Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ၈၅</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>မှောင်လုနီးနီး ဖြစ်နေပြီကို လျိုချွမ်းချိုင်က အခုထိ ပြန်မရောက်သေးဘူးလား။</p> <p>ဘာမှစဉ်းစားမနေတော့ဘဲ ယန်ရွှယ်က ဓာတ်မီးကို လှမ်းယူလိုက်သည်။ "ရှင်နဲ့အတူ လိုက်ရှာပေးမယ်" သူမ၏ လက်မှာ ချီဖန့်၏ လက်ချောင်းရှည်ရှည်များနှင့် မတော်တဆ ထိမိသွား၏။</p> <p>ထိုလူကလည်း မတွန့်ဆုတ်ပေ။ သူမ လှုပ်ရှားသည်ကို မြင်သည်နှင့် သူက အနားရှိ ဘက်ထရီများကို လှမ်းယူလိုက်သည်။ "သူမနဲ့အတူ လိုက်သွားတဲ့သူတွေ ပြန်ရောက်ပြီလား"</p> <p>ချီဖန့်၏ အသံမှာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေသည်ဟု ယန်ရွှယ် ထင်လိုက်မိသော်လည်း ၎င်းမှာ သွားကိုက်နေသူတစ်ယောက်၏ အသံနှင့် ဆင်တူနေ၏။</p> <p>စဉ်းစားနေရန် အချိန်မရှိပေ။ လျိုဝေကောက ပြောလာသည်။ "မသိဘူး၊ အမေကတော့ လိုက်မေးနေတုန်းပဲ။ မင်းတို့ဆီ ရောက်နေမလားလို့ လာကြည့်တာ"</p> <p>ထိုအချိန်တွင် ချီဖန့်နှင့် ယန်ရွှယ်တို့မှာ ဖိနပ်များ အမြန်လဲပြီးသား ဖြစ်နေပြီပင်။ အဘွားအိုအား အသိပေးပြီးနောက် သူတို့သည် လျိုဝေကောနောက်မှ လိုက်ထွက်ခဲ့ကြတော့၏။</p> <p>အိမ်နှင့် မနီးမဝေးတွင် ဟွမ်ဖန့်ယင်းနှင့်အတူ သူမ၏ သူငယ်ချင်းဖြစ်ပုံရသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရပြီး၊ ထိုအမျိုးသမီး၏ မျက်နှာမှာလည်း အတော်လေး စိုးရိမ်နေဟန် ရှိသည်။</p> <p>ယန်ရွှယ်၏ ရင်ထဲ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ ထင်သည့်အတိုင်းပင် ဟွမ်ဖန့်ယင်းက ပြောလာ၏။ "ဝမ်ရှို့ရှလဲ ပြန်မရောက်သေးဘူး၊ အခု သူ့မိသားစုတွေလဲ လိုက်ရှာနေကြပြီ"</p> <p>ဒါက တကယ့်ကို အခြေအနေ ဆိုးရွားနေပြီ ဖြစ်သည်။ မိန်းကလေးနှစ်ယောက် တောင်ပေါ်မှာ ဘာအန္တရာယ်နဲ့ တွေ့နေမလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ပေ။</p> <p>လူကြီးတွေက အဝေးကြီးမသွားဖို့ အထပ်ထပ် သတိပေးထားသော်လည်း ကလေးတွေက မဆင်မခြင် သွားခဲ့ရင်ကော။ တောင်ခြေနားဆိုတာတောင် လုံးဝ ဘေးကင်းသည်တော့ မဟုတ်ချေ။</p> <p>"သစ်စက်စခန်းနားမှာရော ရှာပြီးပြီလား" ချီဖန့်က ဟွမ်ဖန့်ယင်းနှင့် လျိုဝေကောကို မေးလိုက်သည်။</p> <p>"နေရာအနှံ့ ရှာပြီးပြီ" ဟွမ်ဖန့်ယင်းက ပြန်ဖြေ၏။ "အနားက မြစ်ကမ်းနားနဲ့ တောစပ်တွေအထိ ရှာပြီးပြီ"</p> <p>သူမနောက်မှ ပါလာသော အမျိုးသမီး — ဝမ်ရှို့ရှ၏ အမေဖြစ်ပုံရသူကလည်း ပြောလာ၏။ "သူ့အတန်းဖော်တွေကိုလဲ လိုက်မေးပြီးပြီ၊ ဘယ်သူမှ မမြင်မိကြဘူးတဲ့။ ဒီကလေးမနှစ်ယောက် ဘယ်တွေများ သွားနေကြပါလိမ့်" </p> <p>"ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ တောင်ပေါ်တက်ရှာကြမယ်။ မင်း