Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ၈၂</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ကောချန်အန်းက ရုတ်တရက် မေးလိုက်၏။ "ငါ အကုန်လုံးကို သင်ယူသွားပြီး ကိုယ်တိုင် မှိုစိုက်မှာကို မကြောက်ဘူးလား"</p> <p>"ပိုတောင် ကောင်းသေးတာပေါ့" ယန်ရွှယ်က ရယ်မောလိုက်သည်။ "သစ်တောဌာန တစ်ခုလုံးသာ မှိုစိုက်ကြမယ်ဆိုရင် ကျမ ဒီလောက် မပင်ပန်းတော့ဘူး၊ မှိုမျိုးစေ့ပဲ ရောင်းတော့မှာ"</p> <p>ကောချန်အန်း တွန့်ဆုတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ၏ အပြုံးမှာ ပို၍ ကြီးမားသွားခဲ့သည်။ "တချို့ စီးပွားရေးတွေက တခြားသူတွေ လုပ်နေလို့ ကိုယ်က ပိုက်ဆံမရဘူးဆိုတာမျိုး မရှိဘူး။ အသစ်အဆန်းတွေ တွေးတတ်ရင် ဝင်ငွေရမဲ့လမ်းတွေက အများကြီးပဲ။ ကျွန်မ မှိုစိုက်နိုင်တယ်၊ မျိုးစေ့ထုတ်နိုင်တယ်၊ အကယ်၍ တခြားသူတွေပါ တတ်သွားရင် စိုက်ပျိုးဖို့ လိုအပ်တဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ကျမ ပြန်ရောင်းလို့ ရတာပဲ"</p> <p>သူမ၏ မျက်ဝန်းများသည် စိတ်နှလုံးကို ထိုးဖောက်နိုင်လောက်အောင် တောက်ပနေ၏။ "'မိုးနတ်မင်းက မျက်မမြင်စာကလေးကို ငတ်မသေစေဘူး' ဆိုတဲ့ စကားပုံ ရှိတယ်မဟုတ်လား။ ကျွန်မမှာ ဦးနှောက်ရှိတယ်၊ လက်ရှိတယ်၊ ငတ်မှာကို မကြောက်ဘူး"</p> <p>မှန်ပါသည်။ သူ့မှာလည်း ဦးနှောက်နှင့် လက်ရှိသည်။ သူ၏လက်များမှာ သွက်လက်ခြင်းမရှိသော်လည်း သူ၏ဉာဏ်ကို ပို၍ အားကိုးရုံသာ ရှိ၏။ အနည်းဆုံးတော့ အခြားသူများ၏ သနားမှုကို အားကိုးစရာ မလိုတော့ပေ။</p> <p>ကောချန်အန်းက ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သည်။ "ငါ့ကို အလုပ်အတွက် ယာယီအလုပ်သမားခ မပေးပါနဲ့။ အရင်က မှိုမျိုးစေ့ စစ်ဆေးပေးတဲ့ နှုန်းထားအတိုင်းပဲ တစ်ရက်ကို တစ်ယွမ် ပေးပါ"</p> <p>ခေတ္တရပ်ပြီးနောက် သူက ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ထပ်ပြောလိုက်၏။ "ငါ့လက်နဲ့ ခြေထောက်တွေ ပိုကောင်းလာရင် အလုပ်တွေ ပိုလုပ်နိုင်လာမှာပါ။ အဲ့ဒီအချိန်ကျမှပဲ လစာတိုးပေးပေါ့"</p> <p>"ကောင်းပါပြီ။ ပြီးတော့ ကျွန်မတို့ အိမ်မှာမရှိတဲ့အချိန်ဆိုရင် မောင်လေးနဲ့ အဘွားကိုလဲ တစ်ချက်လောက် ကြည့်ပေးစေချင်တယ်"</p> <p>ယန်ရွှယ် ပြန်လာသောအခါ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွက် အခကြေးငွေကို ကောချန်အန်းအား ပေးချေလိုသော်လည်း ထိုသူက အပြတ်အသတ် ငြင်းဆန်လိုက်ပြီး၊ ဤရက်များသည် သူမကို ကျေးဇူးဆပ်ခြင်းသာဖြစ်ကြောင်းနှင့် နောင်ပေးရမည့်ငွေများကိုသာ နောက်မှဆွေးနွေးရန် ပြောဆိုခဲ့သည်။</p> <p>ယန်ရွှယ် မိသားစုအဖွဲ့နှင့်အတူ တောင်ပေါ်သို့ တက်သွားပြီးနောက် ကျင်းပေါင်ကျစ်က သူမထံသို့ သီးသန့်လာကာ ပိုက်ဆံလိုအပ်ခြင်း ရှိမရှိ မေးမြန်းခဲ့၏။</p> <p>ကောမိသားစုသည် သတင်းအချက်အလက်ပိုင်းတွင် အတော်ဆုံးမဟုတ်သော်လည်း လိုအပ်သည့်အချိန်တိုင်းတွင် အမြဲရှိနေတတ်သည်။ ယန်ရွှယ်သည် သူတို့၏ စေတနာကြောင့် စိတ်နွေးထွေးသွားပြီး၊ ထိုနံနက်က ကောချန်အန်းကို ပြောခဲ့သည့်စကားများကိုပင် ကျင်းပေါင်ကျစ်အား ပြန်ပြောပြလိုက်၏။</p> <p>သတင်းကို ကြားသမျှလူတိုင်းမှာ ထိုကဲ့သို့ စိတ်ထားကောင်းကြသည်မဟုတ်ပေ၊ အထူးသဖြင့် ယန်ရွှယ်နှင့် ချီဖန့်တို့၏ ထက်ရှသော စကားလုံးများကို မကြာသေးမီက ခံစားခဲ့ရသော လီရှု့ဝူ၏ ဇနီးသည်ပင်။</p> <p>သူမက ယန်ရွှယ်အား လှောင်ပြုံးပင် ပြုံးပြလိုက်သေးသည်။ "တချို့လူတွေက သူများအကြောင်းကိုပဲ ဝေဖန်နေပြီး ကိုယ့်နှုတ်ကိုတော့ စည်းမစောင့်ကြဘူး။ အခုတော့ ကံတရားက သူတို့တံခါးကို လာခေါက်ပြီပေါ့" သူမသည် မကြာသေးမီက သူမကိုယ်တိုင် မည်သို့ ငိုယိုခဲ့ရသည်ကို မေ့နေပုံရသည်။</p> <p>ယန်ရွှယ်လည်း အလျှော့မပေးလိုက်ပေ။ "ရှင့်ကိုယ်ရှင် ပြောနေတာလား" သူမက ပြန်ပြောလိုက်ကာ ထပ်မေးလိုက်၏။ "ဒါနဲ့ ရှင့်အိမ်ကော ပြီးပြီလား" </p> <p>လီရှု့ဝူ၏ ဇနီးသည်မှာ ဆွံ့အသွားတော့သည်။ သူမသည် ယန်ရွှယ်အား အနိုင်မရမှန်း သိလျက်နှင့် ဘာကြောင့် အမြဲတမ်း ရန်စနေသည်မှာ စဉ်းစားရခက်လှသည်။</p> <p>ထိုနေ့ညနေတွင် သူမသည် သူမ၏ခင်ပွန်းအား မကျေမနပ်နှင့် တိုင်တောတော့၏။ "သူမက ဘာအချိုး ချိုးပြနေတာလဲ။ သူ့ချီဖန့်ကဖြင့် သင်တန်းတက်ခွင့် ဆုံးရှုံးသွားတာကို"</p> <p>လီရှု့ဝူကမူ ဇနီးဖြစ်သူကဲ့သို့ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်မနေပေ။ သူက ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ ယောကျ်ားလဲ လွှစက်မောင်းသမား အလုပ်ပြုတ်သွားတာပဲလေ"</p> <p>ဤပြဿနာအားလုံးမှာ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းအားဖြင့် သူ၏ ဇနီးကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်၊ သူမက သူတို့မှာ ပိုက်ဆံမရှိတော့ကြောင်း ပြောကာ ပိုက်ဆံပိုရရန် သူ့ကို ဖိအားပေးခဲ့ခြင်းကြောင့်ပင်။ ထိုအချက်ကို သတိရသွားသောအခါ သူမသည် တိတ်သွားတော့၏။</p> <p>ယခုမူ သူတို့မှာ ပိုက်ဆံမရှိရုံမက အကြွေးပါ တင်နေပြီဖြစ်သည်။ မကြာမီမှာပင် သူမက စကားပြန်စလာပြန်သည်။ "ချီဖန့် နေရာက လွတ်သွားပြီဆိုတော့၊ ရှင် အဲဒီထဲ ပြန်ဝင်လို့ရအောင် ကြိုးစားလို့ မရဘူးလား"</p> <p>"မင်း အိပ်မက်ယောင်နေတာလား။ အဲဒီကိစ္စ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာ လပိုင်းပဲ ရှိသေးတာ။ နှစ်တွေအကြာကြီး ကုန်လွန်သွားခဲ့ရင်တောင်၊ ငါတို့မှာ အောက်လမ်းကနေ ကြိုးကိုင်ဖို့ ပိုက်ဆံရှိလို့လား"</p> <p>လီရှု့ဝူ၏ ဇနီးသည် ထပ်၍ တိတ်ဆိတ်သွားပြန်၏။ ယခင်က ပိုက်ဆံမရှိခြင်းမှာ မည်မျှခက်ခဲသည်ကို သူမ သတိမမူမိခဲ့သော်လည်း၊ ယခု ခင်ပွန်းဖြစ်သူ အလုပ်ပြုတ်ပြီး အိမ်ကလည်း ရေကြီးမှုကြောင့် ပျက်စီးသွားချိန်တွင်မူ ကောင်းကောင်းကြီး သိသွားလေတော့သည်။</p> <p>သူမ၏ တိတ်ဆိတ်နေမှုမှာ လီရှု့ဝူကို စိတ်အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေပေ။ ထိုသူသည် ခဏနားပြီးနောက် အိမ်ပြင်သည့်အလုပ်ကို ဆက်လုပ်နေလိုက်၏။</p> <p>အိမ်တစ်လုံးမှာ ချက်ချင်းလက်ငင်း ဆောက်၍ရသည်မဟုတ်ဘဲ လုပ်စရာများစွာ ကျန်နေသေးသည်။ သူတို့အိမ်မှာ အကာအရံမျှသာ ရှိနေသေးပြီး ဘယ်တော့မှ အိမ်ထဲသို့ ဝင်နေနိုင်မည်ကိုလည်း မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။</p> <p>သူ အပြင်သို့ ထွက်လိုက်စဉ်မှာပင် အိမ်နီးချင်းဖြစ်သူ ကျန်းတဝေသည် သူ၏အိမ်ထဲမှ အပ်ချုပ်စက်တစ်လုံးကို မကာ ထွက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်၊ သို့သော် ရှု့ဝမ်လီ၏ ဆိုင်ဘက်သို့ ဦးတည်သွားခြင်း မဟုတ်ပေ။</p> <p>သူ၏ဇနီးမှာ မနေနိုင်ဘဲ ဝင်ပြောပြန်၏။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ရေကြီးလို့ ပျက်သွားတာလား။ ရှင့်တို့ မလိုချင်ရင် ကျွန်မတို့ကို ပေးလိုက်လေ"</p> <p>လီရှု့ဝူ၏ ဇနီးသည်မှာ နှုတ်ကြမ်းသည်ကို သိထားသော်လည်း ကျန်တဝေမှာ မျက်လုံးလှန်ပြမိသည်အထိ ဖြစ်သွားရ၏။ "မဟုတ်ဘူး၊ ချီဖန့်ဆီကို ပြင်ဖို့ သွားပို့မလို့"</p> <p>"ဘာလို့ ဒါရိုက်တာရှု့ဆီ မသွားတာလဲ။ ဘာလို့ သူလဲ" သူမက လှောင်ပြောင်လိုက်၏။</p> <p>"သူက အခု စက်ပြင် အလုပ်ရုံကို ယာယီပြောင်းသွားပြီလေ။ စက်ရုံထဲက အသံချဲ့စက်တွေကိုလဲ သူပဲ ပြင်ပေးခဲ့တာ။ စက်ရုံမှူး ရှု့က ဒီရက်ပိုင်း အလုပ်များနေလို့ ချီဖန့်ဆီ သွားစမ်းကြည့်မလို့"</p> <p>ထိုသို့ပြောပြီး ကျနိးတဝေ ထွက်သွားရာ လီရှု့ဝူ၏ ဇနီးမှာ ကြောင်တောင်တောင် ကျန်ရစ်ခဲ့ရသည်။ "ချီဖန့်က စက်ပြင် အလုပ်ရုံကို ပြောင်းသွားတယ် ဟုတ်လား"</p> <p>သူက လွှစက်သမား လက်ထောက် လုပ်ရမှာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဘယ်တုန်းကတည်းက ပစ္စည်းတွေ ပြင်တတ်သွားတာလဲ။</p> <p>ပြီးတော့ သာ၍ အရေးကြီးသည်မှာ—</p> <p>"ကျန်းတဝေက သူ့ကို အပ်ချုပ်စက်ပြင်ခိုင်းတယ်ဆိုရင် ပိုက်ဆံပေးရမှာ မဟုတ်လား"</p> <p>ပေးရမည်မှာ အမှန်ပင်။ ကျန်းတဝေနှင့် ချီဖန့်တို့မှာ မရင်းနှီးကြသဖြင့် သူက ကြိုတင်၍ ရှင်းလင်းစွာ ပြောထားသည်။ "ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က စက်ရုံမှူး ရှု့ဆီသွားတုန်းက ပစ္စည်းမလဲရင် ပြားသုံးဆယ် ပေးရတယ်။ ပစ္စည်းလဲရင်တော့ မသိဘူး"</p> <p>ချီဖန့်ထံတွင်လည်း အပိုပစ္စည်းများ မရှိသဖြင့် မြို့ထဲသို့ သွားဝယ်ရမည် ဖြစ်သည်။ "ကျွန်တော် အရင် ကြည့်ပါရစေ"</p> <p>ထိုအပ်ချုပ်စက်မှာ ရှန်ဟိုင်း အမှတ် (၁) အပ်ချုပ်စက်စက်ရုံမှ ထုတ်လုပ်သော "လူပျံ" တံဆိပ်ပင် ဖြစ်သည်။ ထိုခေတ်က ပစ္စည်းများအား ခိုင်ခံ့အောင် ပြုလုပ်ထားသဖြင့် ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ခံသင့်သည်ပင်။</p> <p>သို့သော် မည်မျှပင် ခိုင်ခံ့စေကာမူ ရေကြီးမှုကိုမူ မခံနိုင်ပေ။ ချီဖန့်သည် နင်းတံကို နှစ်ချက်၊ သုံးချက်လောက် နင်းကြည့်လိုက်ရာ စက်ယန္တရားမှာ တောင့်တင်းနေသည်ကို သတိထားမိသဖြင့် ခြေနင်းတံကို အရင်ဆုံး ဖြုတ်ကြည့်လိုက်၏။</p> <p>ထင်သည့်အတိုင်းပင် အတွင်းထဲသို့ ညစ်ပတ်နေသောရေများ ဝင်နေသည်။ သူက ၎င်းကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ကာ ဆီထည့်ပြီး ပြန်တပ်ဆင်လိုက်သည်၊ ထို့နောက် အခြား အစိတ်အပိုင်းများသို့ ဆက်သွားခဲ့၏။</p> <p>စက်တစ်ခုလုံးကို ဖြုတ်ကြည့်ပြီးနောက် တစ်ခုတည်းသော ပြဿနာမှာ အပ်ဖြစ်သည်၊ ၎င်းမှာ အသုံးများသဖြင့် ပွန်းစားနေပြီး အလွန်တုံးနေသောကြောင့် အလုပ်ကောင်းကောင်း မလုပ်နိုင်တော့ခြင်း ဖြစ်၏။ ချီဖန့် ကျန်းတဝေ၏ ဇနီးအား မေးလိုက်သည်။ "ဒါနဲ့ချုပ်ရင် အဝတ်က တွန့်သွားလား"</p> <p>သူမက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။ "ဟုတ်တယ်၊ ဖြစ်နေတာ ကြာပြီ။ အားနဲ့ ဖိချုပ်ရသလို အောက်ခြေချည်မျှင်ကလဲ ပြတ်ပြတ်သွားတယ်"</p> <p>ချီဖန့်ကမူ ဘာမှပြန်မပြောဘဲ အဘွားအို၏ အခန်းသို့သွားကာ အဝတ်စအချို့ ငှားလာခဲ့သည်။ "အခု စမ်းကြည့်ပါအုံး၊ ပြတ်နေတုန်းပဲလားလို့"</p> <p>လူပျံ အပ်ချုပ်စက်မှာ ထူသော အဝတ်များထက် ပါးသော အဝတ်များကို ပို၍ ကောင်းမွန်စွာ ချုပ်နိုင်ခြင်းကြောင့် ကျော်ကြားလေသည်။ သေးငယ်ပြီး ပေါ့ပါးသောကြောင့် ခြေထောက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့်ပင် နင်းနိုင်ရာ၊ ပုံမှန် အပ်ချုပ်စက်များကို သုံးရန် အရပ်မမီသေးသော ကလေးများကြားတွင်ပင် ရေပန်းစားခဲ့၏။</p> <p>ကျန်းတဝေ၏ ဇနီးမှာ ထိုင်ခုံပင် မရှာတော့ဘဲ မတ်တပ်ရပ်လျက် ချက်ချင်း စမ်းသပ်လိုက်သည်။ "မပြတ်တော့ဘူး။ ပိုပြီးတော့လဲ ချောသွားသလိုပဲ"</p> <p>"အဓိကက စပရိန် လျော့နေတာ၊ အဲဒါကို ကျွန်တော် ပြန်ကြပ်ပေးထားတယ်" ချီဖန့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ထိုသို့ဖြင့် အဆင်ပြေသွားတော့သည်။ ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးစလုံးက အခကြေးငွေကို မဆိုင်းမတွပင် ပေးလိုက်ကြ၏။ "အကယ်၍ အပ်ကို လဲချင်တယ်ဆိုရင် ကျုပ်တို့ မြို့သွားဝယ်ရမလား၊ ဒါမှမဟုတ်..."