Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၉၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">ကျွန်တော့်မှာ ဓားတစ်လက် ရှိတယ်၊ အရှေ့အနောက်မရွေး မနက်မှာ ထွက်ပြီး</h2> <h2 style="text-align: center;">ညမှာ ဆိုက်ကပ်တယ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>"ရှေးခေတ်က အဆိုးညစ်ဆုံးဝင်္ကပါ ဟုတ်လား..."</p> <p>လင်းရီက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။</p> <p>"မင်္ဂလာဝတ်စုံအင်မော်တယ်ဝင်္ကပါကို အင်္သချေဂိုဏ်းက ဖန်တီးခဲ့တာ..."</p> <p>"အဲ့တာကက အရိုးတွေကို လုယူနိုင်တယ်၊ အခြေခံအုတ်မြစ်ကို လုယူနိုင်တယ်၊ ပြီးတော့ အလွန်ကို လွှမ်းမိုးပြီး ဆိုးညစ်လှတယ်..."</p> <p>"ဒီနည်းလမ်းက အင်္သချေဂိုဏ်းနဲ့အတူ အဲဒီတုန်းက တာလော့ရဲ့ ဓားတစ်ချက်တည်းနဲ့ သုတ်သင်ဖျက်ဆီးခြင်းခံလိုက်ရပြီး တားမြစ်ဝင်္ကပါတစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားရတာကြာပြီ..."</p> <p>ထန်ကျင်းကျုံးသည် မဟာကြီးကြပ်ရေးမှူးအား ထက်မြက်သော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။</p> <p>"မင်္ဂလာဝတ်စုံအင်မော်တယ်ဝင်္ကပါကို မီးဖိုချောင်ဝင်္ကပါနဲ့ အင်မော်တယ်သန္ဓေသားဝင်္ကပါဆိုပြီး နှစ်မျိုး ခွဲခြားထားတယ်..."</p> <p>"မီးဖိုချောင်ဝင်္ကပါက မင်္ဂလာဝတ်စုံပဲ..."</p> <p>"အင်မော်တယ်သန္ဓေသားဝင်္ကပါကတော့ မင်္ဂလာဝတ်စုံကို လက်ခံနိုင်စွမ်းရှိတယ်..."</p> <p>"ဒီဝင်္ကပါ ပြီးမြောက်သွားတာနဲ့ မင်္ဂလာဝတ်စုံနဲ့ အင်မော်တယ် သန္ဓေသားတို့က ခွဲခြားလို့မရအောင် ချိတ်ဆက်သွားလိမ့်မယ်..."</p> <p>"ဖာတောင်သခင်ကိုယ်တိုင် လာရင်တောင် ဒီဝင်္ကပါကို ချိုးဖျက်နိုင်ပေမယ့် ဝင်္ကပါ အတွင်းမှာရှိတဲ့ လူတိုင်းကတော့ အသက်ရှင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."</p> <p>မဟာကြီးကြပ်ရေးမှူးက ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်ရာ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လှောင်ပြောင်သော အမူအရာတစ်ခု ရှိနေခဲ့၏။</p> <p>"ဒါဆို ဆယ်ရက်အတွင်းမှာပေါ့..."</p> <p>"ကျွန်တော် စီနီယာဖုန်းဟွာကို ကယ်တင်မလား၊ ဒါမှမဟုတ် စီနီယာ ဖုန်းဟွာရဲ့ အရိုးတည်ဆောက်ပုံ တစ်ခုလုံးကို စီနီယာရှောင်ချီဆီ ပြောင်းရွှေ့ပေးမလားဆိုတာပေါ့..."</p> <p>"ညှိနှိုင်းလို့ မရတော့ဘူးလား..."</p> <p>လင်းရီက မျက်ခွံပင့်ကာ မဟာကြီးကြပ်ရေးမှူးအား ကြည့်လိုက်၏။</p> <p>"အတိအကျပဲ..."</p> <p>"ဆယ်ရက်အတွင်းမှာ ဖုန်းဟွာရဲ့ အစစ်အမှန်ဝိညာဉ် ပျောက်ကွယ်မသွားအောင် ကျွန်မ အာမခံနိုင်တယ်... ဆယ်ရက်ကျော်သွားရင်တော့ ဒီစီနီယာက ဆက်ပြီး တားဆီးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."