Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၂၉ )</h2> <h2 style="text-align: center;">ပဲနိ နှစ်ရာ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​လက်ခ်စ် ဒီသစ်သားအိမ်လေးကို ရောက်နေတာ လေးရက် ရှိသွားပြီ။</p> <p>​ဒီလေးရက်အတွင်း အရှင်သခင် လင်းန် ခိုင်းတဲ့ အလုပ်ကြမ်းတွေကို သူ လုပ်နေခဲ့တယ်။</p> <p>​လယ်လုပ်တာ၊ သစ်သားအိမ် ဆောက်တာ၊ ချက်ပြုတ်တာ၊ တောယုန်နဲ့ မြစ်ငါးတွေ သွားသိမ်းတာတွေကို ကူညီပေးခဲ့တယ်။</p> <p>​သူ လုပ်နိုင်သလို သေချာလည်း လုပ်ခဲ့တယ်။</p> <p>​အရှင်သခင် လင်းန်ကလည်း ကတိတည်ပါတယ်။ သူ့ကို အငတ်မထားခဲ့ဘူးလေ။</p> <p>​တစ်နေ့ သုံးနပ်စားရတဲ့အပြင် အဲဒီအထဲမှာ အသားတွေပါတဲ့ မုယောစပါး ဆန်ပြုတ်ပျစ်ပျစ်တွေကိုပါ ဗိုက်ဝအောင် စားခဲ့ရတာ။</p> <p>​ငယ်ငယ်ကတည်းက ဒီလို ကောင်းမွန်တဲ့ ဘဝမျိုး သူမရခဲ့ဖူးဘူး။</p> <p>​ဒါပေမဲ့ လက်ခ်စ်က ယမကာချက်လုပ်သူလေ၊ သူ အလုပ်ချင်ဆုံးက ယမကာ ချက်ဖို့ပဲ။</p> <p>​ယမကာ ချက်လုပ်ခြင်းကမှ သူ့ရဲ့ တကယ့်တန်ဖိုးကို ပြသနိုင်မှာ။</p> <p>​အကြမ်းဖျင်း ရက်လုပ်ထားတဲ့ အညိုရောင် လီနင်ဝတ်ရုံနဲ့ သိုးမွေးကြမ်း အတွင်းခံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အညိုရောင် ဆံပင်ရှည်၊ မုတ်ဆိတ်မွေး စုတ်ဖွားနဲ့ သူ့ရှေ့က လူကို လင်းန်က ကြည့်လိုက်တယ်။</p> <p>​လင်းန်က လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်တယ်။ "လက်ခ်စ်၊ မင်းကို ငါက ယမကာချက်လုပ်သူ အဖြစ်ပဲ အမြဲ သဘောထားတာပါ။ ဒါပေမဲ့ မင်းမြင်တဲ့အတိုင်းပဲ ငါ့နယ်မြေက ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ဖို့ လိုအပ်နေပြီး လူအင်အားလည်း လိုနေတယ်လေ"</p> <p>​လက်ခ်စ်ရဲ့ ရင်ထဲမှာ ရှင်းပြလို့မရတဲ့ နွေးထွေးမှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး အရင်က ရှိခဲ့တဲ့ နည်းပါးလှတဲ့ မကျေနပ်ချက်လေးတွေ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။</p> <p>​လက်ခ်စ်ရဲ့ သစ္စာစောင့်သိမှု ပြန်တက်လာတာကို လင်းန် သတိထားမိလိုက်တယ်။</p> <p>​လင်းန်က ဆက်ပြောတယ်။ "ဘီယာ စချက်ဖို့ မင်းအတွက် ယမကာ ချက်လုပ်ရုံ တစ်ရုံ ဆောက်ပေးမယ်ဆိုရင် ငါ ဘာတွေ ပြင်ဆင်ပေးဖို့ လိုမလဲ"</p> <p>​လက်ခ်စ်က ဘာမှ တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ချက်ချင်း ပြန်ဖြေတယ်။ "ပထမဆုံး အရည်အသွေးကောင်းတဲ့ ရေ လိုပါတယ်။ စမ်းရေဆိုရင် အကောင်းဆုံးပဲ၊ မရှိရင်လည်း မြစ်ရေ သုံးလို့ရပါတယ်။ ဒီရက်ပိုင်း ကျွန်တော် သတိထားကြည့်မိသလောက် မြစ်ရေက ကြည်လင်သန့်ရှင်းလို့ သုံးလို့ရပါတယ်"</p> <p>​"ဒုတိယကတော့ မုယောစပါးနဲ့ တခြား ကုန်ကြမ်းတွေ သိမ်းဖို့ ခြောက်သွေ့ပြီး လေဝင်လေထွက်ကောင်းတဲ့ သိုလှောင်ခန်း လိုပါတယ်။ ဆိုလိုတာက ဂိုဒေါင်ပေါ့"</p> <p>​"ပြီးတော့ ယမကာချက် ကိရိယာတွေပါ။ မောလ်ကြိတ်စက် လိုတယ်၊ ဆိုလိုတာက ကျောက်ဆုံပေါ့။ ပြီးတော့ မွှေအိုး၊ စိမ်ကန်၊ အချဉ်ဖောက်ကန်တွေ လိုတယ်။ သတ္တုနဲ့လုပ်တာ အကောင်းဆုံးပဲ၊ သံမရှိရင် သစ်သားစည်ပိုင်းတွေနဲ့ အစားထိုးလို့ ရပါတယ်။ ပြီးတော့ ပြုတ်အိုးနဲ့ ဘီယာ အချဉ်ဖောက်ဖို့ အခန်း တစ်ခန်းလည်း လိုတယ်"</p> <p>​"အရှင်သခင် လင်းန်၊ နောက်ဆုံး အနေနဲ့ကတော့... ကျွန်တော် တပည့်တစ်ယောက် လိုလိမ့်မယ်"</p> <p>​အဆင့် ၃ ယမကာချက်လုပ်သူ ပီပီ လက်ခ်စ်က သူ့လိုအပ်ချက်တွေကို အရမ်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ရှင်းပြနိုင်တယ်။</p> <p>​ဒါပေမဲ့ ယမကာ ချက်လုပ်ရုံ ဆောက်ဖို့က အခက်အခဲ တချို့ ရှိနေတယ်ဆိုတာကို လင်းန် သဘောပေါက်လိုက်တယ်။</p> <p>​ဂိုဒေါင် ဒါမှမဟုတ် အချဉ်ဖောက်တဲ့ အခန်းဆိုတာက လေနဲ့ မိုးကို ကာကွယ်နိုင်တဲ့ သစ်သားအိမ် နှစ်လုံး ဆောက်လိုက်ရုံနဲ့ ရနိုင်တယ်။</p> <p>​ဒါပေမဲ့ မွှေအိုးရော ပြုတ်အိုးအတွက်ပါ သံအိုးတွေ လိုအပ်တယ်။</p> <p>​အခုလောလောဆယ် လင်းန် အလိုအပ်ဆုံးက သံပဲလေ။</p> <p>​ဒါပေမဲ့လည်း ဘီယာချက်ဖို့ ယမကာ ချက်လုပ်ရုံ တစ်ရုံ ဆောက်ကို ဆောက်ရမယ်လို့ လင်းန် ခံစားနေရဆဲပဲ။</p> <p>​ငါးခြောက်တွေ လုပ်ပြီး သွားရောင်းရင် ပဲနိ တချို့ ရနိုင်တယ်။</p> <p>​ဒါပေမဲ့ ဆားနယ်မထားရင် ငါးခြောက်ရဲ့ သက်တမ်းက အရမ်းတိုလွန်းတယ်။</p> <p>​အဓိက ပြဿနာက ငါးခြောက်ဈေးက နိမ့်နေတာပဲ။</p> <p>​ငါးခြောက် နှစ်ပေါင်ကိုမှ တစ်ပဲနိ ဆိုတာ အများဆုံးပဲ။</p> <p>​သာမန် လွတ်လပ်တဲ့ နိုင်ငံသား တစ်ယောက်ရဲ့ တစ်နေ့ လုပ်အားခက တစ်ပဲနိပဲ ရှိတာ။</p> <p>​လက်မှုပညာသည်တွေက နှစ်ပဲနိ သုံးပဲနိနဲ့ နည်းနည်းပိုရကြတယ်။</p> <p>​ဒါပေမဲ့ သူတို့က ထမင်းဝအောင်စားဖို့တောင် ခက်ခဲနေတာ အသားဝယ်စားဖို့ဆိုတာ ဝေလာဝေးပေါ့။</p> <p>​သက်တမ်းတိုတော့ အနီးအနားက ရွာတွေကိုပဲ ရောင်းလို့ရပြီး နောက်ဆုံးကျရင် ဈေးကွက်က ပြည့်နှက်သွားမှာပဲ။</p> <p>​ပိုက်ဆံရှာဖို့ လမ်းကြောင်းသစ်တွေ ရှာဖွေရမယ်။</p> <p>​ဘီယာချက်တာက လောလောဆယ် လင်းန် စဉ်းစားလို့ရသမျှထဲမှာ အလွယ်ကူဆုံးနဲ့ ဖြစ်နိုင်ခြေ အရှိဆုံး နည်းလမ်းပဲ။</p> <p>​လင်းန်က ပြောလိုက်တယ်။ "သိုလှောင်ရုံနဲ့ အချဉ်ဖောက်ခန်းကို အရင် ဆောက်ထားလို့ ရတယ်။ မွှေအိုးနဲ့ ပြုတ်အိုးအတွက်ကတော့ နောက်တစ်ခေါက် ကင့်ရွာမှာ ငါးခြောက်သွားရောင်းပြီးမှ ဝယ်ရမှာပေါ့"</p> <p>​လက်ခ်စ်က အံ့သြဝမ်းသာစွာနဲ့ "သေချာပေါက် ရတာပေါ့ အရှင်သခင် လင်းန်" လို့ ပြန်ဖြေတယ်။</p> <p>​အရှင်သခင် လင်းန်က ယမကာ ချက်လုပ်ရုံ စဆောက်ဖို့ ဆန္ဒရှိနေသရွေ့ အရာအားလုံးက ရှေ့ဆက်လို့ ရပြီလေ။</p> <p>​ဒီစကားပြောပြီးနောက် လက်ခ်စ်က နေ့တိုင်း တောယုန်နဲ့ မြစ်ငါးတွေ သွားသိမ်းတဲ့ နေရာမှာ ပိုပြီး ကြိုးစားလာတယ်။</p> <p>​ဖိအားပေးတာက လူတွေကို အလုပ်လုပ်အောင် ခိုင်းနိုင်ပေမဲ့ စစ်မှန်တဲ့ သစ္စာရှိမှုကိုတော့ ဘယ်တော့မှ မရနိုင်ဘူးလေ။</p> <p>​...</p> <p>​လင်းန် သစ်သားအိမ်ထဲကနေ ထွက်လာပြီး ရက်ဒ်နဲ့ ကွီစီတို့ကို သွားရှာတယ်။</p> <p>​သံပေါက်ပြားတွေ၊ ကြက်ခြေခတ် ပေါက်ချွန်းတွေနဲ့ တူးဆွပြီး ကွီစီက ထမ်းပိုးနဲ့ မြေကြီးတွေ သယ်ကူပေးတဲ့အတွက်။</p> <p>​ရက်ဒ်က အလျား တစ်မီတာခွဲ၊ အနံ တစ်မီတာခွဲနဲ့ အနက် နှစ်မီတာရှိတဲ့ တွင်းတစ်တွင်းကို တူးပြီးသွားပြီ။</p> <p>​အိမ်သာက လူလေးယောက် သုံးဖို့ပဲလေ။ လောလောဆယ်တော့ ဒီလောက်ဆို လုံလောက်ပါပြီ။</p> <p>​အာကေးဒီးယားမြစ်နဲ့လည်း အဝေးကြီးမှာ ရှိတာမို့ သောက်သုံးရေ အရင်းအမြစ်ကို ညစ်ညမ်းသွားမှာ ပူစရာမလိုဘူး။</p> <p>​လင်းန်က ရက်ဒ်ကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။ "တွင်းပတ်လည်မှာ သစ်သားတိုင်တွေ ရိုက်သွင်းပြီး ဘေးကမြေသားကို ခိုင်ခံ့အောင် လုပ်ရမယ်၊ ပြီးတော့ သံလွှနဲ့ ပျဉ်ပြားတွေ လွှတိုက်ပြီး အပေါ်ကနေ ဖုံးရမယ်"</p> <p>​"အိမ်သာသုံးနေတုန်း မြေကြီးပြိုကျပြီး အထဲပြုတ်ကျသွားတာမျိုး