</p> <p>"ကျွန်တော့ ဝယ်လာပေးပါ့မယ်" ချီဖန့် ပြောလိုက်သည်။ "နောက်ရက်အနည်းငယ်နေရင် ကျွန်တော် မြို့သွားဖို့ ရှိတယ်"</p> <p>မိသားစုအဖွဲ့ အလုပ်ပြီးသည်နှင့် ယန်ရွှယ်သည် သူ့အား တိုင်းရင်းဆေးများ ထပ်ဝယ်ရန် မြို့သို့ အတင်းခေါ်သွားဦးမည်မှာ အသေအချာပင်။</p> <p>သူမက အတိအလင်း ပြောထားသည် မဟုတ်ပါလား၊ ချီဖန့်သည် ကျန်းမာရေးကောင်းပြီး အသက် ရှစ်ဆယ်၊ ကိုးဆယ်အထိ နေရလိမ့်မည်ဟု။ သူ ထိုထက် အသက်တိုခံ၍ မဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>ချီဖန့်သည် တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့် သူ၏ကိရိယာများကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီးနောက် ကျန်းတဝေကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ "ကျူ့ချိုင်-50 ထရက်တာ အသစ်က သုံးရတာ ဘယ်လိုလဲ"</p> <p>ရေမကြီးမီက ကျင်းချွမ် သစ်တောဌာနတွင် ထရက်တာမောင်းသူ နှစ်ဦးသာရှိသည်၊ ၎င်းတို့မှာ လျန်ချီမောင်နှင့် ကျန်းတဝေတို့ ဖြစ်၏။ ကျန်းတဝေသည် ချီဖန့်နှင့် တစ်အဖွဲ့တည်းဖြစ်သဖြင့် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ပြန်ဖြေလိုက်၏။ "အရင် TY-12 ထက် အများကြီး ပိုကောင်းတယ်။ ရေကြီးပြီးတော့ ရွှံ့တွေ၊ မြေပြိုတာတွေဖြစ်တော့ လျန်ချီမောင်နဲ့ ကျုပ် လမ်းတွေ ပြန်ညှိရတာပေါ့။ အားလည်းကောင်းတယ်၊ ဆီလဲ သိပ်မစားဘူး"</p> <p>ချီဖန့်က ဆက်မမေးတော့ပေ။ ကျန်းတဝေ ထွက်သွားပြီးနောက်မှသာ ယန်ရွှယ်သည် အသံကိုနှိမ့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ။ အဲဒီထရက်တာမှာ တစ်ခုခု ပြဿနာရှိလို့လား"</p> <p>ချီဖန့် သူမထံသို့ ပြားသုံးဆယ် ကမ်းပေးလိုက်ပြီး အမှန်အတိုင်းပင် ပြောပြလိုက်သည်။ "အဲဒါက ကိုယ့်ဆရာ သုတေသနလုပ်ခဲ့တဲ့ နည်းပညာဟောင်းကို သုံးထားတာ၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက အပြည့်အဝ မပြီးမြောက်သေးဘူး"</p> <p>"အပြည့်အဝ မပြီးသေးဘူး ဟုတ်လား" ပင်မနည်းပညာက ချီဖန့်၏ လက်ထဲတွင် ရှိနေသဖြင့် ၎င်းမှာ မပြီးမြောက်သေးရုံသာမကဟု ယန်ရွှယ် ခံစားလိုက်ရသည်။ "သေချာ စမ်းသပ်မှုမလုပ်ဘဲနဲ့ အဲဒါကို ဘယ်လိုများ ထုတ်သုံးရဲကြတာလဲ"</p> <p>ပုံမှန်အားဖြင့် ထုတ်ကုန်အသစ်များကို ဈေးကွက်သို့မတင်မီ နှစ်နှစ်၊ သုံးနှစ်မှ ငါးနှစ်၊ ရှစ်နှစ်အထိ အချိန်ယူကာ စမ်းသပ်လေ့ရှိကြသည်။ ဥပမာအားဖြင့် လူလုပ်မှိုစိုက်ပျိုးခြင်းသည် ၁၉၅၀ ပြည့်လွန်နှစ်များကတည်းက ဓာတ်ခွဲခန်းတွင် အောင်မြင်ခဲ့သော်လည်း ယန်ရွှယ် ရောက်လာသည့်အချိန်အထိ လက်တွေ့တွင် အသုံးမပြုနိုင်သေးပေ။</p> <p>ချီဖန့်၏ ဆရာ ကွယ်လွန်သွားသည်မှာ မည်မျှကြာခဲ့ပြီနည်း။</p> <p>သုံးနှစ်ပင် မပြည့်သေးပေ။</p> <p>ထိုအချိန်က ရှုပ်ထွေးမှုများကြားတွင် သုတေသနကို စတင်ခဲ့သည်ဆိုလျှင်တောင်၊ ယခုနှစ် သစ်ထုတ်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းများတွင် တိုက်ရိုက်အသုံးပြုခြင်းမှာ အလွန်အမင်း စောလွန်းနေပုံရသည်။</p> <p>ထင်သည့်အတိုင်းပင် ချီဖန့်၏ နှုတ်ခမ်းမှာ လှောင်ပြုံးလေးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးညွတ်သွားသည်။ "သူ့မှာ အဲ့ဒီလောက် အချိန်မရှိဘူးလေ။ အကယ်၍ ငါးနှစ်၊ ခြောက်နှစ်လောက် စမ်းသပ်နေရင် အခွင့်အရေးက လက်လွတ်သွားမှာပေါ့"</p> <p>"ဒီဆောင်းရာသီ သစ်ထုတ်လုပ်ရေးကကော ဘယ်လိုဖြစ်မလဲ" ဝူရှင်းသဲ့၏ စိတ်မရှည်မှုကြောင့် ဘေးအန္တရာယ်တစ်ခုခု ကြုံလာရမည်ကို ယန်ရွှယ် စိုးရိမ်မကင်း ဖြစ်နေမိသည်။</p> <p>ချီဖန့်က စိတ်ကို ပြန်လည်ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။ "TY-12 အဟောင်းနှစ်စီးကိုပါ ပြင်ထားဖို့ ဦးလေးရှု့ကို ကိုယ် သတိပေးလိုက်မယ်"</p> <p>ကျူ့ချိုင်-50 သစ်ထုတ်စက်အသစ် လေးစီး ရောက်လာသည့်အခါတွင် မည်သူက TY-12 အဟောင်းများကို ဂရုစိုက်တော့မည်နည်း။ ၎င်းတို့ကို ကိရိယာတန်ဆာပလာ တဲ၏ နောက်ဘက်တွင် ပစ်ထားခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ကာ ဖုန်များပင် တက်နေပြီ ဖြစ်၏။</p> <p>မကြာသေးမီက ရေကြီးစဉ်တွင် ကျူ့ချိုင်-50 များကို အချိန်မီ ကုန်းမြင့်ပေါ်သို့ ရွှေ့နိုင်ခဲ့သော်လည်း၊ ပစ်ထားသော TY-12 နှစ်စီးမှာမူ ရေအောက်သို့ လုံးလုံးလျားလျား ရောက်ရှိသွားခဲ့ရသည်။</p> <p>ချီဖန့် TY-12 များကို ပြင်ရန် အကြံပြုသောအခါ ရှု့ဝမ်လီက ဘာမှမပြောသော်လည်း သူ၏တပည့်တစ်ယောက်က ရယ်မောလိုက်သည်။ "အဲဒီ အဟောင်းတွေကို ဘာလို့ အပင်ပန်းခံ ပြင်နေမှာလဲ။ ဒီရက်ပိုင်း ပြင်နေရတာ မဝသေးဘူးလား"</p> <p>ချီဖန့်မှာ သူတို့၏အလုပ်ဝန်ကို လျှော့ချရန် ယာယီရောက်လာခြင်းဖြစ်သဖြင့် သူတို့အတွက် အေးဆေးနားနေရသည်မှာ ဝမ်းသာစရာဖြစ်သော်လည်း၊ ထိုသူကသာ အရမ်း ထင်ပေါ်အောင်လုပ်နေလျှင် ၎င်းမှာ လူပါးဝရာရောက်ပြီး စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>ထို့အပြင် ပြင်စရာရှိသည်များကို ပြင်ပြီးပြီဖြစ်ရာ၊ ခေတ်မမီတော့မည့် TY-12 နှစ်စီးအတွက် မည်သူက အားစိုက်ထုတ်ချင်ပါမည်နည်း။</p> <p>ပထမတပည့်က နောက်ပြောင်သည့်လေသံဖြင့် ပြောသော်လည်း၊ ဒုတိယတစ်ယောက်မှာမူ အမှန်တကယ် ပင်ပန်းနေပြီး စိတ်တိုနေသဖြင့် ငေါ့လိုက်၏။ "မင်း ပြင်ချင်ရင် ကိုယ်တိုင်ပြင်လေ။ အဲဒါမှ မင်းရဲ့ ယာယီအလုပ်ကာလက ပိုပြီး ရှည်သွားမှာပေါ့"</p> <p>ထိုစကား၏ အဓိပ္ပာယ်မှာ ရှင်းလင်းလှသည်၊ ချီဖန့်သည် တောင်ပေါ် ပျိုးခင်းသို့ ပြန်မသွားချင်သဖြင့် ဤနေရာတွင် ဆက်နေနိုင်ရန် အလုပ်ကို တမင်ဖန်တီးနေခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ဆိုလိုခြင်းပင်။</p> <p>ချီဖန့် သူတို့ကို တစ်ချက်သာ ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်နှာထားမှာ ခန့်မှန်းရ ခက်လှ၏။ "ကောင်းပါပြီ၊ မပြင်လဲ ရပါတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ ထုတ်ကုန်အသစ်က အဆင်မပြေဖြစ်လာရင် အရန်ရှိထားတာ ပိုကောင်းမယ်လို့ တွေးမိလို့ပါ..."