Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၉၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">ငါ့မှာ လက်ညှိုးတစ်ချောင်း ရှိတယ်၊ အခုကစပြီး အနာဂတ်မှာ ထွက်ပေါ်လာမယ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p>ချလွင်....</p> <p>အေးစက်သော ဓားမြည်သံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုသည် အရှေ့ပင်လယ်ဘက်သို့ ရိုက်ခတ်သွားခဲ့၏။</p> <p>"ဘာ..."</p> <p>ဓားအလင်းတန်း ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် အနောက်ပိုင်းဒေသရှိ ကျင့်ကြံသူအားလုံး မျက်နှာပျက်သွားကြပြီး အံ့အားသင့်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ကြလေသည်။ ဘယ်အရာကမှ မတားဆီးနိုင်၊ ဘယ်အရာကမှ မချိုးဖျက်နိုင်ဘဲ အရာအားလုံးကို ဖြတ်တောက်နိုင်စွမ်းရှိသည့် ပြိုင်ဘက်ကင်းသော သတ်ဖြတ်ခြင်းဆန္ဒတစ်ခုကို လူတိုင်း ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p>"လီတိရှန်း..."</p> <p>"ဒါ လီတိရှန်းက နောက်ထပ် ဓားတစ်ချက် ထုတ်လွှတ်လိုက်တာပဲ..."</p> <p>"အကြောင်းမဲ့ ဘာလို့ ဓားတစ်ချက် ထုတ်လွှတ်လိုက်တာလဲ..."</p> <p>အနောက်ပိုင်းဒေသတစ်ခုလုံး ဆူပွက်သွားခဲ့ပြီး ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် ပေါ်လိုက် ပျောက်လိုက် ဖြစ်နေသော၊ အလွန်တောက်ပပြီး အလွန်မြန်ဆန်လှသော ထိုဓားအလင်းတန်းကို လူတိုင်း စောင့်ကြည့်နေကြလေသည်။</p> <p>"ဒီခေတ်မှာ လီတိရှန်း တစ်ယောက်တည်းကပဲ ဓားတာအိုနဲ့ နေရာနဲ့အချိန်ရဲ့ အတားအဆီးကို ချိုးဖျက်နိုင်ခြင်း ဖြစ်ပေတယ်..."</p> <p>လောကသခင်အားခုံးသည် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖောက်ထွင်းသွားသော ဓားအလင်းတန်းကို အသိအမှတ်ပြုသောအားဖြင့် ကြည့်ရှုနေခဲ့၏။</p> <p>"လောကသခင်ကရော ဒီနေရာနဲ့အချိန်ရဲ့ အတားအဆီးကို ချိုးဖျက်နိုင်သလား..."</p> <p>လောကသခင်အားခုံး၏ ဘေးတွင် ကျဲစဲ့က စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။</p> <p>"သေချာတာပေါ့..."</p> <p>လောကသခင်အားခုံးက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။</p> <p>"တာအိုလင်းဗုဒ္ဓ... အစစ်အမှန်ဝိညာဉ်ကို ပြန်လည်ရှင်သန်စေဖို့ဆိုရင် ကောင်းကင်ဘုံရဲ့အပြစ်ပေးမှုကို ခံယူရမယ်..."</p> <p>"ပထမဆုံးအပြစ်ပေးမှုက အစစ်အမှန်ဝိညာဉ်ရဲ့ ပြန်လည်ရှင်သန်ခြင်းပဲ..."</p> <p>"ဒုတိယအပြစ်ပေးမှုက ခန္ဓာကိုယ်အတွက် ဖန်တီးမှုကို ပြန်လည်ပုံဖော်ခြင်းပဲ..."</p> <p>"တတိယအပြစ်ပေးမှုက ဝိညာဉ်ကို ပြန်လည်ရှင်သန်စေခြင်းပဲ..."</p> <p>"ပထမဆုံးအပြစ်ပေးမှုကို လီတိရှန်းရဲ့ ဓားက ချိုးဖျက်ပေးလိုက်ပြီ..."</p> <p>"ဒုတိယအပြစ်ပေးမှုကိုတော့ ဒီအရှင်သခင်က တာဝန်ယူပါ့မယ်..."</p> <p>"ငါ့မှာ လက်ညှိုးတစ်ချောင်းရှိတယ်၊ အခုကစပြီး အနာဂတ်မှာ ထွက်ပေါ်လာမယ်..."</p> <p>လောကသခင်အားခုံး စကားပြောလိုက်သည်နှင့် သူ၏ လက်ဝါးကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ ရွှေရောင် အလင်းတန်းများ တစ်လွှာပြီးတစ်လွှာ လင်းလက်လာပြီး လက်တစ်ဖက်မှာ အင်မော်တယ်ရွှေကဲ့သို့ တောက်ပနေခဲ့ကာ လက်ညှိုးတစ်ချောင်းဖြင့် ညွှန်ပြလိုက်လေသည်။</p> <p>“ဝှစ်”</p> <p>လောကသခင်အားခုံးက ထိုသို့ လှုပ်ရှားခဲ့ခြင်း မရှိသကဲ့သို့ပင် လက်ညှိုးအမှတ်အသားမှာ လျှပ်တစ်ပြက် ပေါ်လာပြီး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့၏။</p> <p>"ဒါပဲလား..."