ငါမဖြစ်ချင်ဘူး"</p> <p>​ရက်ဒ် ခဏလောက် စဉ်းစားလိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။ "နားလည်ပါပြီ အရှင်သခင် လင်းန်"</p> <p>​အစီအစဉ်ထဲက ဒုတိယမြောက် သစ်သားအိမ်လည်း ပြီးသွားပြီ၊ အိမ်သာလည်း ဆောက်ပြီးသွားပြီ။</p> <p>​လင်းန်က လာမယ့် ဘီယာချက်ဖို့အတွက် အာကေးဒီးယားမြစ်နဲ့ မီတာအနည်းငယ် အကွာမှာ သစ်သားအိမ် နှစ်လုံးတောင် ဆောက်ထားလိုက်သေးတယ်။</p> <p>​လင်းန်ရဲ့ သစ်သားအိမ်ထဲမှာတော့ နံရံတွေပေါ်မှာ အာကေးဒီးယားမြစ်ထဲက ငါးခြောက်တွေ အပြည့် ချိတ်ဆွဲထားတယ်။</p> <p>​သိပ်သိပ်သည်းသည်း ချိတ်ဆွဲထားတဲ့ အသေကောင်တွေလို ဖြစ်နေတဲ့ မျက်နှာကြက်ကို ကြည့်ရင်း သူ့နှုတ်ခမ်းတွေ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားတယ်။</p> <p>​အပေါ်မှာ ချိတ်ထားတဲ့ ငါးခြောက်တွေက ပေါင် သုံးလေးရာ နီးပါးလောက် ရှိနေပြီ။</p> <p>​ဒါက လင်းန်ရဲ့ သစ်သားအိမ် တစ်လုံးတည်းမှာတင်နော်။</p> <p>​ထပ်ချိတ်စရာ နေရာမရှိတော့လို့ ခေါင်မိုး ကျိုးကျမှာစိုးတာနဲ့ ဘေးက သစ်သားအိမ် ခေါင်မိုးမှာပါ ငါးခြောက် ပေါင်သုံးလေးဆယ်လောက် သွားချိတ်ထားရတယ်။</p> <p>​အားလုံးပေါင်းလိုက်ရင် ငါးခြောက် ပေါင် သုံးလေးရာလောက် ရှိနေပြီ။</p> <p>​နေ့တိုင်း ငါးခြောက် အထွက်နှုန်းက ပေါင်နှစ်ဆယ် သုံးဆယ်လောက် ပိုထွက်မလာဘူးဆိုရင် အာကေးဒီးယားမြစ်ထဲက ငါးတွေက အရမ်းကို ပေါများလွန်းတယ်လို့ လင်းန် ထင်မိမှာပဲ။</p> <p>​နောက်ဆုံးတော့ လင်းန် ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။</p> <p>​ငါးခြောက်ရောင်းဖို့ ကင့်ရွာကို သွားမယ်။</p> <p>​မိုးမလင်းသေးဘူး။</p> <p>​လင်းန်တို့ လူလေးယောက် ထမ်းပိုးတွေ ကိုယ်စီထမ်းပြီး သစ်သားအိမ်လေးထဲကနေ ကင့်ရွာဆီကို ထွက်လာခဲ့ကြတယ်။</p> <p>​အရင်က အတွေ့အကြုံ ရှိထားတော့ ဒီတစ်ခေါက် ကင့်ရွာကို သွားရတာ ပိုပြီး အကျွမ်းတဝင် ရှိနေတယ်။</p> <p>​ကောင်းကင် စလင်းလာတာနဲ့ လင်းန်တို့ လေးယောက် ကင့်ရွာကို ရောက်သွားကြတယ်။</p> <p>​လမ်းဘေး မြေကွက်လပ်မှာ ငါးခြောက်တွေ အပြည့်ပါတဲ့ ခြင်းတောင်း လေးလုံးကို ချထားလိုက်ပြီး ကွီစီက အလိုလိုပဲ စတင် ဈေးခေါ်တော့တယ်။</p> <p>​"ငါးခြောက်... ငါးခြောက်... အရသာရှိတဲ့ ငါးခြောက်တွေ ရမယ်။ အငန်ဓာတ်လေး ကွက်တိပဲ၊ ထမင်းနဲ့စားစား၊ အမြည်းပဲလုပ်လုပ် အဆင်ပြေတယ်နော်"</p> <p>​"လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ငါးခြောက်တွေပါ။ အပြင်ဘက်က ကြွပ်ရွပြီး အထဲမှာ နူးညံ့နေတာပဲ၊ မွှေးနေတာပဲ လာမြည်းကြည့်ကြပါဦး"</p> <p>​"..."