Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ၈၉</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>သူသည် အင်တုံနှင့် ဆပ်ပြာကို ကိုင်ကာ မြစ်သို့ သွားလိုက်၏။ အပြန်တွင် ခြံတံခါးဖွင့်ကာ သမ်းဝေနေသော လျိုဝေကောနှင့် တွေ့ဆုံရာ သူသည်လည်း ညက နောက်ကျခဲ့ပုံရ၏။ ချီဖန့်အား မြင်သောအခါ လျိုဝေကောသည် မျက်လုံးကို မှေးကြည့်ကာ စနောက်ခဲ့သည်။ "မနက်စောစောကြီး ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ၊ မင်းက တကယ့်သတို့သားဖြစ်တဲ့ ငါ့ထက်တောင် ပိုပြီး ကြည်လင်နေပါလား" </p> <p>မျက်စိလျင်လှသည်ဟု ချီဖန့် စိတ်ထဲမှ ဆိုကာ ဘာမှမပြောဘဲ သူငယ်ချင်းဖြစ်သူကိုသာ စိုက်ကြည့်နေလိုက်သည်။ လျိုဝေကောကမူ ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သတိရသွားကာ "ဩော်... ဟုတ်သားပဲ၊ အလုပ်ရှုပ်နေတာနဲ့ မေ့နေတာ" ဟု ဆိုလျက် အိမ်ထဲသို့ ပြေးဝင်သွားပြီး ခဏအကြာတွင် ဝံပုလွေစွယ် အချို့ကို ယူလာခဲ့သည်။ "အဘိုးက ဒါတွေကို အပေါက်ဖောက်ပေးထားတာ၊ ကလေးတွေအတွက်ပေါ့... အန္တရာယ်ကင်းအောင်လို့လေ"</p> <p>ပြီးခဲ့သော အမဲလိုက်ပွဲတွင် လူကို ကယ်တင်ရန်သာ အာရုံစိုက်ခဲ့ရသဖြင့် အဘိုးလျိုသည် ဝံပုလွေစွယ် လေးခုကိုသာ ယူခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ယခုအခါ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ကာ အသင့်ပြင်ထားသော အစွယ်များမှာ လျိုဝေကော၏ လက်ထဲတွင် ရှိနေ၏။ ချီဖန့် ၎င်းတို့ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "နှစ်ခုဆို ရပါပြီ"</p> <p>"အကုန်ယူသွားစမ်းပါ" လျိုဝေကောကမူ သူ၏ အိတ်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်၏။ "ငါတို့ဆီမှာက အများကြီးရှိတယ်၊ မင်းက သုံးနှစ်အတွင်း ကလေးနှစ်ယောက် ရအောင်လုပ်မှာဆိုတော့ အပိုဆောင်ထားရမှာပေါ့"</p> <p> </p> <p>ထိုသူသည် ရယ်မောလျက် လက်ဝှေ့ယမ်းပြကာ "ငါ့မိန်းမကို သွားကြည့်အုံးမယ်" ဟု ဆိုကာ ပြန်သွားလေတော့သည်။</p> <p>ချီဖန့် အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ လျှော်ပြီးသော အိပ်ရာခင်းနှင့် အဝတ်များကို လှန်းလိုက်ပြီး ဝံပုလွေစွယ်များကို ထုတ်ကာ "အဘွားဆီမှာ အနီရောင် ကြိုးမျှင်ရှိလား" ဟု မေးလိုက်သည်။ အဘွားအိုမှာ ၎င်းတို့ကို မြင်သည်နှင့် ဘာအတွက်မှန်း ချက်ချင်း သိလိုက်၏။ "ရှိတာပေါ့၊ ခဏစောင့်၊ ငါ ကျစ်ပေးမယ်"</p> <p>ကြိုးတစ်မျှင်တည်းမှာ သေးလွန်းသဖြင့် အဘွားအိုက ကြိုးမျှင်အများအပြားကို ကျွမ်းကျင်စွာ ကျစ်ပေးလိုက်သည်။ "နောက်ထပ် တစ်ခုလောက် ထပ်လုပ်ပေးပါအုံး" ချီဖန့်က ဆိုလျက် ပထမကြိုးကို ဝံပုလွေစွယ်အပေါက်ထဲသို့ ထည့်ကာ ခြံထဲတွင် ဆော့နေသော