Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ၈၃</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ယန်ရွှယ်သည် သူမအရင်နှစ်ခေါက် လာခဲ့စဉ်က ရှန်ရှို့ဖန်နှင့် လွဲခဲ့ရကြောင်း အဘွားအိုအား ပြောပြနေ၏။ သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ အိမ်သို့မရောက်မီမှာပင် ရှန်ရှို့ဖန်၏ သွက်လက်မြန်ဆန်လှသော စကားသံများကို ကြားနေရပြီပင်။</p> <p>ထိုကဲ့သို့သော တိုက်ဆိုင်မှုကြောင့် ယန်ရွှယ်မှာ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။</p> <p>သူတို့ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရှန်ရှို့ဖန်က အာမေဍိတ်သံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "အို... နောက်ဆုံးတော့ ဆုံကြပြီပဲ။ ဒီတစ်ခါတော့ ငါအိမ်မှာရှိနေတယ်နော်။ အရင်နှစ်ခေါက် မင်းတို့လာတုန်းက ငါမရှိတာ တကယ့်ကို ကံဆိုးတာပဲ"</p> <p>ထို့နောက် သူမက အဘွားအိုအား မဝံ့မရဲဖြင့် ကြည့်ကာ ဝေခွဲမရဖြစ်နေသည်။ "ဒါက..."</p> <p>"ကျွန်မရဲ့ အဘွားပါ" ယန်ရွှယ်က အဘွားအိုအား အိမ်ထဲသို့ တွဲကူဝင်ရင်း မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။ အဘွားအိုအားလည်း ပြောပြလိုက်၏။ "ဒါက သမီးအမေမိသားစုဘက်က အဒေါ်ရှို့ဖန်လေ"</p> <p>"သူ့ကို ငယ်ငယ်က အကြိမ်အနည်းငယ် မြင်ဖူးသလိုပဲ" အဘွားအိုက နွေးထွေးစွာ ပြောလိုက်သည်။ "အခု အသက်သုံးဆယ်ကျော်နေပြီဆိုတာ မယုံနိုင်စရာပဲ" ထို့နောက် ရှန်ရှို့ဖန်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "ငါတို့ ရှောင်ယွဲ့ကို စောင့်ရှောက်ပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်အေ" </p> <p>ရှန်ရှို့ဖန်ကမူ ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် လက်ခါပြလိုက်သည်။ "အို... ကျွန်မကို ကျေးဇူးမတင်ပါနဲ့၊ ကျွန်မက အရာအားလုံးကို ရှုပ်ထွေးအောင် လုပ်မိခဲ့တာပါ"</p> <p>"တချို့ အမှားတွေက အကောင်းဖြစ်တတ်ပါတယ်" အဘွားအိုက တဟားဟား ရယ်မောလိုက်သည်။ "အဲဒီလို အမှားမျိုးသာ မရှိခဲ့ရင် ရှောင်ရွှယ် တစ်ယောက် ချီဖန့်လို လူရည်ချောလေးနဲ့ ဘယ်ဆုံပါ့မလဲ"</p> <p>အရင်က ရှန်ရှို့ဖန်သည် ချီဖန့်၏ ရုပ်ရည်နှင့် ယန်ရွှယ်အပေါ် ဆက်ဆံပုံကိုသာ အသိအမှတ်ပြုခဲ့သော်လည်း၊ ယခုအခါ အဘွားအိုကိုပါ မိသားစုကဲ့သို့ စောင့်ရှောက်နေသည်အား မြင်လိုက်ရသောအခါတွင်မူ သူမ၏ စိတ်မှာ ကျေနပ်သွားရ၏။</p> <p>အိမ်ထဲတွင် အခြေချပြီးနောက် အဘွားအိုက