Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၃၀ )</h2> <h2 style="text-align: center;"> ထွန်နွားများ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>​ပဲနိ နှစ်ရာ။</p> <p>​ရွှေဒင်္ဂါး တစ်ပေါင်က ရှီလင် နှစ်ဆယ်နဲ့ ညီမျှပြီး၊ တစ်ရှီလင်က ဆယ့်နှစ်ပဲနိနဲ့ ညီမျှတယ်။</p> <p>​ဒီရွာသားတွေအတွက်တော့ ဒါက ပမာဏ အများကြီးပဲ။ သာမန် မိသားစု တစ်စုရဲ့ လအတော်ကြာ ဝင်ငွေနဲ့ ညီမျှတယ်လေ။</p> <p>​ဒီလောက်များတဲ့ ပိုက်ဆံကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတဲ့ ကွီစီခမျာ အသက်ရှူသံတွေတောင် နည်းနည်း ပြင်းလာတယ်။</p> <p>​လင်းန်က "သွားကြစို့၊ မင်းတို့ကို လိုအပ်တဲ့ ပစ္စည်းတွေ သွားဝယ်ပေးမယ်" လို့ ပြောလိုက်တယ်။</p> <p>​ကွီစီ၊ ရက်ဒ်နဲ့ လက်ခ်စ်တို့က လင်းန်နောက်ကနေ အမြန်လိုက်သွားကြတယ်။</p> <p>​ပဲနိ နှစ်ရာဆိုတာ လင်းန် လိုချင်တဲ့ ပစ္စည်းအများကြီး ဝယ်ဖို့ လုံလောက်တယ်လေ။</p> <p>​ကင့်ရွာထဲမှာ လမ်းလျှောက်သွားရင်းနဲ့ပေါ့။</p> <p>​လင်းန်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပေမဲ့ လိုက်ရှာကြည့်ပြီးတဲ့နောက်မှာတောင် နွားရောင်းတဲ့ ရွာသားကို မတွေ့ရဘူး။</p> <p>​လွတ်လပ်တဲ့ နိုင်ငံသားတွေဆီမှာ ထွန်နွား ရှိနေတာက ဆန်းတော့ မဆန်းပေမဲ့ အများကြီး ရှိမနေတာတော့ သေချာတယ်။</p> <p>​သူတို့က အိမ်တော်သခင်ရဲ့ ငှားရမ်းမှုကို ခံရပြီး လယ်ယာအလုပ်တွေ ကူလုပ်ပေးသလို အပိုဝင်ငွေအတွက် အိမ်တော်သခင်ရဲ့ မြေကိုလည်း ငှားရမ်း လုပ်ကိုင်ကြတာကိုး။</p> <p>​ရုတ်တရက် လင်းန်ရဲ့ မျက်လုံးတွေ တောက်ပသွားတယ်။</p> <p>​သစ်သားအိမ် တစ်လုံးရဲ့ ဘေးမှာ တုတ်ခိုင်တဲ့ အညိုရောင် နွားကြီး တစ်ကောင် မြေကြီးပေါ် ဒူးထောက်နေပြီး လူလတ်ပိုင်းအရွယ် လူကြီးတစ်ယောက်က ဘေးမှာ ထိုင်နေတယ်။</p> <p>​လင်းန်က ရဲရဲဝံ့ဝံ့ပဲ ရှေ့ကို လျှောက်သွားလိုက်ရာ အနားရောက်တော့ လူလတ်ပိုင်း လူကြီးက မတ်တတ်ရပ်လာတယ်။</p> <p>​လင်းန်နောက်က လိမ္မာရေးခြားရှိတဲ့ အစေခံ သုံးယောက်ကို ကြည့်ပြီး အဲဒီလူကြီးက ရိုရိုသေသေနဲ့ "သခင်လေး၊ နွားလာဝယ်တာလား ခင်ဗျ" လို့ မေးလိုက်တယ်။</p> <p>​လင်းန်က ဘာမှပြန်မပြောဘဲ နွားကိုပဲ လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။</p> <p>​[အရွယ်ရောက်ပြီး နွား] - သန်မာပြီး ကျန်းမာသည်၊ မြေထွန်ရန်၊ ကုန်ပစ္စည်းများ သယ်ယူရန် စသည်တို့အတွက် အသုံးပြုနိုင်သည်။</p> <p>​လင်းန်က "ဒီနွားကို ဘယ်လောက်နဲ့ ရောင်းမှာလဲ" လို့ ပြန်မေးလိုက်တယ်။</p> <p>​စဉ်းစားကြည့်ပြီးနောက် လူလတ်ပိုင်း လူကြီးက "သခင်လေး၊ ရှစ်ရှီလင်တည်းနဲ့ ဒီနွားကို ယူသွားလို့ ရပါပြီ" လို့ ပြောတယ်။</p> <p>​လင်းန်က ချက်ချင်းပဲ ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး "ရှစ်ရှီလင်က အရမ်း ဈေးကြီးလွန်းတယ်၊ မြို့ပေါ်က နွားတွေတောင် ခုနစ်ရှီလင်ပဲ ရှိတာ။ ပြီးတော့ ဒီလို နွားကောင်းတစ်ကောင်ကို ရောင်းရလောက်အောင် နွားက ဖျားနေတာတော့ မဟုတ်ဘူးမလား" လို့ ပြောလိုက်တယ်။</p> <p>​လူလတ်ပိုင်း လူကြီးရဲ့ မျက်နှာ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားပြီး အမြန် ရှင်းပြတယ်။</p> <p>​"သခင်လေးရယ်၊ အဲဒီလိုတော့ မပြောပါနဲ့... ကျွန်တော့်နွားက အရမ်း ကျန်းမာပါတယ်။ သူ့အကူအညီနဲ့တင် ကျွန်တော့် လယ်ယာအလုပ်တွေ အားလုံး အပြီးလုပ်နိုင်ခဲ့တာပါ"</p> <p>​သူ့လေသံက အနည်းငယ် ဝမ်းနည်းသံ ပေါက်သွားပြီး "ကျွန်တော့် ကလေးသာ အပြင်းအထန် ဖျားမနေရင်၊ ပြီးတော့ ဘုရားကျောင်းက ပိုက်ဆံအများကြီး လိုတယ်လို့သာ မပြောရင် ကျွန်တော် ရှာစားနေရတဲ့ ဒီနွားကို ရောင်းချင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး" လို့ ပြောတယ်။</p> <p>​လင်းန်က တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နဲ့ပဲ "ခုနစ်ရှီလင်။ ရောင်းမယ်ဆိုရင် အခုချက်ချင်း ပိုက်ဆံပေးမယ်။ ခင်ဗျား ကလေးအတွက် ဘုရားကျောင်းက ဆရာဝန်ကို ငှားလို့ရတာပေါ့" လို့ ပြောလိုက်တယ်။</p> <p>​လူလတ်ပိုင်း လူကြီးက တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး "ခုနစ်ရှီလင်... ကောင်းပါပြီ သခင်လေး၊ ခုနစ်ရှီလင်နဲ့ပဲ ယူလိုက်ပါတော့" လို့ ပြောတယ်။</p> <p>​လင်းန်က ကွီစီ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ သူမက ချက်ချင်း နားလည်သွားတယ်။</p> <p>​သူမက ပဲနိ ရှစ်ဆယ့်လေးပြား ထုတ်ပြီး လူလတ်ပိုင်း လူကြီးဆီ ကမ်းပေးလိုက်တယ်။</p> <p>​လူလတ်ပိုင်း လူကြီးက သေသေချာချာ ရေတွက်ပြီး မှန်ကန်ကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် နွားကြိုးကို လွှဲပြောင်းပေးလိုက်တယ်။</p> <p>​ရက်ဒ်က အလိုက်တသိနဲ့ လှမ်းယူလိုက်တယ်။</p> <p>​ကင့်ရွာထဲကနေ အနောက်ကို တလည်လည်နဲ့ ထွက်သွားတဲ့ လူလတ်ပိုင်း လူကြီးကို ကြည့်ရင်း။</p> <p>​လင်းန်ရဲ့ စိတ်ခံစားချက်ကတော့ တည်ငြိမ်နေဆဲပဲ။</p> <p>​မိသားစုတိုင်းမှာ ကိုယ်ပိုင် ရုန်းကန်ရမှုတွေ ရှိကြပေမဲ့ အရောင်းအဝယ် ဆိုတာက အရောင်းအဝယ်ပဲလေ။</p> <p>​ဈေးဆစ်နိုင်တဲ့ အချိန်မှာတော့ ဆစ်ရမှာပဲ။</p> <p>​နွားကို ရှေ့ကနေ မောင်းရင်း လင်းန်က ပန်းပဲဖိုဆီ တန်းတန်းမတ်မတ် ဦးဆောင်သွားတယ်။</p> <p>​ကျောက်ပြားပေါ်က သံထည်ပစ္စည်းတွေကို ဟိုကိုင်ဒီကိုင် လုပ်နေတဲ့ ပန်းပဲဆရာက လင်းန် လျှောက်လာတာကို မြင်တော့ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း အပြုံးတွေ ဝေဆာသွားတယ်။</p> <p>​"သခင်လေး၊ ကြိုဆိုပါတယ်။ ဒီတစ်ခေါက် ဘာများ လိုအပ်လို့လဲ ခင်ဗျ"</p> <p>​လင်းန်ရဲ့ အကြည့်က ကျောက်ပြား တစ်ဝိုက်ကို ဝေ့ဝဲရှာဖွေလိုက်တယ်။</p> <p>​နောက်ဆုံးတော့ အနောက်ဘက် မြေကြီးပေါ်မှာ ချထားတဲ့ ပစ္စည်းတွေဆီ အကြည့်ရောက်သွားတယ်။</p> <p>​[ထွန်ပေါ့] - ထွန်တုံး၊ ထွန်သွား စသည်တို့ ပါဝင်ပြီး အပေါ်ယံ မြေဆွရန် အသုံးပြုနိုင်ကာ ထက်မြက်မှု ကန့်သတ်ချက် ရှိသည်။</p> <p>​လင်းန်က ထွန်သည်း တစ်လက် ဝယ်ချင်တာ။</p> <p>​မြေရိုင်းပြင်မှာ ပေါင်းပင်တွေ၊ သစ်ကိုင်းတွေ ထူထပ်နေပြီး အမြစ်တွေ အများကြီးက မြေကြီးထဲ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဝင်နေလို့ ရှင်းလင်းရ ခက်ခဲတယ်။</p> <p>​အဲဒါကြောင့်လည်း လင်းန်က မီးခတ်ကျောက် ဂေါ်ပြားနဲ့ ထွန်ယက်ရတာ အရမ်း ခက်ခဲနေတာပေါ့။</p> <p>​မီးခတ်ကျောက် ဂေါ်ပြားရဲ့ ထက်မြက်မှုနဲ့ အမြစ်တွေ အကုန်လုံးကို တူးထုတ်ဖို့ ကြိုးစားရတာက အချိန်နဲ့ ခွန်အားတွေ အရမ်း ဖြုန်းတီးရာကျတယ်။</p> <p>​အရွယ်ရောက်ပြီး ထွန်နွား တစ်ကောင်က ထွန်သည်းကို ဆွဲမှသာ မြေကြီးထဲက အမြစ်တွေကို ဖြတ်တောက်ပြီး အပေါ်ယံဆီ လှန်တင်ပေးနိုင်မှာလေ။</p> <p>​အမြစ်တွေကို ရှင်းလင်းပေးရုံတင်မကဘူး၊ အောက်ခြေက မြေဆီသြဇာ ကောင်းတဲ့ မြေကြီးတွေကိုပါ အပေါ်ယံဆီ လှန်တင်ပေးနိုင်တယ်။</p> <p>​ဒါပေမဲ့ ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ ပန်းပဲဖိုမှာ ထွန်သည်း မရှိဘူး။</p> <p>​ကာလဒီ အင်ပါယာရဲ့ ဘယ်နေရာမှာမှ ရှိမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ လင်းန် ခံစားမိတယ်။</p> <p>​ဒီကမ္ဘာက လယ်ယာစိုက်ပျိုးရေး နည်းစနစ်တွေက အရမ်းကို ခေတ်နောက်ကျလွန်းတယ်။</p> <p>​ပန်းပဲဆရာက လင်းန်ရဲ့ အကြည့်နောက်ကို လိုက်ကြည့်ပြီး သူ့အပြုံးက ပိုပြီး ပီပြင်လာတယ်။</p> <p>​"သခင်လေး၊ ဒီထွန်ပေါ့ကို ဝယ်ချင်လို့လား"</p> <p>​လင်းန်က "ဈေးတည့်ရင်တော့ စဉ်းစားကြည့်မယ်" လို့ ပြောလိုက်တယ်။</p> <p>​ပန်းပဲဆရာက ဘာမှ တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ "နှစ်ဆယ့်ငါးပဲနိပါ" လို့ ပြန်ဖြေတယ်။</p> <p>​လင်းန် ခဏလောက် စဉ်းစားလိုက်တယ်။</p> <p>​နှစ်ဆယ့်ငါးပဲနိ ဆိုတာ ဈေးမကြီးပါဘူး။</p> <p>​လင်းန်ရဲ့ အကြည့်က ကျောက်ပြားကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး "ထွန်ပေါ့ရယ်၊ စည်ပိုင်းခွေ ဆယ်ခွေရယ်၊ ပြီးတော့ သံမှို နှစ်ပေါင်ရယ် အားလုံးပေါင်း နှစ်ဆယ့်ငါးပဲနိ" လို့ ပြောလိုက်တယ်။</p> <p>​ပန်းပဲဆရာက အနည်းငယ် စိုးရိမ်သွားပြီး "သခင်လေးရယ်၊ အပိုဆောင်းတာ အရမ်းများလွန်းပါတယ်... အလွန်ဆုံး စည်ပိုင်းခွေ ငါးခွေနဲ့ သံမှို နှစ်ပေါင်ပဲ ရပါမယ်" လို့ ပြောတယ်။</p> <p>​လင်းန်က ဘာမှ တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ "ကောင်းပြီလေ" လို့ ပြန်ဖြေတယ်။</p> <p>​ပန်းပဲဆရာက အပိုပစ္စည်းတွေ မထည့်ပေးရင်တောင် လင်းန်က ထွန်ပေါ့ကို ဝယ်ဖို့ နှစ်ဆယ့်ငါးပဲနိ သုံးမှာပါပဲ။</p> <p>​ပန်းပဲဆရာက ဝမ်းသာအားရနဲ့ ထွန်ပေါ့ကို တွန်းထုတ်ပေးတယ်။</p> <p>​ထွန်ပေါ့က သိပ်မလေးသလို ထွန်တုံး ပါတဲ့အတွက် တိုက်ရိုက် တွန်းသွားလို့ရတာကြောင့် အချိန်နဲ့ လူအင်အား သက်သာစေတယ်။</p> <p>​လင်းန်က လက်ခ်စ်ရဲ့ တောင်းဆိုချက်ကို သတိရသွားပြီး "သံအိုးတွေရော ရှိလား။ ငါ သံအိုး နှစ်လုံး လိုချင်လို့" လို့ မေးလိုက်တယ်။</p> <p>​ပန်းပဲဆရာက စိတ်မကောင်းစွာနဲ့ "တောင်းပန်ပါတယ် သခင်လေး၊ ဒီမှာက လယ်ယာသုံး ကိရိယာတွေပဲ ရှိတာပါ" လို့ ပြောတယ်။</p> <p>​လင်းန် ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။</p> <p>​ရွာက ရွာသား အများစုက မြေအိုးမြေခွက်တွေကိုပဲ သုံးနေကြတုန်းဆိုတော့ ပန်းပဲဖိုမှာ သံအိုး မရောင်းတာက ပုံမှန်ပါပဲ။</p> <p>​စည်ပိုင်းခွေတွေနဲ့ သံမှိုတွေကို ထမ်းပိုးဗန်းထဲ ထည့်၊ ပဲနိတွေ ရှင်းပေးပြီးနောက် လင်းန်တို့အဖွဲ့ ပန်းပဲဖိုကနေ ထွက်လာခဲ့ကြတယ်။</p> <p>​သစ်သားအိမ် အနည်းငယ်ကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် မီးခိုးရောင် ဝတ်ရုံဝတ် လူငယ်တစ်ယောက် လင်းန်ရဲ့ မြင်ကွင်းထဲ ဝင်လာတယ်။</p> <p>​တခြား လွတ်လပ်တဲ့ နိုင်ငံသားတွေနဲ့ မတူဘဲ လူငယ်ရဲ့ ဝတ်ရုံမှာ ချည်ထိုး အနားသတ်တွေနဲ့ အလှဆင်ထားတာတွေ ပါရှိတယ်။</p> <p>​[ဂျော့ချ် ဒေါလ်တန်] - ကုန်သွယ်ခြင်း အဆင့် ၃၊ စကားပြောစွမ်းရည် အဆင့် ၂၊ စေ့စပ်ညှိနှိုင်းခြင်း