အမဲလိုက်သေနတ်နှစ်လက်ကို သွားယူခဲ့လိုက်" ချီဖန့်က လျိုဝေကောကို ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ယန်ရွှယ်ကလည်း လိုက်ထွက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ "ကျွန်မ အတွင်းရေးမှူး လျန်ကို သွားရှာပြီး လုံခြုံရေးအဖွဲ့က လူအချို့ကို ခေါ်ခိုင်းလိုက်မယ်"</p> <p>ညဘက်တွင် တောအုပ်ထဲ၌ နေရသည်မှာ နေ့ဘက်ထက် အဆပေါင်းများစွာ အန္တရာယ်များလှ၏။ တောသားရဲ တိရစ္ဆာန်အများစုမှာ ညဘက်တွင်မှ ထွက်၍ အစာရှာတတ်ကြသောကြောင့်ပင်။</p> <p>သစ်တောစခန်းမှ ကလေးနှစ်ယောက် ပျောက်ဆုံးနေသည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အတွင်းရေးမှူး လျန်သည် လုံခြုံရေးဌာနမှ အဖွဲ့ကို ချက်ချင်းပင် စုစည်းပေးလိုက်သည်။</p> <p>လျိုမိသားစုမှ လအဘိုးလျို၊ လျိုတနျိုနှင့် လျိုဝေကောတို့လည်း လိုက်ရှာရန် ပါဝင်လာကြပြီး၊ လျိုဝေကောနှင့် ချီဖန့်တို့ ကိုင်ဆောင်ရန် သေနတ်နှစ်လက် ထပ်မံ ငှားရမ်းခဲ့ကြသည်။</p> <p>လျိုမိသားစုမှ ခွေးနှစ်ကောင်ကိုပါ ခေါ်လာခဲ့ကြ၏။ လူတစ်ဒါဇင်ကျော်ပါသော အဖွဲ့သည် အဖွဲ့ငယ်လေးများ ခွဲလိုက်ကြပြီး၊ မိန်းကလေးများ နောက်ဆုံးတွေ့ခဲ့သည့် နေရာတစ်ဝိုက်ကို နာမည်များအော်ဟစ်၍ ရှာဖွေကြတော့သည်။</p> <p>အော်ဟစ်ရှာဖွေခြင်းမှာ အကြောင်းရင်းနှစ်ချက် ရှိသည်၊ မိန်းကလေးများ ကြားပြီး ပြန်ထူးနိုင်ရန်နှင့် တောသားရဲများကို ခြောက်လှန့်ရန်ပင်။ လက်ထဲမှ ဓာတ်မီးရောင်များကလည်း အထောက်အကူ ဖြစ်စေ၏။</p> <p>မိုးစင်စင်ချုပ်သွားသောအခါ ယန်ရွှယ်နှင့် ချီဖန့်တို့အဖွဲ့သည် ငိုသံပါသော အသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။ "ကျွန်မ... ကျွန်မ ဒီမှာပါ"</p> <p>သူတို့သည် ထိုအသံရှိရာသို့ အမြန်သွားကြရာ၊ အခြားဘက်မှ ရောက်လာသော လျိုဝေကော၊ ကျိုးဝမ်ဟွေ့တို့နှင့် ဆုံကြသည်။ ဓာတ်မီးရောင်အောက်တွင် လျိုချွမ်းချိုင်နှင့် ရွယ်တူမိန်းကလေးတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p>ဝမ်ရှို့ရှသည် အင်္ကျီလက်ရှည်နှင့် ဘောင်းဘီရှည်ကို ဝတ်ထားပြီး ကျောပိုးခြင်းကို လွယ်ထားကာ၊ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာလည်း ငိုထားလွန်းသဖြင့် ဖူးရောင်နေလေသည်။</p> <p>လျိုဝေကောက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်သော်လည်း အခြားတစ်ယောက်ကို မတွေ့ရပေ။ "ချွမ်းချိုင်ရော ဘယ်မှာလဲ"  သူက မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ကျွန်မ... ကျွန်မ မသိဘူး" ဝမ်ရှို့ရှက ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့ ဖြေရာ၊ လျိုဝေကောက အော်ငေါက်ရန် ပြင်လိုက်မိ၏။</p> <p>သူမ ကြောက်လန့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ယန်ရွှယ်က