ယန်ကျိအန်းကို လှမ်းခေါ်လိုက်၏။</p> <p>ယန်ကျိအန်းသည် စူးစမ်းလိုစိတ်အပြည့်ဖြင့် ပြေးလာခဲ့သည်။ "ဒါ ဝံပုလွေစွယ်လေ၊ မင်းကို ဘေးအန္တရာယ်ကနေ ကာကွယ်ပေးလိမ့်မယ်" ချီဖန့် ရှင်းပြကာ ကောင်လေး၏ လည်ပင်းတွင် ဆွဲပေးလိုက်၏။ ဝံပုလွေစွယ်ဟူသော စကားကြောင့် ယန်ကျိအန်းမှာ ပို၍ပင် စိတ်ဝင်စားသွားကာ သေချာကြည့်ရှုနေတော့သည်။</p> <p>ချီဖန့် အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်လာချိန်တွင် ဒုတိယအဘွားကမူ ဒုတိယမြောက် အနီရောင်ကြိုးကို ကျစ်ပြီးနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် ကျေးဇူးတင်စကားပြောကာ ထိုကြိုးကို ယူပြီး သူ၏ အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားလိုက်၏။</p> <p>ယန်ရွှယ် နိုးလာသောအခါ ပုံမှန်ထမင်းစားချိန်ထက် များစွာကျော်လွန်နေပြီဖြစ်၏။ သူမသည် မျက်နှာကို စောင်ဖြင့်အုပ်ကာ ခေတ္တမျှ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သနားနေမိပြီးမှ ဘာမှမဖြစ်သကဲ့သို့ တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့် အိပ်ရာမှ ထလိုက်သည်။</p> <p>ဘယ်သူမှ လာမမေးပါစေနှင့်။ အကယ်၍ မေးလာလျှင်လည်း မနေ့ညက အရက်အသောက်လွန်သွားခြင်းကြောင့်ဟုသာ ဖြေမည်ဖြစ်ပြီး ထိုကိစ္စကြောင့်တော့ လုံးဝမဟုတ်ပေ။ မျက်နှာသစ်နေစဉ် သူမ၏ လည်ပင်းတွင် အသစ်အဆန်းတစ်ခု ရှိနေသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။</p> <p>သူမသည် ၎င်းကို မတင်ကြည့်ကာ သေချာစစ်ဆေးပြီးနောက် သူမ၏ ခင်ပွန်းကို မေးလိုက်၏။ "ဒါ ရှင်ဆွဲပေးထားတာလား" </p> <p>"အင်း... ဟိုတစ်ခေါက်က ဝံပုလွေရဲ့ အစွယ်တွေလေ၊ လျိုဝေကောက အကုန်လုံး ကိုယ်တို့ကို ပေးလိုက်တာ"</p> <p>ယန်ရွှယ်လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ယန်ကျိအန်း၏ လည်ပင်းတွင်လည်း ထပ်တူညီသော အစွယ်တစ်ခု ဆွဲထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကောင်လေးမှာ အလွန်သဘောကျနေပြီး ခဏခဏ လက်ဖြင့် စမ်းကြည့်နေ၏။ ယန်ရွှယ်သည်လည်း သူမ၏ အစွယ်လေးကို ကိုင်ကြည့်ပြီးနောက် အင်္ကျီကော်လာအတွင်းသို့ ပြန်ထည့်ထားလိုက်သည်။</p> <p>နေ့လယ်စာစားချိန်တွင် ဒုတိယအဘွားက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။ "ကျိအန်းက မင်းတို့အခန်းမှာ အိပ်နေတာ နှစ်လနီးပါး ရှိပြီ၊ အခုလောက်ဆို သူ့အိပ်ရာသူ ပြန်အိပ်သင့်နေပြီ"  ယန်ရွှယ်မှာ တန့်သွားပြီး မော့ကြည့်လိုက်ရာ အဘွားမှာ သူမကို ကြည့်ပင်မကြည့်ဘဲ ပြောနေခြင်းဖြစ်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းသွားတော့၏။</p> <p>ချီဖန့်ကမူ အလွန်ပင် တည်ငြိမ်နေပြီး သူမအတွက် ဟင်းပင် ခပ်ပေးလိုက်သေးသည်။ ထို့နောက် သူက ယန်ကျိအန်းအား လူကြီးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ လေသံဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။ "မင်း အခုကစပြီး တစ်ယောက်တည်း အိပ်နိုင်ပြီလား" </p> <p>တကယ့်ကို သရုပ်ဆောင်ကောင်းသူပင်။ တကယ်တော့ ကျိအန်းကို အခန်းထဲမှ အထွက်စေချင်ဆုံးသူမှာ သူပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယောက်ျားလေးများ ကြီးပြင်းလာချိန်တွင် စံနမူနာယူထိုက်သည့် အမျိုးသားတစ်ဦး လိုအပ်၏။ ယန်ကျိအန်းသည် အစပိုင်းတွင် တွန့်ဆုတ်နေသော်လည်း ယောက်ဖဖြစ်သူက မေးလိုက်သောအခါ ရင်ဘတ်ကို မတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်... ကျွန်တော် လုပ်နိုင်ပါတယ်"</p> <p>ဒုတိယအဘွားကလည်း ထပ်ပြောလာသည်။ "သူ ငါ့အခန်းမှာ လာအိပ်တဲ့အခါတွေဆို အိမ်မက်ဆိုးတွေ မမက်တော့ဘူး၊ သူ လုံးဝသက်သာသွားပြီလို့ ပြောလို့ရတယ်"  ဤစကားကို ကြားသောအခါ ယန်ကျိအန်းသည် အားတက်သရော ခေါင်းညိတ်ပြခဲ့၏။ "ဟုတ်... ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်တော် သက်သာနေပါပြီ၊ ဆေး... ဆေးသောက်ဖို့ မလိုတော့ဘူး" </p> <p>ခါးသောဆေးများကို မသောက်ချင်သဖြင့် သူသည် တွန့်ဆုတ်နေမှုများကို ပြတ်ပြတ်သားသား စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီး ထိုညမှာပင် ခေါင်းအုံးနှင့် စောင်ကို သယ်ကာ အဘွားအို၏ အခန်းသို့ ပြောင်းသွားတော့သည်။ သူ၏ ပြတ်သားမှုမှာ သူ၏ ယောက်ဖထက်ပင် သာနေသေး၏။ ထို့နောက် နောက်တစ်နေ့မနက်တွင် ယန်ရွှယ် တစ်ယောက် အိပ်ရာထနောက်ကျပြန်လေသည်။</p> <p>ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ အိပ်ရာထဲ၌ ရှိနေစဉ် ယန်ကျိအန်းမှာ အပြင်ဘက်တွင် အဘွားဖြစ်သူကို တိုးတိုးလေး မေးနေသည်ကို ကြားလိုက်ရ၏။ "အစ်မက မနေ့ညကလဲ အရက်တွေ အများကြီး ထပ်သောက်ပြန်တာလား"</p> <p>ဒုတိယအဘွားအိုမှာ မည်သို့ပြန်ဖြေရမှန်း မသိသဖြင့် "ဖြစ်နိုင်တာပဲ" ဟုသာ ဝေဝါးဝါး ဖြေလိုက်ရရှာသည်။</p> <p>ယန်ရွှယ် တစ်ယောက် မျက်နှာသစ်ရန် အပြင်ထွက်လာသောအခါ ယန်ကျိအန်းမှာ သူမကို စောင့်နေပြီး လာပြောလေသည်။ "အစ်မ... အရက်ကို နည်းနည်းပဲသောက်၊ အဲဒါက ကျန်းမာရေးအတွက် မကောင်းဘူး" </p> <p>စိတ်လှုပ်ရှားမိသော်လည်း ရှက်လွန်းသဖြင့် ယန်ရွှယ် ထိုညတွင် သူမ၏ ခင်ပွန်းကို သတိပေးချက် ထုတ်လိုက်ရသည် - အကယ်၍ သူ အနေအထိုင်မဆင်ခြင်လျှင် သူမသည် တစ်ဖက်အခန်းရှိ ကျိအန်းတို့နှင့် သွားအိပ်မည်ဟုပင်။</p> <p>ထိုတစ်ခါတွင်မူ သူမ အိပ်ရာထ မနောက်ကျတော့ပေ။ သို့သော် မီးမပိတ်မီမှာပင် သူမ၏ ခင်ပွန်းက သူမကို နမ်းကာ သူမ၏ အခြေအနေ သက်သာပြီလားဟု မေးလာပြန်၏။ နောက်ဆုံးတွင် သူမ ငြင်းဆန်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ ချီဖန့်သည် ဆေးရုံကကိစ္စကို မှတ်ထားပြီး သူ၏ ကျောက်ကပ်မှာ အကောင်းကြီးရှိကြောင်း တမင်သက်သက် သက်သေပြနေခြင်းဖြစ်သည်ဟု ယန်ရွှယ် သံသယဝင်မိလာသည်။</p> <p>ထိုသူက မပင်ပန်းသော်လည်း သူမမှာမူ နုံးခွေနေပြီပင်။ ပြက္ခဒိန်ကို လှန်ကြည့်ရင်း သူမ၏ ကျန်းမာရေးကို ပြန်လည်ကုစားရန် တစ်ခုခုလုပ်ရမည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။ "ကျိအန်း" ဟု သူမက မောင်လေးကို ခေါ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "တောင်ပေါ်မှာ ဂျင်ဆင်းသွားတူးမလား"</p> <p>ကောင်လေး၏ မျက်ဝန်းများမှာ ချက်ချင်းပင် ဝင်းပသွားခဲ့သည်။ "ဘယ်... ဘယ်တော့လဲ"</p> <p>"နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်းပေါ့၊ မင်းယောက်ဖနဲ့ ငါ ပြင်ဆင်စရာရှိတာ ပြင်ရအုံးမယ်၊ ဒါပေမဲ့ တောင်ပေါ်မှာ ညအိပ်ရလိမ့်မယ်၊ မင်းကြောက်လား"</p> <p>"မ... မကြောက်ပါဘူး" ယန်ကျိအန်းသည် ပြတ်သားစွာ ဖြေလိုက်၏။</p> <p>သူ့အစ်မနှင့် ယောက်ဖရှိနေမှတော့ ဘာကြောက်စရာ ရှိသနည်း။ သူသည် လှပသော မိန်းကလေးအဖြစ် ဖန်ဆင်းနိုင်သည့် ဂျင်ဆင်းကြီးကို တူးဖော်မည်ဟု စိတ်ကူးနေ၏။ ချန်ပိုင် တောင်တန်းဒေသတွင် တောဂျင်ဆင်းတူးခြင်းကို "ဖန့်ရှန်း" ဟု ခေါ်ကြပြီး ပုံမှန်အားဖြင့် သြဂုတ်လနှောင်းပိုင်း ဂျင်ဆင်းအစေ့များ ထွက်ပေါ်ချိန်တွင် ပြုလုပ်လေ့ရှိကြသည်။</p> <p>ပုံမှန်အားဖြင့် ဂျင်ဆင်းပင်များသည် မြေအောက်တွင် ဝှက်ကွယ်နေတတ်ပြီး အခြားအပင်များနှင့် ရောနှောနေတတ်၏။ သို့သော် အစေ့ထွက်ချိန်တွင်မူ အနီရောင် အသီးစုလေးများ ထွက်လာတတ်သဖြင့် ၎င်းတို့ရှိရာနေရာကို ရှာဖွေရ လွယ်ကူသွားသည်။ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပင် ယခုရက်ပိုင်းအတွင်း မြို့နယ်တွင် သင်တန်းများ ပေးနေသဖြင့် သစ်တောဌာနတွင် အလုပ်သိပ်မများပေ။</p> <p>ယန်ရွှယ်တွင် အတွေ့အကြုံ သိပ်မရှိသဖြင့် အဘွားလုပ်ပေးထားသော ပဲမုန့်များကို ယူဆောင်ကာ အဘိုးလျိုထံ သွားရောက် တိုင်ပင်ခဲ့သည်။ သူတို့မိသားစုချင်းမှာ အမြဲတမ်း ရင်းနှီးကြသဖြင့် သူမ လက်ဗလာဖြင့် သွားလျှင်ပင် အဘိုးအိုက သူသိသမျှကို ပြောပြပေလိမ့်မည်။</p> <p>သူမ၏ လက်ဆောင်ကို မြင်သောအခါ အဘိုးလျိုက သူ၏ အမဲလိုက်သေနတ်တစ်လက်နှင့် ဒရယ်သားရေအချို့ကိုပင် ငှားရမ်းပေးလိုက်သေးသည်။ ဂျင်ဆင်းတူးခြင်းမှာ အမဲလိုက်ခြင်းနှင့် မတူဘဲ သဘာဝတရားနှင့် သဟဇာတဖြစ်မှုကို အလေးပေးသော်ငြား တောင်ပေါ်တွင် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များ ပေါများလှသဖြင့် ကာကွယ်ရေးအတွက် တစ်ခုခုရှိထားခြင်းမှာ အကောင်းဆုံးဖြစ်၏။</p> <p>ထိုသားရေများကို