Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ၈၆</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>သစ်တောဌာနသို့ ရောက်သောအခါ လမင်းမှာ အမြင့်သို့ ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ကိုးနာရီကတည်းက မီးဖြတ်လိုက်သဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်မှာ မှောင်မည်းနေ၏။</p> <p>ရထားလမ်းအတိုင်း ပြန်လာကြစဉ် ချီဖန့်ကမူ နှုတ်ဆက်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း၊ အခြား ချီဖန့်တစ်ယောက်ပါ နောက်မှ လိုက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ရပ်လိုက်သည်။</p> <p>လျိုချွမ်းချိုင်ကလည်း သူ့ကို မြင်သွားခဲ့သည်။ "ရှင်က ဘာလို့ နောက်က လိုက်နေတာလဲ၊ ရှောင်းကျင်းချွမ်ကို ပြန်ရမှာ မဟုတ်ဘူးလား"</p> <p>မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ ထိုသူက သူမကို အန္တရာယ်ကြားမှ ကာကွယ်ပေးခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။ လျိုဝေကောက သူ့ညီမကို ခပ်ဖွဖွလေး ပုတ်လိုက်၏။</p> <p>သို့သော် ချီဖန့်မှာမူ ပို၍ပင် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်လာသည်။ "ကျွန်တော်... ကျွန်တော် ဆေးဖိုး ဘယ်လောက်ပေးရမလဲဆိုတာ မေးချင်လို့ပါ၊ ကျွန်တော် ပေးပါ့မယ်"</p> <p>ဤကိစ္စအတွက်နှင့် နောက်မှ လိုက်လာလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်ထားခဲ့ကြပေ။</p> <p>"ရှင့်ပိုက်ဆံ ဘယ်သူက လိုချင်လို့လဲ" သူမက ထိုသို့ဆိုကာ မျက်နှာလွှဲလိုက်လေသည်။</p> <p>လျိုဝေကောကမူ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "သူ့ရဲ့ စိတ်တိုတတ်တဲ့ အကျင့်ကို ဂရုမစိုက်နဲ့။ မင်းသာ မရှိရင် သူ ထောင်ချောက်ထဲမှာပဲ ရှိနေအုံးမှာ"</p> <p>ထို့အပြင် သူမ သစ်ပင်ပေါ် ရောက်အောင်လည်း သူကပင် ကူညီပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>လျိုမိသားစုမှာ အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ရန်လုပ်မည့်သူများ မဟုတ်ပေ။ လျိုတနျိုကပင် ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။ "ဒီလောက်ညဉ့်နက်နေပြီ၊ တစ်ယောက်တည်း ပြန်ဖို့ မလွယ်ဘူး။ ဒီည ငါတို့အိမ်မှာပဲ အိပ်လိုက်ပါ"</p> <p>ချီဖန့်ကမူ အားနာစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။"ရပါတယ်၊ ကျွန်တော် ရထားလမ်းအတိုင်းပဲ ပြန်လိုက်ပါ့မယ်"</p> <p>"ညဉ့်နက်နေပြီကို ဘာလို့ ပြန်မှာလဲ" သတင်းကြား၍ ပြေးလာသော ဟွမ်ဖန့်ယင်းကလည်း ဝင်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>သူမသည် အိမ်တွင် ကလေးများနှင့် စောင့်နေခဲ့ရသဖြင့် တောင်ပေါ်သို့ မလိုက်နိုင်ခဲ့ဘဲ စိုးရိမ်တကြီး စောင့်နေခဲ့ရခြင်းပင်။</p> <p>ချီဖန့် တွန့်ဆုတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ယန်ရွှယ်မှာ စကားပြောရန် ဟန်ပြင်လိုက်သော်လည်း၊ ယခုအထိ တိတ်ဆိတ်နေသော ချီဖန့်ကမူ ရုတ်တရက် ပြောလိုက်၏။ "မင်း မပြန်သင့်ဘူး"</p> <p>သူမ အံ့ဩသွားသကဲ့သို့ အခြား ချီဖန့်မှာလည်း ပို၍ပင် အံ့ဩသွားသည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့ နောက်ဆုံးတွေ့စဉ်က အဆင်မပြေခဲ့ကြသောကြောင့်ပင်။</p> <p>သို့သော် ၎င်းမှာ အခြားကိစ္စဖြစ်ပြီး၊ သူ ချွမ်းချိုင်အား ကယ်ခဲ့သည်ဖြစ်စေ၊ မကယ်ခဲ့သည်ဖြစ်စေ ဤမျှ ညဉ့်နက်ချိန်တွင် တစ်ယောက်တည်း ပြန်ခိုင်းရန်မှာ မသင့်တော်လှပေ။</p> <p>ချီဖန့်က သူ့ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်း လျိုမိသားစုအိမ်မှာ မနေချင်ရင် အတွင်းရေးမှူး လျန်ကို ပြောပြီး ဧည့်ရိပ်သာမှာ အိပ်ဖို့ စီစဉ်ပေးမယ်"</p> <p>၎င်းက ချီဖန့်ကို ပို၍ပင် အားနာစေတော့သည်။ “တကယ်တော့ အဲဒါက အဆင်ပြေပါတယ်။” အဆုံးတွင် လျိုမိသားစုက သူ့ကို အတင်းအကျပ် ခေါ်သွားကြတော့၏။</p> <p>အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်စကား ပြောကြားပြီးနောက် လျိုမိသားစုမှာ ပြန်သွားကြသည်။ လမ်းတွင် ဟွမ်ဖန့်ယင်းက မေးလိုက်၏။ "ရဲဘော်ရဲ့မျိုးရိုး နာမည်က ဘယ်လိုခေါ်လဲ" </p> <p>"ချီပါ" သူက ဖြေပြီးနောက် ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်သည်။ "သပ်သပ်ရပ်ရပ်ရှိတယ်ဆိုတဲ့ ချီမျိုးပါ"</p> <p>ယန်ရွှယ်ကမူ သူမ၏ခင်ပွန်းကို ကြည့်ကာ စလိုက်၏။ "ရှင်က ဘယ်တုန်းက ဒီလောက် သဘောကောင်းသွားတာလဲ။ သူ့ကိုတောင် နေဖို့ ဝိုင်းပြောပေးနေသေးတယ်" </p> <p>ချီဖန့်ကမူ အေးဆေးစွာပင် ပြန်ပြောလာသည်။ "ကိုယ်တို့အိမ်မှာ နေရာမှ မရှိတာ"</p> <p>ယန်ရွှယ် မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ "သူ လျိုအိမ်မှာ မနေရင်တောင် ကျွန်မတို့အိမ်ကို လာမှာ မဟုတ်ပါဘူး"</p> <p>"မပြောနိုင်ဘူးလေ" ချီဖန့်ကမူ လေသံမာမာဖြင့် ပျင်းတွဲတွဲ ပြောလိုက်၏။</p> <p>၎င်းကို ကြားသောအခါ ယန်ရွှယ်က ပြုံးလျက် "ဟုတ်ပါပြီ၊ ရှင်ပြောတာ အမှန်ဆုံးပဲ" ဟု ဆိုကာ ချော့လိုက်သည်။</p> <p>အိမ်သို့ ရောက်သောအခါ အဘွားအိုက မအိပ်သေးသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။ တံခါးသံကြားသည်နှင့် သူမက အမြန်ထွက်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။ "သူမကို တွေ့ခဲ့ကြရဲ့လား"</p> <p>"တွေ့ခဲ့ပါတယ်အဘွား" ယန်ရွှယ်က အရင်ပြောပြီးနောက် အိမ်ထဲသို့ ဝင်ရင်း ဖြစ်ပျက်သမျှကို အကျဉ်းချုပ် ပြောပြလိုက်သည်။</p> <p>တောင်ပေါ်မှာ ဝံပုလွေတွေ ရှိနေသည်ကို ကြားသောအခါ အဘွားအို၏ မျက်နှာမှာ ပျက်သွား ရှာ၏။ "ဘေးကင်းသွားတာ တော်သေးတာပေါ့။ နောက်ဆိုရင် မင်းနဲ့ ရှောင်ချီတို့လဲ တောင်ပေါ်သွားရင် သတိထားကြအုံးနော်"</p> <p>ယန်ရွှယ်လည်း သဘောတူလိုက်၏။ ထို့နောက် သူမက မေးလိုက်သည်။ "ကျိအန်း အိပ်ပြီလား" </p> <p>"အိပ်နေတာ ကြာလှပြီ၊ ဒီကလေးက အကြာကြီး မစောင့်နိုင်ဘူးလေ" အဘွားအိုက သူမ၏ အခန်းဘက်သို့ ညွှန်ပြခဲ့သည်။ "မင်းတို့ နောက်ကျမှ ပြန်လာမယ် ထင်လို့ ငါ့အခန်းမှာပဲ အိပ်ခိုင်းထားလိုက်တယ်"</p> <p>တံခါးပိတ်ပြီး ဝင်လာသော ချီဖန့်က ထိုစကားကို ကြားသွားခဲ့၏။ "ဒါဆိုရင် သူ့ကို မနှိုးနဲ့တော့လေ၊ ဒီအတိုင်းပဲ ထားလိုက်ပါ"</p> <p>ယန်ရွှယ်မှာ ထိုအတိုင်းပင် စဉ်းစားထားသော်လည်း သူ ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်ကို အံ့ဩသွားမိသည်။ သူမ သူ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်၏။</p> <p>ချီဖန့်ကမူ အိပ်ပျော်နေသော ယန်ကျိအန်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဘာမှမပြောတော့ပေ။</p> <p>"မစိုးရိမ်ပါနဲ့၊ သူ ကောင်းကောင်းအိပ်နေပါတယ်၊ ငါ စောင့်ကြည့်ပေးထားတယ်" အဘွားအိုက ဆိုကာ ယပ်တောင်ခတ်ပေးနေလေ၏။ "ညဉ့်နက်နေပြီ၊ မင်းတို့လဲ သွားနားကြတော့"</p> <p>"အင်း" ချီဖန့်သည် ချက်ချင်း ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး သူမနောက်မှ တံခါးကိုပါ ပိတ်လိုက်၏။</p> <p>ယန်ရွှယ်က ရယ်ချင်စိတ်ကို အောင့်ထားပြီး တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။ "ရှင်က ကျိအန်းကို တကယ်ပဲ ဟိုဘက်မှာပဲ အိပ်စေချင်နေတာလား" </p> <p>ချီဖန့်က ဘာမှပြန်မပြောဘဲ သူမကိုသာ အကြည့်တစ်ချက် ပေးလိုက်သည်၊ ၎င်း၏ အဓိပ္ပာယ်မှာ ထင်ရှားလှ၏။</p> <p>ယန်ရွှယ် ကိုယ်လက်သန့်စင်ပြီး အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်လာသောအခါ၊ သူမ ခြေတစ်လှမ်းမျှသာ လှမ်းရသေးချိန်မှာပင် သူမ၏ ခါးပေါ်သို့ လက်တစ်စုံ ရောက်ရှိလာတော့သည်။</p> <p>နွေးထွေးသော ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုက သူမကို ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး နောက်မှ တံခါးဂျက်ချသံကို ကြားလိုက်ရ၏။</p> <p>ယန်ရွှယ် သူ၏လက်မောင်းကို ခပ်ဖွဖွလေး ဆိတ်လိုက်သည်။ "အဘွား ကြားသွားပါအုံးမယ်"</p> <p>"ကြားပါစေ၊ ဒါပေမဲ့ ပိတ်ထားရမှာပဲ" ချီဖန့်က သူမ၏ နားရွက်လေးကို ခပ်ဖွဖွ နမ်းလိုက်ပြီး "မင်း ကြောက်သွားလား" ဟု တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။</p> <p>တောင်ပေါ်က ဝံပုလွေများအကြောင်းကို ဆိုလိုခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူမ နားလည်လိုက်သည်။ "နည်းနည်းတော့ ကြောက်တာပေါ့"</p> <p>ထိုအချိန်က ရှာဖွေရေးကိုသာ အာရုံစိုက်နေသဖြင့် မသိသော်လည်း၊ အခုမှသာ ကြောက်စိတ်က ဝင်လာခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>ချီဖန့်က နားထောင်ပြီးနောက် သူမ၏ ခေါင်းလေးကို ပွတ်သပ်ပေးကာ "မကြောက်နဲ့တော့နော်" ဟု ချော့လိုက်သည်။</p> <p>ယန်ကျိအန်းအား အခြားအခန်းမှာ ထားခဲ့ပြီး တံခါးကို အမြန်ပိတ်လိုက်သဖြင့် သူ တစ်ခုခု လုပ်လိမ့်မည်ဟု ယန်ရွှယ်ထင်ထားသော်လည်း၊ သူက သူမကို နမ်းရုံသာ နမ်းပြီး အိပ်ရန်သာ တိုက်တွန်းနေတော့သည်။</p> <p>ထိုအနမ်းမှာလည်း နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း မဟုတ်ဘဲ နူးနူးညံ့ညံ့သာ ရှိသဖြင့် သူမ အံ့ဩသွားမိ၏။</p> <p>ယန်ရွှယ်က မနေနိုင်တော့ဘဲ လှည့်လိုက်ပြီး သူ၏ ပခုံးပေါ်သို့ ခေါင်းလေး တင်လိုက်သည်။ "ချီဖန့်..."</p> <p>"အင်း" ထိုသူသည် အလိုလို ပြန်ထူးလိုက်ပြီး သူမကို ပွေ့ဖက်လာ၏။</p> <p>သူမ ဘာမှထပ်မပြောတော့ဘဲ သူ၏ခါးကိုသာ ပြန်လည် ဖက်ထားလိုက်တော့သည်။</p> <p>နောက်တစ်နေ့ မနက်တွင် ယန်ကျိအန်းမှာ အိပ်ချင်မပြေသေးဘဲ သူတို့ကို မြင်သောအခါ  "အစ်မတို့ ဘယ်တုန်းက ပြန်ရောက်တာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p>သူသည် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက်အိပ်ပျော်နေသဖြင့် သူတို့ ပြန်ရောက်လာသည်ကိုပင် မသိလိုက်ရှာပေ။</p> <p>ယန်ရွှယ်ပြန်မဖြေမီ ချီဖန့်က ဦးအောင် မေးလိုက်သည်။ "ညက အိပ်မက်ဆိုးတွေ ဘာတွေ မမက်ဘူးလား" </p> <p>"ဟင့်အင်း၊ မမက်ပါဘူး" ယန်ကျိအန်းသဘ် ခေါင်းခါပြ၏။ "အစ်မချွမ်းချိုင်ကိုရော တွေ့ပြီလားဟင်"</p> <p>"တွေ့ပြီ၊ သူမ ညကတည်းက အိမ်ပြန်ရောက်သွားပြီ"</p> <p>ယန်ရွှယ်က သူ့ခေါင်းလေးကို ပွတ်ကာ ဖြစ်ပျက်သမျှကို ပြောပြလိုက်သည်။ သူမ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ချီဖန့်က သူမကို တိတ်တဆိတ် ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p>သူသည် ဘာမှမပြောသော်လည်း သူ၏ အကြည့်များမှာ တစ်ခုခုကို ဆိုလိုနေသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။</p> <p>ထိုနေ့တွင် လျိုဝေကော၏ အိမ်သစ်တွင် ကူညီပေးရင်း ယန်ရွှယ်သည် ချွမ်းချိုင်၏ အခြေအနေကို မေးလိုက်၏။</p> <p>သူမ၏ ဒဏ်ရာများမှာ ကြောက်စရာကောင်းသော်လည်း အတွင်းဒဏ်ရာများ မဟုတ်ပေ။ တကယ့်ထိခိုက်ဒဏ်ရာဆိုလို့ ထောင်ချောက်ထဲကို ကျသွားတာကြောင့် ခြေကျင်းဝတ် လည်သွားတာပဲ ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် သူမဟာ အိမ်မှာပဲ အချိန်အတော်ကြာ အနားယူနေရတော့မှာဖြစ်သည်။</p> <p>အိမ်ထဲတွင် အမြဲနေတတ်သူအတွက် ပြဿနာမဟုတ်သော်လည်း ချွမ်းချိုင်ကဲ့သို့သော သူအတွက်မူ ပျင်းစရာကောင်းနေပေလိမ့်မည်။</p> <p>သူမ လျိုမိသားစုအိမ်သို့ သွားလည်သောအခါ ချွမ်းချိုင်မှာ အတော်လေး ပျင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး ယန်ရွှယ်ကိုပါ ဆွဲခေါ်ပြီး တရုတ်အကွက်ရွှေ့ကစားနည်းကို ကစားရန် တစ်နေ့ခင်းလုံး အတင်းအဓမ္မ အဖော်လုပ်ခိုင်းတော့သည်။</p> <p>ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် ချီဖန့်သည် တပ်ဆင်ပြီးသား ရေဒီယိုကို လျိုဝေကောထံ ပေးလိုက်ပြီး ၇၅ ယွမ် ရရှိခဲ့သည်။ ထိုငွေအားလုံးကို သူက ယန်ရွှယ်အား ပေးလိုက်၏။</p> <p>၎င်းမှာ ရေဒီယိုတပ်ဆင်ခအတွက် လုံလောက်သွားပြီ ဖြစ်ကာ၊ နောင်တွင် ရောင်းရသမျှမှာ အမြတ်များသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>မမျှော်လင့်ဘဲ ဝယ်သူမှာ နှစ်ရက်အတွင်း ပြန်ရောက်လာပြီး လျိုဝေကောကို ထပ်မံ ရှာဖွေတော့သည်။ "ရှင် သိတဲ့လူက တခြားအမျိုးအစားတွေရော လုပ်တတ်လား၊ နောက်တစ်ယောက်က ဝယ်ချင်လို့တဲ့"</p> <p>ကျန်းကောကွမ်းတို့အဖွဲ့နှင့် အန္တရာယ်ကနေ သီသီလေးလွတ်မြောက်ခဲ့ပြီးနောက်မှာ လျိုဝေကောမှာ ပိုပြီးတော့ သတိထားလာခဲ့သည်။ ဒါ့အပြင် ဒီရေဒီယိုတွေရဲ့ နောက်ကွယ်မှာရှိနေသူဟာ ချီဖန်း ဖြစ်တယ်ဆိုတာကိုလည်း သူ ထုတ်မပြောတော့ပေ။</p> <p>ချီဖန့်မှာ အိမ်သစ်တွင် ဝိုင်ယာကြိုးသွယ်ရန် ကူညီပေးနေသဖြင့် လျိုဝေကောက လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ "သူက ဘယ်လိုမျိုး လိုချင်လို့လဲ၊ ကျွန်တော်သိတဲ့လူက အကုန်လုပ်တတ်တယ်"</p> <p>"ဒါဆိုရင် သူ့ကို ခေါ်လာခဲ့မယ်" ထိုသူ ထွက်သွားပြီးနောက် လူတစ်ယောက်ကို ခေါ်လာခဲ့လေသည်။</p> <p>သူတို့ အိမ်ထဲမဝင်ခင်မှာပင် ကြွားလုံးထုတ်သံကို ကြားနေရသည်။ "အဆင့်မြင့်ဆုံးပဲ၊ တကယ့်ကို ကောင်းတယ်၊ တစ်ရာကျော်တန်တဲ့ဟာတွေနဲ့ အတူတူပဲ၊ ဘက်ထရီလဲ ပိုခံတယ်"</p> <p>လူတွေက ဝယ်ခါနီးလျှင် အလွန် ရွေးချယ်တတ်ကြသော်လည်း၊ ဝယ်ပြီးလျှင်မူ သူတို့၏ ရွေးချယ်မှုမှာ အကောင်းဆုံးဖြစ်ကြောင်း ပြသရန် ကြွားဝါတတ်ကြသည်မှာ ထုံးစံပင်။</p> <p>လျိုဝေကောက မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ပြုံးလိုက်မိသည်။ "ဪ… ခင်ဗျားတို့ပါလား"</p> <p>ကျန်းကောကွမ်းကလည်း သူ၏ အဖော်ကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "သူ့ဆီက ဝယ်တာလို့ ဘာလို့ မပြောတာလဲ"</p> <p>အကယ်၍ လျိုဝေကောသာ ကြားခံဆိုလျှင်၊ ထိုရေဒီယိုများကို မည်သူ လုပ်သည်ကို ခန့်မှန်းရန် မခက်ခဲတော့ပေ။</p> <p>ပြီးခဲ့သည့်တစ်ခေါက် နာရီပြင်သည့်ကိစ္စတွင် ချီဖန့်က သူ့ကို အရှက်ခွဲခဲ့ပြီးသားပင်။ ယခုက ဒုတိယအချီ ထပ်မံ အပြစ်ပေးခြင်းမျိုးလား။</p> <p>နာရီပြင်သည့်ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်သော ဖြစ်ရပ်မှန်ကို ယန်ရွှယ်၊ ချီဖန့်၊ လျိုဝေကောနှင့် အခြားပညာတတ်လူငယ် အနည်းငယ်သာ သိရှိကြသည်။ ယန်ရွှယ်နှင့် ချီဖန့်တို့မှာ စကားနည်းသူများဖြစ်ကြပြီး ပါဝင်ပတ်သက်ခဲ့သည့် အခြားလူငယ်များကလည်း ထိုအကြောင်းကို ပြန်ပြောရန် ရှက်ရွံ့နေကြ၏။ တစ်ခုတည်းသော ချွင်းချက်မှာ လျိုဝေကောဖြစ်ပြီး သူသည် စကားမစပ်စုဘဲ မနေနိုင်သည့်အပြင် ကျိုးဝမ်ဟွေ့ အပေါ် အပြစ်ပုံကျမည်ကိုလည်း စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် ထိုအကြောင်းကို သိသူ အလွန်နည်းပါးလှရာ ချီဖန့်ထံမှ ရေဒီယိုဝယ်ယူသွားသူပင်လျှင် ဘာမှမသိရှာပေ။ သဘာဝကျစွာပင် ထိုလူသည် အုပ်စုနှစ်စုကြားရှိခဲ့သော အတိတ်က ပဋိပက္ခများကို ရိပ်မိခြင်းမရှိခဲ့ချေ။ ကျန်းကောကွမ်းက ထိုအကြောင်းကို မေးမြန်းသည့်အခါတွင်မူ ထိုလူက ဇဝေဇဝါဖြစ်လျက် ပြောလိုက်သည်။ "ဟင်... မင်းတို့နှစ်ယောက်က သိကြတာလား" </p> <p>သိကြလားဆိုသည်မှာ အနည်းငယ်မျှသာ ပြောခြင်းဖြစ်၏။ ကျန်းကောကွမ်းသည် လျိုဝေကောနှင့် ကျိုးဝမ်ဟွေ့တို့ကြားတွင် ပြဿနာရှာသူအဖြစ်ပင် ပါဝင်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ထိုနှစ်ဦးမှာ လက်ထပ်ရန် လက်တစ်ကမ်းအလိုသို့ ရောက်ရှိနေပြီပင်။ ကျန်းကောကွမ်းမှာ အံကြိတ်ထားသော်လည်း လျိုဝေကောကမူ တဟားဟားရယ်လျက် ပြောလိုက်သည်။ "အေး... ငါတို့ချင်း သိတာပေါ့၊ ငါ့မိန်းမက သူနဲ့တစ်ဖွဲ့တည်းမှာရှိခဲ့တဲ့ ပညာတတ်လူငယ်လေ"  </p> <p>သူ၏ "ငါ့မိန်းမ" ဟု ပြောဆိုပုံမှာ ချစ်ခင်ကြင်နာမှု၊ ယုံကြည်မှုနှင့် အောင်နိုင်သူတစ်ယောက်၏ ဂုဏ်ယူမှုတို့ အပြည့်အဝ ဖုံးလွှမ်းနေလေသည်။ ရောက်လာသူမှာ ဘာကိုမှ မရိပ်မိသဖြင့် ပြောလိုက်၏။ "ဒါဆို ပိုကောင်းတာပေါ့၊ မင်းတို့ဘာသာမင်းတို့ပဲ ညှိနှိုင်းလိုက်ကြတော့၊ ငါလဲ ကြားထဲက သတင်းစကားပါးနေရတဲ့ ဒုက္ခက သက်သာတာပေါ့"</p> <p>လျိုဝေကောကမူ ချက်ချင်းပင် ဖြီးပြုံးလျက် ကျန်းကောကွမ်း