Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၅၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">ထွက်ခွာခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ဆောင်းဦး သစ်ရွက်များ ကြွေကျကာ နောက်ထပ် ရာသီဥတု တစ်ခု ကုန်လွန်သွားလေပြီ။</p> <p>နှစ်လတာ အချိန် ကုန်လွန်သွားပြီး မကြာမီမှာပင် မင်းသမီး အိုလီဗီယာ ပြန်လည် ရောက်လာခြင်း၏ ရိုက်ခတ်မှုများမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p>ကူတူး မြို့တော်ကြီးမှာ ယခင် အခြေအနေအတိုင်း ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားသကဲ့သို့ ပို၍ပင် ငြိမ်းချမ်း တိတ်ဆိတ်လာခဲ့၏။</p> <p>လူအနည်းငယ်မှလွဲ၍ မင်းသမီး အိုလီဗီယာ ပြန်လာခြင်းက သာမန်လူ အများစု၏ ဘဝအပေါ် ကြီးကြီးမားမား သက်ရောက်မှု မရှိခဲ့ပေ။</p> <p>လူအများစု အတွက်တော့ အုပ်ချုပ်သူမှာ မင်းသမီး အိုလီဗီယာ ဖြစ်စေ၊ အခြားသူ တစ်ဦးဦး ဖြစ်နေစေကာမူ ထူးခြားမည် မဟုတ်ချေ။</p> <p>သူတို့ အဓိက အာရုံစိုက်ရမည့် အရာမှာ နေ့စဉ်နှင့်အမျှ အသက်ရှင် ရပ်တည်နိုင်ရေး အတွက် ရုန်းကန်ကြဖို့သာ။</p> <p>သေချာသည်ကတော့ ထိုအချက်မှာ သာမန် ပြည်သူများ အတွက်သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>ချင်ဟန် ကဲ့သို့သော လူများ အတွက်မူ မင်းသမီး အိုလီဗီယာလို ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးမှာ အထူး ဂရုစိုက် စောင့်ကြည့်ရမည့် သူပင်။</p> <p>ထို့ကြောင့်ပင် ချင်ဟန်က မင်းသမီး အိုလီဗီယာ၏ လှုပ်ရှားမှု မှန်သမျှကို အထူးတလည် စောင့်ကြည့်နေခဲ့ပြီး ကူတူး မြို့တော်၏ အခြေအနေကိုပါ အကဲခတ် တွေးတောနေခဲ့၏။</p> <p>သို့သော် မင်းသမီး အိုလီဗီယာ ပြန်လာခြင်းက ကြီးမားသော အပြောင်းအလဲများ ဖြစ်ပေါ်မလာစေသည့် အတွက် သူ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားရသည်။</p> <p>ယခင် အခြေအနေများ အတိုင်းပင် ဘာတစ်ခုမှ ထူးထူးခြားခြား ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိဘဲ မသိလျှင် မင်းသမီး အိုလီဗီယာ တစ်ယောက် ဆွေမျိုးများထံ အလည်အပတ် ပြန်လာသကဲ့သို့သာ ထင်မှတ်ရ၏။</p> <p>သို့တိုင် ဤအခြေအနေများမှာ ထင်သလောက် မရိုးရှင်းကြောင်း ချင်ဟန် ခံစားနေမိသည်။ အပေါ်ယံတွင် ငြိမ်းချမ်းနေသယောင် ထင်ရသော်ငြား အမှန်တကယ် ထိုသို့ ဖြစ်နေမည်ဟု မဆိုနိုင်ပေ။</p> <p>သူ့ထံတွင် သတင်းအချက်အလက် များများစားစား မရှိသော်လည်း ထိုတည်ငြိမ်မှု အောက်တွင် ပြင်းထန်သော ရေစီးကြောင်းများ လျှို့ဝှက် စီးဆင်းနေကြောင်း ကောင်းကောင်း သိထားသည်။</p> <p>လက်ရှိတွင်တော့ ဆိုးရွားသော အခြေအနေ တစ်ခုကို အာရုံခံမိနေသဖြင့် ချင်ဟန်က ထိုကိစ္စများကို သိပ်ပြီး ဂရုမစိုက်နိုင်တော့။</p> <p>"ကိုင်လင်း... မင်း တကယ်ပဲ ထွက်သွားတော့မလို့လား" အိမ်တော် အပြင်ဘက်တွင် ဖရူဒိုက ချင်ဟန်အား အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လာသည်။ "ရာသီဥတုက တဖြည်းဖြည်း အေးလာပြီ... အခုချိန် ခရီးထွက်ဖို့ သိပ်မသင့်တော်ဘူး ထင်တယ်"</p> <p>"ငါ့မှာ တခြား ရွေးချယ်စရာမှ မရှိတာ..." ဖရူဒို ရှေ့တွင် ရပ်နေသော ချင်ဟန်က ခပ်ရေးရေး ပြုံးလိုက်၏။</p> <p>"အိမ်မှာ ငါ့အဖေ စောင့်နေတယ်လေ... သူ့ဆီ အလည်ပြန်လာခဲ့မယ်လို့ ကတိပေးထားတော့ အဲ့ဒီကတိကို ငါ မဖျက်ချင်ဘူး"</p> <p>"ဒီလိုလား..." ဖရူဒိုက နားလည်သွားဟန်ဖြင့်... "နှမြောစရာပဲ... မင်း ထွက်သွားပြီးရင် ငါ့မှာ အတူတူ လေ့ကျင့်ဖော် မရှိတော့ဘူးပေါ့"</p> <p>"ကယ်လီတို့ဆီ သွားရှာလို့ ရတာပဲ..." ချင်ဟန်က အကြံပေးလိုက်သည်။ "ကယ်လီက သူရဲကောင်း တစ်ယောက် မဟုတ်ပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ဓားသိုင်းစွမ်းရည်က မဆိုးပါဘူး... ငါထွက်သွားပြီးရင် သူ့ဆီ သွားလိုက်ပါ"</p> <p>"သူက ငါ့လို တောသားတစ်ယောက်ကို ဂရုစိုက်မှာ မဟုတ်ပါဘူး..." ဖရူဒို မျက်နှာပေါ်တွင် မထီမဲ့မြင် ပြုသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွား၏။ "ပြီးတော့ သူ့လို အားနည်းတဲ့ ကောင်တွေကိုလည်း ငါ စိတ်မဝင်စားဘူး"</p> <p>"မင်းကတော့လေ..." ချင်ဟန်က ဖရူဒိုကို ကြည့်ရင်း ခေါင်းခါယမ်းလိုက်တော့သည်။</p> <p>"ဘယ်တော့ ထွက်မှာလဲ... ငါ လမ်းတစ်ဝက်လောက် အထိ လိုက်ပို့ပေးမယ်" ဖရူဒိုက လေးနက်စွာ မေးလာသည်။</p> <p>"ဒါဆိုရင်တော့ အကောင်းဆုံးပဲ... အခု ရာသီဥတုက အေးလာပြီ ဆိုတော့ ဆောင်းရာသီ အတွက် ရိက္ခာ စုဆောင်းချင်တဲ့ ဓားပြတွေ အများကြီး ရှိလာမှာ သေချာတယ်... မင်း လိုက်စောင့်ရှောက်ပေးရင် ပိုအဆင်ပြေတာပေါ့"</p> <p>ထိုစကား ကြားလျှင် ဖရူဒို တစ်ယောက် ရယ်မောခြင်းကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့။</p> <p>"ဘယ်သူက သူရဲကောင်း တစ်ယောက်ကို ဓားပြတိုက်ရဲမှာလဲ"</p> <p>"ကြိုပြောလို့ မရဘူးလေ..." ချင်ဟန်က ပြန်တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ယောက် အချိန်အတော်ကြာ စကားစမြည် ပြောဆိုပြီးနောက် လူစုခွဲလိုက်ကြ၏။</p> <p>ခဏအကြာတွင် ချင်ဟန်က ထွက်ခွာသွားသော ဖရူဒို၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ကယ်လီ ပေးပို့ခဲ့သော စာအား ပြန်လည် တွေးတောနေမိသည်။</p> <p>မင်းသမီး အိုလီဗီယာ ပြန်ရောက်လာပြီး ကတည်းက သူက ကူတူး မြို့တော်၏ အခြေအနေကို အမြဲတစေ စောင့်ကြည့်နေခဲ့ခြင်းပင်။</p> <p>အပေါ်ယံတွင် သိသာထင်ရှားမှု မရှိသော်ငြား မင်းသမီး အိုလီဗီယာ ပြန်လာပြီးနောက် ကူတူး မြို့တော်၏ အခြေအနေမှာ ပို၍ တင်းမာလာခဲ့လေပြီ။</p> <p>ဤတင်းမာမှုမှာ မင်းသမီး