Book List

<h2 style="text-align: center;">ကမ္ဘာအမျိုးမျိုးတွင် ဘဝအမျိုးမျိုးခံစားခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">(စာစဉ်-၄)</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">သင်ကြားခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>"မင်္ဂလာ နံနက်ခင်းပါ မစ္စတာ ကော်ရီပို..."</p> <p>ရှေ့တွင် ရပ်နေသော ကော်ရီပိုအား ကြည့်ရင်း ချင်ဟန်က အနီးသို့ လျှောက်သွားကာ ရိုသေစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်၏။</p> <p>ကော်ရီပိုက ချင်ဟန်အား အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားဟန်ဖြင့် လှမ်းကြည့်လာသည်။</p> <p>"မင်းက ဘာလို့ ဒီလောက်စောစော ရောက်နေရတာလဲ..." သူက ချင်ဟန်ကို ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။ "အိပ်ရာထဲမှာ အချိန်ပိုလေး ဘာလေး မနေချင်ဘူးလား..."</p> <p>"မလိုပါဘူး... ကျွန်တော်က ဒီလိုပဲ ကျင့်သားရနေလို့ပါ..." ချင်ဟန်က မထူးခြားနားပင်။</p> <p>"မဆိုးပါဘူး..."</p> <p>ကော်ရီပိုက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး နောက်ထပ် ဘာမှ ဆက်မပြောတော့ချေ။</p> <p>ချင်ဟန်ကလည်း ဘာမှပြန်မပြောတော့ဘဲ ဘေးတစ်ဖက်တွင် တိတ်တဆိတ် ဝင်ရပ်နေ၏။</p> <p>သေချာသည်ကတော့ သူ ထိုနေရာတွင် ဘာမှမလုပ်ဘဲ အလကား ရပ်နေခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။</p> <p>ကော်ရီပို၏ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်နေသော အကြည့်များအောက်မှာပင် သူက ဓားကို ကောက်ကိုင်ပြီး လေ့ကျင့်ရန် နေရာလွတ် တစ်ခုအား ရှာဖွေလိုက်တော့သည်။</p> <p>သူ လေ့ကျင့်နေသည်မှာ ယခင် ပုံရိပ်ယောင်ကမ္ဘာထဲတွင် ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးခဲ့သော ဓားသိုင်းကွက်များပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>ခြောက်လတာ အချိန် ကုန်လွန်ပြီးနောက် သူက သူ့ သိုင်းကွက် အများစုအား ပြန်လည် ဆုပ်ကိုင်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်ပြီး သူ့ဓားချက်များမှာ သိုင်းပညာရှင် အကျော်အမော် တစ်ဦးကဲ့သို့ ပြတ်သား အားကောင်းနေလေပြီ။</p> <p>"အဲ့ဒီ ဓားသိုင်းတွေက..."</p> <p>ဘေးတစ်ဖက်မှ အချိန်အတော်ကြာ စောင့်ကြည့်ပြီးနောက် ကော်ရီပိုလည်း မနေနိုင်တော့ဘဲ စကားစလာ၏။</p> <p>"ဒီဓားသိုင်းတွေကို မင်း ဘယ်ကနေ သင်ယူလာခဲ့တာလဲ..."</p> <p>ငါးစာ မိသွားခဲ့လေပြီ။</p> <p>ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ချင်ဟန်မှာ စိတ်ထဲ၌ အလွန် ဝမ်းမြောက်သွားသော်လည်း အပြင်ပန်းတွင်မူ တည်ငြိမ်ကာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည့် အမူအရာကိုသာ ဖော်ပြလိုက်သည်။</p> <p>"ကျွန်တော့်အဖေရဲ့ ကိုယ်ရံတော် တပ်မှူးက သင်ပေးခဲ့တာပါ... ကျွန်တော် ငယ်ငယ်လေး ကတည်းက သူ့ဆီမှာ သိုင်းသင်ခဲ့တာ..." ချင်ဟန်က ရိုသေလေးစားသော အမူအရာဖြင့် ပြောပြီး အရာအားလုံးကို လက်တွေ့တွင် မရှိသော ထိုတပ်မှူး ဆိုသူထံသို့ လွှဲချလိုက်တော့၏။</p> <p>"အရမ်းကို ကောင်းမွန်တဲ့ ဓားသိုင်းတွေပဲ..." ကော်ရီပို၏ အမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး မျက်လုံးထဲတွင် ချီးကျူးလိုသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာသည်။ "ကြည့်ကောင်းရုံ သက်သက် ဖန်တီးထားတဲ့ ဟန်ပြဓားသိုင်းတွေထက် အများကြီး ပိုပြီး အသုံးဝင်တယ်..."</p> <p>"မင်းအဖေရဲ့ တပ်မှူးက သေချာပေါက် အရမ်းကို ရဲရင့်တဲ့ စစ်သည်တော် တစ်ယောက် ဖြစ်ရမယ်..." သူက ချင်ဟန်အား စိုက်ကြည့်ရင်း မှတ်ချက်ပြုလိုက်၏။</p> <p>ထိုသို့ ပြောနေရင်းမှ ရှေ့တွင်ရှိသော ချင်ဟန်ကို ကြည့်ကာ သူ့စိတ်ထဲ၌ မျက်နှာသာ ပေးလိုစိတ်များ ပိုဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p>သူ့ကဲ့သို့သော စစ်သည်တော် တစ်ယောက် အနေဖြင့် ဤမျှ ပြောင်မြောက်သည့် ဓားသိုင်းကွက် တစ်ခုအား ပိုင်ဆိုင်နိုင်ရန် မည်မျှ ပေးဆပ်ရမည်ကို ကောင်းစွာ နားလည်ထားသည်။</p> <p>ဆရာကောင်း တစ်ယောက် ရှိနေသည့်တိုင် ချင်ဟန် အနေဖြင့် ဤကဲ့သို့သော ကျွမ်းကျင်မှု အဆင့်သို့ ရောက်ရှိလာရန်မှာ သူ့ မွေးရာပါ ပါရမီနှင့် ကြိုးစား အားထုတ်မှုတို့က လုံးဝကို ထူးကဲနေမှသာ ဖြစ်နိုင်ပေမည်။</p> <p>ယခင်က သူတို့ ဆုံတွေ့ခဲ့ဖူးသော အဖြစ်အပျက်များနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်ချိန်တွင် လုံ့လဝီရိယ ရှိပြီး ရိုသေလေးစားတတ်သော လူငယ်တစ်ဦး၏ ပုံရိပ်က ကော်ရီပို၏ စိတ်ထဲ၌ ထင်ဟပ်လာခဲ့လေပြီ။</p> <p>ဤသည်မှာ ချင်ဟန် လိုချင်နေသော အရာပင်။</p> <p>ကော်ရီပိုထံမှ အကျိုးအမြတ်များ ရရှိရန်အတွက် အရင်ဆုံး သူနှင့် ဆက်ဆံရေး ကောင်းမွန်အောင် တည်ဆောက်ရပေမည်။</p> <p>ထိုကဲ့သို့ ခိုင်မာသော ဆက်ဆံရေး တစ်ခု တည်ဆောက်နိုင်မှသာ ကော်ရီပို၏ အရင်းအမြစ်များကို ရယူနိုင်မည် ဖြစ်ပြီး ထိုမှတစ်ဆင့် သူ့အနေဖြင့် လျင်မြန်စွာ ပိုသန်မာလာနိုင်မည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>ကော်ရီပို၏ စိတ်ထဲတွင် ပုံရိပ်ကောင်း တစ်ခု ဖန်တီးနိုင်ခြင်းက ထိုအစီအစဉ်၏ ပထမဆုံး ခြေလှမ်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>ချင်ဟန်က ရပ်နေရင်းမှ ကော်ရီပိုအား တစ်ချက် အကဲခတ်ပြီး တဖက်လူမှာ ထပ်မံ စကားဆိုမည့် အရိပ်အယောင် မပြတော့သဖြင့် ပြန်လှည့်ကာ သူ့လေ့ကျင့်မှုကိုသာ ဆက်လုပ်နေလိုက်၏။</p> <p>ထိုအချိန် တစ်လျှောက်လုံး ကော်ရီပိုကလည်း မည်သည့်စကားမှ မဆိုတော့ဘဲ တိတ်တဆိတ်သာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။</p> <p>ခဏအကြာတွင် ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး အခြား တစ်စုံတစ်ယောက် ရောက်ရှိလာ၏။</p> <p>ထိုသူမှာ ချင်ဟန်နှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ပြီးသား လူပင်။</p> <p>ချင်ဟန် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဖရူဒို တစ်ယောက် အလျင်စလို လျှောက်လာနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>သူက ချင်ဟန်ကို မြင်သည်နှင့် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပုံ ရပြီး အနီးသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။</p> <p>ဤလုပ်ငန်းစဉ် တစ်လျှောက် ကော်ရီပိုက တစ်ခွန်းမျှ ဝင်မပြောဘဲ ဖရူဒို လျှောက်လာသည်ကိုသာ ခွင့်ပြုထားလိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် အချိန်များ တဖြည်းဖြည်း ကုန်လွန်သွားတော့သည်။</p> <p>ကောင်းကင်ယံ ပိုလင်းထိန်လာသည်နှင့်အမျှ အခြားလူများလည်း တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် စုရုံး ရောက်ရှိလာကြ၏။</p> <p>သို့သော် ယခု ရောက်ရှိနေသူ အရေအတွက်မှာ ပြီးခဲ့သည့် အကြိမ်က ကော်ရီပို ရွေးချယ်ထားခဲ့သော လူအရေအတွက်ထက် လျော့နည်းနေသယောင် ထင်ရသည်။</p> <p>ချင်ဟန်က ပတ်ပတ်လည်ကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်၏။</p> <p>ပြီးခဲ့သော အတန်းချိန်တွင် ကော်ရီပိုက လူရှစ်ယောက်ခန့်ကို ရွေးချယ်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ သူနှင့် ဖရူဒို အပါအဝင် လူငါးယောက်သာ ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ကျန်ရှိနေသော သုံးယောက်ကိုမူ မည်သည့် နေရာတွင်မှ ရှာမတွေ့တော့ပေ။ မနေ့က ဖြစ်ရပ်များကြောင့် ကြောက်လန့်သွားကြခြင်းလော သို့မဟုတ် အချိန်နောက်ကျ နေကြခြင်းလော ဆိုသည်ကိုတော့ သေချာ မသိနိုင်ချေ။</p> <p>သို့သော် အကြောင်းပြချက် မည်သို့ပင် ရှိစေကာမူ ကော်ရီပို၏ စကားများအရ သူတို့မှာ ယခုအခါ အတန်းထဲမှ နှင်ထုတ်ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်ပြီး နောက်ထပ် လာရောက်ခွင့်များပါ ဆုံးရှုံးသွားခဲ့လေပြီ။</p> <p>ချင်ဟန်လည်း တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။</p> <p>လူတွေဆိုတာ ဒီလိုပါပဲလေ...</p> <p>မျက်စိရှေ့မှောက်တွင် ကြီးမားလှသော အခွင့်အရေးကြီး တစ်ခု ရှိနေပါလျက်နှင့်ပင် အရေးတယူ တန်ဖိုးမထားတတ်ကြပေ။</p> <p>"ကြည့်ရတာ လူအစုံ ရောက်ပြီထင်တယ်..."</p> <p>ကော်ရီပိုက အချိန်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ့ရှေ့ရှိ လူငါးယောက်ကို ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ စကားစ၏။ ထို့နောက် သူက ခါးမှ ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။</p> <p>သူက မှိန်ဖျော့ဖျော့ နေရောင်ခြည်အောက်တွင် အလင်းပြန်နေသော ငွေရောင် ဓားကို အဆက်မပြတ် ဝှေ့ယမ်း ပြသသည်။ ထိုဓားကို ကြည့်ရင်း မနေ့က သွေးထွက်သံယို မြင်ကွင်းကို ပြန်လည် မြင်ယောင်လာသဖြင့် အချို့လူများ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူရော်နေလေပြီ။</p> <p>ချင်ဟန်ကတော့ ထိုနေရာတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေပြီး ဖရူဒို တစ်ယောက် ဘာလုပ်မည်လဲဟု အကဲခတ်နေလိုက်သည်။</p> <p>သူ ကြည့်နေစဉ်မှာပင် ဖရူဒိုကလည်း လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်၏။</p> <p>ကော်ရီပိုက ဓားကို ထူးခြားသော ကိုယ်နေဟန်ထားများဖြင့် ဝှေ့ယမ်းကာ လှုပ်ရှားမှု မျိုးစုံကို ပြသနေသည်။</p> <p>ဓားချက်များမှာ လေထုကို ဖြတ်သန်းကာ အဆက်မပြတ် လင်းလက်သွားပြီး ငွေရောင် အလင်းတန်းများ ပျံ့လွင့်လာ၏။</p> <p>"ငါ အခုလေးတင် လုပ်ပြသွားတဲ့ အတိုင်း လိုက်လုပ်ကြည့်ကြ..."</p> <p>ကော်ရီပိုက သိုင်းကွက်များကို အဆုံးသတ်ပြီးနောက် တခြား ဘာမှ ထပ်မလုပ်တော့ဘဲ တည်ငြိမ်စွာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>အောက်ဘက်ရှိ လူငါးယောက်မှာ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတော့ဘဲ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် ကြည့်နေမိကြသည်။</p> <p>ကော်ရီပို၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ အရမ်း မမြန်သလို အရမ်းလည်း နှေးကွေး မနေခဲ့ပေ။ သို့သော် သူ့ သိုင်းကွက်များမှာ အတော်လေး ရှုပ်ထွေးနက်နဲပြီး ခိုင်မာသော အခြေခံ မရှိပါက ပုံတူကူးရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ချေ။</p> <p>တစ်ကြိမ်တည်း မြင်ဖူးရုံဖြင့် သူ့လှုပ်ရှားမှုများ အတိုင်း တစ်ပုံစံတည်း လိုက်လုပ်ခိုင်းခြင်းက အနည်းငယ်တော့ လွန်ကျူးနေသလိုပင်။</p> <p>သို့သော် မည်မျှပင် ခက်ခဲနေပါစေ သူတို့ကတော့ ကြိုးစားကြည့်ရမည်သာ။</p> <p>ကော်ရီပို၏ အေးစက်စက် အကြည့်များအောက်တွင် သူတို့ငါးယောက်မှာ ကြိတ်မှိတ်၍သာ ထိုသိုင်းကွက်များကို ပုံတူကူးရန် ကြိုးစားလိုက်ကြရတော့သည်။</p> <p>မျှော်လင့်ထားသည့် အတိုင်းပင် လူတိုင်း၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ဖြစ်နေပြီး မည်သူကမှ သိုင်းကွက် အစုံအလင်ကို မလုပ်ပြနိုင်ပေ။</p> <p>သိုင်းကွက် အားလုံးကို အပြည့်အဝ မှတ်မိရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့သော ချင်ဟန်ပင်လျှင် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကိုသာ ခက်ခက်ခဲခဲ လိုက်လုပ်နိုင်ခဲ့၏။</p> <p>ဖရူဒိုမှာလည်း သူ့နည်းတူ အခြေအနေ ဆိုးနေခဲ့သည်။</p> <p>လူငါးယောက်ထဲတွင် သူတို့နှစ်ယောက်က အကောင်းဆုံး လုပ်ပြနိုင်ခဲ့သော်လည်း အားလုံးကိုမူ မမှတ်မိနိုင်ကြချေ။</p> <p>ကံကောင်းစွာဖြင့် ကော်ရီပိုက ဆူပူကြိမ်းမောင်းခြင်း မပြုဘဲ တိတ်တဆိတ်သာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။</p> <p>ထို့နောက် သူက သိုင်းကွက်များကို ထပ်မံ ပြသပေးပြီး သူတို့ကို လိုက်လုပ်စေကာ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ထပ်ခါတလဲလဲ လေ့ကျင့်စေခဲ့၏။</p> <p>"သုံးရက်..." သူက ကျောင်းသား ငါးယောက်ကို ကြည့်၍ လက်ချောင်း သုံးချောင်း ထောင်ပြကာ အေးစက်စက် အသံဖြင့်...