Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၉၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">မင်္ဂလာဝတ်စုံအင်မော်တယ်ဝင်္ကပါ၊ ရှေးခေတ်က အဆိုးညစ်ဆုံး ဝင်္ကပါ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>"ဖုန်းကျဲ... ဒီခရီးက နောက်ပြန်လှည့်လို့ မရဘူး..."</p> <p>"ဧကရီ... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ပါ..."</p> <p>မဟာကြီးကြပ်ရေးမှူး ဖုန်းကျဲသည် ဖြည်းညင်းစွာ ထလိုက်ပြီး သူမ၏ ကျောက်စိမ်းလက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ရေသူဧကရီကို အချုပ်အနှောင်တစ်ခုအတွင်း၌ ပိတ်လှောင်လိုက်၏။</p> <p>"ဖုန်းကျဲ… လွှတ်စမ်း..."</p> <p>မဟာကြီးကြပ်ရေးမှူးသည် သူမ၏ အဝတ်အစားများကို ဆွဲဆန့်ကာ ရုပ်ရည်ကို ပြင်ဆင်လိုက်ပြီး ရေသူဧကရီအား လေးနက်စွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဧကရီခန်းမအတွင်းမှ ထွက်ခွာသွားပြီး တံခါးကို ပိတ်လိုက်လေသည်။</p> <p>သူမ၏ ကျောက်စိမ်းလက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်နှင့် တံခါးပေါ်တွင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော သင်္ကေတများ လင်းလက်လာခဲ့၏။ မဟာကြီးကြပ်ရေးမှူးသည် တံခါးရှေ့တွင် ရပ်ကာ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"တစ်ယောက်ယောက်... တာလော့ တောင်သခင်ကို ကြိုဆိုဖို့ ငါ့နောက်က လိုက်ခဲ့ကြ..."</p> <p>"ဟုတ်ကဲ့ပါ..."</p> <p>မဟာကြီးကြပ်ရေးမှူး၏ အမိန့်နှင့်အတူ ရေသူအမျိုးသမီးများသည် ရှေ့သို့ တိုးလာကြပြီး မဟာကြီးကြပ်ရေးမှူး၏ အနောက်မှနေ၍ နန်းတော်အပြင်ဘက်သို့ လိုက်ပါလာကြလေသည်။</p> <p>မဟာကြီးကြပ်ရေးမှူး ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်တိုင်း လေးလံလှသော ပင်လယ်ရေများသည် ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီသို့ ဖယ်ပေးသွားကြပြီး လင်းရီ၏ ခြေဖျားအထိ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိသွားသော ရေလှေကားတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့၏။</p> <p>"တောင်သခင်..."</p> <p>"ဒါက ရေသူမျိုးနွယ်စုရဲ့ မဟာကြီးကြပ်ရေးမှူးပဲ..."</p> <p>"ရေသူကြီးကြပ်ရေးမှူးမျိုးနွယ်စုက အမြဲတမ်း သံယောဇဉ်မဲ့ပြီး အညှာတာကင်းမဲ့ကြတာ..."</p> <p>"အခု ရေသူဧကရီက ထွက်မလာဘဲ မဟာကြီးကြပ်ရေးမှူးက ထွက်လာတယ်ဆိုတော့ ရေသူမျိုးနွယ်စုထဲမှာ ကြီးမားတဲ့ အပြောင်းအလဲတစ်ခု ဖြစ်နေပြီထင်တယ်..."</p> <p>ထန်ကျင်းကျုံးသည် လှေကားအောက်ခြေတွင် ရပ်နေသော မဟာကြီးကြပ်ရေးမှူးကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ အကြည့်များမှာ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားခဲ့၏။</p> <p>ရေသူနိုင်ငံတော်သည် အဆင့်ကိုး အင်အားစုတစ်ခု ဖြစ်လေသည်။ မဟာကြီးကြပ်ရေးမှူးမှာ ရေသူမျိုးနွယ်စု၏ ထိပ်တန်း ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်ပြီး သူမ၏ ကျင့်ကြံခြင်းမှာ ကပ်ဘေးချိုးဖျက်ခြင်းနယ်ပယ် ဆယ့်သုံးဆင့် ပြီးပြည့်စုံခြင်းသို့ ရောက်ရှိရန် ခြေတစ်လှမ်းသာ လိုတော့၏။</p> <p>"ကျွန်မနာမည်က ဖုန်းကျဲပါ၊ ရေသူ နိုင်ငံတော်ရဲ့ မဟာကြီးကြပ်ရေးမှူး ဖြစ်ပါတယ်။ တာလော့ဝိုင်တောင် တောင်သခင်ကို နန်းတော်အတွင်းထဲကို ကြိုဆိုပါတယ်..."