ်းကျင်သေးဘူး။</p> <p>​ကျွမ်းကျင်သွားပြီ ဆိုတာနဲ့ သူတို့ သုံးယောက်တည်းနဲ့တင် မြေနှစ်ဧကကို တစ်ရက်တည်းနဲ့ စိုက်လို့ ပြီးနိုင်တယ်။</p> <p>​သဘာဝကျကျပဲ လင်းန်က ဝင်ပါစရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့။</p> <p>​သစ်သားအိမ် တံခါးဝမှာ ထိုင်ရင်း သူတို့ သုံးယောက် စိုက်ပျိုးနေတာကို အနောက်ကနေ လှမ်းကြည့်ကာ လင်းန်ရဲ့ ခေါင်းထဲမှာ အတွေးတွေ လည်ပတ်နေတယ်။</p> <p>​နွေဦး စိုက်ပျိုးရေး ပြီးသွားရင် လာမယ့် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုတွေအတွက် လင်းန် ပြင်ဆင်ရမယ်။</p> <p>​သူတို့ သစ်လုံးအိမ် တစ်လုံး ဆောက်ဖို့ လိုတယ်။ ရိုးရှင်းတဲ့ သစ်သားအိမ်လေးထဲမှာ လူလေးယောက် နေရတာ တကယ်ကို ကျပ်သိပ်လွန်းတယ်။</p> <p>​အထူးသဖြင့် သူတို့ဆီက ထွက်တဲ့ အနံ့အသက်တွေနဲ့ ဟောက်သံတွေက လင်းန်ကို တော်တော်လေး အနေရခက်စေတယ်။</p> <p>​သံပေါက်ဆိန် ရှိနေတော့ သစ်ပင်ခုတ်တဲ့ အမြန်နှုန်းက အများကြီး ပိုမြန်လာမှာပဲ။</p> <p>​ဒါ့အပြင် အလုပ်သမားတွေလည်း ပိုများလာတော့ အများဆုံး တစ်ရက် နှစ်ရက်နဲ့ အပြီးဆောက်နိုင်တယ်။</p> <p>​ယမကာ ချက်လုပ်ရုံ တစ်ရုံလည်း ဆောက်ဖို့ လိုသေးတယ်။</p> <p>​လက်ခ်စ်ရဲ့ အဆင့် ၃ [ယမကာ ချက်လုပ်ခြင်း] ကျွမ်းကျင်မှုကြီးနဲ့ သူ့ကို လယ်သမား တစ်ယောက်အနေနဲ့ပဲ သုံးနေရတာ အရမ်း နှမြောစရာ ကောင်းလွန်းတယ်။</p> <p>​...</p> <p>​ညနေဆည်းဆာ အချိန်မှာ။</p> <p>​ကွီစီ၊ ရက်ဒ်နဲ့ လက်ခ်စ်တို့ သစ်သားအိမ်ဆီ ပြန်ရောက်လာကြတယ်။</p> <p>​ကွီစီက ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားတဲ့ လေသံလေးနဲ့ "အရှင်သခင် လင်းန်၊ အရှင်သခင် တောင်းဆိုထားတဲ့အတိုင်း ဂျုံမျိုးစေ့ ပေါင်ငါးဆယ်လုံးကို မြေနှစ်ဧကပေါ်မှာ စိုက်ပြီးပါပြီ" လို့ ပြောတယ်။</p> <p>​"ဒါ့အပြင် အရှင်သခင် အထူးမှာထားတဲ့ ဝါစေ့တွေနဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက် မျိုးစေ့တွေကိုလည်း အိမ်နဲ့ အနီးဆုံး မြေလွတ်မှာ စိုက်ပြီး ခြံခတ်ထားလိုက်ပါပြီ"</p> <p>​လင်းန် ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။ "အရမ်းကောင်းတယ်၊ အိမ်ထဲဝင်ပြီး နားကြတော့"</p> <p>​သူတို့က ညွှန်ကြားချက်တွေကို လိုက်နာခဲ့ပေမဲ့ သေချာပေါက် ကွဲလွဲမှု တချို့တော့ ရှိမှာပဲ။</p> <p>​ဂျုံစေ့တွေ အရမ်းများသွားသလား။</p> <p>​မြေသြဇာ အလွှာက အရမ်းပါးနေသလား။</p> <p>​မျိုးစေ့ချတဲ့ မြောင်းတွေက အရမ်းတိမ်နေသလား။</p> <p>​သူတို့ရဲ့ လယ်ယာစိုက်ပျိုးရေး နည်းစနစ် နားလည်မှု အဆင့်နဲ့ဆိုရင် လိုအပ်သလို အကြမ်းဖျင်း လုပ်နိုင်တာကိုက ချီးကျူးစရာ ကောင်းနေပြီဆိုတာကို လင်းန် နားလည်ထားတယ်။</p> <p>​လင်းန်ကို စိတ်သက်သာရာ ရစေတာက လယ်မြေက မြစ်နဲ့ နီးတဲ့အတွက် မြေရိုင်းပြင်ရဲ့ မြေဆီလွှာက အစိုဓာတ် အလုံအလောက် ထိန်းထားနိုင်တာပဲ။</p> <p>​လောလောဆယ်တော့ ရေလောင်းဖို့နဲ့ ရေသွင်းဖို့ အချိန်နဲ့ လူအင်အား သုံးစရာ မလိုသေးဘူး။</p> <p>​နောက်ပိုင်း ဂျုံပင်ပေါက်လေးတွေရဲ့ ကြီးထွားမှုအပေါ် မူတည်ပြီး မြေသြဇာ ထပ်ကျွေးဖို့ပဲ လိုတော့မယ်။</p> <p>​ဒီလောက် ကြိုးစားအားထုတ်ထားရင်တောင် နှစ်ဧကကျယ်တဲ့ ဂျုံခင်းကနေ အထွက်နှုန်း ကောင်းကောင်းရမယ်လို့ လင်းန် အာမမခံနိုင်ဘူး။</p> <p>​တစ်ဧကကို ပေါင်တစ်ရာကနေ တစ်ရာ့သုံးဆယ်လောက် အထွက်တိုးနိုင်ရင်ပဲ အောင်ပွဲခံရမှာ။</p> <p>​ကွီစီတို့ သုံးယောက်က အသံပြုပြီး အိမ်ထဲ ဝင်သွားကြတယ်။</p> <p>​ညအမှောင်ကျလာတယ်။</p> <p>​လက်ခ်စ်က ညစာကို ကြိုးကြိုးစားစား ချက်ပြုတ်နေပြီး သူ့ရဲ့ ချက်ပြုတ်ရေး စွမ်းရည် အားလုံးကို လင်းန်ရှေ့မှာ ထုတ်ပြချင်နေပုံရတယ်။</p> <p>​ဒါပေမဲ့ လက်ခ်စ်ရဲ့ ဟင်းချက်စွမ်းရည် ပြသမှု ဆိုတာက တောခွေးသား မုယောစပါး ဆန်ပြုတ် တစ်အိုးနဲ့ ကင်ထားတဲ့ ဘေ့စ်ငါး အနည်းငယ်ပါပဲ...</p> <p>​သူတို့ သုံးယောက်ကို ကြည့်ပြီး လင်းန်က အမိန့်ပေးတဲ့ လေသံနဲ့ "မနက်ဖြန်ကစပြီး လူတိုင်း သုံးရက် တစ်ခါ ရေချိုးရမယ်" လို့ ပြောလိုက်တယ်။</p> <p>​"မင်းတို့ကိုယ်က ဘယ်လောက်တောင် နံစော်နေလဲဆိုတာ အနံ့မရကြဘူးလား"</p> <p>​အရင်က ရှင်သန်ဖို့ အလုပ်ရှုပ်နေတော့ ဒီလိုကိစ္စတွေကို လင်းန် ဂရုမစိုက်နိုင်ခဲ့ဘူး။</p> <p>​ဒါပေမဲ့ အခု စားဝတ်နေရေး ပြဿနာကို ယာယီ ဖြေရှင်းပြီးသွားပြီဆိုတော့ ဘယ်လို ကျန်းကျန်းမာမာ နေထိုင်ရမလဲ ဆိုတာကို အာရုံစိုက်ဖို့ လိုလာပြီ။</p> <p>​အလုပ်ရှုပ်နေတဲ့ သူတို့သုံးယောက်က ရပ်တန့်သွားပြီး သူတို့ ခန္ဓာကိုယ်ကို အလိုလို အနံ့ခံကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကြတယ်။</p> <p>​လင်းန်သာ မပြောရင် သူတို့ ဘယ်တော့မှ သတိထားမိမှာ မဟုတ်ဘူး။</p> <p>​လင်းန်က သူတို့ကို တင်းမာတဲ့ လေသံနဲ့ "သန့်ရှင်းတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကမှ ကျန်းမာရေးကို ထိန်းသိမ်းနိုင်မယ်... ငါ ထပ်မပြောတော့ဘူး။ သုံးရက် တစ်ခါ ရေမချိုးနိုင်ရင် အခုပဲ ငါ့အိမ်ထဲကနေ ထွက်သွားလို့ ရတယ်" လို့ ပြောလိုက်တယ်။</p> <p>​လင်းန်ရဲ့ လေသံ ပြောင်းသွားတာကို သတိထားမိတဲ့ ကွီစီတို့က အမြန် ပြန်ဖြေကြတယ်။</p> <p>​"ဟုတ်ကဲ့ပါ အရှင်သခင် လင်းန်"</p> <p>​အဲဒီညက အိမ်လေးထဲက လေထုက အနည်းငယ် ပိုပြီး လေးနက်သွားတယ်။</p> <p>​လယ်ထဲမှာ သူတို့နဲ့အတူ အမြဲတမ်း အလုပ်လုပ်လေ့ရှိတဲ့ အရှင်သခင် လင်းန်က တခြားသူတွေနဲ့ မတူတဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေ ရှိတယ်ဆိုတာကို သူတို့ နားလည်သွားကြတယ်။</p> <p>​မီးဖိုထဲမှာ ထင်းတွေက တဖျောက်ဖျောက် မြည်ရင်း လောင်ကျွမ်းနေတယ်။</p> <p>​အိမ်တံခါး ပွင့်လာပြီး ဆံပင်တွေ စိုရွှဲနေတဲ့ သူတို့ သုံးယောက် ဝင်လာကြတယ်။</p> <p>​လင်းန်က မြက်ခြောက်ပုံပေါ်မှာ မျက်လုံးမှိတ်ပြီး လှဲနေတာကို မြင်တော့ သူတို့အားလုံး အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာ ရသွားတယ်။</p> <p>​မြစ်ထဲမှာ ရေသွားချိုးတာက အိပ်နေတဲ့ လင်းန်ကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေမှာကို သူတို့ စိုးရိမ်နေခဲ့ကြတာ။</p> <p>​မီးဖိုဘေးမှာ ထိုင်ရင်း ကွီစီ၊ ရက်ဒ်နဲ့ လက်ခ်စ်တို့ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြတယ်။</p> <p>​မြစ်ရေက နည်းနည်းတော့ အေးတယ်။</p> <p>​ဒါပေမဲ့ ရေချိုးပြီးသွားတော့ သူတို့အားလုံး သိသိသာသာကို လန်းဆန်းသွားသလို ခံစားရတယ်။</p> <p>​အခုတော့ မီးဖိုရဲ့ အနွေးဓာတ်အောက်မှာ သူတို့ ခန္ဓာကိုယ်ဆီကနေ ရေနွေးငွေ့တွေ ထွက်ပေါ်နေတယ်။</p> <p>​သက်တောင့်သက်သာ ရှိတယ်၊ ပေါ့ပါးတယ်၊ ခေါင်းကြည်လင်တယ်...</p> <p>​ကွီစီက အနည်းငယ် အေးစက်နေတဲ့ လက်ဖဝါးတွေကို နွေးသွားအောင် မီးဖိုဆီ လက်လှမ်းလိုက်တယ်။</p> <p>​နောက်တစ်စက္ကန့်မှာတင်။</p> <p>​သူမ မျက်ခုံးပင့်သွားပြီး မျက်လုံးတွေထဲမှာ အံ့သြသွားတဲ့ အရိပ်အယောင် ပေါ်လာတယ်။</p> <p>​မီးဖိုထဲမှာ ထင်းတွေ ပိုများလာတာကို ကွီစီ တွေ့လိုက်ရတယ်။</p> <p>​မီးတောက်တွေက ပိုပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် လောင်ကျွမ်းနေတယ်။</p> <p>​သူမက သိပ်မဝေးတဲ့ နေရာမှာ အိပ်ပျော်နေတဲ့ လင်းန်ဆီကို အကြည့်ရွှေ့လိုက်တယ်။</p> <p>​...