ဘက်သို့ လှည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ဒါဆို မင်းက ဘယ်လိုရေဒီယိုမျိုး ရှာနေတာလဲ" </p> <p>အကယ်၍ ဤသူမှာ ကျန်းသဲ့ပေါင် သာဆိုလျှင် ထိုနေရာ၌ပင် ဒေါသပေါက်ကွဲသွားပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ကျန်းကောကွမ်းသည် ကျန်းသဲ့ပေါင် မဟုတ်သကဲ့သို့ ကျိုးဝမ်ဟွေ့၏ မိသားစုကလည်း သူ့အား သဘောတူထားခြင်း မရှိခဲ့ချေ။ ဤသို့တွေးမိလိုက်သောအခါ လျိုဝေကော၏ ပြုံးဖြီးဖြီးမျက်နှာမှာ ကြည့်မရစရာ မကောင်းတော့ပေ။</p> <p>ကျန်းကောကွမ်းသည် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ပုံမှန်ရေဒီယိုထက် သေးရမယ်၊ သယ်ရလွယ်ရမယ်၊ ဒါပေမဲ့ လိုင်းတွေအများကြီး ဖမ်းမိရမယ်" သူသည် ဤနေရာသို့ ရောက်နှင့်နေပြီဖြစ်ရာ ယခုမှ ထွက်သွားလျှင် အရှုံးသမားကဲ့သို့ ဖြစ်နေမည်ပင်။ သို့သော်လည်း သူက ရွဲ့၍မေးလိုက်သေးသည်။ "မင်းသိတဲ့လူက တကယ်ရော တပ်တတ်လို့လား"</p> <p> </p> <p>"တတ်တာပေါ့၊ တတ်တာပေါ့" လျိုဝေကောက သူကိုယ်တိုင် တပ်ဆင်တတ်သည့်အလား ခေါင်းညိတ်ပြလျက် ပြောလိုက်သည်။  "ဈေးနှုန်းကိုတော့ ငါသူ့ကိုမေးပြီးမှ မင်းကိုပြန်ပြောမယ်"  တကယ့်ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်မှာ ဤနေရာ၌ ရှိနေသော်လည်း လျိုဝေကော ဟန်ဆောင်နေခြင်းမှာ ကျန်းကောကွမ်းကို မယုံကြည်ခြင်းကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>ကျန်းကောကွမ်းသည် မည်သို့ပင်ကြည့်ကြည့် ထိုလူကို သဘောမကျနိုင်ဘဲ သူတို့နှစ်ဦးမှာ စိတ်ဓာတ်ချင်း လုံးဝမတိုက်ဆိုင်ကြပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်ကာ ထွက်သွားတော့၏။</p> <p>လျိုဝေကောကမူ ချက်ချင်းပင် ချီဖန့်ထံသို့သွားကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။ "ဘယ်လိုလဲ၊ သူလိုချင်တဲ့ပုံစံမျိုး မင်းလုပ်ပေးနိုင်လား"  </p> <p>"ရပါတယ်၊ ပြွန်သုံးလုံးပါတဲ့ ရေဒီယိုပေါ့၊ ဘက်ထရီနှစ်လုံးနဲ့ သုံးလို့ရမယ်၊ သူ့ကို မီးကြိုးရော လိုလားလို့ မေးလိုက်အုံး" </p> <p>"ကောင်းပြီ၊ သူ့ဆီကနေ ငါရနိုင်သလောက် ညှစ်ထုတ်လိုက်မယ်" </p> <p>လျိုဝေကောသည် ညနေစောင်းအထိ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ စောင့်ဆိုင်းပြီးမှ ကျန်းကောကွမ်းထံ သွားရောက်ကာ ဈေးလျှော့ပေးခြင်းမရှိဘဲ ယွမ်ငါးဆယ်ဟု ဈေးပြောလိုက်သည်။ ဆိုင်တွင်ဝယ်ယူသည်ထက် များစွာသက်သာနေသေးသော်လည်း ချီဖန့်သည် လျိုဝေကောကိုမူ ယွမ်လေးဆယ်သာ ယူခဲ့သဖြင့် ထိုအချက်ကို တွေးမိတိုင်း သူက အမြတ်ကြီးရသလို ခံစားနေရသည်။</p> <p>သို့သော်လည်း ဤရေဒီယိုကို