အိုလီဗီယာ၏ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာမှုနှင့် ရှင်ဘုရင် နောက်တစ်ကြိမ် သတိလစ် မေ့မြောသွားမှုတို့ကြောင့် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>မကြာသေးမီက မင်းသား ဂရစ် တစ်ယောက်လည်း ပြန်လာရန် ပြင်ဆင်နေကြောင်း ကောလာဟလများ ထွက်ပေါ်နေ၏။</p> <p>ဤဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်နေသော သတင်းများက ချင်ဟန်အား အတော်လေး သတိထားမိစေခဲ့သည်။</p> <p>လက်ရှိ အခြေအနေများအရ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ကူတူး မြို့တော်၏ အခြေအနေမှာ ပို၍ ပြင်းထန်လာမည့်ပုံပင်။</p> <p>ထိုအချိန် ရောက်လာပါက လက်ရှိ ငြိမ်းချမ်းနေသော အခြေအနေမှာ သေချာပေါက် ပျက်စီးသွားလိမ့်မည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>ထိုသည်ကို အာရုံခံမိပြီးနောက် ချင်ဟန်လည်း နောက်ဆုတ်ရန် ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်တော့သည်။</p> <p>အကယ်၍ သူသာ အဆင့်မြင့် ပုဂ္ဂိုလ်များထဲမှ တစ်ယောက် ဖြစ်နေခဲ့လျှင် လက်ရှိ အခြေအနေမှ အကျိုးအမြတ် တစ်စုံတစ်ရာ ရနိုင်မလားဟု ကြိုးစားကြည့်နိုင်ပေမည်။</p> <p>သို့သော် သူ့ထံတွင် တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းရည်မှလွဲ၍ တခြား ဘာမှမရှိချေ။ ဤအခြေအနေမှ အကျိုးအမြတ် ရယူနိုင်ရန် အရင်းအမြစ်များ သို့မဟုတ် လုပ်ပိုင်ခွင့်များလည်း မရှိပေ။</p> <p>သူ့အတွက်တော့ လက်ရှိ အခြေအနေမှာ အလွန်တရာ အန္တရာယ် များလှ၏။</p> <p>ထို့အပြင် သူ့မိတ်ဆွေ ကယ်လီကလည်း စာတစ်စောင် ပေးပို့လာခဲ့သေးသည်။</p> <p>စာမှာ အတော်လေး ရိုးရှင်းသော်လည်း သူ့လုံခြုံရေးကို သတိထားရန် ချင်ဟန်အား လျှို့ဝှက် သတိပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ဤစာကြောင့်ပင် ချင်ဟန်က ကူတူး မြို့တော်မှ ခေတ္တ ထွက်ခွာ၍ မိသားစုထံ ပြန်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်းပင်။</p> <p>တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် သူ့အိမ်တွင် ဖြေရှင်းရန် ကျန်နေသေးသော ကိစ္စအချို့ ရှိနေသဖြင့် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဖြေရှင်းနိုင်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>သူက ပစ္စည်းအနည်းငယ်ကို ရိုးရှင်းစွာ ထုပ်ပိုးပြီး မထွက်ခွာမီ ကျန်ရှိနေသော အရာများကို သူ့ထံ ပေးပို့ရန် အစေခံများအား ညွှန်ကြားလိုက်၏။</p> <p>ထို့နောက် သူ သွားရောက်ခဲ့သော နေရာမှာ ကယ်လီ၏ အိမ်တော်ပင်။</p> <p>"သူတို့ တစ်ယောက်မှ မရှိကြဘူးလား"</p> <p>ကယ်လီအိမ်တော်သို့ ရောက်ရှိပြီး အိမ်တော်ထိန်းအိုကြီး၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် ချင်ဟန် တိတ်တဆိတ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။</p> <p>သူက