</p> <p>​နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်း။</p> <p>​နံနက်စာ စားပြီးနောက် လင်းန်က သူတို့ သုံးယောက်ကို သစ်တောအစွန်ဆီ ခေါ်သွားတယ်။</p> <p>​ဒါပေမဲ့။</p> <p>​ဒီတစ်ခါတော့ ဆွေးမြည့်နေတဲ့ မြေဆီလွှာတွေ တူးဖို့နဲ့ သယ်ဖို့ မဟုတ်ဘဲ သစ်ပင်ခုတ်ဖို့ ဖြစ်တယ်။</p> <p>​လင်းန်က ရက်ဒ်ကို ကြည့်ပြီး "ရိုးရှင်းတဲ့ အိမ်လေးထဲမှာ လူလေးယောက် ဆိုတာ အရမ်း ကျပ်သိပ်လွန်းတယ်၊ သစ်ပင်ခုတ်တဲ့အခါ အားအလုံအလောက် သုံးဖို့ သေချာစေ၊ အဲဒါက မင်းတို့ နေဖို့ နေရာ ဆောက်ဖို့ပဲ" လို့ ပြောလိုက်တယ်။</p> <p>​လင်းန် ပြောတာကို ကြားတော့ ရက်ဒ်က ချက်ချင်း မျက်ခုံးပင့်သွားတယ်။</p> <p>​သူတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူး၊ ကွီစီနဲ့ လက်ခ်စ်တို့ကလည်း အတူတူပဲ။</p> <p>​နယ်စားတစ်ယောက်က ရွာသားတွေ နေထိုင်ဖို့ နေရာ ဆောက်ပေးတယ်ဆိုတာ သူတို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားဖူးခြင်းပဲ။</p> <p>​တခြား နယ်စားတွေက ရွာသားတွေကို ဝက်မကြီးတွေနဲ့အတူ ဝက်ခြံထဲမှာပဲ သွားအိပ်ခိုင်းကြတာလေ။</p> <p>​ရက်ဒ်က ချက်ချင်း ပြန်ဖြေတယ်။ "ဟုတ်ကဲ့ပါ အရှင်သခင် လင်းန်"</p> <p>​သံပေါက်ဆိန်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး သူ့ရှေ့က ထင်းရှူးပင်ကို အားကုန်လွှဲခုတ်လိုက်တယ်။</p> <p>​ချက်ချင်းပဲ သံပေါက်ဆိန်သွားက ထင်းရှူးသားထဲကို ခုနစ်စင်တီမီတာ ရှစ်စင်တီမီတာလောက် စိုက်ဝင်သွားတယ်။</p> <p>​မီးခတ်ကျောက် ပေါက်ဆိန်နဲ့ ယှဉ်ရင် သံပေါက်ဆိန်ရဲ့ ခိုင်ခံ့မှုနဲ့ ထက်မြက်မှုက သိသိသာသာကို ထင်ရှားလွန်းတယ်။</p> <p>​ရက်ဒ်ရဲ့ ခွန်အား၊ သံပေါက်ဆိန်ရဲ့ ထက်မြက်မှုနဲ့ ထင်းရှူးသားရဲ့ ပျော့ပျောင်းတဲ့ သဘာဝတို့ ပေါင်းစပ်သွားတဲ့အခါ စင်တီမီတာ နှစ်ဆယ်ကျော် တုတ်တဲ့ သစ်ပင်တစ်ပင်က ဆယ်မိနစ်ကျော်လေး အတွင်းမှာတင် လဲကျသွားတယ်။</p> <p>​အနီးနားမှာ စောင့်နေတဲ့ ကွီစီနဲ့ လက်ခ်စ်တို့က ကြက်ခြေခတ် ပေါက်ချွန်းနဲ့ တံစဉ်တွေကို ကိုင်ပြီး အမြန် ဝင်လာကြတယ်။</p> <p>​ဖြောင့်တန်းတဲ့ သစ်လုံးတစ်လုံး ကျန်ရစ်အောင် ထင်းရှူးပင်ကနေ သစ်ကိုင်းတွေနဲ့ အခေါက်တွေကို ရှင်းလင်းပစ်ဖို့ လိုအပ်တယ်။</p> <p>​ဦးချိုလေးကို ကိုင်ထားတဲ့ လင်းန်က သစ်ပင်ခုတ်တဲ့ လုပ်ရည်ကိုင်ရည်ကို ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲကနေ သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။</p> <p>​သူ့အိမ်လေး ဆောက်တုန်းကသာ သံပေါက်ဆိန် တစ်လက်နဲ့ အကူနှစ်ယောက် ရှိခဲ့ရင် ဒီလောက် ခက်ခဲခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး။</p> <p>​ထင်းရှူးပင်တွေ တစ်ပင်ပြီးတစ်ပင် လဲကျလာပြီး သစ်လုံးတွေ တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး ဖြစ်လာတယ်။</p> <p>​ကွီစီနဲ့ လက်ခ်စ်တို့ အတူတူ သစ်သားအိမ်ဆီ သယ်သွားကြတယ်။</p> <p>​အိမ်ရှေ့က သစ်လုံးပုံကြီးက တဖြည်းဖြည်း ကြီးမားလာတယ်။</p> <p>​အစကတော့ လင်းန်က ရိုးရှင်းတဲ့ သစ်သားအိမ်လေး တစ်လုံးကို အရင်ဆောက်ဖို့ စဉ်းစားထားတာ၊ ဒါပေမဲ့ အခု သစ်ခုတ်တဲ့ အမြန်နှုန်းကို ကြည့်ပြီးတော့။</p> <p>​ယမကာ ချက်လုပ်ရုံနဲ့... အိမ်သာကိုပါ ဦးစားပေး ဆောက်လို့ ရပြီဆိုတာကို လင်းန် သဘောပေါက်သွားတယ်။</p> <p>​သာမန် အသက်ရှင်နေတဲ့ လူတစ်ယောက်အနေနဲ့ လင်းန်က သဘာဝအရ အိမ်သာ လိုအပ်တယ်လေ။</p> <p>​အရင်က အခြေအနေ ကန့်သတ်ချက်တွေကြောင့် လွယ်လွယ်ကူကူပဲ မြစ်အောက်ပိုင်းမှာ ကိစ္စရှင်းခဲ့ရတာ။</p> <p>​ဒါပေမဲ့ အခု အခြေအနေတွေ ပြောင်းလဲသွားပြီ။</p> <p>​လူအင်အား အလုံအလောက် ရှိတယ်၊ ပေါက်ဆိန်တွေလည်း အများကြီး ရှိတယ်။</p> <p>​အိမ်သာတစ်လုံး ဆောက်လိုက်ခြင်းအားဖြင့် အိမ်သာတက်ဖို့ လုံခြုံစိတ်ချရအောင် သေချာစေတဲ့အပြင် နောင် သဘာဝမြေသြဇာ လုပ်ဖို့အတွက် အညစ်အကြေးတွေကိုပါ စုဆောင်းနိုင်တယ်။</p> <p>​တစ်ချက်ခုတ် နှစ်ချက်ပြတ်ပဲ။</p> <p>​ရက်ဒ် တဖြည်းဖြည်း မောလာတာကို ကြည့်ပြီး လင်းန်က ကျောက်တုံးပေါ်ကနေ ခုန်ဆင်းကာ ဦးချိုလေးကို သူ့ဆီ ကမ်းပေးလိုက်တယ်။</p> <p>​"ခဏနားလိုက်၊ အခု ငါလုပ်မယ်"</p> <p>​လင်းန်က သံပေါက်ဆိန်ကို ယူပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် စတင် လွှဲခုတ်တော့တယ်။</p> <p>​[စုဆောင်းခြင်း အတွေ့အကြုံ တစ်မှတ် တိုးလာပါသည်]</p> <p>​[စုဆောင်းခြင်း အတွေ့အကြုံ တစ်မှတ် တိုးလာပါသည်]</p> <p>​...</p> <p>​ရက်ဒ်က မနားတမ်း အလုပ်လုပ်နေပေမဲ့ ကျွမ်းကျင်မှု အဆင့်တက်ဖို့ လင်းန်ကလည်း အတွေ့အကြုံတွေ ရယူဖို့ လိုအပ်သေးတယ်လေ။</p> <p>​[စုဆောင်းခြင်း] အတွေ့အကြုံကို တိုးစေရင်း သစ်ခုတ်တဲ့ အရှိန်ကို မြှင့်တင်လိုက်တယ်။</p> <p>​တစ်နေ့လုံး ထင်းရှူးပင်တွေ ခုတ်ပြီးတဲ့နောက် သစ်သားအိမ် ဘေးမှာ သစ်လုံး အလုံးလေးဆယ် ငါးဆယ်နီးပါးလောက် စုပုံနေပြီ။</p> <p>​သေချာတာပေါ့၊ ဒီသစ်လုံးတွေက ခုတ်ချလိုက်တဲ့ ထင်းရှူးပင် တစ်ပင်ချင်းစီကို တစ်ဝက်စီ ပိုင်းဖြတ်ထားတာ ဖြစ်တယ်။</p> <p>​ဒီသစ်လုံးတွေနဲ့ဆိုရင် နောက်နေ့ မနက်စောစောမှာ ရိုးရှင်းတဲ့ အိမ်အသစ် တစ်လုံး စတင် တည်ဆောက်လို့ ရပြီ။</p> <p>​</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၂၇ ) ပြီးဆုံး.</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save