ကြားထဲက ဝင်ဖျောင်းဖျလိုက်သည်။ "ရပါတယ်၊ အေးအေးဆေးဆေး ပြော။ မင်းနဲ့ ချွမ်းချိုင် ဘယ်နားမှာ လွဲသွားကြတာလဲ"</p> <p>ကျိုးဝမ်ဟွေ့ကမူ ဝမ်ရှို့ရှ ပြုတ်ကျနေသော ပစ္စည်းများကို ကောက်ကာ ခြင်းထဲသို့ ပြန်ထည့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>အမျိုးသမီးများ ပါလာသဖြင့် ဝမ်ရှို့ရှမှာ အနည်းငယ် စိတ်အေးသွားပြီး ဘေးကင်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ "နေ့လယ်တုန်းက ကျွန်မတို့ လူခွဲပြီး ဆေးမြစ်ရှာကြတာ၊ ဒီနေရာမှာ ပြန်ဆုံဖို့ ချိန်းထားတာ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ အကြာကြီး စောင့်တာတောင် သူပြန်မလာဘူး။ လိုက်ရှာရင်းနဲ့ မှောင်သွားလို့ ရှာမတွေ့တော့တာ"</p> <p>ပြောရင်းနှင့် မျက်ရည်များ ပြန်ဝဲလာရှာပြန်၏။ ယန်ရွှယ်က သူမအား လက်ကိုင်ပဝါ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ "သူမ ဘယ်ဘက်ကို သွားလဲဆိုတာ မှတ်မိလား" </p> <p>"မှတ်... မှတ်မိပါတယ်" ဝမ်ရှို့ရှသညိ မျက်နှာသုတ်ရန်ပင် မေ့နေပြီး ဓာတ်မီးရောင်အောက်တွင် မျက်လုံးကို မှေးကြည့်ကာ လမ်းညွှန်လိုက်သည်။</p> <p>ချီဖန့်သည် သူ၏လည်ပင်းတွင် ဆွဲထားသော ခရာကို အချက်အလက် ပေးသည့်အနေဖြင့် အကြိမ်အနည်းငယ် မှုတ်လိုက်၏။ ၎င်းမှာ ဝမ်ရှို့ရှကို တွေ့ပြီဖြစ်ကြောင်း သူမ၏ မိသားစုကို အသိပေးခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>မကြာမီမှာပင် တောအုပ်၏ အခြားတစ်ဖက်မှ ပြန်ထူးသံများ ကြားလိုက်ရသည်။ ယန်ရွှယ်က ဝမ်ရှို့ရှကို ပြောလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ မိဘတွေ လာနေပြီ၊ ဒီမှာပဲ စောင့်နေနော်" </p> <p>ဝမ်ရှို့ရှကမူ သူမ၏လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထား၏။ "ကျွန်မ... ကျွန်မ ကြောက်တယ်" သူမက သူတို့ကို မသွားစေချင်သည်မှာ ထင်ရှားလှ၏။</p> <p>ဘာမှမတတ်နိုင်သဖြင့် သူတို့ လေးယောက် ထပ်မံ လူခွဲလိုက်ကြသည်။ လျိုဝေကောနှင့် ကျိုးဝမ်ဟွေ့တို့က ဆက်ရှာဖွေကြပြီး၊ ယန်ရွှယ်နှင့် ချီဖန့်တို့ကမူ ဝမ်ရှို့ရှ၏ မိသားစု ရောက်လာသည်အထိ စောင့်ပေးနေခဲ့သည်။</p> <p>ဝမ် မိသားစုက သူတို့သမီးကို ဆူပူကာ ပွေ့ဖက်ပြီးနောက်မှသာ ယန်ရွှယ်နှင့် ချီဖန့်တို့သည် ဓာတ်မီးနှင့် သေနတ်များကို ကိုင်ကာ ဝမ်ရှို့ရှ ညွှန်ပြသည့်ဘက်သို့ ဆက်လက် ရှာဖွေကြတော့၏။</p> <p>လျိုဝေကောနှင့် ကျိုးဝမ်ဟွေ့တို့၏ အော်သံများကို နားစွင့်ရင်း သူတို့သည် အခြားလမ်းတစ်ခုကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။ လမ်းလျှောက်နေစဉ် ယန်ရွှယ်သည် ချီဖန့်အား သတိပေးလိုက်၏။ "မြေပြင်ပေါ်မှာ မှိုတွေ ဒါမှမဟုတ် ခြင်းတွေ ပြန့်ကျဲနေလားဆိုတာ သတိထားကြည့်နော်" </p> <p>လျိုချွမ်းချိုင်သည် သူမ၏ ညီမငယ် လျိုချွမ်းနီကဲ့သို့ လိမ္မာရေးခြားရှိသူမျိုး မဟုတ်ဘဲ သူမ၏ မိခင် ဟွမ်ဖန့်ယင်းထံမှ ရဲတင်းပြတ်သားသည့် စရိုက်ကို အမွေရထားသူ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမသည် ရဲတင်းသည်ဆိုသော်ငြား အဆင်အခြင်မဲ့စွာ ဇွတ်တရွတ် လုပ်တတ်သူမျိုးတော့ မဟုတ်ပေ။ ဤတောင်ပေါ်တွင် အမြဲလျှောက်သွားနေသူဖြစ်၍ လမ်းကြောင်းကိုလည်း ကျွမ်းကျင်သည်။ သူမ အခုထိ ပြန်မရောက်သေးသည်မှာ တစ်ခုခု ဖြစ်နေခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>ချီဖန့်လည်း နားလည်သည်။ သူသည် "အင်း" ဟု ပြန်ထူးကာ ဓာတ်မီးရောင်ဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ယမ်းကြည့်လိုက်၏။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် တောနက်ထဲမှ ရှည်လျားပြီး ကြောက်စရာကောင်းသော အူသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>ယန်ရွှယ်နှင့် ချီဖန့်တို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး မျက်နှာများ ပျက်သွားခဲ့သည်။ "ချွမ်းချိုင် မဟုတ်ပါစေနဲ့လို့သာ ဆုတောင်းရမှာပဲ"</p> <p>"သူက သစ်ပင်တက်တတ်ပါတယ်" ချီဖန့်က သူမထက် ပို၍ တည်ငြိမ်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။</p> <p>ဝံပုလွေများမှာ သစ်ပင်မတက်တတ်ပေ။ အကယ်၍ အန္တရာယ်နှင့်တွေ့လျှင် သူမ သစ်ပင်ပေါ် တက်နေနိုင်ပေသည်။</p> <p>သို့သော် သူသည် ခြေလှမ်းကို ပိုမြန်လိုက်သည်၊ အရှေ့တွင် ပျက်စီးနေသော တောကောင်ထောင်ချောက်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်သောကြောင့် ဖြစ်၏။</p> <p>ယန်ရွှယ်က ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒါက တောဝက်တွေအတွက် ထောင်ထားတဲ့ ထောင်ချောက် ထင်တယ်"</p> <p>နွေမိုးကြောင့် မြေပြင်မှာ ချောနေသည်။ ချီဖန့်က သူမအား "သတိထား" ဟု ဆိုကာ မသိမသာ ဆွဲလိုက်၏။</p> <p>ထောင်ချောက်၏ ဘေးတွင် ချော်လဲထားသော အမှတ်အသားများနှင့် ပြန့်ကျဲနေသည့် မှိုများကို သူတို့ သတိထားမိလိုက်ကြသည်။</p> <p>ဓာတ်မီးဖြင့် ထပ်မံကြည့်လိုက်သောအခါ မညီမညာဖြစ်နေသော ခြေရာအချို့ကို တွေ့လိုက်ရပြီး ၎င်းတို့မှာ အဝေးသို့ ဦးတည်သွားသည်ကို တွေ့ရ၏။</p> <p>"တစ်ယောက်ယောက် အထဲကို ကျသွားပြီး ပြန်ဆွဲထုတ်ခံထားရတာ ဖြစ်မယ်" ချီဖန့်က ချက်ချင်း ကောက်ချက်ချလိုက်သည်။</p> <p>အချိန်မဖြုန်းတော့ဘဲ သူတို့သည် ထိုခြေရာများနောက်သို့ လိုက်ခဲ့ကြရာ၊ အူသံထွက်ပေါ်ရာနေရာနှင့် ပို၍ နီးကပ်လာသဖြင့် စိုးရိမ်စိတ်များ ပိုတိုးလာတော့သည်။</p> <p>နီးကပ်သွားသောအခါ ချီဖန့်က နှုတ်ခမ်းပေါ် လက်တင်ကာ အသံကို သေချာနားစွင့်လိုက်၏။</p> <p>ယန်ရွှယ်လည်း