Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ၈၇</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>"ကျန်းသဲ့ပေါင်က ရူးသွားတာလား" ယန်ရွှယ်မှာ အမှန်တကယ်ပင် အံ့အားသင့်သွားရသည်။ ကျန်းသဲ့ပေါင်နှင့် ကျန်းကောကွမ်းတို့သည် ပေါင်းသင်းရုံမျှ ပညာတတ်လူငယ်ချင်း ဖြစ်သော်လည်း ဤမျှတန်ဖိုးရှိသောအရာကို မည်သူက ဖျက်ဆီးရဲပါမည်နည်း။</p> <p>ကျန်းကောကွမ်းက ထိုအကြောင်းကို ပြန်တွေးကာ ဒေါသထွက်လျက် ပြောလိုက်သည်။ "သူ အပြင်မှာ ဘယ်သူ့ကို သွားရန်စမိလဲ ဘယ်သူသိမှာလဲ၊ တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ကို ဝိုင်းရိုက်လိုက်လို့ ဒေါသတွေထွက်ပြီး ပြန်လာတာ၊ တွေ့သမျှအရာရာကို လျှောက်ဖျက်ဆီးတော့တာပဲ၊ ငါက နားထောင်ပြီး ရေဒီယိုကို အပြင်မှာ ထားခဲ့မိတာ၊ သူ့ဘာသာ သန်းခေါင်ယံမှ မီးကြိုးကို ခလုတ်တိုက်မိပြီး လဲတာကို အဲဒါကို ကောက်ကိုင်ပြီး ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်တာ" </p> <p>ကျန်းသဲ့ပေါင်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ဒေါသအလွန်ထွက်နေပုံရပြီး အမှောင်ထဲတွင် သူဖျက်ဆီးမိနေသည်မှာ မည်သည့်အရာဖြစ်ကြောင်း သတိမထားမိခဲ့ပေ။ သူ့ကို အလစ်အငိုက် တိုက်ခိုက်ခဲ့သူမှာ မည်သူဖြစ်မည်ကိုမူ ယန်ရွှယ် ရိပ်မိလိုက်သည်။ သူမသည် ချီဖန့်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သော်လည်း ထိုသူကမူ မည်သို့မျှ မဖြစ်သည့်အလား တည်ငြိမ်စွာဖြင့် သူ၏ ကိရိယာသေတ္တာကို သွားယူနေ၏။</p> <p>ကျန်းကောကွမ်းကလည်း ဤသည်မှာ အရည်အသွေးညံ့ဖျင်းမှုကြောင့် မဟုတ်ကြောင်း သိထားပြီးဖြစ်သဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ပျက်နေတာလေးကို ကြည့်ပြီး ပြင်ပေးပါအုံး။ ပြင်ခကို ငါပေးပါ့မယ်"  </p> <p>ချီဖန့် စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သောအခါ ဘက်ထရီအကန့် ထိတွေ့မှုမရှိခြင်းနှင့် မီးကြိုးပြတ်တောက်ခြင်းတို့ကြောင့် ဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ ၎င်းတို့မှာ သူ၏အမှားကြောင့် မဟုတ်ပေ။</p> <p>ချီဖန့်သည် ဘက်ထရီအကန့်ကို ပြန်လည်ကျပ်ထုတ်ကာ ပြတ်နေသော မီးကြိုးကို ပြန်ဆက်ပေးလိုက်ပြီး ပြင်ခအဖြစ် ဆင့်သုံးဆယ်သာ ယူလိုက်၏။ စမ်းသပ်ကြည့်၍ အဆင်ပြေကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက်တွင်မူ ကျန်းကောကွမ်းသည် စိတ်အနည်းငယ် ကြည်လင်သွားကာ ရေဒီယိုကို ယူ၍ ပြန်သွားတော့သည်။</p> <p>သူထွက်သွားသည်နှင့် ယန်ရွှယ်မှာ ချီဖန့်ကို