Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ၈၄</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ယန်ရွှယ်မှာ အံ့ဩမိသော်လည်း လုံးဝကြီးတော့ မဟုတ်ပေ။ ကျိုးဝမ်ဟွေ့သည် အမြဲတမ်း စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာသူဖြစ်ခဲ့ပြီး ချီဖန့်ကို ဝိုင်းအုံကြည့်နေသည့် လူအုပ်ကြီးနောက်လည်း လိုက်မသွားခဲ့သလို၊ လျိုဝေကောနှင့် သူမ၏ ပတ်သက်မှုအပေါ် သူတပါးတို့ မည်သို့ထင်မြင်ယူဆကြမည်ကိုလည်း ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။</p> <p>သို့သော် သူမ၏ ကိုယ်ကျင့်တရား စံနှုန်းမှာ အလွန်မြင့်မားသည်။ သူမ၏မိသားစုက သူမကို ချစ်သည်ဟု အမြဲယုံကြည်ခဲ့သော်လည်း၊ သူမ၏ဖခင်မှာ ရာထူးတိုးရန်အတွက်သာ ကြိုးစားနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိသွားချိန်တွင်မူ သူမ၏ စိတ်ဓာတ်မှာ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။</p> <p>သူမ၏ဖခင်မှာ အဖိုးတန်ဂျင်ဆင်းကို ယူထားပြီးမှ မင်္ဂလာဆောင်ကို ဆွဲဆန့်ကာ နောက်ထပ် လက်ဆောင်များ တောင်းနေသည်ကို သူမ လုံးဝ သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။</p> <p>သူမ၏မိခင်ကလည်း ဤအစီအစဉ်တွင် ကူညီခဲ့ပုံရသည်။ မဟုတ်လျှင် သူမ၏ဖခင်မှာ ကိုယ်ဝန်ရှိသည်ဆိုသည်ကို ယုံကြည်မည်မဟုတ်ပေ။</p> <p>မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ ကျိုးဝမ်ဟွေ့က လျိုမိသားစုဘက်မှ ရပ်တည်ပေးခြင်းကြောင့် လျိုဝေကောမှာ အတိုင်းမသိ ဝမ်းသာနေတော့သည်။ သူ၏ ပြုံးဖြီးနေသော မျက်နှာကိုကြည့်ရုံဖြင့် သိနိုင်ပေ၏။</p> <p>သို့သော် သူတို့ မင်္ဂလာဆောင်အကြောင်း ပြောနေစဉ်တွင် ချီဖန့်က သူမကို ဘာကြောင့် စိုက်ကြည့်နေရသနည်း။</p> <p>ယန်ရွှယ် သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး လျိုဝေကောအား ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ဂုဏ်ယူပါတယ်"</p> <p>အခက်အခဲများစွာ ရှိခဲ့သော်လည်း အဆုံးတွင် သူတို့နှစ်ဦးမှာ တရားဝင် လက်ထပ်နိုင်ကြတော့မည် ဖြစ်၏။</p> <p>ချီဖန့်သည် အကြည့်လွှဲလိုက်ပြီး လိုရင်းကို မေးလိုက်၏။ "မင်္ဂလာဆောင်က ဘယ်နေ့လဲ"</p> <p>"ဒီလ ၂၉ ရက်နေ့လေ" လျိုဝေကောက ပြက္ခဒိန်ကို ညွှန်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။ "သုံးပတ်တောင် မလိုတော့ဘူး၊ မင်းတို့ အားမလားလို့ လာမေးတာ"</p> <p>ချီဖန့်မှာ သူ ဘာကိုဆိုလိုသည်ကို သိပြီးသားပင်။ "မင်း အိမ်ဆောက်တဲ့အခါ ပြောလိုက်လေ"</p> <p>"ကျွန်မလည်း လာကူမှာပေါ့" ယန်ရွှယ်လည်း