Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ၈၈</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ယန်ရွှယ်မှာ ထိုအခြင်းအရာကို ကြည့်ကာ သဘောကျနေသည်။ သူမက အနားသို့ လျှောက်သွားပြီး သူ၏လက်ထဲတွင် ကြေမွလုနီးပါး ဖြစ်နေသော ဗြောက်အိုးကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ဘယ်နှစ်ခု ကောက်ရလဲ" </p> <p>"တစ်... တစ်ခုပဲ" ယန်ကျိအန်းသည် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဝန်ခံလျက် သူ၏ လက်ဝါးလေးကို ဖြန့်ပြခဲ့၏။</p> <p>"ကျွန်တော်က နှစ်ခုရတယ်" လျိုဝေပင်းကမူ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"တကယ်လား၊ မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံး တော်လိုက်တာ" ယန်ရွှယ်သည် ပြုံးလျက် ချီးကျူးလိုက်ပြီး သူမ၏ မောင်လေးဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "မနက်ဖြန်ကျရင် မင်းအတွက် ဗြောက်အိုးတစ်ကုံး ထပ်ဝယ်ပေးမယ်၊ ဝေပင်းနဲ့ အတူတူ ဆော့ကြပေါ့၊ ဘယ်လိုလဲ" </p> <p>"တကယ်လား" လျိုဝေပင်းက ဦးစွာ မျက်လုံးများ ဝင်းပသွားကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>ဗြောက်အိုးဆိုသည်မှာ သူတို့အတွက် ခဏခဏ ဆော့ကစားရသောအရာ မဟုတ်ပေ၊ နှစ်သစ်ကူးကာလတွင်သာ မိသားစုက တစ်ကုံး၊နှစ်ကုံး ဝယ်ပေးတတ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယန်ကျိအန်းကမူ ခေတ္တမျှ တွန့်ဆုတ်နေသဖြင့် ယန်ရွှယ် သူ၏ ဆံပင်များကို ဖွကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါက ငါတို့ရဲ့ ရဲရင့်တဲ့ ကျိအန်းလေးအတွက် ဆုပေးတာလေ" </p> <p>ထိုအခါမှသာ သူက ပြုံးလိုက်နိုင်ပြီး လျိုဝေပင်းဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ "ငါ... ငါ မင်းကို တစ်ဝက် ပေးမယ်"   </p> <p>သူပြောပြီးသည်နှင့် သူ့ယောက်ဖ၏ လက်ကလည်း သူ၏ခေါင်းပေါ်သို့ ကျရောက်လာပြီး ပြောလာခဲ့သည်။"ငါလဲ မင်းအတွက် နောက်တစ်ကုံး ထပ်ဝယ်ပေးမယ်" </p> <p>ထိုဇနီးမောင်နှံမှာ ကလေးများကို စကားအနည်းငယ်ပြောပြီးနောက် ဆက်ဆော့ကစားရန် ထားခဲ့ကာ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ လမ်းလျှောက်လာစဉ် ယန်ရွှယ်၏ နှုတ်ခမ်းဖူးဖူးလေးများမှာ ပြုံးရောင်သန်းနေဆဲပင်။ သူမ၏ ဖြူဖွေးသော အသားအရေမှာ ပန်းရောင်သန်းနေသော နှုတ်ခမ်းလေးများနှင့် လိုက်ဖက်နေပြီး ကြည့်ရသူအား တစ်ခုခု ဆိုးထားလားဟု စမ်းကြည့်ချင်စရာ ကောင်းလှ၏။</p> <p>ချီဖန့်ကလည်း ထိုအတိုင်းပင် တွေးနေခဲ့သည်။ အိမ်ထဲသို့ ရောက်သည်နှင့် သူသည် သူမ၏ အောက်နှုတ်ခမ်းကို လက်မဖြင့် အသာအယာ ထိတွေ့လိုက်၏။</p> <p>"ဘာဖြစ်လို့လဲ" ယန်ရွှယ်မှာ သူမ၏ ပါးစပ်ကို မသုတ်မိသေးဘူးဟု ထင်ကာ လက်ဆစ်လေးဖြင့် ပွတ်ရင်း မေးလိုက်သည်။</p> <p>"မလှုပ်နဲ့" ချီဖန့်သည် သူမ၏ မေးကို မော့လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို ဆက်ပွတ်သပ်နေကာ အရောင်ကို ပိုသန်းသွားစေလိုက်သည်။ ထို့နောက် မမျှော်လင့်ဘဲ ထိုသူသည် ခေါင်းငုံ့ကာ သူမကို ခပ်မြန်မြန်ပင် နမ်းလိုက်တော့၏။</p> <p>ယန်ရွှယ်မှာ ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် သူ့ကို တွန်းထုတ်လိုက်မိသည်။ "ခြံထဲမှာပဲ ရှိသေးတာလေ၊ ရှင် မူးနေတာလား" </p> <p>ချီဖန့်ကမူ ဘာမှပြန်မပြောဘဲ သူမ တွန်းသည့်အတိုင်း နောက်သို့ တစ်လှမ်းဆုတ်ပေးလိုက်၏။ သူ၏ နက်မှောင်သော မျက်လုံးများဖြင့် သူမကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးမှ အိမ်ထဲသို့ ဝင်ကာ အဘွားဖြစ်သူ၏ အခန်းထဲသို့ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ "အဘွား"</p> <p>"ကျွန်တော်နဲ့ ယန်ရွှယ် ဒီည နောက်တစ်ပွဲ ရှိသေးတယ်၊ ပြန်လာတာ နောက်ကျလိမ့်မယ်" ထိုအခိုက်အတန့်တွင်မှ ယန်ရွှယ်သည် အဘယ်ကြောင့် သူက စောစောက လျိုဝေကော၏ ဖိတ်ကြားမှုကို ချက်ချင်း သဘောတူခဲ့သည်ကို နားလည်သွားတော့၏။ </p> <p>အဘွားဖြစ်သူကလည်း နွေးထွေးစွာ ပြန်ဖြေခဲ့သည်။ "ငါတို့ကို အားနာပြီး မလောနဲ့၊ လိုအပ်ရင် ကျိအန်းကို ဒီမှာပဲ အိပ်ခိုင်းလိုက်မယ်"  </p> <p>ယန်ရွှယ် ကလဲ့စားချေသည့်အနေဖြင့် ချီဖန့်၏၏ ခါးကို ဆိတ်လိုက်ရာ ထိုသူကမူ သူမ၏ လက်ကို ဖမ်းကိုင်ကာ စနောက်သကဲ့သို့ ညှစ်လာပြန်၏။ ထိုညနေခင်းတွင် ချီဖန့်သည် နေ့လယ်ကထက် ပိုမို၍ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် သောက်ခဲ့သည်။ မကြာမီ သူ၏ ခန့်ညားသော မျက်နှာပေါ်တွင် နီမြန်းသော အရောင်များ သန်းလာပြီး အင်္ကျီ၏ အပေါ်ကြယ်သီးနှစ်လုံးကိုပင် ဖြုတ်လိုက်သည်။</p> <p>ပန်းရောင်သန်းနေသော သူ၏ ညှပ်ရိုးလေးများကို မြင်လိုက်ရခြင်းမှာ ယန်ရွှယ်၏ အကြည့်များကို သံလိုက်ကဲ့သို့ ဆွဲဆောင်နေခဲ့၏။ သို့သော် တစ်စေ့တစ်စောင်းသာ မြင်ရသဖြင့် သူမ သေချာမမြင်ရချေ။ ထိုသူ တမင်သက်သက် လုပ်နေခြင်းဖြစ်မည်ဟု သံသယဝင်မိသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူမသည် အာရုံများ လွင့်ပါးသွားရကာ ရည်ရွယ်ထားသည်ထက် ပို၍ သောက်မိသွားတော့သည်။</p> <p>မင်္ဂလာဦးဇနီးမောင်နှံကို အချိန်အကြာကြီး