မျက်တောင်တခတ်ခတ်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ "အဲဒီတိုက်ခိုက်မှုက... လျိုဝေကောလက်ချက် ဟုတ်တယ် မဟုတ်လား" </p> <p>ချီဖန့်ကမူ သူ၏ကိရိယာများကို သိမ်းဆည်းရင်း မော့မကြည့်ချေ။ "မဟုတ်လား ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို ဖြုတ်လိုက်လို့ရတယ်" </p> <p>"ဒါဆို တကယ်ပဲ သူပေါ့!" ယန်ရွှယ် ရယ်မောလိုက်မိ၏။ "သူက အရင်တစ်ခေါက်ကကိစ္စကို အခုထိ ရန်ငြိုးမပြေသေးဘူးလား" </p> <p>"အဲဒီလိုပါပဲ" ကျန်းသဲ့ပေါင်သည် ကျိုးဝမ်ဟွေ့ကို လက်ထပ်ပြီးလျှင် ဒုက္ခပေးမည်ဟု ခြိမ်းခြောက်ခဲ့သည့်အပြင် ကိုယ်ထိလက်ရောက် စော်ကားရန်လည်း ကြိုးစားခဲ့သောကြောင့် စည်းကျော်သွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ယန်ရွှယ်သာဆိုလျှင် အရိုက်ခံရရုံဖြင့် ပြီးမည်မဟုတ်ပေ။ ချီဖန့်သည်လည်း အလွယ်တကူ ခွင့်လွှတ်တတ်သူမဟုတ်ရာ ကျန်းသဲ့ပေါင်မှာ ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ပြန်လမ်းလျှောက်နိုင်နေခြင်းမှာပင် ကံကောင်းလှသည်ဟု ဆိုရမည်။</p> <p>ယခင်က လျိုဝေကောသည် အကယ်၍ ကျိုးဝမ်ဟွေ့သာ ကျန်းသဲ့ပေါင်နှင့် လက်ထပ်ဖြစ်သွားလျှင် သူမအပေါ် သက်ရောက်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ထိန်းထားခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။ ယခုအခါ ထိုစိုးရိမ်မှုများ မရှိတော့သဖြင့် သူသည် လက်တွန့်နေစရာ အကြောင်းမရှိတော့ပေ။ ကျန်းသဲ့ပေါင်၏ ကံဆိုးမှုမှာ ထိုမျှနှင့် မပြီးသေးဘဲ အမှောင်ထဲတွင် မီးကြိုးခလုတ်တိုက်မိခြင်းကြောင့် သူ၏ဒဏ်ရာများကို ပိုမိုဆိုးရွားစေသည့်အပြင် ကျန်းကောကွမ်း၏ ရေဒီယိုကိုပါ ရိုက်ခွဲခဲ့သည်။</p> <p>လျော်ကြေးပေးရခြင်းမှာ သူ၏အဓိကပြဿနာမဟုတ်ပေ။ ကျန်းကောကွမ်းသည် စိတ်ရှည်သူမဟုတ်သကဲ့သို့ မျက်နှာသာပေးတတ်သူလည်း မဟုတ်ကြောင်း ကျန်းသဲ့ပေါင်၏ အမျိုးသမီးများအပေါ် နှောင့်ယှက်မှုကို လူသိရှင်ကြား အရှက်ခွဲခဲ့ခြင်းက သက်သေပြနေသည်။ ထိုသို့ပင် နောက်ရက်များတွင် ကျန်းသဲ့ပေါင်မှာ အုပ်စုထဲမှ ဝိုင်းပယ်ခံလိုက်ရတော့သည်။</p> <p>ကျန်းကောကွမ်းသည် သူ့အား လှုပ်ရှားမှုများတွင် မခေါ်တော့သည့်အပြင် လျိုဝေကောနှင့် ကျိုးဝမ်ဟွေ့တို့၏ မင်္ဂလာဆောင်သို့ပင် သွားရောက်ခဲ့ကြသည်။ ကျိုးဝမ်ဟွေ့သည် ကျန်းသဲ့ပေါင်နှင့် လက်ထပ်ရန် အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးခံခဲ့ရသည်ကို အားလုံးသိကြသဖြင့် အခြားတစ်ယောက်နှင့် လက်ထပ်ပွဲသို့ ထိုသူများ တက်ရောက်ခြင်းမှာ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ရန်စခြင်းပင် ဖြစ်၏။</p> <p>ကျန်းသဲ့ပေါင်ကမူ ဘာမှမတတ်နိုင်ခဲ့ချေ။ သူသည် အဖွဲ့၏ အဓိကလူ မဟုတ်ခဲ့ဖူးသကဲ့သို့ ကျန်းကောကွမ်းနှင့် ရန်ထောင်တို့၏ အဆင့်အတန်းနှင့် အဆက်အသွယ်များကိုလည်း မယှဉ်နိုင်ပေ။ သို့သော် လျိုဝေကောကမူ လက်သီးဖြင့် အဆုံးအဖြတ်ပေးခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ ကျန်းသဲ့ပေါင်ကို ထည့်မတွေးတော့ပေ။ သူ၏နှလုံးသားမှာ သူချစ်ရသော အမျိုးသမီးနှင့် လက်ထပ်ရတော့မည် ဖြစ်သောကြောင့် ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့်သာ ပြည့်နှက်နေလေသည်။</p> <p>နှလုံးသားရေးရာများတွင် အလွယ်တကူ ရရှိသောအရာမှာ ပေါ့ပျက်ပျက်နိုင်လှသည်။ အလှည့်အပြောင်းများ၊ အခက်အခဲများနှင့် အတားအဆီးများကသာ အချစ်ကို တကယ် တန်ဖိုးရှိစေခြင်း ဖြစ်၏။ အစပိုင်းတွင် သူတို့နှစ်ဦးမှာ တစ်ဦးအပေါ်တစ်ဦး ဆွဲဆောင်မှုရှိရုံမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း အတူတကွ အခက်အခဲများကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက်တွင်မူ တစ်ဦးတည်းသော သူများဖြစ်ကြောင်း ပို၍ခံစားလာရသည်။</p> <p>ထိုမနက်ခင်းတွင် လျိုဝေကောသည် ပြုံးမဖြီးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပါ။ သတို့သမီးကို သွားရောက်ခေါ်ဆောင်ရမည့် အချိန်တွင် သူသည် မှန်ရှေ့၌ သုံးလေးကြိမ်ခန့် ပြန်လည်စစ်ဆေးနေပြီး သူ၏ရုပ်ရည်မှာ ခန့်ညားမှုမရှိမည်ကို စိုးရိမ်နေရှာသည်။ ယန်ရွှယ်ကမူ ချီဖန့်၏ အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲကာ အတူမလိုက်ရန် သို့မဟုတ် လိုက်လျှင်ပင် အနည်းငယ် ခပ်ခွာခွာနေရန် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>သတို့သမီးကို ခေါ်ဆောင်မည့်နေရာမှာ ပညာတတ်လူငယ် အဆောင်ဖြစ်ပြီး အမျိုးသမီးငယ်များမှာ သတို့သမီးအရံများအဖြစ် တံခါးဝတွင် ပိတ်ဆို့ထားကြလေသည်။ ထူးခြားသည်မှာ ကျိုးဝမ်ဟွေ့၏ မိသားစုဝင်များထဲမှ သူမ၏မိခင်နှင့် မောင်လေးသာ ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်၏။ ဖခင်ဖြစ်သူမှာမူ စိတ်ဆိုးနေသဖြင့် မျက်နှာပင် မပြခဲ့ပေ။</p> <p>သူက ကျိုးဝမ်ဟွေ့ထံသို့ မိခင်ဖြစ်သူမှတစ်ဆင့် မှာကြားလိုက်သည်။ "ဒီလမ်းကို မင်းဘာသာမင်း ရွေးခဲ့တာ၊ တစ်နေ့နေ့မှာ လမ်းဘေးမှာ တောင်းစားရရင်တောင် ငါ့တံခါးကို လာမခေါက်နဲ့"</p> <p>ကျိုးဝမ်ဟွေ့သည်လည်း သူမ ဖခင်၏ အေးစက်မှုကို စိတ်နာလျက်ရှိသောကြောင့် သူမ အမေအား စကားပြန်ပါးလိုက်သည်။ "အဖေက ကျွန်မကို ဂျင်ဆင်းမြစ်တစ်မြစ်လို