</p> <p>"မင်းကိုက တွေးလွန်းနေတာပါ"  တစ်ဖက်လူက စကားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ "တခြား သစ်တောဌာနတွေမှာ ဒါတွေကို သုံးနေတာ ကြာလှပြီ၊ ဘာပြဿနာမှ မရှိဘူး"</p> <p>သို့သော် အခြားခြံများမှ ကျူ့ချိုင်-50 များတွင် နောက်ဆုံးပေါ် ဟိုက်ဒရိုစတက်တစ် နည်းပညာ မပါဝင်သည်ကိုမူ သူတို့ မသိကြပေ။</p> <p>လူတစ်ယောက် စိတ်တိုနေချိန်တွင် မည်သည့်အကျိုးအကြောင်းပြချက်မှ ဝင်မည်မဟုတ်ပေ။ ချီဖန့်သည် အကြည့်ကို လွှဲလိုက်ပြီး ဆက်ငြင်းခုံခြင်း မပြုတော့ပေ။</p> <p>ရှု့ဝမ်လီမှာ သူ၏တပည့်များ၏ ရင့်သီးသောစကားများကို သတိပြုမိသဖြင့် သူတို့ကို သတိပေးသည့်အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ "ရှောင်ချီက ကူညီချင်လို့ ပြောတာ။ မင်းတို့ အရမ်းပင်ပန်းနေရင် ငါကိုယ်တိုင်ပဲ ပြင်လိုက်မယ်"</p> <p>ထိုအခါမှ သူတို့သည် တိတ်သွားတော့၏။ သူတို့ မည်မျှပင် မလုပ်ချင်စေကာမူ အလုပ်အားလုံးကို ဆရာဖြစ်သူအပေါ် ပုံမချနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>ထို TY-12 နှစ်စီးကို ပြင်ဖြစ်သည်၊ မပြင်ဖြစ်သည်ကို ချီဖန့် မသိတော့ပေ။ ရှုပ်ထွေးလှသော ပျိုးပင်စိုက်ပျိုးရေး ဒုတိယအကျော့ ပြီးဆုံးသွားပြီး သူ၏ ယာယီအလုပ်မှာလည်း ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။ ယန်ရွှယ်မှာ ဆေးပြန်ဝယ်ရန် သူ့အား မြို့သို့ ခေါ်သွားခဲ့ပြန်သည်။</p> <p>ဆရာဝန်က သူတို့ကို ကောင်းကောင်းမှတ်မိနေလေ၏။ ချောမောသော လူငယ်လေးကို ထပ်တွေ့ရသောအခါ သူ၏သွေးခုန်နှုန်းကို စမ်းသပ်ကြည့်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "အတွင်းအပူက အရင်ကထက် ဘာလို့ ပိုဆိုးနေရတာလဲ"</p> <p>ချီဖန့်ကမူ ဘာမှမပြောဘဲ ယန်ရွှယ်ကိုသာ တိတ်တဆိတ် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>သူမက မသိချင်ယောင်ဆောင်နေလိုက်သည်။ "စိတ်ဖိစီးမှုကြောင့် ဖြစ်မယ်ထင်တယ်၊ ကျွန်မတို့ဆီမှာ ရေကြီးတော့ အိမ်က ရေအောက်ရောက်သွားတာလေ"</p> <p>သူမသည် မိမိတွင် တာဝန်ရှိသည်အား ဝန်ခံရန် ငြင်းဆန်နေမိသည်၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့ လက်ထပ်ပြီးတာ နှစ်ဝက်နီးပါး ရှိပြီဖြစ်သော်လည်း လွန်ခဲ့သောလများတွင် သူ ဤကဲ့သို့ မဖြစ်ခဲ့ဖူးပေ။</p> <p>ဆရာဝန်က ကိုယ်ချင်းစာစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "မင်းတို့ဆီလဲ ထိတာလား။ ဒီနှစ်မိုးက တော်တော်ကြမ်းတယ်၊ နေရာအတော်များများ ရေကြီးကုန်တာ"</p> <p>ချီဖန့်၏ လက်ကောက်ဝတ်မှ လက်ကို ခွာလိုက်ပြီး သူက ပြောလိုက်သည်။ "အရင် ဆေးညွှန်းအတိုင်းပဲ ပေးမယ်၊ ဒါပေမဲ့ အပူငြိမ်းစေတဲ့ ဆေးအချို့ ထပ်ထည့်ပေးလိုက်မယ်"</p> <p>ချီဖန့်သည် နောက်ဆုံးတွင် အကြည့်ကို