</p> <p>မဟာကြီးကြပ်ရေးမှူးသည် လှေကားအောက်ခြေတွင် ရပ်နေပြီး လင်းရီအား အနည်းငယ် ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်လိုက်လေသည်။</p> <p>"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ကြီးကြပ်ရေးမှူး..."</p> <p>လင်းရီ၏ အမူအရာမှာ ပြောင်းလဲခြင်းမရှိဘဲ တည်ငြိမ်စွာပင် ပြန်လည် ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး လှေကားမှ ဆင်းလာခဲ့၏။</p> <p>သေဖို့ဆုံးဖြတ်ထားတဲ့သူပဲ။</p> <p>လင်းရီနှင့် ထန်ကျင်းကျုံးတို့ မဟာကြီးကြပ်ရေးမှူးအနားသို့ ချဉ်းကပ်သွားကြသည်။ သူတို့နှစ်ဦး အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြရာ သူတို့၏ အမူအရာများမှာ ပို၍ပင် လေးနက်သွားခဲ့၏။ နှစ်ဦးလုံးမှာ ဤခေတ်၏ သေခြင်းရှင်ခြင်းလမ်းစဉ် ကျွမ်းကျင်သူများ ဖြစ်ကြလေသည်။ သဘာဝကျကျပင် သူတို့သည် သေခြင်းတရား၏ အငွေ့အသက်များကို အာရုံခံနိုင်ကြ၏။ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့်ပင် မဟာကြီးကြပ်ရေးမှူး၏ သေလိုစိတ်ကို သူတို့ မြင်လိုက်ကြလေသည်။</p> <p>"တောင်သခင်..."</p> <p>"ဒါက နည်းနည်းတော့ ပြဿနာရှိတယ်..."</p> <p>"အကယ်၍ နောက်ပိုင်း အခြေအနေက မဟန်ဘူးဆိုရင် တိမ်တိုက်လှေကား ဝင်္ကပါပြားကို အသုံးပြုပြီး ထွက်ပြေးလိုက်ပါ။ ဒီအဘိုးကြီးက အနောက်ကနေ ကာကွယ်ပေးထားပါ့မယ်..."</p> <p>ထန်ကျင်းကျုံးက တိုးညင်းစွာ အသံလွှင့်ကာ ပြောလိုက်၏။ သေလိုစိတ် ရှိနေသူတစ်ယောက်က မည်မျှ ကြောက်စရာကောင်းကြောင်းကို သေခြင်းရှင်ခြင်းတံခါးမှ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးထက် ပို၍ နားလည်သူ မရှိချေ။</p> <p>လင်းရီက ပြန်မပြောဘဲ ဖုန်းကျဲကို ကြည့်ကာ ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p>"ကျွန်တော်က ဝိုင်တောင်ရဲ့ တောင်သခင်လင်းရီပါ။ မဟာကြီးကြပ်ရေးမှူးနဲ့ တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်..."</p> <p>"တောင်သခင်လင်းရီ... ယဉ်ကျေးနေစရာ မလိုပါဘူး..."</p> <p>မဟာကြီးကြပ်ရေးမှူးက ပြန်လည် ဦးညွှတ်လိုက်၏။</p> <p>"မဟာကြီးကြပ်ရေးမှူး... ဒီမျိုးဆက်သစ်က ရေသူဧကရီကို တွေ့ချင်လို့ပါ။ ကျေးဇူးပြုပြီး မိတ်ဆက်ပေးလို့ရမလား..."</p> <p>လင်းရီက မေးလိုက်၏။</p> <p>"ရေသူဧကရီက မျိုးနွယ်စု စည်းမျဉ်းတွေကို ချိုးဖောက်ခဲ့လို့ ချုပ်နှောင်ခံထားရပါတယ်။ တောင်သခင်လင်းရီ... ရှင့်အနေနဲ့ စိတ်ပျက်ရပါလိမ့်မယ်..."</p> <p>ဖုန်းကျဲက ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"တောင်သခင်လင်းရီ... ကျွန်မတို့ ကြီးကြပ်ရေးမှူးမျိုးနွယ်စုဟာ ပင်ကိုယ်အားဖြင့် နိုင်ငံကိုကြီးကြပ်ဖို့ အခွင့်အာဏာရှိပါတယ်..."