ရွှင်လန်းစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>သစ်တောဌာနတွင် အလုပ်သိပ်မရှိသဖြင့် ယခုအချိန်မှာ အကောင်းဆုံးပင်ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူမတို့ အိမ်ဆောက်စဉ်ကလည်း လျိုမိသားစုမှ သားအဖနှစ်ဦးလုံး လာကူခဲ့ကြသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>လျိုဝေကောသည် သူတို့နှစ်ဦးလုံးကို ကျေးဇူးတင်လိုက်ပြီးမှ ချီဖန့် ရှေ့ရှိ ပစ္စည်းများကို သတိထားမိသွားခဲ့သည်။ "ဒါတွေက ဘာလုပ်ဖို့လဲ။ တကယ်ပဲ စက်ပြင်ဆိုင် ဖွင့်မလို့လား"</p> <p>သူပြောသည်မှာ ယန်ရွှယ် ပြောခဲ့သည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်၏။ ချီဖန့်က သူ့ကို မော့ကြည့်ကာ "မဟုတ်ပါဘူး၊ ရေဒီယိုအချို့ တပ်ကြည့်မလို့"</p> <p>"မင်း ကိုယ်တိုင် ရေဒီယို တပ်ဆင်နိုင်တယ် ဟုတ်လား" လျိုဝေကောမှာ အံ့အားသင့်သွားရတော့သည်။ သူ၏သူငယ်ချင်းမှာ ပစ္စည်းပြင်တတ်ရုံသာဟု သူ ထင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ "ဒါကြောင့်လဲ မင်းက သင်တန်းကိစ္စကို ဂရုမစိုက်တာကိုး။ ဒီလိုပညာမျိုးရှိရင် လွှစက်သမားမှာ ဘာလို့ အလုပ်လုပ်နေအုံးမှာလဲ။ ရေဒီယိုအချို့ ရောင်းလိုက်တာနဲ့တင် အဆင်ပြေနေပြီပဲ"</p> <p>အတွင်းရေးမှူး လျန်က စေတနာနှင့် ပြောခဲ့သော်လည်း ချီဖန့်က ငြင်းပယ်လိုက်သောအခါ အခြားတစ်ယောက်အား အစားထိုးလိုက်၏။ လီရှု့ဝူ ရာထူးကျသွားပြီးနောက် လူလိုနေသော အခြားအဖွဲ့မှ တစ်ယောက်မှာ ထိုနေရာကို ရရှိသွားခဲ့လေသည်။</p> <p>ထိုသူက မည်မျှပင် ဝမ်းသာနေပါစေ၊ အခြားသူများကလည်း ဘာမှ များများစားစား မပြောကြပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ချီဖန့်က သစ်တောဌာနရှိ ရေဒီယိုအတော်များများကို ပြင်ပေးထားပြီးဖြစ်ကာ လူအများကလည်း သူ့ထံတွင် ပစ္စည်းလာပြင်နေကြသောကြောင့် ဖြစ်၏။</p> <p>မကျေမနပ်ဖြစ်နေသူမှာ အတွင်းရေးမှူး လျန် တစ်ဦးတည်းသာ ဖြစ်ပြီး၊ သူသည် အထက်လူကြီးများ၏ ကြိုးကိုင်မှုကို စိတ်ပျက်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် ယခုနှစ် သစ်တောဌာန ဖျော်ဖြေပွဲအတွက် လူစာရင်းထုတ်ပြန်သောအခါ၊ ယန်ရွှယ်နှင့် ချီဖန့်တို့ ကဗျာရွတ်ဆိုမည့်အပေါ် သံသယရှိသူများရှိပါက သူတို့နှင့် လာရောက်ယှဉ်ပြိုင်ရန် အတိအလင်း ပြောကြားလိုက်တော့၏။</p> <p>၎င်းမှာ လူသိရှင်ကြား အရှက်ခွဲလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ချီဖန့်မှာ အလွန်ချောမောလှသဖြင့် လူငယ်အမျိုးသမီးများပင် လာကြည့်ကြရသည်။ ယန်ရွှယ်မှာလည်း ထိုနည်းတူပင် လှပသူဖြစ်ရာ၊ သူတို့နှင့် ယှဉ်ပြိုင်ဝံ့သူ မည်သူရှိပါမည်နည်း။</p> <p>ထို့ကြောင့် မည်သူမျှ ကန့်ကွက်ခြင်းမရှိဘဲ အားလုံးက သဘောတူလိုက်ကြသည်။ ကိစ္စမှာ ပြီးသွားပြီဖြစ်ကာ ကဗျာစာသားကိုသာ အချောသတ်ရန် ကျန်တော့၏။</p> <p>လျိုဝေကောမှာ မနေနိုင်ဘဲ လက်နှစ်ဖက်ကို ပွတ်ကာ မေးလိုက်သည်။ "မင်း အချို့တပ်ဆင်မယ်ဆိုတော့၊ ငါ့အတွက်လဲ တစ်လုံးလောက် လုပ်ပေးလို့ ရမလား။ ငါ ပိုက်ဆံပေးပါ့မယ်"</p> <p>၎င်းမှာ အချိန်ကိုက်ပင် ဖြစ်သည်၊ သူ၏မင်္ဂလာဆောင်အတွက် ပစ္စည်းအသစ်များ ဝယ်ရမည်ဖြစ်ရာ သူငယ်ချင်းဖြစ်သူထံမှ ဝယ်ခြင်းက ကူပွန်များ ပို၍ သက်သာမည်ပင်။</p> <p>ချီဖန့်တွင် ရေဒီယိုအချို့အတွက် အပိုပစ္စည်းများ အလုံအလောက်ရှိသည်။ "မင်းက ဘယ်လိုမျိုး လိုချင်တာလဲ"</p> <p>ထရန်စစ္စတာ ရေဒီယို အမျိုးအစားပေါင်းများစွာ ရှိသည့်အနက် ရှန်ရှို့ဖန်၏ အိမ်တွင်ရှိသော ရေဒီယိုမှာ အသေးငယ်ဆုံးအမျိုးအစား ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ ထရန်စစ္စတာ တစ်လုံးတည်းသာ ပါဝင်သည့် မော်ဒယ်ဖြစ်ပြီး အရွယ်အစား သေးငယ်ကာ ဘက်ထရီဖြင့် အသုံးပြုနိုင်သဖြင့် သယ်ဆောင်ရ လွယ်ကူသည်။ သို့သော် ဖမ်းယူရရှိနိုင်သည့် အသံလွှင့်ဌာန အရေအတွက် နည်းပါးပြီး အသံ အရည်အသွေးမှာလည်း သင့်တင့်ရုံသာ ရှိသည်။</p> <p>အတွင်းရေးမှူး လျန်၏ အိမ်ရှိ ရေဒီယိုကဲ့သို့ အကြီးစားများမှာမူ သစ်သားသေတ္တာဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး အသံလည်း ပိုကောင်းကာ လိုင်းလည်း ပိုစုံသည်။</p> <p>၎င်းတို့သည် အသံလွှင့်ဌာန ပိုများပြားစွာ ဖမ်းယူနိုင်ပြီး အသံထွက်လည်း ပိုကောင်းမွန်ပေမယ့် အရွယ်အစား ကြီးမားကာ လျှပ်စစ်ပလပ်ပေါက် လိုအပ်သည်။ အချို့မှာ ဘက်ထရီဖြင့်လည်း အသုံးပြုနိုင်သော်လည်း ဘက်ထရီစားမှု အလွန်များသည်။ တစ်ကြိမ်လျှင် ဆိုဒ်-ဒီ ဓာတ်ခဲ လေးလုံးအထိ အသုံးပြုရသည်။ ဓာတ်မီးတစ်လက်လျှင် ဓာတ်ခဲနှစ်လုံးသာ လိုအပ်သည့်အချိန်တွင် လူအများစုမှာ ထိုကဲ့သို့ အကုန်အကျကို မတတ်နိုင်ကြပေ။</p> <p>ချီဖန့်၏ မေးခွန်းအရ သူသည် အမျိုးအစားစုံအောင် လုပ်နိုင်သည်မှာ ထင်ရှားသည်။ လျိုဝေကောသည် ခေတ္တစဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။ "ရေဒီယို သေတ္တာအကြီးမျိုးပဲ လုပ်ပေးပါ"</p> <p>"ကောင်းပြီလေ၊ သုံးရက်နေရင် လာယူလိုက်" ချီဖန့်မှာ မဆိုင်းမတွပင် သဘောတူလိုက်၏။</p> <p>နောက်ရက်များတွင် သူသည် စက်ပြင်တဲတွင်သာ အချိန်ကုန်ဆုံးနေတော့သည်။ အိမ်တွင်ဆိုလျှင် သူ၏ယောက်ဖကြောင့် အလုပ်လုပ်ရန် အခွင့်မသာသောကြောင့်ပင် ဖြစ်၏။</p> <p>လျိုဝေကော ရေဒီယိုလာယူသောအခါ ယန်ရွှယ်၏ စားပွဲပေါ်တွင် ရေဒီယိုနှစ်လုံးမှာ အသင့်ဖြစ်နေပြီဖြစ်ကာ တစ်လုံးမှာ အသံများ ထွက်ပေါ်နေသည်။</p> <p>ယန်ကျိအန်းသည် လက်ကလေးနှစ်ဖက်ဖြင့် မေးထောက်ကာ တစ်လုံးမှမသိသော်လည်း အသေအချာ နားထောင်နေရှာသည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ အင်္ဂလိပ်စာ နားထောင်မှု စွမ်းရည်ကို လေ့ကျင့်နေခြင်းပင်။</p> <p>အတော်ကြာမှ သူက တက္ကသိုလ်တက်ခဲ့သည့် သူ၏ယောက်ဖအား လှည့်မေးလိုက်သည်။ "သူ... သူတို့ ဘာပြောနေတာလဲဟင်"</p> <p>"မင်းရဲ့ယောက်ဖက အကုန်သိတယ်လို့ ထင်နေတာလား" ယန်ရွှယ် သူ့ကို ခေါင်းလေး ပုတ်လိုက်သည်။</p> <p>ချီဖန့်မှာ ရုရှားစကား တတ်သည်ဟု ကြားဖူးသဖြင့် ယန်ရွှယ် ယုံကြည်ထားသော်လည်း၊ ယခုမှာမူ BBC ရေဒီယိုမှ ဗြိတိသျှ လေယူလေသိမ်းဖြင့် ပြောနေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>မမျှော်လင့်ဘဲ ချီဖန့်က အလေးအနက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဘောလုံးအသင်း နှစ်သင်း ကစားနေကြတာ၊ ပရိသတ်တွေ ရန်ဖြစ်ကြတယ်လို့ ပြောနေတာ"</p> <p>ယန်ကျိအန်း၏ မျက်လုံးများမှာ အံ့ဩမှုဖြင့် ဝိုင်းသွားသည်။ "ဘော... ဘောလုံးပရိသတ်တွေလား" သူသည် ဤစကားလုံးကို တစ်ခါမျှ မကြားဖူးသည်မှာ ထင်ရှား၏။</p> <p>အပြင်မှ ဝင်လာသော လျိုဝေကောကလည်း ထိုအကြောင်းကို မကြားဖူးသဖြင့် ချီဖန့်အား စနောက်လိုက်သည်။ "မင်းကလဲ မင်းယောက်ဖလေးကို ညာမနေပါနဲ့"</p> <p>လျိုဝေကောနှင့်အတူ ပါလာသော လျိုဝေပင်းကမူ နားထောင်မနေတော့ဘဲ ယန်ကျိအန်းအနားသို့ ပြေးသွားကာ မျက်လုံးအဝိုင်းသားနှင့် မေးလိုက်သည်။ "ဒါကို တကယ်ပဲ ကိုယ်တိုင် တပ်ဆင်ထားတာလား”</p> <p>သူတို့နောက်တွင် လျိုချွမ်းချိုင်နှင့် လျိုချွမ်းနီတို့ ပါလာကြသည်။ ကျောင်းပိတ်ရက်ဖြစ်၍ သူတို့မောင်နှမတစ်သိုက် လွတ်လပ်စွာ လျှောက်သွားရန် အချိန်ရသွားကြပုံပင်။</p> <p>လျိုဝေကောမှာ သူ့ယောက်ဖအား ညာနေသည်ဟု စွပ်စွဲလိုက်သောအခါ ချီဖန့်က ဘာမှ ပြန်မရှင်းပြတော့ပေ။ သူသည် အနားရှိ အခြားထရန်စစ္စတာ ရေဒီယိုတစ်လုံးကိုသာ ညွှန်ပြလိုက်သည်။ "ဒါက မင်းအတွက်"</p> <p>ယန်ရွှယ်တစ်ယောက်သာ ချီဖန့်အား အကဲခတ်သလို ကြည့်လိုက်မိသည်။</p> <p>သူမသည် အနည်းဆုံးတော့ ကျောင်းတွင် အင်္ဂလိပ်စာ သင်ယူခဲ့ဖူးသူ ဖြစ်၏။ အသုံးမပြုသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်၍ သံချေးတက်နေသော်လည်း "ဘောလုံး" နှင့် "ပရိသတ်" ကဲ့သို့သော စကားလုံးများကိုမူ သူမ မှတ်မိနေသေးသည်။</p> <p>သို့သော် လူအများအပြား ရောက်နေသဖြင့် သူမက ပြုံးလျက် လျိုချွမ်းချိုင်နှင့် လျိုချွမ်းနီတို့ကို အရင်နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ "ဒီရက်ပိုင်း မင်းတို့နှစ်ယောက် ဘာတွေလုပ်နေကြလဲ"</p> <p>လိမ္မာသော