တောင်ပေါ်တွင် ညအိပ်သောအခါ ခင်းအိပ်ရန် အသုံးပြုကြပြီး ၎င်းမှာ အစိုပြန်ခြင်းနှင့် အအေးဒဏ်ကို ကာကွယ်ပေးသည့်အပြင် မိုးရွာသည့်တိုင်အောင် မြွေများကိုလည်း မလာစေနိုင်ပေ။ ကျန်ရှိသော ပြင်ဆင်မှုများမှာ ဂျင်ဆင်းတူးရန် ကိရိယာများနှင့် လမ်းခရီးအတွက် ရိက္ခာခြောက်များ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p>ရှေးရိုးရာများ မတိမ်ကောမီက လူများသည် တောင်စောင့်နတ်ကို ပူဇော်ရန် အမွှေးတိုင်နှင့် စက္ကူများကို ယူဆောင်သွားလေ့ ရှိကြသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ အဘိုးလျိုကဲ့သို့ ဝါရင့်သူများပင် ထိုသို့ မလုပ်ကြတော့ပေ။ ထွက်ခွာမည့်နေ့တွင် ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးလုံး ခြင်းတောင်းများကို လွယ်ထားကြပြီး ယန်ကျိအန်းတွင်လည်း လွယ်အိတ်လေး တစ်လုံးရှိနေ၏။</p> <p>အခွင့်အလမ်း ပိုရစေရန်အတွက် သူတို့သည် အနီးနားရှိ တောင်ကုန်းများကို ကျော်ကာ ပိုဝေးလံသော နေရာသို့ ရွေးချယ်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် ယာယီတဲဆောက်ရန် ကိရိယာများကိုလည်း ယူဆောင်လာခဲ့ကြ၏။ ရထားလမ်းမှတစ်ဆင့် တောင်တက်လမ်းသို့ ပြောင်းကာ နာရီပေါင်းများစွာ လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် ရေနှင့်နီးပြီး လေကွယ်ရာနေရာတစ်ခုကို နောက်ဆုံးတွင် ရှာတွေ့ခဲ့ကြလေသည်။</p> <p>သူတို့၏ ပထမဆုံးအလုပ်မှာ တောင်စောင့်နတ်အတွက် ရိုးရှင်းသော နတ်စင်တစ်ခု ဆောက်လုပ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ရက်ပေါင်းများစွာ အပင်ပန်းခံပြီးမှ လက်ဗလာဖြင့် မပြန်ရလေအောင် ဒေသန္တရဓလေ့ထုံးစံများကို လိုက်နာခြင်းက အကောင်းဆုံးပင် ဖြစ်၏။ ကျောက်တုံးသုံးတုံးကို အသုံးပြု၍ နတ်စင်တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်ကြသည်။</p> <p>ချီဖန့်ကမူ နတ်စင်ရှေ့တွင် မြေပုံကာ မြက်ခြောက်သုံးပင်ကို စိုက်ထူ၍ မီးရှို့လိုက်သည်။ သူတို့သုံးဦးလုံး တောင်စောင့်နတ်ကို အလှည့်ကျ ကန်တော့ကြရာ ယန်ကျိအန်းမှာ လက်အုပ်လေးချီကာ အလွန်ပင် ရိုသေကိုင်းရှိုင်းနေ၏။ 'တောင်စောင့်နတ်မင်းကြီး၊ လောင်ပါ့ထို ကျွန်တော်တို့ကို ပိုက်ဆံတွေ အများကြီးရမဲ့ ဂျင်ဆင်းအကြီးကြီး တူးရအောင် မစပါ'လို့ ဆုတောင်းနေမိသည်။</p> <p>အားလုံးပြီးမှသာ ကောင်လေးသည် တစ်ခုခုကို သတိရကာ အစ်မဖြစ်သူ၏ အင်္ကျီစကို ဆွဲပြီး မေးလိုက်သည်။"လောင်ပါ့ထိုက ဘယ်သူလဲ" </p> <p>ယန်ရွှယ်လည်း တစ်ချိန်က သိချင်သဖြင့် ရှာဖွေဖတ်ရှုဖူးရာ ပြန်ရှင်းပြလိုက်၏။ "သူက ဂျင်ဆင်းတူးသမားတွေရဲ့ အကြီးအကဲ စွင်းလျန် လေ၊ ဒီလုပ်ငန်းမှာရှိတဲ့သူတွေက သူ့ကို အဖိုး စွင်းလျန် ဒါမှမဟုတ် လောင်ပါ့ထို