လွှဲပြီး မေးလိုက်၏။ "ဆရာ၊ ကျွန်တော် အသက် ရှစ်ဆယ်၊ ကိုးဆယ်အထိ နေရမယ်လို့ ထင်လား"</p> <p>ယခုအခါ ယန်ရွှယ်က သူ့ကို ပြန်ကြည့်ရမည့်အလှည့် ရောက်လာသည်။ သူကမူ ဘာမှမသိသလိုနှင့် သူ၏မျက်ဝန်းများကို အောက်သို့ ချထားလေ၏။</p> <p>ဆရာဝန်မှာ ဇဝေဇဝါဖြစ်သွားရသည်။ "ဒါက စိုးရိမ်ရတဲ့ အခြေအနေ မဟုတ်ပါဘူး။ သေသေချာချာ ဂရုစိုက်ရင် မင်းရဲ့ အသက်ကို ဘာမှမထိခိုက်နိုင်ပါဘူး"</p> <p>"ကောင်းပါပြီ" ချီဖန့်ကမူ ခေါင်းညိတ်ပြီး ယန်ရွှယ် နောက်တစ်ကြိမ် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p>သူမသည် သူ့အကြည့်ကို မရှောင်ဘဲ တည့်တည့်ကြည့်လိုက်၏၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမက သူ့ကို ကျန်းမာရေး ဂရုစိုက်လာအောင် နှိုးဆော်ချင်ရုံသာ ထိုသို့ပြောခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်မဟုတ်ပါလား။ သူမက ချိုသာစွာ ပြုံးလျက် ဆရာဝန်ကို မေးလိုက်သည်။ "အပူငြိမ်းဆေးတွေ ထပ်ထည့်လိုက်ရင် ဆေးက ပိုခါးသွားမှာ မဟုတ်လား"</p> <p>ဆရာဝန်က ဆေးညွှန်းရေးရင်းနှင့် ခေါင်းမော့မကြည့်ဘဲ ဖြေလိုက်သည်။ "ခါးမှာပေါ့။ ဘာလဲ၊ သူက ဆေးခါးမှာ ကြောက်လို့လား"</p> <p>"မဟုတ်ပါဘူး" ချီဖန့်သည် မြန်မြန်ဆန်ဆန်နှင့် ပြတ်သားစွာ ငြင်းလိုက်၏၊ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ယန်ရွှယ်၏ မျက်ဝန်းများကို အပြီးအပိုင် ရှောင်လွှဲသွားတော့သည်။</p> <p>သို့သော် ဆေးထုပ်များကို ယူ၍ ထွက်လာသောအခါ သူသည် ထိုဆေးထုပ်များကို အတော်ကြာအောင် စိုက်ကြည့်နေမိ၏။</p> <p>ယန်ကျိအန်းကမူ ပို၍ ပွင့်လင်းသည်။ ယန်ရွှယ်၏ အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲကာ တိုးတိုးလေး မေးရှာသည်။ "ကျ... ကျွန်တော် ဘယ်တော့... ဆေး... မသောက်ရတော့မှာလဲ"</p> <p>"မင်း အိပ်မက်ဆိုးတွေ မမက်တော့တဲ့အခါပေါ့" သူမက သူ၏ဆံပင်များကို ဖွကာ ပြန်ဖြေလိုက်၏။</p> <p>ယန်ကျိအန်းမှာ အခြေအနေ ကောင်းမွန်လာပြီဖြစ်သော်လည်း ရက်အနည်းငယ်ခြားတစ်ခါ အိပ်မက်ဆိုးများကြောင့် လန့်နိုးနေဆဲဖြစ်ရာ၊ ထို့ကြောင့်ပင် သူမက သူ့ကို ပြန်ပို့ရန် မလောခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>အရင်တစ်ခေါက်ကတော့ သူတို့မှာ အလုပ်များလွန်းသဖြင့် မနေနိုင်ခဲ့သော်လည်း၊ ယခုမူ ကိစ္စများမှာ အချိန်တိုအတွင်း ပြီးစီးသွားသောကြောင့် ဖရဲသီးတစ်လုံးဝယ်ကာ ရှန်ရှို့ဖန်၏ အိမ်သို့ ဝင်လည်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။</p> <p>....</p> <p>ချီဖန့် - "မိန်းမရေ... ကိုယ် အသက်ရှစ်ဆယ်၊ ကိုးဆယ်အထိ နေရဖို့အတွက် အကြီးမားဆုံး အတားအဆီးကတော့ အရမ်း စိတ်လှုပ်ရှားနေရတာပဲ ထင်တယ်..."</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save