ကယ်လီအား နှုတ်ဆက်ရန်နှင့် ဗာနာကို တွေ့ဆုံရန် လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>လွန်ခဲ့သော နှစ်လအတွင်း သူက ဗာနာကို လာရောက် တွေ့ဆုံရန် ဤနေရာသို့ အကြိမ်ကြိမ် လာခဲ့ဖူး၏။</p> <p>ထိုအချိန်များက ဗာနာမှာ အမြဲတမ်း အိမ်တော်တွင် ရှိနေတတ်သော်လည်း ယနေ့တွင်မူ မရှိပေ။</p> <p>"ဒီပစ္စည်းတွေကို သခင်မလေး ဗာနာဆီ ပေးပေးပါ" သူက လှည့်၍ အိမ်တော်ထိန်းအိုကြီးအား ယဉ်ကျေးစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။</p> <p>"ကျွန်တော် ခဏလောက် ခရီးထွက်မလို့ပါ... ပြန်လာတဲ့အခါ ပြန်ဆုံတွေ့နိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်... ဒါက သူမအတွက် ပေးတဲ့စာပါ... သေချာပေါက် ပေးပေးဖို့ အကူအညီ တောင်းပါရစေ"</p> <p>သူက အလွန် ယဉ်ကျေးစွာဖြင့် အိမ်တော်ထိန်းအိုကြီးထံ စာကို ကမ်းပေးလိုက်၏။</p> <p>အိမ်တော်ထိန်းအိုကြီးက ရိုသေစွာ လက်ခံယူပြီးနောက် သခင်မလေး ဗာနာထံ သေချာပေါက် ပေးအပ်မည် ဖြစ်ကြောင်း ချင်ဟန်အား အလေးအနက် ကတိပေးလာသည်။</p> <p>ထို့နောက် ချင်ဟန် ထွက်ခွာလာခဲ့တော့သည်။</p> <p>သူက ကျဉ်းမြောင်းပြီး ရှည်လျားသော လမ်းကလေး အတိုင်း လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ရာ အပြင်ဘက် လမ်းမကြီးသို့ ရောက်ရှိလာ၏။ ထိုနေရာတွင်တော့ သူ့မြင်းလှည်းက အသင့်စောင့်ကြိုနေလေပြီ။</p> <p>ထိုနေရာတွင် ရပ်နေသော ချင်ဟန်၏ ကိုယ်နေဟန်ထားမှာ မားမားမတ်မတ် ရှိပြီး အလွန်တရာ ရဲရင့် ခန့်ညားသော ပုံစံမျိုး ပေါက်နေသည်။</p> <p>သူက ဘေးဘက်ရှိ ဦးတည်ရာ တစ်ခုသို့ အချိန်အတော်ကြာ စူးစိုက် ကြည့်နေမိ၏။</p> <p>"ဘာဖြစ်လို့လဲ သခင်လေး" လှည်းမောင်းသမားက အတော်လေး ရှုပ်ထွေးသွားဟန်ဖြင့် မေးလာသည်။</p> <p>"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး"</p> <p>ချင်ဟန်၏ အမူအရာမှာ တည်ငြိမ်နေပြီး အကြည့်လွှဲကာ မြင်းလှည်းပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် သူတို့ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာလာကြတော့သည်။</p> <p>သူတို့ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ချင်ဟန် စိုက်ကြည့်နေခဲ့သော ဦးတည်ရာ ဘက်မှ ဆူညံသံ အချို့ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သားရေချပ်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော လူအနည်းငယ် ထွက်ပေါ်လာပြီး သူတို့ တစ်ကိုယ်လုံး ချွေးများဖြင့် ရွှဲနစ်နေကာ အသက်လု ရှူနေကြရသည်။</p> <p>"ကျစ်... သေစမ်း..." ထွက်ခွာသွားသော မြင်းလှည်းကို ကြည့်ရင်း သူတို့ထဲမှ အချို့မှာ အတော်လေး ထိတ်လန့်နေကြသည်။</p> <p>"သူ ငါတို့ကို သတိထားမိသွားတာ သေချာတယ်"</p> <p>"ဒီလို ထက်မြက်တဲ့ အာရုံခံနိုင်စွမ်းက သာမန် မဟုတ်ဘူး"</p> <p>...