တပ်ဆင်ပြီးနောက်တွင်မူ ချီဖန့်ထံ၌ အပိုပစ္စည်းများ ကုန်သလောက် ဖြစ်သွားလေသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် လျိုဝေကောအား လောလောဆယ်တွင် အလုပ်သစ်များ ထပ်မယူလာရန် ပြောကြားလိုက်၏။ ရရှိလာသော ယွမ်ငါးဆယ်ကို ယန်ရွှယ်ထံသို့ တိုက်ရိုက်ပေးအပ်ရာ သူမက ပိုက်ဆံများကို ရေတွက်ရင်း မှတ်ချက်ပေးခဲ့သည်။ "ဒီလအတွင်း ရှင်ရှာလာတဲ့ ပိုက်ဆံတွေက မနည်းလှဘူး"  </p> <p>"အင်း" ချီဖန့်သည် ခပ်အေးအေးပင် ပြန်ထူးပြီး မေးလိုက်သည်။ "မလိုချင်လို့လား"</p> <p>"အပိုဝင်‌ငွေရတာ ဘယ်သူက မလိုချင်ဘဲ နေမလဲ" ယန်ရွှယ် ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် လက်တွေ့ကျသူဖြစ်ရာ ပိုက်ဆံကို တန်ဖိုးမထားသလိုမျိုး ဟန်ဆောင်ရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိပေ။</p> <p>အကယ်၍ လွန်ခဲ့သောဘဝက သူမ၏မိသားစုမှာ ချမ်းသာကြွယ်ဝခဲ့လျှင် သူမနှင့် သူမ၏ ဖခင်မှာ ဤမျှ ဒုက္ခရောက်ခဲ့ကြမည် မဟုတ်ချေ။ ဤဘဝတွင်လည်း သူမ၌ ငွေကြေးရှိခဲ့လျှင် သူမနှင့် သူမမောင်လေး၏ အနာဂတ်အတွက် ဤမျှအရွယ်နုပျိုစဉ်တွင် အိမ်ထောင်ပြုခဲ့ရမည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော်လည်း ပြန်စဉ်းစားကြည့်လျှင် ဤအိမ်ထောင်ရေးမှာ သူမအတွက် ထိုက်တန်လှသည်ဟု ဆိုရမည်ပင်။</p> <p>မမျှော်လင့်ဘဲ နောက်ထပ်နှစ်ရက်အကြာတွင် ကျန်းကောကွမ်းသည် ရေဒီယိုကိုကိုင်ဆောင်ကာ သူတို့အိမ်တံခါးဝသို့ ရောက်လာပြီး သူ၏မျက်နှာမှာလည်း မကျေမနပ်ဖြစ်နေပုံရသည်။ ယန်ရွှယ်မှာ ပထမတော့ ချီဖန့်လုပ်ပေးလိုက်သော ရေဒီယိုမှာ ချို့ယွင်းချက်ရှိသဖြင့် ကျန်းကောကွမ်းက လာရောက်တိုင်တောခြင်းဖြစ်သည်ဟု ထင်လိုက်မိသည်။</p> <p>သို့သော် သူမ ပြန်စဉ်းစားမိသည်မှာ သူမသည် မူရင်းဝတ္ထုကို ဖတ်ထားဖူးသူဖြစ်ရာ ချီဖန့်၏ ကျွမ်းကျင်မှုကို သံသယဝင်ရန် မလိုကြောင်း သိနေ၏။ ဝတ္ထုထဲတွင် ချန်ချင်း အကြီးစားစက်မှုလုပ်ငန်းသည် ထုတ်ကုန်အရည်အသွေးကြောင့် ကျော်ကြားပြီး ပြည်တွင်းဈေးကွက်ကို လွှမ်းမိုးကာ ပြည်ပသို့ပင် တင်ပို့နိုင်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။ ချီဖန့်ကလည်း မိမိလက်ရာအပေါ် ယုံကြည်မှုရှိရှိဖြင့် ဦးစွာမေးလိုက်၏။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ"  </p> <p>ကျန်းကောကွမ်း၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ပင် မဲမှောင်သွားကာ ပြောလာ၏။ "မနေ့ညက ကျန်း‌သဲ့ပေါက် တစ်ယောက် ရူးသွားပြီး ဒါကို ပစ်ပေါက်လိုက်လို့လေ"</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save