အဆင့် ၂။</p> <p>​လူငယ်ရဲ့ ခေါင်းပေါ်က စာသားကို ကြည့်ပြီး လင်းန် မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိတယ်။</p> <p>​ကုန်သွယ်ခြင်း အဆင့် ၃ တဲ့။</p> <p>​ဒါ ကုန်သည်ပဲ။</p> <p>​ဂျော့ချ် ဒေါလ်တန်ရဲ့ ရှေ့မှာ ပစ္စည်းတွေကို အတန်းလိုက် ခင်းကျင်းပြသထားတယ်။</p> <p>​လင်းန်က ရှေ့ကို လျှောက်သွားလိုက်တယ်။</p> <p>​လင်းန်က အစေခံ သုံးယောက်နဲ့ လျှောက်လာတာကို မြင်တော့ ဂျော့ချ် မတ်တတ်ရပ်လိုက်တယ်။</p> <p>​သူက ရိုးသားတဲ့ အပြုံးတစ်ခုကို ပြသပြီး "သခင်လေး၊ တစ်ခုခု ဝယ်ချင်လို့လား ခင်ဗျ။ စိတ်ကြိုက် ကြည့်ရှုနိုင်ပါတယ်နော်" လို့ ပြောတယ်။</p> <p>​လင်းန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ့အကြည့်က မြေကြီးပေါ်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်တယ်။</p> <p>​[ဆား] - ပင်လယ်ဆား၊ ချက်ပြုတ်ရန်၊ ကြာရှည်ခံအောင် သိမ်းဆည်းရန် စသည်တို့အတွက် အသုံးပြုနိုင်သည်။</p> <p>​[ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်အိတ်] - ငရုတ်ကောင်း၊ သစ်ကြံပိုးခေါက်၊ လေးညှင်းပွင့် စသည်တို့ ပါဝင်ပြီး ချက်ပြုတ်ရန် စသည်တို့အတွက် အသုံးပြုနိုင်သည်။</p> <p>​[စားပွဲတင် ပန်းကန်ခွက်ယောက်] - ကြွေထည်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး စားသောက်ရန် စသည်တို့အတွက် အသုံးပြုနိုင်သည်။</p> <p>​လီနင်စပေါ်မှာ ပစ္စည်းအမျိုးမျိုး ခင်းကျင်းထားပြီး တချို့က လင်းန် လိုချင်ပေမဲ့ မရှိမဖြစ်တော့ မဟုတ်ဘူး။</p> <p>​ရုတ်တရက်။</p> <p>​လင်းန်က အနောက်ကနေ ခပ်ဖွဖွ တွန်းလိုက်သလို ခံစားရလို့ လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။</p> <p>​လက်ခ်စ်က သူ့ကို မျက်စိမျက်နှာ ပျက်ပြနေတာ တွေ့လိုက်ရတယ်။</p> <p>​လင်းန်က လက်ခ်စ်ရဲ့ အကြည့်နောက်ကို လိုက်ကြည့်လိုက်တော့ ကုန်သည် ဂျော့ချ်ရဲ့ ဘေးမှာ ချထားတဲ့ သံအိုးကြီး နှစ်လုံးကို တွေ့လိုက်ရတယ်။</p> <p>​[သံအိုး] - အညစ်အကြေး အနည်းငယ် ပါဝင်ပြီး မျက်နှာပြင် အနည်းငယ် ကြမ်းတမ်းသည်၊ ယမကာ ချက်ရန်၊ ဆေးဆိုးရန်၊ အဂ္ဂိရတ်ထိုးရန် စသည်တို့အတွက် အသုံးပြုနိုင်သည်။</p> <p>​ထွန်နွားနဲ့ ထွန်ယက်ရေး ကိရိယာတွေကလွဲရင် ဒါက သူ အလိုချင်ဆုံး ပစ္စည်းပဲလေ။</p> <p>​</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၃၀ ) ပြီးဆုံး.</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save