</p> <p>ကျဲစဲ့က ကြောင်သွားခဲ့သည်။</p> <p>*လောကသခင်က အဲဒီလက်ညှိုးကို ထုတ်လွှတ်လိုက်တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် မထုတ်လွှတ်လိုက်ဘူးလား…*</p> <p>"ပြီးသွားပြီ..."</p> <p>လောကသခင်အားခုံးက ပြောလိုက်ပြီးနောက် လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ကာ တရားထိုင်ခြင်း အခြေအနေသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့လေသည်။</p> <p>"တာအိုရဲ့ အနှစ်သာရက နက်နဲပြီး မှောင်မိုက်တယ်၊ တာအိုရဲ့ အမြင့်ဆုံးက မှေးမှိန်ပြီး တိတ်ဆိတ်တယ်၊ ဘာမှ မမြင်ရ၊ ဘာမှမကြားရဘဲ ငြိမ်သက်ခြင်းထဲမှာ ဝိညာဉ်ကို ပွေ့ပိုက်ထားတယ်..."</p> <p>ဤအချိန်တွင် လင်းရီ၏ ပါးစပ်မှ တာအိုအသံလှိုင်းလုံးများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဝိုင်တာအို ရတနာပုလင်းမှ မြစ်ဖျားခံလာသော သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ သေခြင်းရှင်ခြင်း အစစ်အမှန်ချီများသည် ကောင်းကင်ယံတစ်ခုလုံးကို ဝိုင်နံ့များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားစေခဲ့၏။ သူသည် ဖုန်းဟွာ၏ အစစ်အမှန်ဝိညာဉ်များကို အစစ်အမှန်ဝိညာဉ် မြက်ပင်အတွင်းသို့ အဆက်မပြတ် စုစည်းပေးနေလေသည်။</p> <p>အသက်စမ်းရေ။</p> <p>သေခြင်းရှင်ခြင်းလမ်းစဉ်ကို အသုံးပြုပြီး ဖုန်းဟွာ၏ အစစ်အမှန်ဝိညာဉ် အစအနလေးကို ကာကွယ်ပေးရန်မှာ မခက်ခဲချေ။ အခက်အခဲမှာ ဖုန်းဟွာ၏ ပြန့်ကျဲနေသော အစစ်အမှန်ဝိညာဉ်များကို ပြန်လည် စုစည်းရန်ပင် ဖြစ်လေသည်။ အစစ်အမှန်ဝိညာဉ် ပြန့်ကျဲသွားသည်နှင့် ၎င်းသည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးဆီသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွား၏။ ယခုအချိန်တွင် လင်းရီသည် အသက်စမ်းရေကို ကြားခံတစ်ခုအဖြစ် အသုံးပြုကာ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်တာအိုနှင့် ပေါင်းစပ်နေခြင်း ဖြစ်လေသည်။</p> <p>ဤသို့ ပြုလုပ်မှသာလျှင် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် ပြန့်ကျဲနေသော ဖုန်းဟွာ၏ အစစ်အမှန်ဝိညာဉ်များကို တစ်စစချင်း သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ပြန်လည် စုစည်းပေးနိုင်မည် ဖြစ်၏။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဖုန်းဟွာ၏ အစစ်အမှန်ဝိညာဉ်များကို များများ စုစည်းနိုင်လေလေ သူမ ပြန်လည် နာလန်ထူရန် အခွင့်အရေး ပိုများလေလေ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ကျောက်စိမ်းစင်မြင့် အထက်တွင် ပိုးစုန်းကြူးများကဲ့သို့ တဖျတ်ဖျတ် လင်းနေသော အစစ်အမှန်ဝိညာဉ်များသည် လင်းရီ၏ လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် အစစ်အမှန်ဝိညာဉ် မြက်ပင်အတွင်းသို့ စုစည်းလာကြ၏။ ကျောက်စိမ်းစင်မြင့်၏ အပြင်ဘက်တွင်မူ လင်းရီ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ သေခြင်းရှင်ခြင်း စစ်မှန်သော တစ်ခုတည်းသောချီများ လျှံထွက်နေပြီး