</p> <p>"ငါတို့ ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ"</p> <p>တစ်စုံတစ်ယောက်က စိုးရိမ်တကြီး မေးလာသည်။ "နောက်ကနေ လိုက်သွားရမလား"</p> <p>"မင်း အသက်မရှင်ချင်တော့ဘူးလား" ခေါင်းဆောင် ဖြစ်သူ၏ မျက်နှာထားမှာ မှုန်ကုပ်သွား၏။</p> <p>"သူ ဒီကိုလာတဲ့ အကြောင်းပဲ သတင်းပို့လိုက်... တခြားကိစ္စတွေက ငါတို့နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး... ငါတို့ရဲ့ တာဝန်ထဲမှာ သူရဲကောင်း တစ်ယောက်နဲ့ ရန်သူဖွဲ့ဖို့ မပါဘူး..."</p> <p>...</p> <p>"ဒီလူတွေက..." မြင်းလှည်းပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ချင်ဟန် တိတ်တဆိတ် တွေးတောနေမိသည်။</p> <p>"သူတို့က မင်းသမီး အိုလီဗီယာရဲ့ လူတွေများလား"</p> <p>ထိုဖြစ်နိုင်ချေကို စဉ်းစားမိသည်နှင့် သူ ချက်ချင်းပင် ပယ်ချလိုက်၏။</p> <p>ထိုလူများထံတွင် သူ့အပေါ် ရန်လိုသော အရိပ်အယောင် အချို့ ပါဝင်နေသည်။ အကယ်၍ မင်းသမီး အိုလီဗီယာ၏ လူများသာ ဆိုပါက ထိုကဲ့သို့ ခံစားချက်မျိုး ပေးစွမ်းမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူနှင့် မင်းသမီး အိုလီဗီယာကြား မည်သည့် ပဋိပက္ခမှ မရှိခဲ့ချေ။</p> <p>ထို့အပြင် သူရဲကောင်း မေဒါ တစ်ယောက် သူ့အား နာကြည်းနေလျှင်ပင် သူ့နောက်သို့ လိုက်ရန် ဤကဲ့သို့ လူအုပ်မျိုးကို ရှာဖွေမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>ဒါဆို သူတို့က တခြား အုပ်စုတစ်ခုကလား… သူတို့ ဘယ်သူ့ကို ပစ်မှတ်ထားနေတာလဲ။ ကယ်လီလား၊ ဗာနာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ငါ့ကိုလား။</p> <p>ချင်ဟန် တစ်ယောက် အတွေးနက်နေမိဆဲပင်။</p> <p>ထွက်ခွာရန် သူ့ ဆုံးဖြတ်ချက် မှန်ကန်ကြောင်း ယခုတော့ ကောင်းကောင်းကြီး အတည်ပြုနိုင်ခဲ့လေပြီ။</p> <p>အချိန်များ ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ ကူတူး မြို့တော်ကြီးတွင် ဖြစ်ပျက်လာမည့် အရာများကို မည်သူမှ မသိနိုင်ပေ။</p> <p>အချိန်များ တဖြည်းဖြည်း ကုန်လွန်သွားသည်။</p> <p>နောက်ရက် အနည်းငယ် အတွင်း ချင်ဟန်က ကူတူး မြို့တော်ရှိ သူ့မိတ်ဆွေများထံ သွားရောက် လည်ပတ်ခဲ့ပြီး သူခရီးထွက်မည့် အကြောင်း ပြောပြခဲ့၏။</p> <p>အမှန်တော့ သူ့တွင် မိတ်ဆွေများများစားစား မရှိသော်လည်း တစ်ယောက်ချင်းစီကို လိုက်လံ နှုတ်ဆက်ရသည်မှာ အချိန်အတော်လေး ပေးလိုက်ရသည်။</p> <p>ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်မှသာ သူ စတင် ခရီးထွက်ခွာလာခဲ့တော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">End</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save