လို့လဲ ခေါ်ကြတယ်"</p> <p>ဒဏ္ဍာရီများအရ သူသည် မင်းဆက်ဟောင်းကာလတွင် နေထိုင်ခဲ့ပြီး ဖျားနာနေသော မိခင်အတွက် ဂျင်ဆင်းရှာရန် တောင်ပေါ်သို့ တက်ခဲ့သူဖြစ်၏။ နောက်ဆုံးတွင် သူ၏အဖော်ဖြစ်သူ ကျန်းလုကို ရှာမတွေ့တော့ဘဲ ငတ်ပြတ်ကာ သေဆုံးသွားခဲ့ရသည်။ ဒေသခံ ဂျင်ဆင်းတူးသမားများ သူ့ကို လေးစားကြခြင်းမှာ ထိုသူ၏ သစ္စာရှိမှုနှင့် ဖြောင့်မတ်မှုတို့ကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုသူသည် သူ၏ သွေးသောက်ညီနောင် ကျန်းလုနှင့်အတူ ဂျင်ဆင်းတူးရန် လာခဲ့သော်လည်း တောင်ပေါ်မှ မဆင်းမီ ရက်အနည်းငယ်အလိုတွင် လူကွဲသွားခဲ့သည်။ သူတစ်ယောက်တည်း ဆင်းသွားမည့်အစား သူ၏ညီနောင်ကို လိုက်ရှာရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် လာကု မြစ်ကမ်းဘေး၌ ငတ်မွတ်ကာ သေဆုံးခဲ့ရရှာသည်။</p> <p>ထိုခေါင်းဆောင်ကြီးနှင့် ပတ်သက်၍ ဒေသတွင်း၌ ကဗျာတစ်ပုဒ်လည်း ရှိနေ၏ - "ငါ့အိမ်က လိုင်ယန်၊ ငါ့မျိုးရိုးက စွင်း၊ ဂျင်ဆင်းတူးဖို့ ပင်လယ်ကို ဖြတ်ကျော်ခဲ့တယ်၊ လမ်းမှာ ငါ့ညီနောင်နဲ့ လူကွဲသွားလို့ လာကု မြစ်ကို ဆန်တက်ပြီး လိုက်ရှာခဲ့တယ်၊ သုံးရက်နေလို့ ခရုတစ်လုံးပဲ စားရပေမဲ့ ငါ့ညီနောင်ကို မတွေ့မချင်း ငါမနားဘူး"</p> <p>ယန်ရွှယ် ဤဇာတ်လမ်းကို ပြောပြရာ ယန်ကျိအန်းမှာ အလေးအနက် နားထောင်နေ၏။ သူသည် အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားကာ နတ်စင်ရှေ့သို့ ပြန်သွားပြီး ယခင်ကထက် ပိုရိုသေစွာဖြင့် ထပ်၍ကန်တော့ခဲ့သည်။ ယာယီတဲ ဆောက်ပြီးသောအခါ နေမှာ လုံးဝ ဝင်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီပင်။</p> <p>သူတို့သည် ဒရယ်သားရေများကို မြေပေါ်တွင် ခင်းလိုက်ကြပြီး ရိက္ခာခြောက်အချို့ကို စားကာ အတူတူ အိပ်လိုက်ကြသည်။ ယန်ကျိအန်းကမူ မကြောက်ပါဘူးဟု ပြောထားသော်လည်း ယခုကဲ့သို့ တောထဲတွင် ပထမဆုံးအကြိမ် အိပ်ရခြင်းဖြစ်သဖြင့် ညဉ့်နက်လာသောအခါ အစ်မဖြစ်သူအနားသို့ တိုးကပ်လာရှာ၏။</p> <p>ယန်ရွှယ်မှာလည်း မအံ့သြပေ။ သူမက မောင်လေးကို ဖက်ထားလိုက်ပြီး ချီဖန့်ကလည်း သူတို့နှစ်ဦးလုံးကို သိုင်းဖက်ကာ ယန်ကျိအန်း၏ ခေါင်းအား အသာအယာ ပုတ်ပေးနေ၏။ ရင်းနှီးသော အငွေ့အသက်နှင့် နွေးထွေးမှုများကြားတွင် အစ်မဖြစ်သူ၏ ပုံပြင်များကို နားထောင်ရင်း ယန်ကျိအန်းမှာ မကြာမီပင် အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။</p> <p>နောက်တစ်နေ့မနက် အာရုဏ်တက်ချိန်တွင် ချီဖန့်ကမူ မြစ်မှ ရေခပ်လာခဲ့၏။ မျက်နှာသစ်၍ မနက်စာ စားပြီးနောက် သူတို့သည် တဲရှေ့တွင် ရပ်ကာ "တောင်ဟစ်ခြင်း" ကို စတင်လိုက်ကြသည်။ ဤသို့ အော်ဟစ်ခြင်းမှာ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များကို