</p> <p>"ငါ ဒီသိုင်းကွက်တွေကို သုံးရက်ပဲ ဆက်သင်ပေးမယ်..."</p> <p>"သုံးရက် ပြည့်တာနဲ့ နောက်ထပ် သိုင်းကွက်အသစ် သင်မယ်..."</p> <p>စကားအဆုံးတွင် သူက လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။</p> <p>သုံးရက်တဲ့လား...</p> <p>တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားသော ကော်ရီပို၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ချင်ဟန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိ၏။</p> <p>ဒီသိုင်းကွက် တစ်ခုတည်းကိုပဲ သုံးရက် သင်ပေးမှာလား...</p> <p>ဆိုလိုသည်မှာ သူတို့သာ ထိုသုံးရက်အတွင်း မတတ်မြောက်ပါက နောက်ကောက်ကျ ကျန်ရစ်ခဲ့မည် ဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုအချိန်သို့ ရောက်လာပါက ဆက်လက် သင်ယူရန်မှာ ပို၍ပင် ခက်ခဲသွားပေလိမ့်မည်။</p> <p>ထိုသည်ကို တွေးမိသည်နှင့် ချင်ဟန်၏ ရင်ထဲ၌ စိုးရိမ် ပူပန်မှုတို့ မြင့်တက်လာတော့၏။</p> <p>သူက ရပ်နေရာမှနေ၍ ဖရူဒိုကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>ဖရူဒိုမှာလည်း ကော်ရီပို ထွက်ခွာသွားရာ လမ်းကြောင်းကို စိုက်ကြည့်နေပြီး မျက်နှာထက်တွင် ဆုံးဖြတ်ချက် ခိုင်မာနေသည့် အမူအရာများ ပေါ်လွင်နေ၏။</p> <p>ကော်ရီပို ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ယနေ့အတွက် အတန်းချိန် ပြီးဆုံးသွားခဲ့လေပြီ။</p> <p>အဆောင်သို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့် ချင်ဟန်က အနားမယူတော့ဘဲ ချက်ချင်းပင် စတင် လေ့ကျင့်တော့သည်။</p> <p>သူက ထိုသိုင်းကွက်များကို လုံးဝ မမေ့ပစ်နိုင်တော့သည် အထိ ကြွက်သား မှတ်ဉာဏ်များအဖြစ် အသွင်ပြောင်းလဲရန် အသည်းအသန် လေ့ကျင့်နေခဲ့၏။</p> <p>အစပိုင်းတွင် သူက ထူးခြားမှု တစ်စုံတစ်ရာကို သတိမထားမိဘဲ အနည်းငယ် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည်ကိုသာ ခံစားခဲ့ရသည်။</p> <p>သို့သော် တဖြည်းဖြည်းနှင့် ချင်ဟန် တစ်ယောက် ထူးခြားသော တစ်စုံတစ်ရာအား စတင် ခံစားလာရတော့၏။</p> <p>"ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက သက်စောင့်စွမ်းအင်တွေ ဆူပွက်လာနေတယ်..."</p> <p>နေရာလွတ် တစ်ခုပေါ်တွင် ရပ်နေသော ချင်ဟန်မှာ သူ့ခန္ဓာကိုယ် အတွင်းရှိ အပြောင်းအလဲများကို ခံစားမိလိုက်သဖြင့် အတော်လေး အံ့အားသင့်သွားခဲ့လေပြီ။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">End</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save