နှောင့်ယှက်၍ မသင့်ပေ။ နေဝင်ရီတရော အချိန်ရောက်သောအခါ လူစုခွဲလိုက်ကြသည်။ အိမ်သို့ တန်းမပြန်ဘဲ ချီဖန့်သည် ယန်ရွှယ်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်၏။ "မြစ်ကမ်းနားမှာ လမ်းလျှောက်မလား" </p> <p>သူ ဘာကို လိုချင်နေသည်အား သူမ ကောင်းစွာ သိသော်လည်း မငြင်းဆန်ခဲ့ပေ။ သူမ၏ မျက်တောင်လေးများ တုန်ယင်သွားကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းသားပဲ၊ အမူးပြေတာပေါ့" </p> <p>ထို့ကြောင့် တစ်ဦး၏ အကြံအစည်ကို တစ်ဦးက မသိချင်ယောင်ဆောင်ထားကြသော လူနှစ်ဦးသည် မြစ်ကမ်းနားသို့ လမ်းလျှောက်လာကြရာ ညလေပြည်က အရက်နံ့များကို သယ်ဆောင်သွားသော်လည်း သူတို့ကြားရှိ တိတ်ဆိတ်သော တင်းမာမှုကိုမူ မဖယ်ရှားနိုင်ခဲ့ပေ။ ညဘက် မြစ်ကမ်းနားမှာ နေ့ဘက်ထက် များစွာ တိတ်ဆိတ်လှပြီး ဆူညံသံများ ကင်းဝေးနေ၏။</p> <p>လေပြေက ရေပြင်ကို ဖြတ်တိုက်လာပြီး သူတို့၏ အသားအရေကို အေးမြစေသော်လည်း တိုးပွားလာသော သံယောဇဉ်ကိုမူ မတားဆီးနိုင်ခဲ့ချေ။ ခေတ္တမျှကြာသောအခါ ချီဖန့်သည် သူ၏ လက်ဖမိုးဖြင့် ယန်ရွှယ်၏ လက်မောင်းကို အသာအယာ ထိလိုက်၏။ "အေးလား" </p> <p>ထိုခဏတာ ထိတွေ့မှုလေးပင် သူမအတွက် ထူးဆန်းစွာ နွေးထွေးနေလေသည်။ "သြဂုတ်လလယ်ပဲ ရှိသေးတာ၊ ဘယ်လိုလုပ် အေးမှာလဲ" </p> <p>သူတို့ကြားတွင် သူတို့၏ မင်္ဂလာဦးညကဲ့သို့ပင် တိတ်ဆိတ်ခြင်းများ ပြန်လည် စိုးမိုးသွားပြန်သည်။ သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်မှာမူ ကွဲပြားနေ၏။ ထိုစဉ်က သူတို့သည် စကားပြောရန် ခက်ခဲနေသော သူစိမ်းများ ဖြစ်ခဲ့ကြသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ရိုးရှင်းသော စကားလုံးများပင်လျှင် လေးနက်သော အဓိပ္ပာယ်များ ပါဝင်နေသည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ဘာမှမပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ လမ်းလျှောက်လာခဲ့ကြရာ အဝေးမှ အိမ်မီးရောင်လေးများ မှိန်သွားသည်အထိပင်။ စိတ်ချင်းတိုက်ဆိုင်သွားသကဲ့သို့ သူတို့နှစ်ဦးလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း ခြေလှမ်းများကို လျှော့လိုက်ပြီး တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ကာ တစ်ပြိုင်တည်း မေးလိုက်ကြ၏။</p> <p>"ပြန်ရအောင်"</p> <p>"ပြန်တော့မလား"  </p> <p>တစ်ဖက်က ဝိုင်းစက်တောက်ပသော မျက်လုံးများ၊ အခြားတစ်ဖက်ကမူ နက်မှောင်နက်နဲသော မျက်လုံးများဖြစ်ရာ ထိုကွဲပြားမှုက ယန်ရွှယ်ကို ရယ်မောစေသည်။ "အင်း... ပြန်ရအောင်၊ ကျွန်မ ခြေထောက်တွေ နာနေပြီ" </p> <p>"အင်း" ချီဖန့်ကမူ သူမ၏ ပြုံးနေသော မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ ခြေထောက်များကို ကြည့်လိုက်၏။ "ခဏနေရင် ကိုယ် ပြန်နှိပ်ပေးမယ်လေ" </p> <p>သူမက "အဲဒီ ခြေထောက်နှိပ်ပေးတာက ဘယ်လောက်အထိ အဆင်ပြေမှာလဲ" ဟု မေးလုနီးပါး ဖြစ်သွားသော်လည်း ထိန်းထားလိုက်သည်။ သူတို့သည် ခြံတံခါးဝတွင် ခေတ္တရပ်ကာ အိမ်ထဲရှိ မီးများ ငြိမ်းသွားသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းပြီးမှ တိတ်တဆိတ် ခိုးဝင်ခဲ့ကြ၏။</p> <p>ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ အဘွားအိုသည် သူတို့ကို ကြိုဆိုရန် အပြင်သို့ ထွက်မလာတော့ဘဲ တံခါးကို အသာအယာဟကာ ယန်ကျိအန်း အိပ်ပျော်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း အသိပေးပြီး သူတို့ကိုလည်း အမြန်ကိုယ်လက်သန့်စင်၍ အနားယူရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည်။ အဘွားနှင့် ကလေးကို မနှောင့်ယှက်လိုသဖြင့် သူတို့သည် မျက်နှာသစ်အင်တုံကို ကိုင်ကာ ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ထွက်လာခဲ့ကြ၏။</p> <p>ကိစ္စဝိစ္စများ ပြီးစီး၍ ရေများကို သွန်ပစ်ပြီးနောက်မှသာ သူတို့အခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။ မီးကြိုးဆွဲသံ ခလောက်ခနဲနှင့်အတူ တံခါးဂျောက်ထိုးသံကလည်း ထပ်ချပ်မကွာ ထွက်ပေါ်လာ၏။ ရုတ်တရက် လင်းထိန်သွားသော မီးရောင်အောက်တွင် ချီဖန့်သည် မျက်နှာသစ်စဉ်ကအတိုင်းပင် အေးအေးဆေးဆေးဖြင့် လှုပ်ရှားနေပြီး ပထမဦးစွာ အိပ်ရာခင်းများကို ပြင်ဆင်လိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် သူက လှည့်လိုက်ရာ သူ၏လက်ချောင်းများက လက်တိုအင်္ကျီ၏ ကြယ်သီးများဆီသို့ ဦးတည်သွားသည်။ ယန်ရွှယ်၏ အကြည့်များကလည်း ထိုလက်ချောင်းရှည်များ ကြယ်သီးတစ်လုံးချင်းစီကို ဖြုတ်နေပုံနောက်သို့ လိုက်ပါသွားပြီး အင်္ကျီအောက်မှ ပန်းရောင်သန်းနေသော ဖြူဖွေးသည့် အသားအရေကို တွေ့မြင်လိုက်ရသည်။ သူ၏ မျက်နှာထားမှာ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း နက်မှောင်သော မျက်ဝန်းများအတွင်း၌မူ တောက်လောင်နေသော အာသီသများက တိတ်ဆိတ်သော ကတိစကားတစ်ခုကဲ့သို့ ရှိနေ၏။</p> <p>မကြာမီမှာပင် သူသည် အင်္ကျီကို ခါးထဲမှ ဆွဲထုတ်လိုက်သဖြင့် သန်မာထွားကျိုင်းသော ခန္ဓာကိုယ်အလှကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ယန်ရွှယ် သေချာကြည့်ရန် ရှေ့သို့ အသာတိုးလိုက်စဉ်မှာပင် သူမ၏ အမြင်အာရုံမှာ အင်္ကျီတစ်ထည်ဖြင့် အုပ်မိုးခြင်း ခံလိုက်ရ၏။ အခုမှ လာပြီး ရှက်နေတာလားဟု သူမ တွေးမိသည်။</p> <p>သူမ အင်္ကျီကို ဖယ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ချီဖန့်ကမူ အဝတ်စကို မြှောက်ကာ သူတို့နှစ်ဦးလုံးကို အုပ်လိုက်ပြီး သူပါ ငုံ့ဝင်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူ၏လက်များမှာ သူမ၏ မျက်နှာကို အသာအယာ ဆုပ်ကိုင်လာပြီး တစ်ညနေလုံး စောင့်မျှော်ခဲ့ရသော အနမ်းများကို စတင်လိုက်တော့၏။</p> <p>မှိန်ပျပျမီးရောင်နှင့် ကျဉ်းမြောင်းသော နေရာလေးက သူတို့ကြားရှိ ရင်းနှီးမှုကို ပိုတိုးပွားစေခဲ့သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်မှာ ယခင်ကထက် ကွဲပြားနေကြောင်း ယန်ရွှယ် ခံစားမိသည် - သူတို့ကြားမှ အရှိန်အဟုန်မှာ အရင်ကထက် ပိုမြန်ဆန်လှပြီး အင်္ကျီအောက်မှ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုကို မျှဝေနေရသကဲ့သို့ ပူလောင်နေသော်လည်း နူးညံ့လှ၏။</p> <p>ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ချီဖန့်၏ အနမ်းများမှာ ပို၍ပင် ပြင်းပြကာ ပိုင်စိုးလိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။ မကြာမီမှာပင် ယန်ရွှယ်မှာ အိပ်ရာအနားသတ်သို့ ရောက်သွားပြီး လဲကျသွားရ၏။ သို့သော် ထိုအမျိုးသားမှာ သူမကို လွှတ်ပေးရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိပေ။ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် အားပြုကာ သူမအပေါ်သို့ အုပ်မိုးလိုက်ပြီး သူတို့၏ အနမ်းများကို ပိုနက်ရှိုင်းစေခဲ့သည်။</p> <p>...............</p> <p>ကိစ္စများ ပြီးဆုံးသွားသောအခါ အချိန်မည်မျှ ကုန်ဆုံးသွားသည်ကို သူတို့နှစ်ဦးလုံး မသိကြတော့ပေ။</p> <p>ယန်ရွှယ်မှာ အိပ်ရာပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေပြီး သူမ၏ အသားအရေမှာ ပန်းရောင်သန်းနေဆဲဖြစ်၏။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် "ဒီအရပ်အမောင်းကွာခြားချက်ကတော့ တကယ်ပဲ" ဟူသော အတွေးတစ်ခုသာ ရှိတော့သည်။ ချီဖန့်သည်လည်း ချွေးများဖြင့် ရွှဲနစ်နေကာ ပိုတည်ငြိမ်နေခဲ့သည်။</p> <p>အိပ်ရာခင်းအသစ်များကိုပါ ဗီရိုထဲမှ ထုတ်ယူနိုင်သည့် အင်အားရှိနေသေး၏။ သူမ၏ ခြေချောင်းလေးများ တင်းနေသည်ကို သတိပြုမိသောအခါ သူက အောက်သို့ ငုံ့ကာ နှိပ်ပေးလေသည်။ "ကိုယ် ခဏနေရင် နှိပ်ပေးမယ်" ဟူသော သူ၏ စောစောက ကတိစကားကို ယန်ရွှယ် ချက်ချင်း