ခြောက်လှန့်ရန်နှင့် ဘေးအန္တရာယ် ကင်းစေရန်ဖြစ်သဖြင့် ကျယ်နိုင်သမျှ ကျယ်အောင် အော်ကြရသည်။</p> <p>ထိုဓလေ့ပြီးမှသာ တကယ့် ဂျင်ဆင်းရှာပုံတော် စတင်တော့သည်။ ချီဖန့် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော တုတ်ရှည်များကို ထုတ်ပေးလိုက်ရာ ၎င်းတို့ကို "ရတနာရှာဖွေရေးတုတ်" ဟု ခေါ်ကြ၏။ သူတို့ တစ်ယောက်စီသည် တုတ်တစ်ချောင်းစီကို ကိုင်ကာ မြက်ပင်များကို ဖယ်ရှားလျက် မြေပြင်အနှံ့ သေချာစွာ ရှာဖွေခဲ့ကြသည်။</p> <p>တောဂျင်ဆင်းမှာ ပေါက်ရောက်ရန် ခက်ခဲပြီး ကြီးထွားရန် အချိန်အကြာကြီး ယူရသဖြင့် ရှားပါးလှ၏။ ထိုအပင်များသည် နေရောင်တိုက်ရိုက်ရခြင်းထက် အရိပ်ကို ပိုကြိုက်ကြပြီး အစိုဓာတ် အနည်းငယ်လိုအပ်သော်လည်း ခြောက်သွေ့သော နေရာမျိုးတွင် ပိုမိုဖြစ်ထွန်းကြသည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် ဂျင်ဆင်းရှာသူများသည် အလင်းရောင် အနေတော်ရှိပြီး ရေနှင့်လည်း မဝေးလွန်းမနီးလွန်းသော တောနက်ထဲတွင် ရှာဖွေလေ့ ရှိကြသည်။ အတော်ကြာ လမ်းလျှောက်ပြီးနောက်ချီဖန့်သည် သူ၏တုတ်ကို ရပ်လိုက်ပြီး "ပန်ချွေ့!" ဟု ရုတ်တရက် အော်လိုက်သည်။</p> <p>"ပန်ချွေ့" ဆိုသည်မှာ ဂျင်ဆင်းကို ဒေသအခေါ်ဖြင့် ခေါ်ခြင်းပင်။ ထိုအသံကို ကြားသောအခါ ယန်ရွှယ်နှင့် ယန်ကျိအန်းတို့မှာ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ယန်ရွှယ်က ပြန်မေးလိုက်၏။ "အရွက်ဘယ်နှစ်ခုလဲ" ၎င်းမှာ ဂျင်ဆင်း၏ အရွယ်အစားကို မေးမြန်းခြင်း ဖြစ်လေသည်။</p> <p>အရွက်အရေအတွက်မှာ ပင်စည်တစ်ခုတွင် ပေါက်နေသော အရွက်စုများကို ဆိုလိုခြင်းဖြစ်၏။ ဂျင်ဆင်းပင် ပထမဆုံး ပေါက်လာချိန်တွင် အရွက်သုံးရွက်သာ ပါရှိသော်လည်း ကြီးထွားလာသည်နှင့်အမျှ အရွက်များ ပိုများလာကာ ပို၍လည်း တန်ဖိုးရှိလာသည်။</p> <p>သို့သော် ချီဖန့် တွေ့လိုက်ရသောအပင်မှာ ငယ်သေးသည် - "အရွက်နှစ်စုပဲ" ဟု သူက ဆို၏။ ပုံမှန်အားဖြင့် ဂျင်ဆင်းရှာသူများသည် ငယ်သောအပင်ကို မတူးကြဘဲ မှတ်သားထားခဲ့ကာ နှစ်အတော်ကြာမှ ပြန်လာတူးလေ့ ရှိကြသော်လည်း ယခုမှာ ပထမဆုံးတွေ့ခြင်းဖြစ်သဖြင့် သူက လက်လွှတ်မခံလိုပေ။</p> <p>သူသည် အစွန်းနှစ်ဖက်တွင် ကြေးပြားလေးများ ချည်ထားသော အနီရောင်ကြိုးကို ထုတ်ကာ ဂျင်ဆင်းပင်စည်တွင် ချည်လိုက်၏။ ၎င်းမှာ ဂျင်ဆင်းပင် "ထွက်မပြေး" စေရန် ဖြစ်သည်။ ဂျင်ဆင်းပင်တွင် ဝိညာဉ်ရှိသည်ဟု ဒေသခံများက ယုံကြည်ကြသဖြင့် အနီရောင်ကြိုးဖြင့် မချည်ထားလျှင် တူးသောအခါ ပျောက်ကွယ်သွားတတ်သည်ဟု ဆိုကြသည်။</p> <p>ယန်ရွှယ်နှင့် ယန်ကျိအန်းတို့ကမူ ဘေးတွင် ဝိုင်းကြည့်နေကြပြီး ချီဖန့်မှာ ဂျင်ဆင်းပင်ကို ဂရုတစိုက် တူးဖော်နေသည်။ ဂျင်ဆင်းတူးခြင်းမှာ စိတ်ရှည်မှု အလွန်လိုအပ်ပြီး အမြစ်လေး တစ်မျှင်ပင် မပြတ်စေရန် သတိထားရ၏၊ သို့မဟုတ်ပါက တန်ဖိုး လျော့သွားနိုင်သောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>ယခုအပင်မှာ အလွန်မကြီးသဖြင့် တူးရသည်မှာ သိပ်မကြာလှပေ။ ယန်ရွှယ်က အသင့်ပြင်ထားသော ရေမှော်များကို ထုတ်ပေးလိုက်ရာ ချီဖန့်သည် ဂျင်ဆင်းကို ၎င်းပေါ်တွင်တင်ကာ မြေဆီလွှာအနည်းငယ် ဖြူးပြီးနောက် ဂရုတစိုက် ထုပ်ပိုးလိုက်၏။</p> <p>ထို့နောက် သစ်ခေါက်များဖြင့် ထပ်မံအုပ်ကာ ကြိုးဖြင့် ချည်လိုက်သည်၊ ၎င်းကို "ဂျင်ဆင်းထုပ်ပြုလုပ်ခြင်း" ဟု ခေါ်၏။ ဤသို့ပြုလုပ်ခြင်းဖြင့် ဂျင်ဆင်း၏ ဆေးဘက်ဝင်အာနိသင်များကို ထိန်းသိမ်းနိုင်သည့်အပြင် နုနယ်လှသော အမြစ်များကိုလည်း ကာကွယ်ပေးနိုင်လေသည်။</p> <p>ထုပ်ပိုးမှုပြီးသွားသောအခါ ချီဖန့်သည် ယန်ရွှယ်ထံသို့ ပေးလိုက်၏။ ယန်ကျိအန်း၏ စူးစမ်းလိုစိတ်ကို မြင်ရသဖြင့် သူမက သူ့အား ထိတွေ့ကြည့်ခွင့် ပေးလိုက်သည်။ "အနီးနားမှာ သေချာရှာကြည့်ရအောင်၊ ဒီအရွယ်အစားက ပိုကြီးတဲ့အပင်ကနေ ကျလာတဲ့ အစေ့ကနေ ပေါက်တာဖြစ်နိုင်တယ်" သူမက ပြောလိုက်၏။</p> <p>ယန်ကျိအန်းသည် ဂျင်ဆင်းထုပ်ကို ပြန်ပေးလိုက်ပြီးနောက် တက်ကြွစွာဖြင့် သူ၏တုတ်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။ "ကျွန်... ကျွန်တော် သေချာရှာလိုက်မယ်!" ခေတ္တမျှအကြာတွင် ကောင်လေးမှာ ရပ်တန့်သွားပြီး တစ်ခုခုကို အနီးကပ်ကြည့်ရှုကာ လှမ်းအော်ခဲ့သည်။ "မမ... မှို" </p> <p>"မင်းက မင်းအစ်မကို ခေါ်နေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် မှိုလို့ အော်နေတာလား" ယန်ရွှယ်သည် သက်ပြင်းချရင်း ဆိုလိုက်သော်လည်း လျှောက်သွားလိုက်၏။ ယန်ကျိအန်း၏ ရှေ့တွင်မူ မှိုအုပ်စုတစ်စု တကယ်ပင် ရှိနေ၏။ ၎င်းတို့မှာ ထျန်မာ့ အပင်နှင့် အတူယှဉ်တွဲ ပေါက်ရောက်တတ်သော ဝက်သစ်ချ မှိုများပင် ဖြစ်ကြသည်။</p> <p>ထျန်မာ့ ကိုသာ ရှာနေခြင်းဆိုလျှင် ယန်ရွှယ် ဝမ်းသာမိမည်ဖြစ်သော်လည်း ယခုမှာ ဂျင်ဆင်းရှာနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမက "ဒါတွေကို ခူးလိုက်ရအောင်" ဟု ဆိုပြီးနောက် ငြင်သာစွာ သတိပေးလိုက်၏။</p> <p>"နောက်တစ်ခါ တစ်ခုခုတွေ့ရင် အမှတ်မထင် အော်မပစ်နဲ့အုံး၊ အခုက မှိုမို့လို့ တော်သေးတာ၊ အကယ်၍ မြွေသာဆိုရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ" </p> <p>......</p> <p>ယန်ကျိအန်း- "ကျွန်တော်ကတော့ ရှေ့မှာ အပင်ပန်းခံပြီး ဂျင်ဆင်းရှာနေရတာ၊ အစ်မတို့နှစ်ယောက်ကျတော့ နောက်မှာ ရည်ငံနေကြတယ်၊ ဒါက ဘယ်လိုလုပ် တရားမျှတမှာလဲ။”</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save