</p> <p>"ရေသူဧကရီကလည်း သဘာဝကျကျပဲ ဖုန်းကျဲရဲ့ ကြီးကြပ်မှုအောက်မှာ ရှိတာပေါ့..."</p> <p>"အခုရေသူဧကရီက ချုပ်နှောင်ခံထားရပြီး ထွက်မလာနိုင်တဲ့အတွက် နိုင်ငံတော်ရေးရာတွေကို ဖုန်းကျဲကပဲ သူမကိုယ်စား ဆောင်ရွက်သွားမှာပါ..."</p> <p>"တောင်သခင်လင်းရီ ဘာပဲလုပ်ချင်လုပ်ချင် ဖုန်းကျဲက သူမကိုယ်စား ကိုင်တွယ်ပေးရင် ဘာမှ ခြားနားမှာ မဟုတ်ပါဘူး..."</p> <p>မဟာကြီးကြပ်ရေးမှူးသည် လင်းရီ၏ အတွေးများကို သိမြင်သွားပုံရပြီး ထပ်မံ ပြောလိုက်၏။</p> <p>"ဒီမျိုးဆက်သစ်က စီနီယာဖုန်းဟွာ ချန်ထားခဲ့တဲ့ အစစ်အမှန်ဝိညာဉ် အစအနလေးကို မြင်တွေ့ချင်ပါတယ်..."</p> <p>လင်းရီက မျက်ခွံပင့်ကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p>"ရပါတယ်..."</p> <p>ဖုန်းကျဲ၏ ပြတ်သားသော သဘောထားကြောင့် လင်းရီနှင့် ထန်ကျင်းကျုံးတို့မှာ သူမ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ခဏတာ ခန့်မှန်းရခက်သွားကြလေသည်။</p> <p>"အားလုံးပဲ... ကျွန်မနောက်က လိုက်ခဲ့ကြပါ..."</p> <p>မဟာကြီးကြပ်ရေးမှူး စကားပြောပြီးသည်နှင့် သူမက လှည့်ထွက်သွားပြီး ရေသူနန်းတော်ဆီသို့ ဦးတည်သွားခဲ့၏။ လင်းရီနှင့် အခြားသူများသည်လည်း အလျင်အမြန် လိုက်ပါသွားကြလေသည်။</p> <p>ရေသူနန်းတော်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြ၏။ မလှမ်းမကမ်းတွင် အင်မော်တယ် အလင်းတန်းများနှင့် သင်္ကေတပေါင်း မြောက်မြားစွာကို မြင်တွေ့နေရလေသည်။ အင်မော်တယ် အလင်းတန်းများအတွင်း၌ ကျောက်စိမ်းစင်မြင့်နှစ်ခု ဝဲပျံနေခဲ့၏။</p> <p>ကျောက်စိမ်းစင်မြင့်များ၏ ပတ်လည်တွင် ရေသူရှစ်ဦး တင်ပျဉ်ခွေထိုင်နေကြပြီး တစ်ဦးချင်းစီမှာ အလွန်ပိန်ချုံးနေကာ သူတို့၏ ခေါင်းပေါ်တွင် မီးတောက်များ တုန်ခါနေသော်လည်း အားကောင်းသော အသက်ဓာတ်များမှာ ကျောက်စိမ်းစင်မြင့်များအတွင်းသို့ စီးဝင်နေခဲ့သည်။</p> <p>ကျောက်စိမ်းစင်မြင့်တစ်ခုပေါ်တွင် ရှောင်ချီသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး မြက်ပင်တစ်ပင်ကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ သူမ၏ လှပသော ဆံပင်များမှာ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေပြီး သူမ၏ ပုံမှန်အတိုင်း ကျက်သရေရှိမှုနှင့် မြင့်မြတ်မှုတို့ မရှိတော့ချေ။</p> <p>"စီနီယာ..."</p> <p>လင်းရီသည် ရှောင်ချီ၏ လက်ထဲရှိ စိမ်းလန်းသော မြက်ပင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏အကြည့်များက ထက်မြက်သွားခဲ့၏။ အလွန်ဆုံး နောက်ထပ် သုံးရက်ခန့်သာ ခံနိုင်တော့ပေလိမ့်မည်။</p> <p>"ရေသူအဆီ..."</p> <p>ထန်ကျင်းကျုံး၏ မျက်လုံးများမှာ မျဉ်းတစ်ကြောင်းကဲ့သို့ ကျဉ်းမြောင်းသွားခဲ့၏။ ခဏအကြာတွင် သူသည် တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးမိသွားပုံရပြီး ထိတ်လန့်တကြား ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p>"ရေသူအဆီဟုတ်လား..."