</p> <p>မဟာကြီးကြပ်ရေးမှူး စကားပြောလိုက်သည်နှင့် သူမ၏ ပုံရိပ်မှာ တုန်ခါသွားပြီး ဒုတိယမြောက် ကျောက်စိမ်းစင်မြင့်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်လေသည်။</p> <p>"ဆယ်ရက်အထိ ဘာလို့ စောင့်နေမှာလဲ..."</p> <p>လင်းရီသည် ဤစကားကို ကြားသောအခါ အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး ရှောင်ချီရှိရာ ကျောက်စိမ်းစင်မြင့်ဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့၏။</p> <p>"တောင်သခင်... မလုပ်ပါနဲ့..."</p> <p>ထန်ကျင်းကျုံးက အလျင်အမြန် ရှေ့သို့ တိုးလာခဲ့သည်။</p> <p>"ဒီဝင်္ကပါက မင်္ဂလာဝတ်စုံအင်မော်တယ် ဝင်္ကပါလေ... အကယ်၍ မဟာကြီးကြပ်ရေးမှူးက မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ရှိနေရင်..."</p> <p>လင်းရီက ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ခါယမ်းလိုက်ပြီး ကျောက်စိမ်းစင်မြင့်ပေါ်သို့ တက်လိုက်၏။</p> <p>"တောင်သခင်လင်းရီ..."</p> <p>လင်းရီကို မြင်သောအခါ ရှောင်ချီက ထရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း သူမ လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် သင်္ကေတများ လင်းလက်လာကာ သူမကို မလှုပ်ရှားနိုင်အောင် ချုပ်နှောင်လိုက်လေသည်။</p> <p>"စီနီယာရှောင်ချီ... ကျေးဇူးပြုပြီး စိတ်အေးအေးထားပါ..."</p> <p>"ကျွန်တော် ရောက်လာမှတော့ စီနီယာဖုန်းဟွာ သေချာပေါက် အဆင်ပြေသွားမှာပါ..."</p> <p>လင်းရီက ရှောင်ချီအား နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်ရာ သူ၏ အသံမှာ နွေဦးလေပြေလေးကဲ့သို့ ရှောင်ချီ၏ စိတ်ကို များစွာ အေးချမ်းသွားစေခဲ့၏။</p> <p>"ထာဝရတောက်လောင်နေမယ့် ဆီမီးတစ်ခွက်ကို ထွန်းဖို့ဆိုရင် ဆီ ဖြည့်ပေးရမယ်..."</p> <p>"စီနီယာ.. ဒီတပည့်က အခု စီနီယာ့အတွက် ဆီကောင်းလေးတွေ ဖြည့်ပေးပါ့မယ်..."</p> <p>ဝိုင်တာအို၏ အစစ်မးအမှန်ချီသည် ချက်ချင်းပင် သေခြင်းရှင်ခြင်း အစစ်အမှန်ချီအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး မြက်မြစ်မှတစ်ဆင့် ဝင်ရောက်ကာ မြက်ရွက်မှတစ်ဆင့် ထွက်ခွာသွားရင်း မြက်ရွက်၏ တစ်ကိုယ်လုံးသို့ ချက်ချင်း စီးဝင်သွားခဲ့လေသည်။</p> <p>“အသက်စမ်းရေ..."</p> <p>"သွားစမ်း..."</p> <p>လင်းရီက ထပ်မံပြောလိုက်ပြန်၏။</p> <p>အတိုင်းအတာမရှိသော အသက်အနှစ်သာရများသည် ကျောက်စိမ်းစင်မြင့်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားခဲ့၏။ ဖုန်းဟွာ၏ အစစ်အမှန်ဝိညာဉ် ပျောက်ကွယ်နေမှုမှာ ရပ်တန့်သွားခဲ့၏။</p> <p>"အသက်စမ်းရေက အစစ်အမှန်ဝိညာဉ်ကို ထိန်းသိမ်းပေးနိုင်တယ်ဆိုတာ..."