Book List

<p>"ဟေးးးးးး။ ငါ့သားပြန်လာပြီကွ။ ငါ့သားပြန်လာပြီ။"</p> <p> </p> <p>"ဝေးးးးးး။ဟေးးးးးး။"</p> <p> </p> <p>'အိမ်မွှေး'ရွာထိပ်မှာ ကာလသားတစ်အုပ်စုက အိုးစည်ဒိုးပတ်တွေ မြိုင်မြိုင်ဆိုင်ဆိုင်တီးရင်း ထောင်ကထွက်လာတဲ့ သားဖြစ်သူကိုလာကြိုတဲ့ သူကြီးဦးမင်းမောင်ကတော့ အပျော်ကြီးပျော်နေတော့တယ်။</p> <p> </p> <p>"ငါ့သားလေး ပိန်သွားလိုက်တာများ အထဲမှာနေရတာအဆင်မပြေလို့နေမှာ။ အိမ်ရောက်မှ အေးဆေးနားလိုက်ကွာ။လာ သွားကြစို့။"</p> <p> </p> <p>မင်းခေါင်ရဲ့ ပုခုံးကိုဖက်ကာ သားအဖနှစ်ယောက် ပြုံးရွှင်စွာနဲ့ရွာထဲဝင်သွားတာကို သစ်ပင်အကွယ်ကစောင့်ကြည့်နေတဲ့မျက်လုံးတစ်စုံကရှိနေပြန်တယ်။ ဒါကိုတော့ ဘယ်သူမှသတိမထားမိခဲ့ဘူး။</p> <p> </p> <p>" ငါ့သား ပြန်ရောက်လာတာ အဖေတော့ဝမ်းသာတယ်ကွာ။"</p> <p> </p> <p>"ဒါနဲ့အဘ ဟိုကောင် 'ဖိုးခွား'သတင်းရောဘာကြားမိသေးလဲ။"</p> <p> </p> <p>"အဲ့ကောင်အကြောင်းတော့ ပြောမနေချင်တော့ပါဘူးကွာ။ မင်းအဖမ်းခံရပြီးကတည်းက အဲ့ကောင်ရွာကနေပျောက်သွားတယ်လို့ပြောတယ်။"</p> <p> </p> <p>"အဲ့ကောင်အကြောင်းစုံစမ်းထားရမှာလေအဘရာ။တော်ကြာ ကျုပ်ကိုပြန်ပြီးလက်စားချေမှာစိုးရတယ်ဗျ။"</p> <p> </p> <p>"အေး။ ငါလည်းအဲ့ဒါကိုတွေးမိလို့ မင်းကို မြို့ကငါ့သူငယ်ချင်းရဲ့သမီးနဲ့ လက်ဆက်ပေးပြီး မြို့မှာပဲနေခိုင်းတော့မှာကွ။ဒီရွာမှာနေရလဲ ၃ ရက်ပေါ့ငါ့သားရာ။"</p> <p> </p> <p>"ကျုပ်က အဲ့လောက်ကြာအောင်ကိုမနေချင်တော့တာအဘရာ။ မြန်မြန်စီစဉ်လေကောင်းလေပဲ။"</p> <p> </p> <p>"ရောက်တုန်းရောက်ခိုက် ခဏတော့နေအုံးမှပေါ့။ မင်းပြန်ရောက်လာပြီဆိုတာကို မြို့ကငါ့သူငယ်ချင်းဆီအကြောင်းကြားထားတယ်။ မနက်ဖြန်ပဲသူတို့လာကြလိမ့်မယ်။ မင်းဘက်ကဘာအမှားမှ မလုပ်မိစေနဲ့နော်။ ငါ့ကိုမျက်နှာပျက်အောင်မလုပ်နဲ့ကြားလား။သွား နားချည်တော့။"</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ကဲ့ အဘ။"</p> <p> </p> <p>တကယ်တော့ သူကြီးဦးမင်းမောင်နဲ့ သူ့ရဲ့သား မင်းခေါင်တို့က တစ်ကြိတ်တည်းတစ်ဉာဏ်တည်းတွေ။ 'ဖိုးခွား'ရဲ့ရှေ့မှာမို့သာ မင်းခေါင်ကိုရဲလက်အပ်လိုက်ရတာ။ မဟုတ်ရင် သူ့သားကို တစ်နေရာရာပြေးခိုင်းဖို့စဉ်းစားထားတဲ့လူ။ နောက်တစ်ရက်မှာ မြို့ကသူဌေးကြီးဦးကြည်သာနဲ့ သမီးဖြစ်သူ လမင်းမေတို့ 'အိမ်မွှေးရွာ'ကို ရောက်လာကြတယ်။ ရွာထဲကိုမဝင်ခင် သူတို့စီးလာတဲ့ကားရှေ့ကို အမည်မသိလူစိမ်းတစ်ယောက် ဝင်ရပ်လိုက်တယ်။</p> <p> </p> <p>"ဟေ့ကောင်။ မင်းသေချင်နေတာလား။ ကားရှေ့ဝင်ရပ်မနေနဲ့။ဖယ်စမ်း။"</p> <p> </p> <p>"ခင်ဗျားတို့က သူကြီးဦးမင်းမောင်ဆီလာကြတဲ့ ဧည့်သည်တွေမလား။"</p> <p> </p> <p>"မင်း မင်းကဘယ်လိုသိတာလဲ။"</p> <p> </p> <p>"ကျုပ်ဘယ်လိုပဲသိသိ အရေးမကြီးပါဘူး။ ခင်ဗျားမို့ ကိုယ့်သမီးအလှလေးကို လူယုတ်မာသားအဖေလက်ထဲကိုထည့်ဖို့စဉ်းစားမိတယ်။"</p> <p> </p> <p>"ဘယ်လိုကွ။ မင်းပြောတာ ငါနားမလည်ဘူး။"</p> <p> </p> <p>အမည်မသိလူစိမ်းက လွန်ခဲ့တဲ့ ၅ နှစ်ကအကြောင်းကို ဦးကြည်သာတို့သားအဖတွေသိအောင်ပြန်ပြောပြခဲ့တယ်။</p> <p> </p> <p>"ဟာ ဟုတ် ဟုတ်ပါ့မလားငါ့တူရာ။"</p> <p> </p> <p>"သိပ်ကိုဟုတ်တာပေါ့။ ကျုပ်ပြောပြတဲ့အကြောင်းအရာထဲမှာပါတဲ့ 'ဖိုးခွား'ဆိုတာ တစ်ခြားသူမဟုတ်ဘူး။ ကျုပ်ကိုယ်တိုင်ပဲ။"</p> <p> </p> <p>မျက်ရည်တွေစီးကျနေရင်းပြောလိုက်တဲ့ ' ဖိုးခွား'ရဲ့စကားကိုကြားလိုက်ရတော့ စာနာသနားစိတ်တို့ယိုဖိတ်လာတဲ့ ဦးကြည်သာတို့သားအဖက အခုချက်ချင်းပဲမြို့ကို ပြန်ဖို့ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြတယ်။</p> <p> </p> <p>"အခုလို သတိပေးတာကျေးဇူးအထူးတင်တယ်ငါ့တူရာ။ဦးကြီးတို့ကိုခွင့်ပြုပါအုံးနော်။ မြို့ကိုရောက်ရင်လည်း ဦးကြီးတို့အိမ်ကို အချိန်မရွေးဝင်ထွက်သွားလာလို့ရပါတယ်။ဒါကတော့ ဦးကြီးတို့ရဲ့အိမ်လိပ်စာပေါ့။"</p> <p> </p> <p>သူဌေးကြီးဦးကြည်သာက 'ဖိုးခွား'ရဲ့လက်ထဲကို စာရွက်အပိုင်းအစလေးတစ်ခုထိုးထည့်ပေးပြီးတာနဲ့ လာရာလမ်းအတိုင်း လှည့်ပြန်သွားတော့တယ်။</p> <p> </p> <p>"ကျုပ်လာချင်ရင်တောင် လာလို့မရလောက်တော့ပါဘူးဦးကြီးရယ်။"</p> <p> </p> <p>တစ်ယောက်တည်းတီးတိုးရေရွတ်ရင်း 'ဖိုးခွား'ဟာ 'အိမ်မွှေးရွာ'ထဲကို ဝင်ရောက်လာခဲ့ပါတော့တယ်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save