</p> <p>လင်းရီက ဘေးသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။</p> <p>"ရေသူမျိုးနွယ်စုဟာ တာအိုကို ပုလဲတွေအဖြစ်၊ တာအိုကို ဆီအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်တယ်... ဒါတွေနှစ်ခုလုံးက ကျင့်ကြံခြင်းအတွက် ရတနာတွေပဲ..."</p> <p>"သက်ရှိရေသူတွေကို အသုံးပြုပြီးဆီအဖြစ် သန့်စင်ရင် အစစ်အမှန်ဝိညာဉ်ကို ထိန်းသိမ်းပေးနိုင်တဲ့ အစွမ်းလည်းရှိတယ်လို့ဆိုကြတယ်..."</p> <p>"ဒါပေမဲ့ ဒီလုပ်ရပ်က သဘာဝတရားရဲ့ နိယာမကို ဆန့်ကျင်နေတာပဲ..."</p> <p>ထန်ကျင်းကျုံးက လေးနက်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p>"အဆီရဖို့အတွက် ရေသူတွေကို သတ်ဖြတ်တာက သဘာဝတရားရဲ့ နိယာမကို ဆန့်ကျင်တာ မှန်ပေမယ့် အကယ်၍ ကျွန်မတို့က ကိုယ့်ဆန္ဒအလျောက် လုပ်တာဆိုရင်တော့ ကိစ္စမရှိပါဘူး..."</p> <p>ဖုန်းကျဲသည် နောက်ဆုံး အသက်ရှိုက်သာ ကျန်တော့သော ရေသူရှစ်ဦးကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မခံစားနိုင်လောက်အောင် ဝမ်းနည်းမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု လျှပ်တစ်ပြက် ဖြတ်သန်းသွားခဲ့၏။</p> <p>"လင်းရီ ဒီကိုလာတာက လူတစ်ယောက်ကို ကယ်တင်ဖို့အတွက်ပဲ..."</p> <p>"စီနီယာ... ကျေးဇူးပြုပြီး အဆင်ပြေအောင် လုပ်ပေးပါ..."</p> <p>လင်းရီက မဟာကြီးကြပ်ရေးမှူးကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p>"သေချာတာပေါ့... ဒါပေမဲ့ ရှင့်မှာ ဆယ်ရက်ပဲ အချိန်ရှိတယ်..."</p> <p>"အကယ်၍ ရှင် ဆယ်ရက်အတွင်း ဖုန်းဟွာကို ကယ်တင်နိုင်ရင် ကျွန်မ သဘာဝကျကျပဲ ဖုန်းဟွာကို ခေါ်သွားခွင့်ပြုမယ်..."</p> <p>"အကယ်၍ မရခဲ့ရင်တော့ ဖုန်းဟွာရဲ့အရိုးတည်ဆောက်ပုံ တစ်ခုလုံးကို ရှောင်ချီရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို ကျွန်မ ပြောင်းရွှေ့ပေးလိုက်မယ်..."</p> <p>"ဒါကို ကျွန်မ ပြင်ဆင်နေခဲ့တာ နှစ်ပေါင်းများစွာကြာပြီဆိုတာ ရှင် သိသင့်တယ်... ဖာတောင်သခင်နဲ့ တာလော့ဂိုဏ်းချုပ်ကိုယ်တိုင် လာရင်တောင် ဒါကို ပြောင်းလဲလို့ ရမှာ မဟုတ်ဘူး..."</p> <p>မဟာကြီးကြပ်ရေးမှူးက သေချာပေါက် ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p>"မဟာကြီးကြပ်ရေးမှူးမှာ အဲဒီလောက် ယုံကြည်ချက်ရှိတဲ့ အရာတစ်ခု ရှိနေလို့လား..."</p> <p>လင်းရီက မျက်ခုံးပင့်ကာ မေးလိုက်၏။</p> <p>"ဝင်္ကပါတစ်ခုပဲ..."</p> <p>မဟာကြီးကြပ်ရေးမှူးက ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဘာဝင်္ကပါလဲ..."</p> <p>လင်းရီက မေးလိုက်၏။</p> <p>"မင်္ဂလာဝတ်စုံအင်မော်တယ်ဝင်္ကပါ..."</p> <p>မဟာကြီးကြပ်ရေးမှူးသည် ကျောက်စိမ်းစင်မြင့်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ အနီရောင် နှုတ်ခမ်းလွှာများ အနည်းငယ် ဟဟသွားလေသည်။</p> <p>"မင်္ဂလာဝတ်စုံအင်မော်တယ်ဝင်္ကပါ..."</p> <p>"ရှေးခေတ်ကတည်းက အဆိုးညစ်ဆုံးဝင်္ကပါလို့ လူသိများတဲ့ မင်္ဂလာဝတ်စုံအင်မော်တယ်ဝင်္ကပါ လား..."</p> <p>ထန်ကျင်းကျုံးသည် မနေနိုင်ဘဲ အံ့အားသင့်စွာ အော်ဟစ်လိုက်မိ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save