</p> <p>"ဒီစကားက မမှားဘူးပဲ..."</p> <p>ဤသည်ကို မြင်သောအခါ မဟာကြီးကြပ်ရေးမှူး၏ လှပသော မျက်လုံးများမှာ မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ တောက်ပသော အလင်းတန်းများ လင်းလက်သွားခဲ့၏။</p> <p>"ဝိညာဉ်... ပြန်လာခဲ့စမ်း..."</p> <p>လင်းရီက သူ့လက်ချောင်းဖြင့် ထပ်မံညွှန်ပြလိုက်ရာ သူ၏အသံမှာ တိမ်တိုက်များကို ဖောက်ထွင်းသွားသော လင်းယုန်ငှက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးတစ်ခွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့လေသည်။</p> <p>"ဂျိမ်း..."</p> <p>ဤအချိန်တွင် အရှေ့ပင်လယ်၏ အထက်၌ ပြင်းထန်သော လှိုင်းတံပိုးများ ရုတ်တရက် ထကြွလာခဲ့သည်။ မူလက အပြာရောင်ရှိနေသော ကောင်းကင်ယံတွင် မည်သည့်အချိန်ကမှန်း မသိဘဲ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မိုးကြိုးတိမ်တိုက်များ စုစည်းလာခဲ့၏။</p> <p>"ဟင်..."</p> <p>လင်းရီက အံ့အားသင့်စွာ ရေရွတ်လိုက်ပြီး မသိစိတ်အရ အပေါ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်မိသည်။</p> <p>"ဒါက သတိပေးချက်တစ်ခုနဲ့ တူနေတာပဲ..."</p> <p>"ဟင်းလင်းပြင်ထဲကနေ လာတာပဲ..."</p> <p>လင်းရီ၏ အတွေးများ မြန်ဆန်နေသော်လည်း သူ၏ လုပ်ဆောင်မှုများမှာမူ ခဏလေးမျှပင် ရပ်တန့်သွားခြင်း မရှိခဲ့ချေ။</p> <p>"သူငယ်ချင်းလေးလင်းရီကတော့ လှုပ်ရှားနေလောက်ပြီ မဟုတ်လား..."</p> <p>ဤအချိန်တွင် သွေးပင်လယ်၏ နက်ရှိုင်းသော နေရာ၊ ပီလော့စင်မြင့် ပေါ်၌ လီတိရှန်းသည် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေလေသည်။</p> <p>"အစစ်အမှန်ဝိညာဉ်ကို ပြန်လည်ရှင်သန်စေတယ်ဆိုတာ ကောင်းကင်ဘုံဆီကနေ အသက်ရှည်ခြင်းကို လုယူတာပဲ..."</p> <p>"ဒါက အောင်မြင်ဖို့ဆိုရင် ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ အပြစ်ပေးမှုကို ကျော်ဖြတ်ရလိမ့်မယ်..."</p> <p>လီတိရှန်းသည် သူ၏လက်ထဲရှိ ဓားကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်လေသည်။ နူးညံ့မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လီတိရှန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ပြိုင်ဘက်ကင်း ထက်မြက်မှုများ ထွက်ပေါ်လာကာ ကောင်းကင်ဘုံကိုးထပ်သို့ တိုက်ရိုက် ထိုးတက်သွားခဲ့လေသည်။</p> <p>"ငါ့မှာ ဓားတစ်လက်ရှိတယ်..."</p> <p>"အရှေ့အနောက်မရွေး မနက်မှာ ထွက်ပြီး ညမှာ ဆိုက်ကပ်တယ်..."</p> <p>"သွားစမ်း..."</p> <p>လီတိရှန်းသည် သူ၏ ဓားကို ကိုင်ဆောင်ကာ အရှေ့ပင်လယ်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ သူ၏ လက်ထဲရှိ သံဓားသည် ချက်ချင်းပင် ဓားအိမ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save