လျိုမိသားစုဆီ ရောင်းစားခဲ့တာ၊ ဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်မနဲ့ ကျိုး မိသားစုနဲ့ ဘာမှမဆိုင်တော့ဘူး"  </p> <p>သူမ၏မောင်လေးက သူမကို ပိုးချီရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် လျိုဝေကောက ရှေ့သို့တက်လာပြီး သူမကို သူ့ကျောပေါ်သို့ ပိုးချီလိုက်သည်။ ကျိုးဝမ်ဟွေ့မှာ ခေတ္တမျှ ကြောင်သွားပြီးနောက် မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းသွားရ၏။ "ရှင်ကိုယ်တိုင် ဘာလို့ ချီတာလဲ" </p> <p>လျိုဝေကောက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "မင်းမသိဘူးလား၊ ဒါကို ငါ ချီဖန့်ဆီက သင်ထားတာလေ" </p> <p>ချီဖန့်၏ နာမည်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ဝိုင်းအုံနေသူများမှာ ပို၍ပင် ရယ်မောကြပြီး စနောက်ခဲ့ကြသည်။ "ဒီလောက် လက်ထပ်ချင်ဇောကြီးတဲ့လူ နှစ်ယောက်ကို မတွေ့ဖူးဘူး၊ မျောက်တွေလို ကယောင်ကတမ်းနဲ့" </p> <p>လျိုဝေကောလည်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "မင်းတို့ကရော မလောခဲ့ကြဘူးလား၊ ငါတို့ မင်းတို့ရဲ့ မင်္ဂလာဦးညကို ဖျက်ဆီးမှာကြောက်လို့ အကုန်လုံးကို မောင်းထုတ်ခဲ့ကြတာလေ"  </p> <p>ထိုသို့ပြောလိုက်ရာ အားလုံးက ပို၍ပင် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောကြပြီး အချို့ကလည်း လေချွန်၍ အားပေးကြ၏။ ချီဖန့်နှင့် ယန်ရွှယ်တို့ လက်ထပ်စဉ်က နယ်ခံဆွေမျိုး မရှိသဖြင့် စားပွဲတစ်လုံးသာ တည်ခင်းခဲ့သော်လည်း လျိုဝေကောတွင်မူ အဘွားများ၊ ဦးလေးများဖြင့် စည်ကားလှပေသည်။</p> <p>ထို့အပြင် လျိုမိသားစုမှာ သစ်တောစခန်း စတင်တည်ထောင်ကတည်းက ရှိနေခဲ့သူများဖြစ်ရာ မိတ်ဆွေအပေါင်းအသင်း ပေါများလှသည်။ အဘိုးအိုလျိုသည်လည်း ကျွမ်းကျင်သော မုဆိုးတစ်ဦးဖြစ်သဖြင့် အသားငါး အခက်အခဲမရှိဘဲ ခြံဝင်းအတွင်း၌ စားပွဲလေးလုံးခန့် တည်ခင်းနိုင်ခဲ့သည်။ ယန်ရွှယ်နှင့် ချီဖန့်တို့မှာ လျိုမိသားစု၏ အနီးကပ်ဆုံး ဆွေမျိုးများအတွက် သီးသန့်စားပွဲတွင် နေရာရ၏။</p> <p>လျိုဝေကောက ချီဖန့်မှာ အရက်မသောက်တတ်ကြောင်း အားလုံးကို အသိပေးထားရာ ၎င်းမှာ သူတို့ကို မိသားစုကဲ့သို့ သဘောထားခြင်းပင်။ သို့သော်လည်း လျိုဝေကောနှင့် ကျိုးဝမ်ဟွေ့တို့ နှုတ်ဆက်ရန် ရောက်လာသည့်အခါ ချီဖန့်က ခွက်ကိုမြှောက်ကာ တစ်ငုံမျှ သောက်လိုက်သည်။ "ဂုဏ်ယူပါတယ်"   </p> <p>ယန်ရွှယ်ကလည်း ခွက်ကို ကိုင်လိုက်သော်လည်း သူမ စကားမပြောမီ လျိုဝေကောက လက်ခါပြလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ဟာ... မလုပ်နဲ့၊ အဲဒါကို သောက်လိုက်ရင် ငါ့ရဲ့ မင်္ဂလာဦးည ရှိတော့မှာမဟုတ်ဘူး" ထိုသို့ပြောလိုက်ရာ ကျိုးဝမ်ဟွေ့က သူ့ခြေထောက်ကို ခိုးကြိတ်လိုက်လေသည်။</p> <p>ယန်ရွှယ်ကမူ ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆိုလဲ ကျွန်မ မသောက်တော့ဘူး၊ တစ်ငုံပဲ သောက်လိုက်မယ်၊ ရှင်တို့လဲ အဲဒီအတိုင်းပဲလုပ်ပါ" ထို့နောက် ကျိုးဝမ်ဟွေ့ ဘက်သို့ လှည့်လျက် "သက်ဆုံးတိုင် ပျော်ရွှင်ကြပါစေ၊ သားသမီးတွေ အမြန်ရပါစေနော်" ဟု ဆုတောင်းပေးလိုက်တော့သည်။</p> <p>"ဒါပေါ့၊ ဒါပေါ့!" လျိုဝေကောကမူ စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် သဘောတူလိုက်ပြီး ထပ်လောင်းပြောဆိုလိုက်၏။ "ကျွန်တော်တို့လဲ ချီဖန့်ကို စံနမူနာယူရမှာပေါ့၊ ဒီနှစ်ထဲမှာ တစ်ယောက်၊ နှစ်နှစ်အတွင်း သုံးယောက်ရအောင် ကြိုးစားရမယ်"  </p> <p>ကျိုးဝမ်ဟွေ့ကမူ သူ့ခြေထောက်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်နင်းလိုက်ပြန်သည်။</p> <p>ရင်းနှီးနေသော "ဒီနှစ်ထဲ တစ်ယောက်၊ နှစ်နှစ်အတွင်း သုံးယောက်" ဆိုသည့် စကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ယန်ရွှယ် ခေတ္တမျှ တန့်သွားရပြီး ဘေးနားရှိ အမျိုးသားကမူ သူမအား သူ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မျက်ဝန်းများဖြင့် လှမ်းကြည့်နေသည်ကို အာရုံခံမိလိုက်၏။</p> <p>ထိုသူ၏ အကြည့်များမှာ အဓိပ္ပာယ်အပြည့်ပါနေပြီး သူမက အရိပ်အမြွက်ကို နားမလည်မည်ကို စိုးရိမ်နေသည့်အလားပင်။ သူမ ခွက်ကို ချလိုက်ပြီးနောက်တွင်မူ သူက သူမအတွက် ဟင်း ခပ်ပေးကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဝေကောကတော့ မြန်သားပဲ" </p> <p>ယန်ရွှယ် ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ခေါင်းငုံ့ကာ စားနေလိုက်သည်။ ထိုအမျိုးသားသည် နောက်ထပ် ဟင်း ထပ်ထည့်ပေးပြန်၏။ "သူတို့က ကိုယ်တို့မတိုင်ခင်ကတည်းက တွေ့ခဲ့ကြတာဆိုပေမဲ့ အခုမှ ငါးလ၊ခြောက်လပဲ ရှိသေးတာ" </p> <p>သို့သော်လည်း သူ၏ဆိုလိုရင်းအစစ်အမှန်မှာ "ကိုယ်တို့တောင် ခြောက်လရှိနေပြီ" ဟု ပြောလိုခြင်းဖြစ်ကြောင်း ယန်ရွှယ် ရိပ်မိနေသည်။ ယန်ရွှယ်သည် အလွယ်တကူ စိတ်မကောင်းဖြစ်တတ်သူ မဟုတ်သော်လည်း ချစ်သူချင်းလက်ထပ်ခဲ့သည့် လျိုဝေကော တစ်ယောက် စာရွက်ပေါ်တွင်ပင် "သားသမီးမျှော်လင့်ချက်" ရှိနေပြီဖြစ်သည်ကို မြင်ရသောအခါ သူမလည်း သူ့အတွက် ဟင်း ပြန်ထည့်ပေးလိုက်မိသည်။</p> <p>ထိုအမျိုးသားမှာ သူ၏ ပန်းကန်ထဲရှိ ဟင်းကိုကြည့်ကာ သူမကို ပြန်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ အကြည့်များမှာ ပိုနက်ရှိုင်းသွားခဲ့၏။ ထိုအခါမှသာ ယန်ရွှယ်သည် သူမ ခပ်ပေးလိုက်သောဟင်းမှာ ကျောက်ကပ်ကြော်ဖြစ်နေမှန်း သတိထားမိတော့သည်။ သူမသည် အလန့်တကြားဖြင့် ထိုဟင်းကို အမြန်ပြန်နှိုက်ကာ သူမ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ပင် ထိုးထည့်လိုက်၏။</p> <p>ဆွေမျိုးအများအပြား ရှိနေသဖြင့် သူတို့အနေဖြင့် ကူညီပေးရန် မလိုပေ။ စားပွဲဝိုင်းပြီးနောက်တွင် ယန်ရွှယ်နှင့် ချီဖန့်တို့သည် အခြားသူများနှင့်အတူ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။ လျိုဝေ‌ကောနှင့် ကျိုးဝမ်ဟွေ့တို့သည် သူတို့ကို ကိုယ်တိုင်လိုက်လံပို့ဆောင်ရင်း တိုးတိုးလေး ပြောလာ၏။ "နေ့လယ်က လူတွေအရမ်းများလို့ သေချာမသောက်လိုက်ရဘူး၊ ညကျရင် လူငယ်ချင်းပဲ သီးသန့်လေး ထပ်ဆုံကြရအောင်"</p> <p>ချီဖန့်သည် အရက်အလွန်အကျွံ သောက်သူမဟုတ်သလို လူအုပ်ကြီးကိုလည်း မနှစ်သက်ပေ။ ယန်ရွှယ်မှာ အနှီသူ ငြင်းဆိုလိမ့်မည်ဟု ထင်ထားသော်လည်း အံ့ဩစရာကောင်းစွာပင် သူက ချက်ချင်း သဘောတူလိုက်သည်။ လျိုဝေကောမှာ သိသိသာသာ ပျော်ရွှင်သွား၏။ "ဒါဆို ညကျ ငါတို့အိမ်အသစ်ကို တန်းလာခဲ့တော့၊ လူကြီးတွေကတော့ ငါ့မိဘအိမ်မှာပဲ ရှိနေကြလိမ့်မယ်" </p> <p>အပြင်ဘက် လမ်းမပေါ်တွင်မူ ပွဲလမ်းသဘင်မှ မီးရှူးမီးပန်း အကြွင်းအကျန် အနီရောင်လေးများမှာ ပျံ့ကြဲလျက်ရှိရာ ပွဲလမ်းသဘင် အငွေ့အသက်ကို ပေါ်လွင်စေသည်။ ကောင်လေးအချို့မှာ ထိုအမှိုက်ပုံထဲတွင် မပေါက်ကွဲသေးသည့် ယမ်းဗြောက်များကို လိုက်လံရှာဖွေနေကြ၏။ ဆော့ကစားတတ်သော လျိုဝေပင်းမှာ ယန်ကျိအန်းကိုပင် ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ရာ ကောင်လေးနှစ်ယောက်မှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် မျက်လုံးလေးများ ဝိုင်းနေကြသည်။</p> <p>ယန်ကျိအန်းအတွက် ကစားဖော်ရရန် ခဲယဉ်းလှသကဲ့သို့ ယခုကဲ့သို့ အပြင်ထွက်လာရခြင်းမှာလည်း ပို၍ပင် ရှားပါးလှသည်။ နှောင့်ယှက်ခြင်းမပြုလိုသဖြင့် ယန်ရွှယ်သည် ချီဖန့်ကို ဆွဲကာ တိတ်တဆိတ် ထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်၏။ သို့သော် သူတို့ ထွက်ခွာတော့မည့် ဆဲဆဲတွင် ယန်ကျိအန်းမှာ တစ်ခုခုကို မြင်သွားကာ မျက်နှာဝင်းပသွားပြီး အော်လိုက်သည်။ "ဒီ... ဒီမှာ! ဒီမှာ တစ်ခု!" </p> <p>သူကောက်မယူမီမှာပင် ဆံပင်ဝါဝါနှင့် အခြားကောင်လေးတစ်ယောက်က ပြေးလာပြီး လုယူလိုက်ကာ လျှာထုတ်၍ ပြောင်ပြလိုက်သည်။ "နှေး... နှေးကွေးတဲ့... ငအ!" ယန်ရွှယ်မှာ တန့်သွားရပြီး သူမ၏ မျက်နှာမှာလည်း မဲမှောင်သွားသည်။ သူမ အကြောက်ဆုံးအရာမှာ တကယ်ဖြစ်လာခဲ့ပြီပင်။ ပတ်ဝန်းကျင်အသစ်တွင်ပင် ယန်ကျိအန်း၏ စကားထစ်ခြင်းကို လှောင်ပြောင်သူများ ရှိနေသေးသည်။</p> <p>လူတိုင်းက တစ်ပါးသူကို လေးစားရမှန်း မသိကြပေ။ အချို့ကလေးများမှာ မကောင်းသောစိတ်ထားဖြင့် မဟုတ်ဘဲ ပျော်စရာအဖြစ် လိုက်လုပ်ကြခြင်းဖြစ်သော်လည်း ထိခိုက်မှုမှာမူ အတူတူပင်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယန်ရွှယ်မှာ ဒေါသထွက်သော်လည်း ထိန်းထားလိုက်ပြီး ချီဖန့်အား ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်း မပြုရန်ပင် တားဆီးလိုက်၏။</p> <p>သူမသည် ဤဘဝသစ်တွင် အဘွား၊ အစ်မနှင့် ယောက်ဖဖြစ်သူတို့၏ မေတ္တာရိပ်အောက်၌ ယန်ကျိအန်း တစ်ယောက် ပို၍ရဲရင့်လာခြင်း ရှိမရှိ သိချင်နေသည်။ ထိုလှောင်ပြောင်မှုကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ယန်ကျိအန်း၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့သွားပြီး သူ၏နှုတ်ခမ်းများကို တင်းတင်းစေ့ထားလေသည်။</p> <p>ယန်ရွှယ် သူ့အကြောင်းကို ကောင်းစွာသိသည်။ သူ၏လက်ကလေးများမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တုန်ယင်နေပြီး လက်ချောင်းလေးများကို တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ပွတ်သပ်နေသည်ကို သူမ မြင်နေရ၏။ သို့သော် ခေတ္တမျှကြာသောအခါ သူက ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ဘယ်... ဘယ်သူက စကားထစ်တယ် ပြောတာလဲ၊ ဒါ... ဒါက ငါ့ရဲ့ ဒေသစကား!"  သူ၏အသံမှာ မကျယ်လှသော်လည်း ထိုအချိန်တွင် ယန်ရွှယ်မှာ စိတ်လှုပ်ရှားရမလား သို့မဟုတ် ရယ်ရမလားပင် မဝေခွဲနိုင်တော့ပေ။</p> <p>လျိုဝေပင်းသည် အမြဲတမ်း ဒေသစကားများအကြောင်း ပြောလေ့ရှိသဖြင့် ယန်ကျိအန်းမှာ တစ်နည်းနည်းဖြင့် ထိုစကားကို မှတ်သားထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ဗြောက်အိုးလုယူသွားသော ကောင်လေးမှာ ဇဝေဇဝါဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဘယ်လို ဒေသစကားက အဲဒီလို ထစ်နေလို့လဲ" </p> <p>"ငါ့... ငါ့မိသားစုရဲ့ ဒေသစကားက အဲဒီလိုပဲ"  ယန်ကျိအန်းသည် အသံကိုမြှင့်၍ အားပါးတရ ခေါင်းညိတ်ကာ အတင်းငြင်းတော့သည်။</p> <p>လျိုဝေပင်းကလည်း အခြားတစ်ဖက်မှ ပြေးလာပြီး ပြောခဲ့သည်။ "ငါ အာမခံတယ်၊ သူတို့ဆီမှာ အဲ့ဒီလိုပဲ ပြောကြတာ" </p> <p>အခြားကောင်လေးကမူ မယုံကြည်သေးချေ။ "မဟုတ်ပါဘူး၊ ဘယ်ဒေသစကားမှ မထစ်ဘူး၊ သူက စကားထစ်တဲ့ ကောင်လေးပါ၊ သွား... သွား"  </p> <p>"မင်းမယုံဘူးလား၊ ငါ့အစ်ကိုနဲ့ သူ့ယောက်ဖကို လာပြောခိုင်းပြမယ်" လျိုဝေပင်းသည် ပိုကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်ပြီး လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ "အစ်ကိုရေ! အစ်ကိုဖန့်! ဒီကိုလာကြအုံး!" </p> <p>ယနေ့မှာ လျိုဝေကော၏ မင်္ဂလာဆောင်ဖြစ်သဖြင့် လျိုမိသားစုဝင် ညီအစ်ကိုအများအပြား ရှိနေကြရာ အချို့မှာ အပြင်သို့ ထွက်လာကြပြီး ချီဖန့်သည်လည်း ယန်ကျိအန်း၏ နောက်တွင် ရပ်နေခဲ့သည်။</p> <p>ထိုခေတ်အခါက မိသားစုများတွင် ကလေးအများအပြား ရှိတတ်ကြသဖြင့် မိဘများမှာ အကုန်လုံးကို မကြည့်ရှုနိုင်ကြပေ။ ကလေးချင်း ရန်ဖြစ်ကြလျှင် ရှုံးသည့်ဘက်က အိမ်ပြန်ကာ အစ်ကိုဖြစ်သူကို သွားခေါ်လာတတ်ကြသော်လည်း ယခုကဲ့သို့ အစ်ကိုများနှင့် ယောက်ဖဖြစ်သူတို့ တစ်ပြိုင်နက် ပေါ်လာခြင်းမျိုးကိုမူ မကြုံဖူးကြပေ။ တစ်ဖက်မှ ကောင်လေးမှာ ကြောက်စိတ်ကြောင့်လော သို့မဟုတ် အံ့ဩသွားခြင်းကြောင့်လော မသိရဘဲ ကြို့ထိုးသံပင် ထွက်လာတော့သည်။</p> <p>ထိုကြို့ထိုးသံကပင် ယန်ကျိအန်း၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို လျော့ပါးသွားစေသည်။ ထို့အပြင် သူ၏ယောက်ဖမှာ သူ၏နောက်တွင် ရှိနေသကဲ့သို့ အစ်မဖြစ်သူ ယန်ရွှယ်ကိုလည်း အနီးအနားတွင် မြင်နေရ၏။ သူမ အမြဲပြောသလိုပင် သူသည် ရဲရင့်ရမည်ပင်။ ယန်ကျိအန်းသည် သူ၏ ရင်ဘတ်လေးကို မတ်လိုက်သည်။ "ငါ... ငါက ဒေသစကားနဲ့ ပြောနေတာ၊ မင်း... မင်းက ဘာမှမသိလို့ နားမလည်တာ" </p> <p>ဤသို့ ပြောပြီးနောက်တွင် သူသည် ယန်ရွှယ်အား လှမ်းကြည့်လိုက်မိ၏။ သူမ၏ အားပေးသော အပြုံးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ ယုံကြည်မှုများမှာ တဟုန်ထိုး တက်လာလေသည်။ တစ်ဖက်မှ ကောင်လေးမှာမူ ကြောက်ရွံ့သွားပြီး သူ၏ သူငယ်ချင်းများကလည်း ဘာမှမပြောရဲကြတော့ပေ၊ အကြောင်းမှာ တစ်ဖက်တွင် လူအင်အား ပိုများနေသောကြောင့်ပင်။</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် တစ်ယောက်က ထိုကောင်လေး၏ အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲကာ ပြောလိုက်သည်။ "တခြားနေရာမှာ သွားကစားရအောင်"  ထိုကောင်လေးမှာ ဆက်ငြင်းခုန်လိုသေးသော်လည်း ဘာမှမပြောဘဲ ပါသွားတော့၏။ သူတို့ထွက်သွားသောအခါ ယန်ကျိအန်းသည် အစ်ကိုများနှင့် ယောက်ဖကို သူတစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည့်အလား သက်ပြင်းတစ်ချက် အားပါးတရ ချလိုက်လေ၏။</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save