</p> <p>​အသံက သဘာဝကျပြီး ဟန်ဆောင်မှု ကင်းကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရှိတယ်။</p> <p>​ရက်ဒ်ရဲ့ အသံကို ကြားတော့ လင်းန် မနေနိုင်ဘဲ ခေါင်းယမ်းလိုက်မိတယ်။</p> <p>​"ငါး... ငါးခြောက်... လာဝယ်ကြပါ... ဟုတ်ကဲ့"</p> <p>​စကားလုံးတွေက တထစ်ထစ်နဲ့၊ လည်ပင်းမှာ အရိုးစူးနေသလိုပဲ။</p> <p>​လက်ခ်စ်ရဲ့ ဈေးခေါ်သံတွေက ရက်ဒ်ထက် အများကြီး ပိုပြီး သဘာဝကျတယ်။</p> <p>​"ငါးခြောက် ဝယ်ကြပါ၊ လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ငါးခြောက်တွေ၊ စားလေ ကြိုက်လေပဲနော်"</p> <p>​ဒီလို ဈေးခေါ်သံတွေကြားမှာ ဖြတ်သွားတဲ့ ရွာသား တချို့ ဝိုင်းအုံလာကြတယ်။</p> <p>​တစ်ပဲနိနဲ့ ငါး နှစ်ပေါင် ရမယ်ဆိုတာ သိလိုက်ရတော့ သူတို့ မျက်လုံးတွေ တောက်ပသွားပြီး အနားကို ကပ်လာကြတယ်။</p> <p>​ရင်းနှီးနေတဲ့ ပုံရိပ်တစ်ခု လင်းန်ရဲ့ မြင်ကွင်းထဲ ဝင်လာတယ်။</p> <p>​သိုးမွေးဦးထုပ် ဆောင်းထားတဲ့ ခပ်ဝဝ အမျိုးသမီး တစ်ယောက် လျှောက်လာတယ်။</p> <p>​ပြီးခဲ့တဲ့ အခေါက် ကင့်ရွာကို လာတုန်းက သူမက ဒုတိယမြောက် ငါးခြောက် ဝယ်သွားတဲ့သူလေ။</p> <p>​အဲဒီအမျိုးသမီး အလောတကြီး လျှောက်လာတာကို မြင်တော့ လင်းန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိတယ်။</p> <p>​ပြဿနာ လာရှာတာများလား။</p> <p>​ပြဿနာရှာလို့ ရွာကို အုပ်ချုပ်တဲ့ အိမ်တော်သခင် ရောက်လာရင်တော့ ဒုက္ခပဲ။</p> <p>​လင်းန်က ဒီအိမ်တော်သခင်ရဲ့ ရွာသား မဟုတ်ဘူးလေ။ အန္တရာယ် အကြီးကြီးကို စွန့်ပြီး ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ဝင်လာခဲ့တာ။</p> <p>​ဒါပေမဲ့ ရွေးချယ်စရာ မရှိဘူးလေ။ လောလောဆယ် လက်နဲ့ လုပ်လို့မရတဲ့ ပစ္စည်းတချို့ကို ရဖို့ အန္တရာယ် စွန့်ရမှာပဲ။</p> <p>​ခပ်ဝဝ အမျိုးသမီးက ခြင်းတောင်းတွေနား ရောက်လာပြီး ဝမ်းသာအားရနဲ့ "နင်တို့ နောက်ဆုံးတော့ ငါးခြောက် လာရောင်းပြန်ပြီပေါ့။ အရင်တစ်ခေါက်က နင်တို့ ငါးခြောက်ကို ငါ့ယောက်ျားနဲ့ ကလေးတွေက အရမ်းကြိုက်သွားတာ၊ တစ်ချိန်လုံး အဲဒီအကြောင်းချည်းပဲ ပြောနေကြတာ။ ငါ့ကို ထပ်သွားဝယ်ခိုင်းနေတာ" လို့ ပြောလိုက်တယ်။</p> <p>​"ဒီမှာ ငါးပဲနိ၊ ငါ ဆယ်ပေါင် ယူမယ်"</p> <p>​ခပ်ဝဝ အမျိုးသမီး ကမ်းပေးတဲ့ ပဲနိကို မြင်တော့ ကွီစီက လှမ်းယူလိုက်တယ်။</p> <p>​"ရတာပေါ့ အစ်မကြီး၊ ဆယ်ပေါင်စာ စိတ်ကြိုက် ရွေးယူလို့ ရပါတယ်နော်"</p> <p>​ဖြတ်သွားတဲ့ ရွာသားတွေက ဒီမြင်ကွင်းကို ဆန်းဆန်းပြားပြား ကြည့်ပြီး ဝိုင်းအုံလာကြတယ်။</p> <p>​လူခေါ်ပွဲစားတွေ။ လူခေါ်ပွဲစားတွေ ရှိနေတယ်။</p> <p>​ဒီခပ်ဝဝ အမျိုးသမီးက ငှားထားတဲ့ လူခေါ်ပွဲစားများလား။</p> <p>​လင်းန် အံ့သြသွားတယ်။ အဓိက အချက်က သူ ကြော်ငြာဖို့ ဘယ်သူ့ကိုမှ မငှားထားဘူးလေ။</p> <p>​ငါးခြောက် ဝယ်ချင်ဇောနဲ့ စိတ်အားထက်သန်နေတဲ့ ရွာသားတွေကို ကြည့်ရင်း လင်းန် အနည်းငယ် သဘောကျသွားတယ်။</p> <p>​ဒါက လူခေါ်ပွဲစားရဲ့ စွမ်းအားပဲလား။</p> <p>​သေချာ ပြန်စဉ်းစားကြည့်တော့လည်း ဒါက သာမန်ပါပဲလို့ လင်းန် ခံစားလိုက်ရတယ်။</p> <p>​ဒီလူတွေက အရင်က ကြော်ငြာတွေနဲ့ အဆက်မပြတ် ဗုံးကြဲခံရတာမျိုး မကြုံဖူးတော့ တကယ်ကို ရိုးအလွန်းတာပေါ့။</p> <p>​...</p> <p>​ခြင်းတောင်းထဲက ငါးခြောက်တွေ တဖြည်းဖြည်း လျော့နည်းလာတယ်။</p> <p>​ရွာဈေးကို လာတဲ့လူ သိပ်မများလှဘူး။</p> <p>​ရွာသားတွေက အဝင်အထွက် ရှိနေပြီး တချို့ပြန်သွားရင် တချို့က အစားထိုး ရောက်လာကြတယ်။</p> <p>​မွန်းလွဲပိုင်း ရောက်တော့ ခြင်းတောင်းတွေ အကုန် ဟာသွားတဲ့အခါ ကွီစီက အော်ပြောလိုက်တယ်။</p> <p>​"အရှင်သခင်၊ ကျွန်မတို့ ငါးခြောက်တွေ အကုန် ရောင်းကုန်သွားပြီ။ အားလုံးပေါင်း ပဲနိ နှစ်ရာ ရတယ်"</p> <p>​လင်းန်က လှမ်းမယူဘဲ တစ်ချက်လောက် လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။</p> <p>​ခြင်းတောင်း အောက်ခြေက အဝတ်အိတ်တွေထဲမှာ ပဲနိတွေ အပုံလိုက်လေးတွေ ဖြစ်နေတာကို မြင်တော့ လင်းန်က ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။</p> <p>​ကြည့်ရတာ အနီးအနားရွာက ရွာသားတွေက ငါးခြောက် စားရတာကို တော်တော်လေး နှစ်သက်ပုံရတယ်။</p> <p>​</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၂၉ ) ပြီးဆုံး.</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save