သတိရမိသွားသည်။</p> <p>စောစောက သူမသည် အလွန်အမင်း တင်းမာနေခဲ့သဖြင့် ယခုအခါ ခြေလက်များမှာ နာကျင်နေရှာသည်။ သူ၏ လက်ရာမှာ အနေတော်ဖြစ်သဖြင့် သူမ ဘာမှမပြောဘဲ နေနေလိုက်သည်။ ခေတ္တမျှကြာသောအခါ သူ၏ လက်များမှာ ရပ်တန့်သွားသော်လည်း သူမ၏ ခြေကျင်းဝတ်ကိုမူ နွေးထွေးတင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲဖြစ်သည်ကို သိလိုက်ရ၏။</p> <p>သူမ မျက်လုံးတစ်ဖက်ကို ဖွင့်ကြည့်ကာ ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ" </p> <p>ထိုသူကမူ မော့ကြည့်လာပြီး အိပ်ရာခင်းအသစ်ကို ဘေးသို့ ဖယ်လိုက်ကာ ပြောလာ၏။ "ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါကို ပြန်လဲရမှာပဲ"  သူမ စကားကို နားမလည်မီမှာပင် ထိုသူသည် သူမအား ရုတ်တရက် ပွေ့ချီလိုက်သည်။ </p> <p>ချီဖန့်ကမူ ဘာမှပြန်မပြောဘဲ သဘောတူသည့်အလား ညည်းပြလိုက်ပြီး နောက်ထပ်အနမ်းတစ်ခုအတွက် ရှေ့သို့ တိုးလာပြန်၏။</p> <p>ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ယန်ရွှယ် ငြင်းဆန်လိုက်ပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းကို လက်ဖြင့် ပိတ်ကာ "စိတ်ထိန်းစမ်းပါ၊ ရှင့်ကို တိုင်းရင်းဆေးခန်းတွေသွားပြီး ကျောက်ကပ်အားနည်းတယ်လို့ အပြောမခံစေချင်ဘူး"</p> <p>"ကျောက်ကပ်အားနည်းခြင်း" ဟူသော စကားကြောင့် သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ပို၍ပင် နက်မှောင်သွားလေသည်။</p> <p>ဤအမျိုးသားမှာ မည်မျှ မာနကြီးပြီး ကလဲ့စားချေတတ်သည်ကို ယန်ရွှယ် ကောင်းစွာ သိထားသည်။ "အင်း အင်း ရှင်က အားမနည်းပါဘူး၊ နောက်ကျရင် ကျွန်မပဲ အားနည်းတယ်လို့ အပြောခံလိုက်မယ် ဟုတ်ပြီလား"</p> <p>သူမသည် သမ်းဝေရင်း ညည်းတွားလိုက်၏။ "ဘယ်နှစ်နာရီရှိပြီလဲ မသိဘူး၊ မနက်ဖြန်ကျရင် အိပ်ရာမထနိုင်ရင်တော့ ဒုက္ခပဲ..." </p> <p>"အကယ်၍" ဆိုသည်မှာ မရှိခဲ့ပေ။ သူမလည်း အိပ်ရာမထနိုင်သလိုချီဖန့်လည်း မထနိုင်ခဲ့ပေ။ သူ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ချိန်တွင် နေ့အလင်းရောင်မှာ လိုက်ကာများကြားမှ တိုးဝင်နေပြီပင်။ သူ၏ နာရီကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ခြောက်နာရီကျော်နေပြီဖြစ်သဖြင့် သူ အံ့အားသင့်သွားရသည်။ ဤသည်မှာ သူ၏ မကြာသေးမီနှစ်များအတွင်း အလွန်ရှားပါးသော အဖြစ်အပျက်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>သူသည် အမြဲတမ်း အိပ်ပျော်ရခက်သူဖြစ်ပြီး မည်မျှပင် ပင်ပန်းပါစေ အိပ်ရာထဲတွင် လူးလှိမ့်နေတတ်သူဖြစ်၏။ သို့သော် သူ၏ နာရီမှ စည်းချက်ကျကျ မြည်သံနှင့် ဘေးနားရှိ အသက်ရှူသံလေးများမှာ တစ်စုံတစ်ခု ပြောင်းလဲသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနေသည်။</p> <p>ယန်ရွှယ်မှာ အိပ်ပျော်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူမ၏ ရှည်လျားသော မျက်တောင်လေးများနှင့် လှပသော မျက်နှာလေးမှာ တည်ငြိမ်အေးချမ်းနေ၏။ သူမကို မနှောင့်ယှက်လိုသဖြင့် ချီဖန့်သည် တိတ်တဆိတ် အဝတ်အစားလဲကာ အင်္ကျီနှင့် ဂါဝန်ကို သိမ်းကျုံးယူပြီး မြစ်ဆိပ်သို့ လျှော်ဖွပ်ရန် ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။</p> <p>သူ တံခါးဖွင့်လိုက်စဉ်မှာပင် တစ်ဖက်အခန်းမှ ခြေဖျားထောက်ထွက်လာသော ဒုတိယအဘွားနှင့် တိုက်မိမလို ဖြစ်သွား၏။ အဘွားအိုမှာ ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စများကို ရိပ်မိသူဖြစ်ရာ တစ်ချက်ကြည့်ရုံနှင့် သိလိုက်ပြီး ယန်ကျိအန်းအား အခန်းထဲသို့ ပြန်တွန်းလွှတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ပြန်အိပ်အုံး၊ မင်းအစ်မက မနေ့ညက အရက်တွေ အများကြီး သောက်ထားလို့"</p> <p>ယန်ကျိအန်းမှာ အစ်မဖြစ်သူ အရက်သောက်ခြင်းနှင့် သူ အိပ်ရာထဲ ပြန်ဝင်ရခြင်းမှာ မည်သို့ပတ်သက်သည်ကို နားမလည်သော်လည်း စကားနားထောင်စွာဖြင့် အိပ်ရာထဲ ပြန်ဝင်သွားခဲ့သည်။ ဒုတိယအဘွားကမူ တစ်ခုခုကို ရှာနေသလို ဟန်ဆောင်လျက် ပြောလိုက်သည်။ "မှန်ဘယ်နားမှာ ထားမိပါလိမ့်၊ ငါလဲ အသက်ကြီးလာတော့ မေ့တတ်နေပြီ၊ အင်္ကျီတွေ သေချာဝတ်ထားရဲ့လားတောင် မကြည့်ရသေးဘူး"</p> <p>ချီဖန့် သူမ၏ ဆိုလိုရင်းကို နားလည်သွားသဖြင့် အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်ကာ နံရံမှမှန်ကို ဖြုတ်၍ မိမိကိုယ်ကိုယ် စစ်ဆေးလိုက်သည်။ ယန်ရွှယ် ကိုက်ထားခဲ့သော အမှတ်မှာ သူ၏ ဖြူဖွေးသော အသားအရေပေါ်တွင် ပိုင်ရှင်ရှိကြောင်း ပြသသည့်အလား ထင်ရှားနေ၏။ ၎င်းကို မြင်သူတိုင်း မနေ့ညက သူတို့ဘာလုပ်ခဲ့ကြသည်ကို သိနိုင်လိမ့်မည်။</p> <p>သူ အရောင်မှိန်သွားပြီဟု ထင်ထားသော်လည်း အမှတ်မှာ ကျန်နေဆဲပင်။ သူသည် အင်္ကျီကြယ်သီးများကို အပေါ်ဆုံးအထိ တပ်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲမှ ကျေနပ်ပီတိများကိုမူ ဖုံးကွယ်ရန် ခက်ခဲလှသဖြင့် သူ၏ ပုံမှန်အေးစက်သော မျက်နှာထားကိုသာ ထိန်းထားလိုက်ရ၏။ သူ ပြန်ထွက်လာသောအခါ ဒုတိယအဘွားမှာ အလိုက်တသိဖြင့် နေရာ ဖယ်ပေးထားပြီးသား ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save