ချီဖန့်အကြောင်းကို မေးလိုက်သည်။ "သူကလည်း လူတော်လေးလို့ ကြားတယ်၊ မင်းအမေက သူ့ကို တခြားသူတွေနဲ့များ မိတ်ဆက်ပေးသေးလား"</p> <p>"မိတ်ဆက်ပေးတာပေါ့၊ အဲဒီလိုလွဲသွားခဲ့တာ ဆိုတော့ သူ့ကို ကျွန်မတို့က အကြွေးတင်နေသလို ဖြစ်နေတာလေ။ ဒါပေမဲ့ သူ့အဒေါ်ပြောတာတော့ သူက မလောသေးဘူးတဲ့၊ တကယ်ပဲ အဖော်မရှာချင်တာလား ဒါမှမဟုတ် ကျွန်မကိုပဲ ကြားထဲက မပါစေချင်တော့တာလားတော့ မသိပါဘူး"</p> <p>ယန်ရွှယ်မှာ ချီဖန့်၏ လေးနက်သော အကြည့်များ သူမအပေါ်သို့ ကျရောက်နေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့်၊ သူမ၏ ခြေထောက်ဖြင့် သူ့ကို မသိမသာ တို့လိုက်သည်။ ထိုအခါမှ သူက အကြည့်လွှဲလိုက်ပြီး ထရပ်လိုက်၏။ "ကျွန်တော် သွားလိုက်အုံးမယ်၊ သမဝါယမဆိုင်ကို ဝင်စရာရှိလို့" </p> <p>ရေကြီးပြီးနောက်တွင် မိသားစုအတော်များများမှာ အိမ်သုံးပစ္စည်းများ ပျက်စီးဆုံးရှုံးခဲ့ကြသည်။ ကျန်းတဝေက ချီဖန့်အား ပြင်ခိုင်းရန် စဉ်းစားခဲ့လျှင် အခြားသူများလည်း ထိုသို့ပင် စဉ်းစားကြမည်မှာ မလွဲပင်။</p> <p>လွန်ခဲ့သောရက်အနည်းငယ်က သူသည် စက်ပြင်အလုပ်ရုံတွင် ယာယီအလုပ်လုပ်ခဲ့ပြီး၊ နေ့လယ်နှင့် ညနေပိုင်းများတွင် လူများက ပစ္စည်းလာပြင်ခိုင်းတတ်ကြသည်။ ပြင်ခပေးရုံဖြင့်ပင် သူသည် ငါးယွမ်၊ ခြောက်ယွမ်ခန့် ရရှိနေပြီ ဖြစ်၏။ သို့သော် ပစ္စည်းအများစုမှာ အပိုပစ္စည်းများ လိုအပ်နေပြီး၊ ကျန်းတဝေတို့၏ အပ်ချုပ်စက်အပ်သာမက အခြားလိုအပ်သည်များကိုပါ ဝယ်ယူရန် သူ စီစဉ်ထားသည်။</p> <p>အနည်းငယ် အခက်တွေ့စေသည့်အရာမှာ အတွင်းရေးမှူး လျန်၏ ရေဒီယိုဖြစ်ပြီး၊ ထရန်စစ္စတာ တစ်လုံး ပျက်နေသဖြင့် ဒေသတွင်း ဆိုင်များတွင် ရှိချင်မှ ရှိပေလိမ့်မည်။</p> <p>ရေဒီယိုအပိုပစ္စည်းများမှာ ရှာရခက်လွန်းလှသည်။ သူ တက္ကသိုလ်တက်စဉ်ကပင် အစုံအလင်ရရန် နေရာအနှံ့သို့ ရက်ပေါင်းများစွာ လှည့်ပတ်ရှာဖွေခဲ့ရဖူး၏။</p> <p>ထိုစဉ်က သူသည် ကုန်တိုက်ကြီးများနှင့် ဈေးများကို အမြဲစောင့်ကြည့်နေခဲ့ရသည်။ ရေဒီယိုအပိုပစ္စည်းများ ရနိုင်သည့် သတင်းကြားသည်နှင့် တန်းစီရန် ပြေးသွားရသည်၊ နောက်ကျသွားပါက ပစ္စည်းများမှာ ကုန်သွားတတ်သောကြောင့်ပင်။</p> <p>သမဝါယမဆိုင်တွင် သွားမေးသောအခါ ထင်သည့်အတိုင်းပင် ထရန်စစ္စတာမှာ မရှိတော့ပေ။ အရင်က အနည်းငယ် ရောက်လာသော်လည်း ရောက်ရောက်ချင်းပင် ကုန်သွားခဲ့သည်။</p> <p>သို့သော် ထရန်စစ္စတာမှလွဲ၍ ရေဒီယိုစပီကာ၊ ကာပါစီတာနှင့် သံလိုက်ချောင်းများမှာမူ အလုံအလောက် ရှိနေသည်။ ပစ္စည်းအသစ်များစွာ လက်ကျန်ရှိနေသည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p>ပစ္စည်းဝယ်၍ရလျှင် ပြင်ပေးရန်နှင့် မရလျှင် ဆိုင်းငံ့ထားရန် အတွင်းရေးမှူး လျန်က ပြောထားသော်လည်း၊ ချီဖန့်သည် ပစ္စည်းများကို ကြည့်ပြီးနောက် သူ၏နာရီကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ခရီးဝေးကားဂိတ်ဘက်သို့ ဦးတည်သွားလိုက်သည်။</p> <p>ယန်ရွှယ်မှာ လူအများအပြားနှင့် ရုတ်တရက် ရောက်လာသဖြင့် ရှန်ရှို့ဖန့်၏အိမ်တွင် ထမင်းစားရန် အစကတည်းက မရည်ရွယ်ခဲ့ပေ။</p> <p>သို့သော် ချီဖန့်မှာ ဆိုင်တွင် အချိန်အတော်ကြာနေပြီး နေ့လယ်စာစားချိန် နီးကပ်လာသဖြင့် ယန်ရွှယ် ပြန်ရန် ဟန်ပြင်လိုက်သည်။ ထိုအခါ ရှန်ရှို့ဖန်က ချက်ချင်း တားမြစ်လာ၏။ "ပြန်မယ်၊ ဘာလို့လဲ။ ညည်း ချီဖန့်တောင် ပြန်မရောက်သေးတာကို"</p> <p>ထို့နောက် သူမက ဟင်းခြင်းတောင်းကို ဆွဲကာ ဈေးသို့သွားရန် ပြင်လိုက်၏။ "ဒီမှာ စောင့်နေကြ၊ ငါ အခုချက်ချင်း ပြန်လာခဲ့မယ်"</p> <p>ယန်ရွှယ်လည်း အိမ်တွင် ဒီအတိုင်း ထိုင်မနေချင်သဖြင့် လိုက်သွားပြီး ဟင်းသီးဟင်းရွက်အချို့နှင့် လတ်ဆတ်သော ကြွက်နားရွက်မှိုအချို့ကို ကိုယ်တိုင်ဝယ်ယူခဲ့လိုက်သည်။</p> <p>ထိုခေတ်တွင် ကြွက်နားရွက်မှိုများမှာ သဘာဝအတိုင်း ရရှိသည့်အရာများဖြစ်၍ အေးခဲမှိုများထက်ပင် ဈေးကြီးပြီး၊ တစ်ပေါင်လျှင် ပြားငါးဆယ်ခန့် ပေးရ၏။ ရှန်ရှို့ဖန်ကမူ နှမြောတသစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဘာလို့ ဒီလောက်ဈေးကြီးတာကို ဝယ်ရတာလဲ"</p> <p>အမှန်တော့ ယန်ရွှယ်သည် နောက်ပိုင်းတွင် သူမကိုယ်တိုင် ပြန်ရောင်းရန် ဈေးနှုန်းကို သိချင်သောကြောင့်ပင်။ သူမ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။"ကျွန်မတို့အိမ်မှာလဲ ဒါတွေရှိပါတယ်၊ နောက်မှ အဒေါ့်အတွက် ယူလာပေးမယ်၊ အဲ့ကျရင်တော့ ဈေးကြီးတယ်လို့ မထင်တော့ဘူးပေါ့"</p> <p>၎င်းတို့ကို တောင်ပေါ်မှ ရှာဖွေရရှိသည်ဟု ရှန်ရှို့ဖန်က ထင်နေလေသည်။ "ငါ့ကို ဘာလို့ပေးမှာလဲ၊ ဒါမျိုးတွေ ရှာရတာ မလွယ်ပါဘူး။ မင်း မောင်လေးနဲ့ အဘွားအတွက်ပဲ ပြန်ရောင်းဖို့ သိမ်းထားလိုက်"</p> <p>အဆုံးတွင် သူတို့သည် ဟင်းချက်စားပြီးနောက်၊ နွေရာသီ၏ အိပ်ငိုက်မှုကို မအောင့်နိုင်သော ယန်ကျိအန်းပင်လျှင် ရှန်ရှို့ဖန်၏ ကလေးများနှင့်အတူ တစ်ရေးအိပ်လိုက်သည်။ ထိုအချိန်မှသာ ချီဖန့်တစ်ယောက် ပြန်ရောက်လာတော့၏။</p> <p>ခရီးပန်းလာသဖြင့် သူ၏မျက်နှာမှာ နီမြန်းနေပြီး အင်္ကျီလက်တိုမှာလည်း ချွေးများဖြင့် စိုရွှဲကာ ကိုယ်တွင် ကပ်နေသည်။ သူ၏လက်ထဲတွင်မူ ယန်ရွှယ် မသိသော ပစ္စည်းများစွာ ပါလာခဲ့သည်။</p> <p>ရှန်ရှို့ဖန်မှာလည်း အံ့ဩသွားရသည်။ "မင်း ဘာတွေ အများကြီး ဝယ်လာတာလဲ၊ ဆိုင်တစ်ဝက်လောက်ကို သယ်လာတာလား"</p> <p>"မြို့ထဲမှာ မရှိတဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခုအတွက် ခရိုင်အထိ သွားလိုက်ရလို့ပါ" ချီဖန့်က ပစ္စည်းများကို ချလိုက်ရင်း ရှန်ရှို့ဖန်အား မေးလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် လက်ဆေးလို့ ရမလား" </p> <p>"ရတာပေါ့၊ ရတာပေါ့" ရှန်ရှို့ဖန်က လက်ဆေးဇလုံကို ပြပြီး ရေထည့်ပေးလိုက်သည်။ "ဒါတွေနဲ့ ဘာလုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားလို့လဲ"</p> <p>ချီဖန့်က ကျေးဇူးတင်စကားဆိုကာ လက်ဆေးလိုက်သည်။ "သစ်တောစခန်းက လူတွေအတွက် ပစ္စည်းတချို့ ပြင်ပေးဖို့ပါ"</p> <p>"နင်က ဒါတွေလဲ တတ်တာလား" ရှန်ရှို့ဖန်က အံ့ဩတကြီး မေးလိုက်၏။</p> <p>ချီဖန့် စိတ်မကောက်စေရန် ယန်ရွှယ်က အခွင့်ကောင်းယူကာ ချီးမွမ်းလိုက်သည်။ "ဟိုတစ်နေ့က သစ်တောစခန်းမှာ ရေကြီးတုန်းက လူတော်တော်များများရဲ့ ပစ္စည်းတွေ ပျက်ကုန်ကြလို့ပါ"</p> <p>"မိုးက တော်တော်သည်းတာ၊ မြို့ထဲက အိမ်တွေထဲအထိ ရေဝင်ကုန်တာလေ" ရှန်ရှို့ဖန်ကလည်း ထောက်ခံလိုက်သည်။ ထို့နောက် လက်ဆေးနေသော ချီဖန့်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်ပြန်၏။ "နင် ရေဒီယိုတွေရော ပြင်တတ်လား" </p> <p>သူမက ဆက်ရှင်းပြသည်။ "အကြီးအကျယ်တော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ ခလုတ်တစ်ခုက အလုပ်သိပ်မလုပ်လို့၊ ပြင်ဖို့လဲ အခွင့်မသာသေးတာနဲ့"</p> <p>"ကျွန်တော် ကြည့်ပေးပါ့မယ်" ချီဖန့်ကမူ ပြင်နိုင်၊ မပြင်နိုင် အတည်မပြုဘဲ လက်ကို သုတ်ကာ အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားလေသည်။</p> <p>ရှန်ရှို့ဖန်သည် ဘက်ထရီဖြင့်သုံးသော ထရန်စစ္စတာ ရေဒီယိုအသေးလေးကို ယူလာခဲ့လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ သယ်ဆောင်ရလွယ်ကူသော်လည်း လိုင်းသိပ်မစုံပေ။</p> <p>ချီဖန့်သည် စစ်ဆေးကြည့်ပြီးနောက် မေးလိုက်၏။ "ဝက်အူလှည့် ရှိလား" </p> <p>"ရှိတယ်၊ ရှိတယ်" သူတကယ်ပြင်နိုင်မည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ရှန်ရှို့ဖန်မှာ အံဆွဲထဲမှ ရှာဖွေကာ ကမ်းပေးလိုက်၏။</p> <p>ချီဖန့် အာရုံစိုက်ကာ ရေဒီယိုကို အမြန်ဖြုတ်လိုက်သည်။ မကြာမီမှာပင် အစိတ်အပိုင်းအသေးလေးတစ်ခုကို လဲပေးလိုက်၏။ "အခု စမ်းကြည့်လိုက်ပါ"</p> <p> </p> <p>စမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ အားလုံး အဆင်ပြေသွားတော့သည်။ ရှန်ရှို့ဖန်ကမူ ချီးကျူးစကားများ ပြောကာ ဖရဲသီးဖြင့် ဧည့်ခံခဲ့သည်။</p> <p>သို့သော် သူဝယ်လာသော အပိုပစ္စည်းများကို ကြည့်ပြီး ယန်ရွှယ်မှာ ၎င်းသည် သစ်တောစခန်းအတွက် ပစ္စည်းပြင်ပေးရုံသာ မဟုတ်နိုင်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ အိမ်ပြန်လမ်းတွင် သူမက မေးလိုက်သည်။ "ရှင် တကယ်ပဲ ပြင်ဆင်ရေးဆိုင် ဖွင့်ဖို့ စဉ်းစားနေတာလား"</p> <p>"မဟုတ်ပါဘူး" ချီဖန့်က အဘွားအိုအား ရထားပေါ်သို့ အရင်ကူတင်ပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ကိုယ် ကိုယ်တိုင် ရေဒီယိုအချို့ လုပ်မလို့ပါ"</p> <p>"ကိုယ်... ကိုယ်တိုင်လား" ယန်ကျိအန်းက ပါးစပ်အဟောင်းသားနှင့် မေးလိုက်သည်။ အိမ်သို့ရောက်သည်နှင့် သူ၏အခန်းသို့ပင် မသွားတော့ဘဲ သူ၏ယောက်ဖ ရေဒီယိုတပ်ဆင်ပုံကို ကြည့်ရန် နောက်မှ တကောက်ကောက် လိုက်လေတော့၏။</p> <p>"ဒီလောက် မြန်တယ်လား။ ဂဟေဆော်တဲ့ ကိရိယာတွေ ဘာတွေ မလိုဘူးလား" ယန်ရွှယ် မဝံ့မရဲ မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ခဲတံလို့ ခေါ်တာပါ" ချီဖန့် ပစ္စည်းများကို ချလိုက်ရင်း သူမကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ "မင်းက အတော်လေး သိတာပဲ"</p> <p>သတင်းအချက်အလက်စုံသော ခေတ်သစ်မှ လာသူတစ်ဦးအနေဖြင့် ဤမျှလောက်ကို မသိဘဲ မနေပေ။ သို့သော် ယန်ရွှယ်မှာ အရာအားလုံးကို မသိသလို ဟန်ဆောင်၍မရတော့ပေ။</p> <p>သူမသည် သူ့အကြည့်ကို ရင်ဆိုင်ရင်း အပြစ်မရှိသလို မျက်နှာထားမျိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။"သစ်တောစခန်းကို ရောက်လာပြီးမှ ကြားဖူးနားဝ ရှိတာပါ"</p> <p>ချီဖန့်သည်လည်း ထိုအချက်ကို အတည်မပြုနိုင်သဖြင့် သူ၏မျက်ဝန်းများကို အောက်သို့ချကာ ယန်ကျိအန်းအား အစိတ်အပိုင်းများကို ပြလိုက်သည်။ "ဒါက စပီကာ၊ ဒါကတော့ ထရန်စစ္စတာ"</p> <p>ယန်ကျိအန်းကမူ နားလည်သည်ဖြစ်စေ၊ မလည်သည်ဖြစ်စေ ခေါင်းကိုသာ တဆတ်ဆတ် ညိတ်နေတော့သည်။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် လျိုဝေကော