ကျောင်းသူလေးဖြစ်သည့် လျိုချွမ်းနီက ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ပြုံးလိုက်သည်။ "အိမ်မှာ အိမ်စာလုပ်နေပါတယ်"</p> <p>အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ လျိုချွမ်းချိုင်ကား အလုပ်များနေခဲ့သည်။ တောင်ပေါ်တက် မှိုရှာခြင်း၊ မြစ်ထဲတွင် ငါးဖမ်းခြင်းနှင့် အိမ်ရှိ ခွေးပေါက်လေးများကို ကြည့်ခြင်းတို့ဖြင့် အချိန်ကုန်နေပြီး အိမ်စာမှလွဲ၍ ကျန်တာအားလုံးကို လုပ်နေလေ၏။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် လျိုဝေပင်းမှာ စိတ်မရှည်တော့ပေ။ "သူတို့ ဘာတွေပြောနေတာလဲ။ လူနားလည်တဲ့စကား ပြောတဲ့သူ မရှိဘူးလား"</p> <p>"ရှိတာပေါ့" ယန်ကျိအန်းသည် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ပြောလိုက်၏။ သူသည် အသံလွှင့်ချက်ကို ပိတ်ရန် ခလုတ်ကို အမြန်လှည့်လိုက်ပြီး အခြားရေဒီယိုတစ်လုံးကို ဖွင့်ကာ လိုင်းရှာခဲ့သည်။</p> <p>ယန်ကျိအန်း ဂရုတစိုက် လှည့်နေသော ခလုတ်ကို ချီဖန့်က ညွှန်ပြပြီး လျိုဝေကောအား ရှင်းပြလိုက်သည်။ "ဒါက ပြည်တွင်းလိုင်းတွေအတွက် အလယ်လှိုင်းလေ" ထို့နောက် အရင်လိုင်းကို ညွှန်ပြကာ "ဒါကတော့ နိုင်ငံတကာလိုင်းတွေအတွက် လှိုင်းတို"</p> <p>အခြားခလုတ်နှစ်ခုမှာမူ ပါဝါဖွင့်ရန်နှင့် အသံအတိုးအကျယ်အတွက် ဖြစ်သည်ကို လျိုဝေကော သိပြီးသားပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>သူက မိမိ၏ ရေဒီယိုကို ကောက်ကိုင်ကာ ဟိုလှန်ဒီလှန်ကြည့်ရင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မေးလိုက်သည်။ "ငါ စမ်းကြည့်လို့ ရမလား"</p> <p>ချီဖန့် ယန်ကျိအန်းအား မကြည့်ရသေးမီမှာပင် ကောင်လေးက ရေဒီယိုကို ပိတ်ကာ နောက်ဖုံးဖွင့်ပြီး ဘက်ထရီထည့်နိုင်ရန် သူ၏ယောက်ဖအား လိမ္မာစွာ နေရာဖယ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>ချီဖန့်သည် ၎င်းကို လျှပ်စစ်ရော ဘက်ထရီပါ သုံးနိုင်ရန် ဒီဇိုင်းဆွဲထားပြီး၊ ဘက်ထရီ လေးလုံးအစား သုံးလုံးသာ သုံးရအောင် ပြုပြင်ထား၏။ လျိုဝေကောမှာ မစောင့်နိုင်တော့ဘဲ ဘက်ထရီများကို ကိုယ်တိုင်ထည့်လိုက်သည်။ အားလုံးပြီးသွားသောအခါ သူက လိုင်းကို လှည့်ရှာနေပြီး လျိုမိသားစုမှ ကလေးများကလည်း စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေကြလေသည်။</p> <p>သူတို့ နားလည်သော အသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အားလုံးက ဝိုင်းအုံလာကြသည်။ "ငါလဲ စမ်းကြည့်ချင်တယ်"</p> <p> "ငါလဲ လုပ်ဦးမယ်"</p> <p>"ဘာစမ်းမှာလဲ။ ဒီည အိမ်ရောက်မှ မီးနဲ့ စမ်းကြပေါ့" လျိုဝေကောသည် အလုပ်လုပ်သည်ကို