Book List

<p>" အဘ အဘပြောတဲ့လူက ဒီနေ့လာပါအုံးမလားဗျာ။ ညနေတောင်စောင်းနေပြီ။ အခုထိပေါ်မလာသေးဘူး။"</p> <p> </p> <p>" မလောစမ်းပါနဲ့။ လာလိမ့်မယ်ပေါ့ဟ။ ကိုယ့်ဘာသာအေးဆေးနေစမ်းပါ။"</p> <p> </p> <p>"ခင်ဗျားတို့မျှော်နေတဲ့လူက လာမှာမဟုတ်တော့ဘူး။ သူတို့အခုပဲ မြို့ကိုပြန်သွားကြပြီ။"</p> <p> </p> <p>သူကြီးဦးမင်းမောင်တို့သားအဖနှစ်ယောက်စကားပြောနေခိုက် အိမ်ဝိုင်းထဲကိုဝင်လာပြီး သူဌေးကြီးဦးကြည်သာတို့ လာမှာမဟုတ်တဲ့အကြောင်းပြောလာတဲ့ ခေါင်းဆောင်းနဲ့လူစိမ်းကို သေချာစိုက်ကြည့်နေမိကြတယ်။</p> <p> </p> <p>"နေပါအုံး။ မင်းကဘယ်ကကောင်လဲ။ ငါတို့အိမ်ထဲကိုဘယ်လိုဝင်လာတာလဲ။"</p> <p> </p> <p>"အော် ကျုပ်အသံကိုမမှတ်မိမှတော့ လူကိုပဲမှတ်မိအောင်ပြရတာပေါ့။ကဲ ကြည့်ကြစမ်း။ကျုပ်ဘယ်သူလဲဆိုတာကို။"</p> <p> </p> <p>အိမ်ဝိုင်းထဲဝင်လာတဲ့လူစိမ်းက သူ့ခေါင်းပေါ်က ခေါင်းဆောင်းကိုချွတ်ပြလိုက်တော့ သူကြီးဦး‌မင်းမောင်တို့သားအဖ အံ့ဩမှင်သက်သွားကြတယ်။ ဘာလို့ဆို သူတို့မြင်လိုက်ရတဲ့လူက တစ်ခြားသူမဟုတ်ပဲ လွန်ခဲ့တဲ့ ၅ နှစ်က 'သုံးကန်ရွာ' ကနေပျောက်သွားခဲ့တဲ့ 'ဖိုးခွား'ဖြစ်နေလို့ပေါ့။</p> <p> </p> <p>"ဟင် မင်း မင်း 'ဖိုးခွား'မဟုတ်လား။"</p> <p> </p> <p>'ဖိုးခွား'က သူကြီးရဲ့အမေးကိုပြန်မဖြေပဲ လက်ညှိုးထိပ်ကိုကိုက်ကာ သွေးထွက်အောင်ဖောက်လိုက်ပြီး ထွက်လာတဲ့သွေးတွေနဲ့ လေထဲမှာ အင်းကွက်တစ်ကွက်ကို‌ သေသပ်စွာဆွဲလိုက်တယ်။ဖိုးခွားရဲ့လက်ကထွက်လာတဲ့သွေး‌တွေဟာ ပန်းချီကားတစ်ချပ်ကို ဆေးချယ်သလို နီမြန်းတဲ့အင်းတစ်ချပ်ပေါ်ပေါက်လာစေတယ်။ နောက်တော့ ဖိုးခွားရဲ့လက်ပါးစေဖြစ်တဲ့ မိစ္ဆာတစ်ကောင်ဟာ အင်းချပ်ထဲက ခုန်ထွက်လာခဲ့တယ်။ သူကြီးဦးမင်းမောင်တို့သားအဖေနှစ်ယောက်နဲ့ ဖိုးခွားကလွဲလို့ အဲ့ဒီမိစ္ဆာကိုမဆိုင်တဲ့သူတွေမမြင်ရအောင် သေချာစီရင်ထားခဲ့တယ်။</p> <p> </p> <p>"ငါ့ ငါ့တူကြီး စိတ်ကိုအေးအေးထားပါကွာ။ ဦး ဦးကြီးတို့ အေးဆေးစကားပြောကြမယ်လေ။ နော် ငါ့တူကြီး။ ဦးကြီးပြောတာကို