ကြားလိုက်ရသည်၊ မနီးမဝေးမှ ပြတ်သားသော အော်သံတစ်ခုပင် ဖြစ်၏။ "ထွက်သွားကြစမ်း၊ နူနာစွဲနေတဲ့ ဝံပုလွေအုပ်တွေ၊ ဘာလဲ၊ နင်တို့က သစ်ပင်ပေါ်တက်ပြီး ငါ့ကို လာဖမ်းမလို့လား"</p> <p>ခေတ္တအကြာတွင် ထိုအသံမှာပင် ငိုသံပါလျက် ညည်းညူလိုက်ပြန်သည်။ "ရှင်ကလဲ လမ်းတောင် မသိဘူး၊ ကျွန်မတို့ကို ဝံပုလွေအုပ်ထဲ တည့်တည့် ခေါ်လာတယ်"</p> <p>၎င်းမှာ လျိုချွမ်းချိုင်ပင် ဖြစ်သည်။ သူမနှင့်အတူ အခြားတစ်ယောက်လည်း ရှိနေသော်လည်း ထိုသူ၏ အသံမှာ တိုးလွန်းနေ၏။</p> <p>ပုံမှန်အားဖြင့် ဝံပုလွေများကို အော်ဟစ်ခြင်း သို့မဟုတ် စိုက်ကြည့်ခြင်းမှာ မကောင်းပေ၊ ၎င်းတို့ကို ရန်စသလို ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ သို့သော် ယခုမှာ အရေးပေါ်အခြေအနေ ဖြစ်နေပုံရ၏။ အခြေအနေက ဘယ်လောက်တောင် စိုးရိမ်ရလဲဆိုတာ ဘယ်သူက သိမှာလဲ။</p> <p>ချီဖန့်ကမူ ခရာကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် မှုတ်လိုက်သည်။ ယန်ရွှယ်ကလည်း လက်ကို အုပ်ကာ အော်လိုက်၏။ "ချွမ်းချိုင်... ငါ ယန်ရွှယ်ပါ၊ နင့် အစ်ကိုတို့လဲ ရောက်နေပြီ၊ သစ်ပင်ပေါ်မှာပဲ နေနော်၊ မလန့်နဲ့အုံး။"</p> <p>"ယန်ရွှယ်လား၊ တကယ် အစ်မလား၊" လျိုချွမ်းချိုင်၏ အသံမှာ ဝမ်းသာလွန်းသဖြင့် တုန်ရင်နေလေသည်။</p> <p>မကြာမီမှာပင် သူမက ထပ်အော်ပြန်သည်။ "ယန်ရွှယ်၊ ဒီကို မလာနဲ့အုံး၊ ဒီမှာ ဝံပုလွေတွေ ရှိတယ်။"</p> <p>ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးမှာပင် သူမက အခြားသူများကို သတိပေးနိုင်စွမ်း ရှိနေသေး၏။</p> <p>ယန်ရွှယ်မှာ စိတ်တိုရမလို၊ ရယ်ရမလို ဖြစ်သွားသည်။ ထိုအချိန်မှာပင် လျိုဝေကော၏ ခရာသံကို အဝေးမှ ကြားလိုက်ရသည်။ သူမက ရိုးရှင်းစွာ လှမ်းမေးလိုက်၏။ "မင်းတို့ဘက်မှာ ဘယ်နှစ်ကောင်ရှိလဲ" </p> <p>"ခုနစ်ကောင်လား၊ ရှစ်ကောင်လား မသိဘူး" လျိုချွမ်းချိုင်က မသေမချာ ဖြေပြီးမှ "ခုနစ်ကောင်" ဟု ပြန်ပြင်ပြောခဲ့သည်။</p> <p>ကံကောင်းသည်မှာ နွေရာသီဖြစ်၍ အစာပေါများသဖြင့် ဝံပုလွေအုပ်မှာ သေးငယ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ဆောင်းရာသီသာဆိုလျှင် အခြေအနေမှာ ပိုဆိုးပေလိမ့်မည်။</p> <p>သူတို့ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် တောအုပ်ထဲမှ ကြောက်စရာကောင်းသော စိမ်းဖန့်ဖန့် မျက်လုံးအစုံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ၎င်းတို့မှာ ထိုနေရာကို ကင်းလှည့်နေသော ဝံပုလွေများ ဖြစ်၏။</p> <p>ချီဖန့်သည် မဆင်မခြင် မလုပ်ပေ။ သူသည် ဓာတ်မီးကို ပိတ်လိုက်ပြီး ယန်ရွှယ်အား သစ်ပင်တစ်ပင်၏ နောက်သို့ ဆွဲခေါ်လိုက်သည်။</p> <p>ပုံမှန်အားဖြင့် ဝံပုလွေများသည် ပုန်းနေသော အရာများကို တိုက်ခိုက်လေ့မရှိသော်လည်း၊ ဤဝံပုလွေနှစ်ကောင်မှာမူ မထွက်သွားဘဲ လှည့်ပတ်နေကြ၏။</p> <p>ချီဖန့်သည် ဘာမှမတတ်နိုင်သဖြင့် ယန်ရွှယ်ကို မပေးလိုက်၏။ "မင်း အရင်တက်လိုက်" သူမ သစ်ပင်ပေါ် ရောက်သွားသောအခါ သူက နောက်သို့ဆုတ်ကာ သေနတ်ထဲ ကျည်ထည့်ပြီး ကောင်းကင်ယံသို့ ပစ်ဖောက်လိုက်တော့သည်။</p> <p>ဝံပုလွေအုပ်ငယ်များမှာ လက်နက်ပါသော လူသားများနှင့် တွေ့လျှင် ဆုတ်ခွာသွားတတ်ကြသည်မှာ ထုံးစံပင်။</p> <p>ထင်သည့်အတိုင်းပင် ဝံပုလွေနှစ်ကောင်မှာ အူသံများပေးကာ ချက်ချင်း ထွက်ပြေးသွားကြတော့သည်။</p> <p>သို့သော် လျိုချွမ်းချိုင်ကို ဝိုင်းထားသော ဝံပုလွေများမှာမူ ထွက်မသွားကြပေ။ ထိုအချိန်တွင် လျိုဝေကောနှင့် ကျိုးဝမ်ဟွေ့တို့ ရောက်လာကြသည်။</p> <p>လျိုဝေကော၏ အဘိုးမှာ အမဲလိုက်ရာတွင် ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်သဖြင့် သူကလည်း အခြေအနေကို နားလည်သည်။ "ငါတို့ လူအင်အား လုံလောက်ပါတယ်၊ ကောင်းကင်ကို သေနတ်အချက်အနည်းငယ် ပစ်လိုက်ရင် သူတို့ ကြောက်ပြီး ထွက်သွားကြမှာပါ"</p> <p>သူတို့သည် အမြန်သွားကြရာ၊ သစ်ပင်တစ်ပင်ကို ဝိုင်းထားသော ဝံပုလွေ ခုနစ်ကောင်၊ ရှစ်ကောင်ခန့်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သစ်ပင်ပေါ်တွင် လူနှစ်ယောက် ရှိနေပြီး၊ တစ်ယောက်မှာ လျိုချွမ်းချိုင်ဖြစ်ကာ အောက်တွင်မူ အမျိုးသားတစ်ဦး ရှိနေသော်လည်း မည်သူမှန်း မသိရသေးပေ။</p> <p>"ချွမ်းချိုင်... ခဏလေး အောင့်ထားဦး၊ သူတို့ကို မောင်းထုတ်ပေးမယ်" လျိုဝေကောက သူ့ညီမကို လှမ်းအော်လိုက်သည်။</p> <p>သူ သေနတ်ကို မြှောက်လိုက်စဉ် လျိုချွမ်းချိုင်မှ ပြန်ထူးရန် ဟန်ပြင်လိုက်ရာ၊ သူမ နင်းထားသော သစ်ကိုင်းမှာ "ဂျွတ်" ခနဲ ကျိုးသွားတော့သည်။</p> <p>သူမသည် သစ်ပင်ပင်စည်ကို အသည်းအသန် လှမ်းဆွဲသော်လည်း နောက်ကျသွားပြီပင်။ သစ်ကိုင်းကျိုးကျသွားပြီး သူမပါ ပြုတ်ကျလာတော့၏။</p> <p>"သတိထား" အားလုံးက ထိတ်လန့်တကြား အော်လိုက်ကြသည်။</p> <p>သူမအောက်ရှိ အမျိုးသားက လှမ်းဖမ်းလိုက်သော်လည်း အရှိန်ကြောင့် ထိုသူပါ အောက်သို့ ပြုတ်ကျသွားလေ၏။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် ချီဖန့်က သတိပေးချက်အဖြစ် ထပ်မံ ပစ်ခတ်လိုက်သော်လည်း၊ ဝံပုလွေများမှာ အခွင့်အရေးကို လက်မလွှတ်ဘဲ ဝိုင်းအုံလာခဲ့သည်။</p> <p>ထိုအမျိုးသားက လျိုချွမ်းချိုင်ကို ဘေးသို့ တွန်းထုတ်လိုက်သဖြင့် သူကိုယ်တိုင်မှာမူ အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်လိုက်ရသည်။ ဝံပုလွေခေါင်းဆောင်ကို ချိန်ရွယ် မပစ်ခတ်စဥ် ချီဖန့်ကမူ အော်ဟစ်လိုက်၏။ "ဝံပုလွေခေါင်းဆောင်ကို မသတ်နဲ့" </p> <p>ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်နေစဉ် ခေါင်းဆောင်၏ အသက်အတွက် အရေးပါတဲ့နေရာကို ပစ်မှတ်ထားခဲ့သော လျိုဝေကော၏ ကျည်ဆန်ဟာ နောက်ဆုံးမိနစ်မှာ လမ်းကြောင်းအနည်းငယ် လွဲချော်သွားခဲ့သည်။</p> <p>သေနတ်သံ နှစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ဝံပုလွေနှစ်ကောင်မှာ အူသံနှင့်အတူ လဲကျသွားတော့၏။</p> <p>ကံကောင်းသည်မှာ ခေါင်းဆောင်ဝံပုလွေ မသေဆုံးသွားခြင်းပင် ဖြစ်၏။ ခေါင်းဆောင်သာ သေသွားပါက ဝံပုလွေအုပ်မှာ ကလဲ့စားချေရန် ကြိုးစားပေလိမ့်မည်။ ဒဏ်ရာရသွားသော ခေါင်းဆောင်က အူသံပေးလိုက်ရာ ကျန်ဝံပုလွေများမှာလည်း မှောင်ရိပ်ထဲသို့ ထွက်ပြေးသွားကြတော့သည်။</p> <p>ချီဖန့်နှင့် လျိုဝေကောတို့သည် အမြန်ပြေးသွားကြသော်လည်း၊ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို အရင် စစ်ဆေးလိုက်ကြသေး၏။</p> <p>ကျန်ရစ်ခဲ့သော ဒဏ်ရာရဝံပုလွေမှာ အသက်မထွက်သေးသော်လည်း အန္တရာယ်မပြုနိုင်တော့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူတို့က တစ်ချက် ထပ်ပစ်ကာ အဆုံးသတ်ပေးလိုက်ကြ၏။</p> <p>ဘေးကင်းပြီဟု သေချာသောအခါမှ လျိုဝေကော သူတို့နှစ်ယောက်ကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။ "အဆင်ပြေရဲ့လား၊ ဒဏ်ရာရသွားသေးလား"</p> <p>ချီဖန့်က ထိုအမျိုးသားကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အံ့ဩသွားရသည်။ "ထပ်ပြီးတော့ မင်းပဲလား"</p> <p>လျိုချွမ်းချိုင်နှင့်အတူ ရှိနေသူမှာ အဝတ်အစားများ စုတ်ပြတ်ကာ ရွှံ့များ ပေကျံနေသည်။ သူသည် လွန်ခဲ့သော တစ်လခန့်ကမှ လမ်းခွဲခဲ့သော အခြား ချီဖန့်တစ်ယောက်ပင် ဖြစ်၏။</p> <p>ထိုချီဖန့်မှာ သူတို့ကို မှတ်မိနေပုံရသော်လည်း၊ ယခုကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးဖြင့် ဆုံရသဖြင့် အတော်လေး ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်နေလေသည်။</p> <p>ချီဖန့် ယန်ရွှယ်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ၊ သူမသည်လည်း ထိုသူ့ကို သတိထားမိသော်ငြား လျိုချွမ်းချိုင်၏ ဒဏ်ရာကိုသာ အာရုံစိုက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p>အဝတ်အစားများတွင် သွေးများ စိုရွှဲနေလေသည်။ သူမ၏ ခြေထောက်တွင် နက်ရှိုင်းသော ဒဏ်ရာများ ရှိနေပြီး ခြေကျင်းဝတ်မှာလည်း ဖူးရောင်နေသည်ကို တွေ့ရ၏။</p> <p>လျိုဝေကောကမူ မေးလိုက်သည်။ "ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ" </p> <p>သစ်ပင်တက်ရုံဖြင့် ဤကဲ့သို့ ဒဏ်ရာမျိုး မရနိုင်သလို၊ ၎င်းတို့မှာ ဝံပုလွေကိုက်ထားသည့် ဒဏ်ရာမျိုးလည်း မဟုတ်ပေ။</p> <p>လျိုချွမ်းချိုင်သည် ချီဖန့်ကို မျက်စောင်းထိုးရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ဒါ သူတို့ သစ်တောဌာနက