အတည်ပြုပြီးနောက် ဘက်ထရီများကို ပြန်ထုတ်လိုက်၏။ ထို့နောက် ချီဖန့်အား မေးလိုက်၏။ "ဘယ်လောက်ပေးရမလဲ"</p> <p>"ဘာမှ မပေးနဲ့။ ဒါကို မင်္ဂလာလက်ဆောင်အဖြစ်ပဲ သဘောထားလိုက်"</p> <p>"မဖြစ်ပါဘူး" လျိုဝေကောက ရေဒီယိုကို ချက်ချင်း ပြန်ချလိုက်သည်။ "ညီအစ်ကိုတွေ ဆိုပေမဲ့လဲ ငွေရေးကြေးရေးကတော့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ရှိရမယ်လေ"</p> <p>ပုံမှန်အားဖြင့် မင်္ဂလာလက်ဆောင်မှာ နှစ်ယွမ်ခန့်သာ ရှိသော်လည်း ဤကဲ့သို့သော ရေဒီယိုမှာ အနည်းဆုံး ၂၅၊ ၃၀ခန့် တန်ဖိုးရှိသည်။</p> <p>ခရိုင်ကုန်တိုက်တွင် ဤအရွယ်အစား ရေဒီယိုတစ်လုံးမှာ တစ်ရာကျော် ပေးရပြီး ဝယ်ရန်ပင် ခက်ခဲလှ၏။</p> <p>လျိုဝေကောက အတင်းအကျပ် ပေးမည်ဆိုသဖြင့် ချီဖန့် ဈေးနှုန်းတစ်ခု ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် လေးဆယ်ပဲ ပေးတော့"</p> <p>"မင်း သေချာလား။ ငါ့ကြောင့်နဲ့ အရှုံးခံပြီး မရောင်းနဲ့"</p> <p>"လုံလောက်တယ်" ချီဖန့်အတွက် ရေဒီယိုတစ်လုံး တပ်ဆင်ခမှာ လေးဆယ်ဝန်းကျင်သာ ကျသင့်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>အဆုံးတွင် ‌လျိုဝေကောမှာ ယွမ်၄၀ ပေးခဲ့ပြီး သူ၏ညီအစ်ကို မောင်နှမများကို ခေါ်ကာ အိမ်ပြန်သွားတော့၏။</p> <p>ဤရေဒီယိုရှိလာသဖြင့် လျိုမိသားစုမှ ကလေးများမှာ အိမ်တွင်သာ ငြိမ်ငြိမ်လေး နေကြတော့မည်ဖြစ်ရာ၊ ဟွမ်ဖန့်ယင်းအနေဖြင့် သူတို့ကို လိုက်လံဆွဲခေါ်နေရသည့် ဒုက္ခမှ ကင်းဝေးသွားပေလိမ့်မည်။</p> <p>သို့သော် ရက်အနည်းငယ်အကြာ လျိုမိသားစု၏ အိမ်သစ်ကြီး ပြီးသွားသောအခါ လျိုဝေကောက ပြန်ရောက်လာပြီး ချီဖန့်အား မေးလိုက်သည်။ "မင်း ဒီရေဒီယိုတွေကို ထပ်ပြီး တပ်ပေးနိုင်သေးလား။ ပုံမှန်ဆိုရင်ရော ဘယ်လောက်နဲ့ ရောင်းမလဲ"</p> <p>ယန်ရွှယ်မှာ ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားပြီး ချီဖန့်အား ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်မိသည်။</p> <p>ချီဖန့်ကလည်း အံ့ဩဟန်မရှိဘဲ အေးဆေးစွာ မေးလိုက်၏။ "တစ်ယောက်ယောက်က လိုချင်လို့လား"</p> <p>လျိုဝေကောက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "မင်း အချို့ လုပ်ပေးနိုင်တယ်ဆို။ ငါ နည်းနည်း ကြွားလိုက်တာနဲ့ အခုလို ဈေးရလာတာပဲ"</p> <p>သူက လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ခုနစ်၊ အခြားတစ်ဖက်ဖြင့် ငါးဟု ပြလိုက်သည်။ ၇၅ ယွမ်ဖြစ်ရာ ချီဖန့် မူလ မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ငါးယွမ် ပိုများနေ၏။</p> <p>ယန်ရွှယ်ကမူ စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်သည်။ "ရှင် သူတို့ကို ဘယ်လိုများ ပြောလိုက်တာလဲ"</p> <p>ဈေးသက်သာသည်ဆိုသော်ငြား ဆိုင်မှ တံဆိပ်ပါ ပစ္စည်းမဟုတ်သဖြင့် လူအများက အရည်အသွေးကို သံသယရှိကြမည်မှာ အမှန်ပင်။</p> <p>လျိုဝေကောက ဖြီးလျက် ပြောလာသည်။ "မစိုးရိမ်နဲ့လို့ ပြောလိုက်တာပေါ့၊ ခံမှာပါ။ အကယ်၍ ပျက်သွားရင်လဲ ကျွန်တော်တို့ ပြန်ပြင်ပေးပါ့မယ်လို့ ကတိပေးလိုက်တယ်"</p> <p>သူက အာမခံချက်ပါ ပေးလိုက်ခြင်းပင်။ "ရှင်က တစ်ကယ့်ကို နှံ့နှံ့စပ်စပ် တွေးတတ်တာပဲ" ယန်ရွှယ် ချီးကျူးလိုက်သည်။</p> <p>ထိုခေတ်က တံဆိပ်ပါ ပစ္စည်းများပင် အာမခံမရှိခဲ့ပေ။ လျိုဝေကော၏ ကတိနှင့် ဈေးနှုန်းကြောင့် ဝယ်သူမှာ စိတ်မလှုပ်ရှားဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။</p> <p>ချီဖန့်ကလည်း သူ၏သူငယ်ချင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ဟာနဲ့ အမျိုးအစားတူပဲလား"</p> <p>"အတူတူပဲ" လျိုဝေကောသည် ခေါင်းညိတ်ပြကာ ပစ္စည်းပေးရမည့်အချိန်ကို ချိန်းဆိုပြီး ပြန်သွားတော့၏။</p> <p>သူထွက်သွားပြီးနောက် ယန်ရွှယ် မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။ "လျိုဝေကောက အတော်လေး ဉာဏ်ပြေးတာပဲ" </p> <p>"အင်း" ချီဖန့်မှာ ပြန်ထူးရုံရှိသေး၊ အဘွားအိုက အခန်းထဲမှ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ "ရှောင်ချီရေ... မင်းရဲ့ ဆေးပူလာပြီနော်"</p> <p>အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်နေတတ်သော ထိုလူ၏ မျက်နှာမှာ ခေတ္တမျှ တောင့်တင်းသွားသည်ကို ယန်ရွှယ် မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>ဘာမှမတတ်နိုင်ပေ၊ ဤဆေးမှာ အလွန်ခါးလွန်းလှသည်။ ပထမဆုံးအကြိမ်က ချီဖန့်သည် တစ်ငုံသောက်ပြီးနောက် ခဏရပ်ပြီးကာမှ အကုန်သောက်ခဲ့ရ၏။</p> <p>တရုတ်တိုင်းရင်းဆေးများမှာ ထူးဆန်းသောအချက်တစ်ခု ရှိသည်၊ အစပိုင်းတွင် အပြင်းအထန် ဖျားနေပါက အရသာမရှိသဖြင့် သောက်ရသည်မှာ မခက်သော်လည်း၊ နေကောင်းလာသည်နှင့်အမျှ ပို၍ခါးလာကာ သောက်ရခက်လာတတ်သည်။</p> <p>ယန်ရွှယ်က ဆေးခွက်ကို ယူလာပေးရာ ချီဖန့်ကမူ လှမ်းယူကြည့်ပြီး "ပူသေးတယ်" ဟု ဆိုကာ ပြန်ချထားလိုက်၏။</p> <p>သူ အခုသောက်မလား၊ နောက်မှသောက်မလားဆိုသည်မှာ သူ၏ကိစ္စသာ ဖြစ်သည်။ ယန်ရွှယ်သည် သူ့ကို ထားခဲ့ပြီး သူမ၏မောင်လေး ယန်ကျိအန်းအတွက် ဆေးသွားယူပေးလိုက်သည်။</p> <p>ကောင်လေးမှာမူ ပို၍ကံကောင်းသည်၊ ဆေးသောက်ပြီးလျှင် သကြားလုံးရသောကြောင့် ဖြစ်၏။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူက သကြားလုံးကို ချက်ချင်းမစားဘဲ အိတ်ကပ်ထဲသို့ ထည့်သိမ်းထားလိုက်သည်။</p> <p>"စားပြီးရင် ပလုတ်ကျင်းအုံးနော်၊ ညကျရင် စောင်ထဲမှာ သကြားလုံး ခိုးမစားနဲ့အုံး" ယန်ရွှယ် သတိပေးလိုက်၏။</p> <p>ကောင်လေးက ခေါင်းညိတ်ပြကာ ထွက်ပြေးသွားသည်။ ခေတ္တအကြာတွင် ချီဖန့်တစ်ယောက် ဆေးသောက်ရန် ပြင်နေစဉ် သူ၏လက်ထဲသို့ မာသောအရာတစ်ခု လာထည့်သည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p>သူက ၎င်းကို ပြန်ပေးရန် ဟန်ပြင်သော်လည်း ယန်ကျိအန်းမှာ တံခါးဝသို့ ရောက်နှင့်နေပြီ ဖြစ်၏။ "အစ်မ... အစ်မကို မပြောပါဘူး" ကောင်လေးက အသံတိတ် နှုတ်ခမ်းလှုပ်ရုံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>တောက်ပနေသော ကောင်လေး၏ မျက်လုံးများကို ကြည့်ကာ ချီဖန့် ဆေးကို တစ်ကျိုက်တည်း သောက်လိုက်သည်၊ ယခုတစ်ခါတွင်မူ ဆေးမှာ မခါးတော့သကဲ့သို့ပင်။</p> <p>သကြားလုံးမှာ အလွန်ချိုလွန်းလှသဖြင့် ယန်ရွှယ် ပြန်လာပြီး ဆေးသောက်ပြီးပြီလားဟု မေးသောအခါ သူက ပြန်ဖြေရန် ဟန်ပြင်ပြီးမှ နှုတ်ခမ်းကို ပြန်စေ့ထားလိုက်သည်။</p> <p>"ဒါဆို ရှင် သောက်ပြီးပြီလား" ယန်ရွှယ်က ထပ်မေးလိုက်၏။</p> <p>ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ချီဖန့်က နှာခေါင်းသံဖြင့်သာ "အင်း" ဟု ပြန်ထူးလိုက်သည်။</p> <p>ယန်ရွှယ် သူ့ကို အကဲခတ်ကြည့်ခဲ့သည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ဆေးက အဲ့လောက်တောင် ခါးနေလို့လား"</p> <p>သူ့ဇနီးကို အမှန်အတိုင်း ပြောရမလား၊ ဒါမှမဟုတ် ယောက်ဖလေး၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကိုပဲ ထိန်းသိမ်းပေးရမလား သူ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေ၏။</p> <p>ချီဖန့် တွန့်ဆုတ်နေစဉ် လျိုဝေကောက ရုတ်တရက် ပြန်ရောက်လာပြီး အလောတကြီး မေးခဲ့သည်။ "ချွမ်းချိုင်ကို မြင်မိကြသေးလား" </p> <p>သူတို့နှစ်ဦးလုံး လှည့်ကြည့်လိုက်ကြပြီး အဘွားအိုကလည်း စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်၏။ "ချွမ်းချိုင် ဘာဖြစ်လို့လဲ" </p> <p>သူတို့ မမြင်မိသည်မှာ ထင်ရှားသည်။ လျိုဝေကော ထွက်သွားသည်မှာ မကြာသေးသဖြင့် သူမကို တွေ့ရန်မှာလည်း အခွင့်အလမ်း နည်းပါးလှ၏။</p> <p>လျိုဝေကော၏ မျက်နှာမှာ ပျက်ယွင်းသွားခဲ့သည်။ "သူမက တောင်ပေါ်ကို မှိုသွားခူးမယ်လို့ အမေ့ကို ပြောသွားတာ၊ အခုထိ ပြန်မရောက်သေးဘူး"</p> <p>.........</p> <p>ချီဖန့်၏ အတွေးထဲမှ အသံများမှာ အပြင်သို့ပင် ထွက်လာတော့မယောင်ပင်။ "ဘာလို့ မင်းလဲ။ ဘာလို့ မင်းပဲ ပြန်ဖြစ်နေရတာလဲ။ ဘာလို့ အမြဲတမ်း မင်းပဲ ဖြစ်နေရတာလဲ။”</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save