နားထောင်ပါအုံးကွာ။"</p> <p> </p> <p>"သောက်အဘိုးကြီးနားငြီးလိုက်တာ။ ဟိုအကောင်ဘာရပ်လုပ်နေတာလဲ။ အဲ့အဘိုးကြီးကို မင်းစိတ်ကြိုက်လုပ်ပစ်လိုက်လို့ရတယ်နော်။ စားချင်စား သတ်ချင်သတ် စိတ်ကြိုက်လုပ်။"</p> <p> </p> <p>"မ မလုပ်ပါနဲ့။ မလုပ်ပါနဲ့။ အားးးးးးး။"</p> <p> </p> <p>ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက်နဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ်မိစ္ဆာကြီးကိုမြင်လိုက်ရတော့ သွေးပျက်မတတ်ထိတ်လန့်နေတဲ့ သူကြီးဦးမင်းမောင်အနားကို ဘယ်ကဘယ်လိုရောက်သွားလဲမသိရတဲ့ လက်ပါးစေမိစ္တာကောင်က ဦးမင်းမောင်ရဲ့ လည်ပင်းကို ကိုက်ခဲလိုက်ချိန် သွေးတွေမြင်မကောင်းအောင်ပန်းထွက်လာခဲ့တယ်။ ဒီမြင်ကွင်းကိုမြင်ပြီး သူကြီးသားမင်းခေါင် သွေးရူးသွေးတန်းနဲ့ထွက်ပြေးပါလေရော။</p> <p> </p> <p>"မလာနဲ့။ ငါ့ဆီကိုမလာနဲ့။ မလာခဲ့နဲ့။ ထွက်သွား။ အဝေးကိုထွက်သွားစမ်း။"</p> <p> </p> <p>ညနေစောင်းအချိန် ရွာလယ်လမ်းမအတိုင်းသွေးရူးသွေးတန်းတွေအော်ဟစ်ရင်းပြေးသွားတဲ့ မင်းခေါင်ရဲ့နောက်ကို တပ်ကြပ်မကွာလိုက်လာသူက အငြှိုးများစွာနဲ့ လက်စားချေမဲ့ 'ဖိုးခွား'။ 'ဖိုးခွား'ရဲ့ သွေးအင်းထဲကထွက်လာတဲ့ မိစ္ဆာကောင်ကို မင်းခေါင်ကလွဲလို့ ကျန်တဲ့လူတွေမမြင်ရတာမို့ ရွာထဲကလူတွေကတော့ မင်းခေါင်တစ်ယောက် ရူးသွပ်သွားပြီလို့ပဲ ထင်လိုက်ကြတယ်။ ရွာကိုတစ်ပတ်ပြည့်အောင်ပတ်ပြေးသွားပြီးချိန်မှာ မင်းခေါင်ဟာ လွတ်လမ်းကိုရှာရင်း 'အိမ်မွှေးရွာ'သုဿန်အတွင်းကို ရောက်ရှိလာခဲ့တယ်။</p> <p> </p> <p>"ဟူးးးးးး။ ဒီထဲမှာဆို ဟိုကောင့်လက်ကလွတ်လောက်ပြီထင်ပါရဲ့။"</p> <p> </p> <p>အုတ်ဂူတွေအကွယ်ကြားမှာ သက်ပြင်းချရင်း 'ဖိုးခွား'ရဲ့လက်ကနေလွတ်အောင်ပြေးလာခဲ့တဲ့ မင်းခေါင် ရှိနေတယ်။ ဒါကိုသိတဲ့ 'ဖိုးခွား'ကလည်း အသံပြုရင်း သုဿန်အတွင်းကိုဝင်လာခဲ့ပြီ။</p> <p> </p> <p>" ဘယ်မှာလဲ မင်းခေါင်ရေ။ ငါမင်းကိုလိုက်ရှာနေပြီ။ လွတ်အောင်ပြေးထားနော်။ ဟားးးးဟားးးးဟားးးး။"</p> <p> </p> <p>'ဖိုးခွား'ရဲ့အသံကိုကြားလိုက်ရတဲ့အချိန် ကြောက်လန့်တကြားအော်ဟစ်ရင်း သုဿန်ဇရပ်ရှိရာဘက်ကို ပြေးသွားတဲ့ မင်းခေါင်ကို 'ဖိုးခွား'မြင်လိုက်ရပြီ။ သုဿန်ဇရပ်ပေါ်မှာ လူသုံးယောက်ထိုင်နေတာကိုမြင်လိုက်ရတော့ မင်းခေါင်အားတက်သွားပြီး သုတ်ချေတင်ပြေးတော့တယ်။</p> <p> </p> <p>"ကျုပ် ကျုပ်ကို လိုက်သတ်နေလို့ ကယ်ကြပါအုံးဗျာ။ ကယ်ကြပါအုံး။"</p> <p> </p> <p>"ဟာ ဟေ့လူ ခင်ဗျားဘာဖြစ်လာတာလဲ။ တစ်ကိုယ်လုံးလည်းချွေးတွေ ရွှဲလို့။ ထ ထ ။"</p> <p> </p> <p>အသက်ခပ်လတ်လတ် လူတစ်‌ယောက်က ဇရပ်ပေါ်ကပြေးဆင်းလာပြီး မင်းခေါင်ကိုဆွဲထူပေးတယ်။ အဲ့ဒီနောက် ဇရပ်ပေါ်မှာထိုင်နေတဲ့ လူနှစ်ယောက်ဆီခေါ်ဆောင်သွားတော့တယ်။</p> <p> </p> <p>" ဆရာ ဒီလူဒုက္ခရောက်လာတာလားမသိဘူး။ သူ့ကိုတစ်ယောက်ယောက်က လိုက်ပြီးသတ်နေလို့တဲ့။"</p> <p> </p> <p>"ဟုတ် ဟုတ်ပါတယ်ဆရာရယ်။ ကျုပ်ကိုကယ်ပါအုံးဗျာ။ ဖိုးခွားဆိုတဲ့ တစ်ယောက်က သူမွေးထားတဲ့သရဲကြီးကိုလွှတ်ပြီး ကျုပ် ကျုပ်ကိုလိုက်သတ်နေလို့ပါ။ ကျုပ် ကျုပ်အဖေလည်း အဲ့ဒီသရဲကြီးသတ်လိုက်လို့ သေ သေသွားပါပြီဗျာ။"</p> <p> </p> <p>အသက်ငယ်ငယ်နဲ့ဥပဓိရုပ်‌ကောင်းတဲ့ လူငယ်ဆရာကို အမောတကောနဲ့ရှင်းပြနေခိုက် မင်းခေါင်တို့ရှိရာကို ဖိုးခွားရောက်လို့လာခဲ့တယ်။</p> <p> </p> <p>"ဟေ့ကောင် မင်းခေါင် မင်းကပထွေးတွေအားကိုးနဲ့ ငါ့ကိုယှဉ်ချင်တာလား။"</p> <p> </p> <p>"ဟေ့ ဟေ့ ခင်ဗျားတို့ဘာဖြစ်လာကြတယ်တော့ကျုပ်တို့မသိဘူး။ ဘာ့ကြောင့်အခုလိုလိုက်သတ်နေရတာလဲဆိုတာကိုတော့ ပြောပြသင့်တယ်မထင်ဘူးလား။"</p> <p> </p> <p>မင်းခေါင်ကို ဇရပ်ပေါ်ခေါ်လာတဲ့လူက ဖိုးခွားကိုမေးလိုက်တယ်။</p> <p> </p> <p>"ခင်ဗျားတို့သိချင်နေမှ‌တော့ ပြောပြရသေးတာပေါ့။ ခင်ဗျားတို့ရှေ့က အဲ့ဒီလူယုတ်မာက ကျုပ်ညီမကို အဓမ္မကျင့် ရက်ရက်စက်စက်သတ်ပစ်ခဲ့တာကိုတောင် ထောင် ၅ နှစ်ပဲကျပြီး ပြန်လွတ်လာတဲ့ကောင်ဗျ။ ခင်ဗျားတို့ အနေနဲ့ရော ကျုပ်နေရာမှာဝင်ခံစားကြည့်ဖူးလား။"</p> <p> </p> <p>သူ့ရဲ့စကားသံကြောင့် ဇရပ်ပေါ်ကလူငယ်ဆရာရဲ့ဘေးပတ်လည်မှာ အနက်ရောင်အခိုးအငွေ့တွေထွက်လာတာကို ဖိုးခွားမြင်လိုက်ရတယ်။ အဲ့ဒါကိုကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဇရပ်ပေါ်ကလူဟာလည်း ဘယ်လိုဆရာမျိုးလဲဆိုတာ ဖိုးခွားသိလိုက်တယ်။</p> <p> </p> <p>"ဘယ်လိုပဲနေနေ။ ကျုပ်တို့ရှေ့မှာတော့ ခင်ဗျားကို လူသတ်ခွင့်မပြုနိုင်ဘူး။ ကျုပ်ရှေ့ကလူကိုတော့ ကျုပ်အတတ်နိုင်ဆုံး ကာကွယ်ရမှာပဲ။"</p> <p> </p> <p>လူငယ်ဆရာဟာ ထိုင်နေရာကထလာပြီး ဇရပ်အောက်ကိုဆင်းမဲ့ဟန်ပြင်လိုက်တယ်။</p> <p> </p> <p>" ဆရာ ကျုပ် ကျုပ်ကိုကယ်ပေးပါနော်ဆရာ။ ကျုပ်ဆရာတောင်းသလောက်ပေးနိုင်ပါတယ်ဗျာ။ ကျုပ်အသက်ကိုသာကယ်ပေးပါ။"</p> <p> </p> <p>" ဘာမှစိတ်မပူပါနဲ့။ကျုပ်အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားကြည့်ပေးပါ့မယ်။"</p> <p> </p> <p>"အား အားကိုးပါတယ်ဆရာရယ်။"</p> <p> </p> <p>လူငယ်ဆရာက ဇရပ်အောက်ကိုရောက်တော့ ဖိုးခွားကိုစတင် စိန်ခေါ်တော့တယ်။</p> <p> </p> <p>"ဒီမယ်ဟေ့လူ။ ခင်ဗျားနဲ့ကျုပ်နဲ့ပညာပြိုင်မယ်။ ခင်ဗျားကျုပ်ကိုနိုင်ရင် အဲ့ဒီဇရပ်ပေါ်ကလူကို ခင်ဗျားစိတ်ကြိုက်လုပ်နိုင်တယ်။ ကျုပ်ကခင်ဗျားကိုနိုင်ရင် ခင်ဗျားအဲ့ဒီလူကို လက်ဖျားနဲ့တောင်မထိရဘူး။"</p> <p> </p> <p>"ဖြစ်ပါ့မလားဆရာရယ်။ တကယ်ဆိုဟိုလူက ကယ်ဖို့တောင်မထိုက်တဲ့လူကို ဆရာကယ်မလို့လား။"</p> <p> </p> <p>"ကျုပ်လုပ်နေတာကျုပ်သိပါတယ်ဗျ။ ဘေးဖယ်နေလိုက်တော့နော်။ ကျုပ်တို့စတော့မယ်။"</p> <p> </p> <p>ခပ်ငယ်ငယ်ဆရာရဲ့ဘေးကို အသက်ခပ်လတ်လတ်လူက တီးတိုးလာပြောတာကိုလက်မခံပဲ ပညာပြိုင်ဖို့ကိုပဲ ပြင်ဆင်နေတာတွေ့ရတယ်။ဇရပ်ပေါ်မှာရှိနေတဲ့တစ်ယောက်ကတော့ မလှုပ်မရှက်ရပ်ကြည့်လို့နေတယ်။ တစ်ဖက်လူကစိန်ခေါ်နေပြီဆိုမှတော့ ဖိုးခွားကလည်း လက်ခံဖို့ကလွဲပြီး အခြားရှိမနေခဲ့ဘူး။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီလေ။ စိန်လိုက်ကြတာပေါ့။"</p> <p> </p> <p>ဖိုးခွားက သူ့ရဲ့လက်ချောင်းထိပ်ကို