လူတွေကြောင့်လေ၊ ထောင်ချောက်တွေ တူးထားပြီး အမှတ်အသားလဲ မလုပ်ထားဘူး။ ညီမလဲ မမြင်ဘဲ နင်းမိသွားတာ"</p> <p>လျိုဝေကော၏ အကြည့်အောက်တွင် ချီဖန့်၏ မျက်နှာမှာ ပိုနီလာတော့သည်။ "ကျွန်တော် အမှတ်အသား လုပ်ထားပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မိုးသည်းတော့ အဲဒါတွေ ပျက်ကုန်တာပါ"</p> <p>ထိုသူသည် သူပြောလိုက်တာက ဘယ်လိုမျိုး အဓိပ္ပာယ်ထွက်သွားလဲဆိုတာကို ရိပ်မိသွားတာနှင့် အားနာစွာဖြင့် အလျင်အမြန်ပင် ထပ်ပြောလိုက်၏။ "တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျွန်တော် ဒီနေ့ အမှတ်အသားတွေ ပြန်လုပ်ဖို့ လာခဲ့တာပါ" </p> <p>တောင်ကလည်း ကြီးမားလှသဖြင့် အမှတ်အသားမရှိလျှင် ထောင်ချောက်လုပ်သူကိုယ်တိုင်ပင် လမ်းမှားနိုင်ပေသည်။ သို့သော် သူက ၎င်းတို့ကို ပြန်လည် ပြင်ဆင်ရန် ရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်နေ၏။</p> <p>လျိုဝေကောကမူ ဘာမှမပြောတော့ပေ။ အကယ်၍သာ ထိုသူ မရှိခဲ့လျှင် ချွမ်းချိုင်အား တွေ့နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ "မင်းပဲ သူ့ကို ထောင်ချောက်ထဲက ဆွဲထုတ်ပေးတာလား"</p> <p>ချီဖန့်က ခေါင်းကို ကုတ်နေစဉ် လျိုချွမ်းချိုင်သည် စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုးဖြင့် ကြားဖြတ်ပြောလိုက်၏။  "ပြီးတော့ ကျွန်မကို ဝံပုလွေအုပ်ထဲ တည့်တည့် ခေါ်သွားတာလေ"</p> <p>ယခုအခါ ချီဖန့်၏ မျက်နှာမှာ ပန်းသီးတစ်လုံးကဲ့သို့ နီမြန်းနေပြီး အားလုံး၏ အကြည့်ကို ရှောင်ဖယ်နေတော့၏။</p> <p>လျိုချွမ်းချိုင်ကမူ မကျေနပ်သေးပေ။ "ပြီးတော့ ရှောင်ကျင်းချွမ်က လူက ဘာလို့ ဒီမှာ လာပြီး ထောင်ချောက်ဆင်နေတာလဲ။ ရှင် ဘယ်ရောက်နေလဲဆိုတာရော သိရဲ့လား"</p> <p>အမှန်တော့ သူက လမ်းမသိခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်လည်း ယခင်က ယန်ရွှယ်နဲ့ ချီဖန့်တို့နှင့် ဆုံခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ ဒီထောင်ချောက်ကို တွေ့ရှိဖို့တောင် တော်တော်လေး အားစိုက်ထုတ်ခဲ့ရမှာပင်။</p> <p>ကံကောင်းစွာဖြင့် အဘိုးလျိုနှင့် လျိုတနျိုတို့ ရောက်လာကြသည်။ အားလုံး ဘေးကင်းသည်ကို မြင်ရသဖြင့် သူတို့ စိတ်သက်သာရာ ရသွားကြသော်လည်း၊ ဆူပူကြိမ်းမောင်းခြင်းမှတော့ မလွတ်ကင်းခဲ့ပေ။</p> <p>ပြန်လမ်းတစ်လျှောက်တွင် အစ်ကိုဖြစ်သူ၏ ကျောပေါ်တွင် လိုက်လာသော လျိုချွမ်းချိုင်သည် အဖေ၊ အစ်ကို၊ အဘိုးနှင့် မရီးလောင်း ကျိုးဝမ်ဟွေ့တို့၏ ဆုံးမစကားများကို အလှည့်ကျ နားထောင်ခဲ့ရ၏။</p> <p>သူမက ဘာမှပြန်မပြောနိုင်သဖြင့် နောက်မှ လိုက်လာသော တရားခံကိုသာ မျက်စောင်းလှည့်ထိုးနေတော့သည်။</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save