ရောက်လာခဲ့သည်။ သူသည် မည်သူ့ကိုမျှ နှုတ်မဆက်ဘဲ အခန်းထဲဝင်ကာ ကုတင်ပေါ်တွင် ခေါင်းငုံ့၍ ထိုင်နေလေ၏။</p> <p>ယန်ရွှယ် သူ့ကို အကဲခတ်ကြည့်ရာ တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ၏ မျက်နှာပေးမှာ အတော်လေး ရှုပ်ထွေးနေ၏။</p> <p>သူစိတ်မကောင်းဖြစ်နေလျှင် ဘာကြောင့် ပြုံးချင်နေသလို ဖြစ်နေသနည်း။ စိတ်ချမ်းသာနေလျှင်ကော ဘာကြောင့် ပခုံးများ တွဲကျနေသနည်း။</p> <p>အဖြေရှာမရသဖြင့် သူမက သူမ၏မောင်လေးကို တို့လိုက်သည်။</p> <p>ယန်ကျိအန်းမှာ အရိပ်အကဲ သိသဖြင့် သူ၏အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားလေသည်။ ထိုအခါမှ ယန်ရွှယ်က မေးလိုက်၏။ "ရှင် ဘာဖြစ်နေတာလဲ" </p> <p>ထိုအခါမှ လျိုဝေကောသည် ပြုံးလိုက်သော်လည်း မျက်နှာမှာ ပြန်ညှိုးသွားကာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြန်သည်။</p> <p>ချီဖန့်ကမူ လိုရင်းကိုသာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်း ပြတင်းပေါက်ဖွင့်အိပ်လို့ လေဖြတ်သွားတာလား"</p> <p>လျိုဝေကော၏ မျက်နှာ အကြောဆွဲနေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် ယန်ရွှယ်မှာ ရယ်ချင်စိတ်ကို အတော်လေး ထိန်းလိုက်ရသည်။</p> <p>လျိုဝေကောသည် ခေတ္တအောင့်ထားပြီးမှ အော်လိုက်သည်။ "ငါ့ကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန်လေး ဆုတောင်းပေးလို့ မရဘူးလား"</p> <p>ချီဖန့်ကမူ ဘာမှပြန်မပြောဘဲ သူကိုယ်တိုင် ရှင်းပြလာသည်အထိ စောင့်နေလိုက်၏။</p> <p>မည်သူမျှ ထပ်မမေးတော့သဖြင့် လျိုဝေကောကပင် စပြောပြတော့သည်။ "လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်က ငါ့အမေက ကျိုးဝမ်ဟွေ့တို့အိမ်ကို မင်္ဂလာဆောင်ကိစ္စ သွားပြောတယ်လေ။ ဒါကို သူ့အဖေက မလောပါနဲ့အုံးတဲ့၊ စက်ရုံဒါရိုက်တာရဲ့ အဖေက အသက်ခုနစ်ဆယ် ပြည့်တော့မှာမို့လို့ ဘာလက်ဆောင်ပေးရမလဲ စဉ်းစားနေရလို့ အလုပ်များနေတယ်တဲ့။ အဲဒါပြီးမှ ဆွေးနွေးကြမယ်ဆိုပဲ"</p> <p>ထိုခေတ်တွင် အရာရှိများ၏ မွေးနေ့ပွဲမှာ ဤမျှအရေးမကြီးသော်လည်း၊ စက်ရုံဒါရိုက်တာ၏ ဖခင် မွေးနေ့ကြောင့် သမီးဖြစ်သူ၏ မင်္ဂလာဆောင်ကို ရွှေ့ဆိုင်းရသည်မှာ အဓိပ္ပာယ်မရှိလှပေ။</p> <p>ယန်ရွှယ်နှင့် ချီဖန့်တို့ ထင်သည့်အတိုင်းပင်၊ ကျိုးဝမ်ဟွေ့၏ အဖေမှာ အခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်မည့်သူ မဟုတ်ပေ။</p> <p>သူ၏စကားများမှာ "လျိုမိသားစုက ငါ့ကို လက်ဆောင်အတွက် မကူညီရင် မင်္ဂလာဆောင်ကို ဆွဲဆန့်ထားမယ်" ဟု အရိပ်အမြွက် ပြောနေခြင်းပင်။</p> <p>သူသည် လျိုမိသားစုကို လုံးဝ အထင်မကြီးဘဲ မင်္ဂလာဆောင်ရန် အသည်းအသန်ဖြစ်နေသည့် တောသားများဟုသာ မြင်နေသည်။ အကယ်၍ ကျန်းမိသားစုသာဆိုလျှင် သူ ဤကဲ့သို့ ပြောရဲပါမည်လား။</p> <p>"ငါ့အမေ ပြန်လာတော့ တော်တော် စိတ်တိုနေတယ်၊ သူ့ကို အရှက်မရှိတဲ့လူလို့ ဆဲနေတာ။” လျိုဝေကောမှာ မျက်နှာကို လက်ဖြင့်အုပ်ကာ မေးလိုက်သည်။ “ဒီမင်္ဂလာဆောင်က တကယ်ပဲ မဖြစ်တော့ဘူးလား"</p> <p>မည်သူမျှ ချက်ချင်းပြန်မဖြေသဖြင့် သူက လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ "ငါတို့ ပေးထားတဲ့ ဂျင်ဆင်းလဲ အလကား ဖြစ်သွားပြီ ထင်တယ်"</p> <p>တုံ့ပြန်မှုက မရှိသေးပေ။ ချီဖန့်ကမူ အကြည့်ကို ချလျက် သူ၏ ပစ္စည်းများကိုသာ ဆက်ကိုင်တွယ်နေ၏။</p> <p>"ချီဖန့်၊ မင်းရဲ့ တုံ့ပြန်မှုက ဒါပဲလား။ ငါက မိန်းမရော ဂျင်ဆင်းရော ဆုံးရှုံးရတော့မယ့်ဟာကို မင်းက ဒီအတိုင်း ထိုင်နေတယ်ပေါ့။ ငါတို့က သူငယ်ချင်းတွေကော ဟုတ်ရဲ့လား"</p> <p>"ဒါဆိုရင်လဲ အရင်ဆုံး ပြုံးနေတာကို ရပ်လိုက်အုံးလေ" ချီဖန့်က သူ့ကို လှမ်းကြည့်ရင်း အေးအေးဆေးဆေး ပြောလိုက်သည်။ "မင်းလက်က ဖုံးမထားနိုင်ဘူး"</p> <p>လျိုဝေကော၏ ဟန်ဆောင်မှုမှာ ချက်ချင်း ပျက်စီးသွားတော့သည်။ "မင်း မျက်လုံးက ဘာလို့ ဒီလောက် စူးရှနေရတာလဲ။ ငါ့ကို နည်းနည်းလောက်တောင် ဟန်ဆောင်ခွင့် မပေးတော့ဘူးလား"</p> <p>ချီဖန့်က ပြန်မဖြေသော်လည်း သူ၏အကြည့်ကမူ "မင်းကိုယ်တိုင် မဖုံးနိုင်တာလေ" ဟု ပြောနေသကဲ့သို့ပငိ။</p> <p>သူ၏ ညံ့ဖျင်းလှသော သရုပ်ဆောင်မှုကြောင့် ယန်ရွှယ်လည်း ဆွံ့အသွားတော့သည်။ "ဒါနဲ့ အဲဒါက အမှန်ပဲလား"</p> <p>"တစ်ဝက်ကတော့ အမှန်ပဲ။ သူ့အဖေက အဲ့လို ပြောတာလည်း အမှန်ပဲ။ ငါ့အမေ စိတ်တိုလွန်းလို့ မျက်နှာပျက်သွားတာလဲ အမှန်ပဲ။ အရှက်မရှိတဲ့လူလို့ ဆဲပြီး ဂျင်ဆင်းကို ပြန်သွားတောင်းခိုင်းတာလဲ အမှန်ပဲရယ်"</p> <p>ဟွမ်ဖန့်ယင်းသာ ထိုသို့ပြောလျှင် သူမ အမှန်တကယ် စိတ်တိုနေခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ကျိုးဝမ်ဟွေ့၏ အဖေမှာ သမီးဖြစ်သူကို ရောင်းစားနေသကဲ့သို့ ပြုမူနေသည်မှာ တကယ့်ကို ယုတ်မာလှ၏။</p> <p> </p> <p>"အဲဒါနဲ့ ဘာဆက်ဖြစ်လဲ" ယန်ရွှယ်မှာ စိတ်ဝင်စားဟန်ဖြင့် ရေအေးတစ်ခွက် ကမ်းပေးလိုက်သည်။</p> <p>ဤကဲ့သို့ တုံ့ပြန်တတ်သောကြောင့်ပင် လျိုဝေကောသည် ယန်ရွှယ်အား သတင်းများ ပြောပြရသည်ကို နှစ်သက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ "ကျိုးဝမ်ဟွေ့ သိသွားတော့ သူမ ချက်ချင်း အိမ်ပြန်သွားတယ်"</p> <p>သူက ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး ပြုံးလိုက်ပြန်သည်။ "သူ့အဖေကို ဘာပြောလိုက်လဲ ခန့်မှန်းကြည့်"</p> <p>သူ့အဖေ အကျိုးအမြတ်ရော လူပါ မဆုံးရှုံးရအောင် တစ်ခုခု ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>ယန်ရွှယ် ဆက်မေးလိုက်သည်။ "ဘာပြောလိုက်လို့လဲ။ ရှင်ကလွဲရင် ဘယ်သူ့ကိုမှ မယူဘူးလို့လား"</p> <p>"အဲဒါထက် ပိုတယ်" လျိုဝေကောသည် အသံကို နှိမ့်လိုက်၏။ "သူ့မှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီလို့ ပြောလိုက်တာလေ၊ အကယ်၍ သူ့အဖေက မလောဘူးဆိုရင်လဲ ဗိုက်ကြီးလာတဲ့အထိ စောင့်လို့ရတယ်တဲ့"</p> <p>၎င်းမှာ ကျိုးဝမ်ဟွေ့ ပြောမည့် စကားမျိုးမဟုတ်ပေ။ ယန်ရွှယ် လျိုဝေကောကို ကြည့်လိုက်သည်။ "သူမ အရိုက်ခံရသေးလား"</p> <p>"အရိုက်ခံရတာပေါ့" လျိုဝေကော သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ "သူ့အဖေက အဲဒီမှာတင် ပါးရိုက်လိုက်တာ။ သူ့အမေက တားလို့သာ တော်တော့တယ်၊ ဒါတောင် မျက်နှာက ရောင်သွားတယ်"</p> <p>သို့သော် ရိုက်ရုံဖြင့် ဘာမှပြောင်းလဲမည်မဟုတ်ပေ။ ကိစ္စက ပြီးသွားပြီဖြစ်ကာ သူမမှာ "ကိုယ်ဝန်" ရှိနေပြီဟု ဆိုနေသည် မဟုတ်ပါလား။ သူ၏ဖခင်က လူတောမတိုးရဲအောင် လျိုဝေကောအား လူမိုက်ဟု စွပ်စွဲရဲပါမည်လား။</p> <p>ထို့အပြင် နှစ်ဖက်မိသားစုမှာလည်း စေ့စပ်ပြီးသား ဖြစ်၏။ အမှန်တကယ်တော့ သူတို့မှာ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့ကြသော်လည်း သူမ၏ဖခင်မှာ သိနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။</p> <p>ကျိုး မိသားစု ရူးမသွားသေးသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။ ဗိုက်မထင်ရှားမီ မင်္ဂလာဆောင်ရန် သူတို့ကပင် ပြန်လည် လောဆော်လာကြတော့၏။ ယခင်က လျိုမိသားစုက အသည်းအသန်ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ယခုမူ အခြေအနေက ပြောင်းပြန်ဖြစ်သွားပြီး ကျိုး မိသားစုကသာ အသည်းအသန် ဖြစ်နေရတော့သည်။</p> <p>ကျိုးဝမ်ဟွေ့၏ ဖခင်မှာ မိမိသမီးကို ထိုကဲ့သို့ ပြောရသည်အထိ ဖြစ်အောင် လုပ်ဆောင်ခဲ့သူ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save