ကိုက်ပြီးသွေးထွက်အောင်လုပ်ကာ မင်းခေါင်တို့အိမ်မှာတုန်းကလုပ်သလို လေထဲမှာ သွေးအင်းကွက်ဆွဲလိုက်ပြန်တယ်။ ဒီတစ်ခါဆွဲတာက တစ်ကွက်တည်းမဟုတ်ပဲ အင်းကွက်တွေက အလိုလိုပွားလာခဲ့ပြီး သူ့ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်မှာ ဝန်းရံထားလိုက်တယ်။ ပျောက်ဆုံးကွယ်ပျောက်နေတာကြာပြီဖြစ်တဲ့ သွေးအင်းပညာကို မျက်ဝါးထင်ထင်တွေ့လိုက်ရချိန်အသက်ငယ်ငယ်ဆရာရဲ့မျက်နှာမှာ အံ့အားသင့်မှုတွေက အတိုင်းသားထွက်ပေါ်လို့နေတယ်။ ဖိုးခွားရဲ့သွေးအင်းကွက်တွေထဲကနေ အစွမ်းထက်လွန်းတဲ့ ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက်မိစ္ဆာကောင်တွေများစွာထွက်လာခဲ့တယ်။</p> <p> </p> <p>"ဖောင်းး။ ဖောင်းး။ ဖြောင်း။ အုံး။"</p> <p> </p> <p>အသက်ငယ်ငယ်ဆရာက သူ့ဆီပြေးဝင်လာတဲ့ မိစ္ဆာကောင်တွေကို အနားမကပ်နိုင်အောင် စက်တွေနဲ့တရစပ်ပစ်ရင်း အကာအကွယ်ပြုနေတယ်။ သို့ပေမဲ့ အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ အသက်ငယ်ငယ်ဆရာရဲ့သက်လုံအားလည်း ကျဆင်းလာဟန်တူပါရဲ့။ သူပစ်တဲ့စက်တွေက ပထမဆုံးပစ်လွှတ်တဲ့စက်တွေလောက် အားကောင်းမနေတော့ဘူး။ တဖြေးဖြေး ဖိုးခွားဘက်ကအသာစီးရလာပြီး အင်းကွက်ထဲကထွက်လာတဲ့ မိစ္ဆာတွေဟာ အသက်ငယ်ငယ်ဆရာကို လှုပ်မရနိုင်အောင် ချုပ်ထားလိုက်ကြတယ်။</p> <p> </p> <p>"အခုတော့ အရှုံးကိုကျုပ်လက်ခံရတော့မယ်။ ဒီပညာပြိုင်ပွဲမှာကျုပ်ရှုံးပါပြီ။ဟိုလူကိုလည်း ခင်ဗျားစိတ်ကြိုက်စီရင်ပါတော့ဗျာ။"</p> <p> </p> <p>အသက်ငယ်ငယ်ဆရာက သူ့ရဲ့အရှုံးကိုလက်ခံလိုက်ပြီး ဖိုးခွားထံ မင်းခေါင်ကို အပြည့်အဝအပ်နှင်းလိုက်တယ်။</p> <p> </p> <p>"အယုတ်တမာကောင်။ သေပေတော့။ "</p> <p> </p> <p>"မလုပ်ပါနဲ့။ မ မလုပ်ပါနဲ့ဖိုးခွားရာ။ ငါတောင်းပန်ပါတယ်။အားးးးးးးး။"</p> <p> </p> <p>မင်းခေါင်ဟာ ဖိုးခွားရဲ့သွေးအင်းကွက်ထဲကထွက်လာတဲ့ မိစ္ဆာလက်ပါးစေတစ်ကောင်ရဲ့အစာအဖြစ်ကိုရောက်ရှိသွားပြီး အသံနက်ကြီးနဲ့အော်ဟစ်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့တယ်။</p> <p> </p> <p>"ဒါနဲ့ ဒီကဆရာကိုကျုပ်မေးပါရစေ။"</p> <p> </p> <p>"မေးပါ။ ဘာများတုန်းဗျ။"</p> <p> </p> <p>"ဆရာ့ရဲ့ပညာအဆင့်နဲ့ ကျုပ်လိုလူကို အသာလေးနိုင်နေတာတောင် ဘာလို့များအရှုံးပေးဖို့ကိုရွေးချယ်လိုက်ရတာလဲဆိုတာကျုပ်သိချင်လို့ပါ။"</p> <p> </p> <p>ဇရပ်ပေါ်ကိုပြန်တက်သွားတဲ့ အသက်ငယ်ငယ်ဆရာရှိရာကို သွားလိုက်ပြီး ဖိုးခွားသိချင်နေတာတွေမေးလိုက်တယ်။ အဲ့ဒီအခါမှာ အသက်ငယ်ငယ်ဆရာက အောက်ပါအတိုင်းပြန်ဖြေခဲ့တယ်။</p> <p> </p> <p>"အတိတ်မှာတုန်းက ကျုပ်မှာလည်း သိပ်ချစ်ရတဲ့ညီမလေးတစ်ယောက်ရှိခဲ့ဖူးတာမို့ ကိုယ်ချင်းစာလို့ လို့ပဲမှတ်ပါ။ ကိုဖိုးခွား။"</p> <p> </p> <p>"အော် ဒီလိုလား။ ဆရာ့ရဲ့အမည်နာမကို ကျုပ်သိခွင့်ရှိမလား။"</p> <p> </p> <p>"ကျုပ်နာမည်က 'စိုင်းမောက်' ။ ဒါကတော့ ကျုပ်ရဲ့ပထမဆုံးတပည့် 'အာဋာဝကဖိုးတေ'တဲ့။ ဟော ဟိုဘက်ကတော့ ကျုပ်နဲ့အတူခရီးထွက်တာသိပ်မကြာသေးတဲ့ 'ကိုးမှော်ရှင် မိုးကြိုး'တဲ့ဗျာ။"</p> <p> </p> <p>" အော် 'ဆရာစိုင်းမောက်'တဲ့လား။ ဆရာစိုင်းမောက်။ ဆရာစိုင်းမောက်။"</p> <p> </p> <p>ဖိုးခွားက သူတွေ့ဆုံခဲ့ရတဲ့ ဆရာတစ်ယောက်ရဲ့နာမည်ကို တတွတ်တွတ်ရေရွတ်ရင်း ညအမှောင်ထုထဲကို တိုးဝင်ပျောက်ကွယ်သွားပါတော့တယ်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p style="text-align: center;">ပြီး။</p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p> <p>မှတ်ချက်။ ။စိတ်ကူးယဉ်ရေးသားထားသော ဇာတ်လမ်းဖြစ်ပါသဖြင့် အမှားများပါခဲ့သည်ရှိသော် နားလည်ခွင့်လွှတ်ပေးကြဖို့ မေတ္တာရပ်ခံတောင်းပန်အပ်ပါသည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: right;">သင်ဆရာ မြင်ဆရာ ကြားဆရာအပေါင်းအား</p> <p style="text-align: right;">ဦးထိပ်ထားလျက်</p> <p style="text-align: right;">လေးစားစွာဖြင့်</p> <p style="text-align: right;">မောင်ပိုင်(ပုလဲ)</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save