ရေသူနန်းတော်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားလေသည်။</p> <p>ဖုန်းဟွာ၏ အစစ်အမှန်ဝိညာဉ်များ ပြန့်ကျဲနေခဲ့သည်မှာ နှစ်ပေါင်းရာနှင့်ချီ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ အလွန် ကြာမြင့်ခဲ့သော အစိတ်အပိုင်းများသည် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးဆီသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ပြန်လည် စုစည်း၍ မရနိုင်တော့ချေ။ သိပ်မကြာသေးသော အစိတ်အပိုင်းများကိုမူ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးဆီမှ သဘာဝကျကျပင် ပြန်လည် ဆွဲယူနိုင်ပေသည်။ ရေသူနန်းတော်အတွင်း၌ ပိုးစုန်းကြူး အလင်းစက်လေးများ လင်းလက်လာပြီး အရပ်မျက်နှာအားလုံးမှ ရောက်ရှိလာကာ အလင်းမြစ်ရှည်ကြီးတစ်ခုအဖြစ် စုစည်းသွားရင်း အစစ်အမှန်ဝိညာဉ် မြက်ပင်အတွင်းသို့ ဖြည်းညင်းစွာ စီးဝင်သွားခဲ့လေသည်။</p> <p>"အာ..."</p> <p>"တစ်ယောက်ယောက်က သေခြင်းရှင်ခြင်း လမ်းစဉ်ကို အသုံးပြုပြီး အစစ်အမှန်ဝိညာဉ်ကို ပြန်လည် စုစည်းနေတာလား..."</p> <p>လင်းရီ ဆက်လက် လုပ်ဆောင်နေစဉ်မှာပင် အရှေ့ပင်လယ်၏ နက်ရှိုင်းသောနေရာမှ ရှေးဟောင်းဆန်ပြီး ဝါရင့်လှသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။</p> <p>ဝုန်း။</p> <p>ထိုရှေးဟောင်းအသံ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ပင်လယ်ရေအားလုံး ထကြွသွားပြီးနောက် မရေမတွက်နိုင်သော အလင်းစက်လေးများ လင်းလက်လာခဲ့သည်။ ထိုအလင်းစက်လေးများမှာ တောက်ပနေပြီး ၎င်းတို့အတွင်း၌ အင်မော်တယ် အငွေ့အသက်များ စီးဆင်းနေလေသည်။</p> <p>"နှစ်တွေဘယ်လောက်တောင် ကြာသွားပြီလဲ..."</p> <p>"သေခြင်းရှင်ခြင်းတံခါးက အမွေဖျက် သားသမီးတွေက နောက်ဆုံးတော့ ငါ့လို အဘိုးကြီးကို သတိရကြပြီလား..."</p> <p>အလင်းစက်လေးများ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် ထိုရှေးဟောင်းအသံ ထပ်မံထွက်ပေါ်လာရာ ၎င်း၏ လေသံမှာ စိတ်ပျက်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့၏။</p> <p>"ဟာ..."</p> <p>"သောက်ကျိုးနည်း..."</p> <p>သို့သော်လည်း ချက်ချင်းပင် ထိုအသံမှာ ထိတ်လန့်သွားသကဲ့သို့ အော်ဟစ်သံအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ပင်လယ်ရေ နက်ရှိုင်းသောနေရာရှိ အစစ်အမှန်ဝိညာဉ် အလင်းတန်းများသည် လင်းရီ၏ စွမ်းအားကြောင့် သိသိသာသာ သက်ရောက်မှု ခံလိုက်ရပြီး ရေသူနန်းတော်ဘက်သို့ မသိစိတ်အရ လွင့်ပါးသွားခဲ့လေသည်။</p> <p>"ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ အပြစ်ပေးမှုလား..."</p> <p>“အစစ်အမှန်ဝိညာဉ်ကို ပြန်လည်စုစည်းပြီး ရှင်သန်စေဖို့ဆိုတာ အဲဒီလောက် မရိုးရှင်းဘူးဆိုတာ ငါသိသားပဲ..."</p> <p>"အဲဒီတုန်းက အဲဒီအရာက ငါ့ကို မသတ်နိုင်ခဲ့ဘူး၊ ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ အပြစ်ပေးမှုကလည်း သတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."</p> <p>အလင်းစက်လေးများ စီးဆင်းသွားစဉ် ကောင်းကင်ယံရှိ လိမ့်ဆင်းနေသော မိုးကြိုးတိမ်တိုက်များကိုလည်း သူတို့ သတိပြုမိလိုက်ကြ၏။ ထိုအသံမှာ ပေါ့ပျက်ပျက်နှင့် အထင်သေးဟန်ရှိနေပြီး လင်းရီ၏ ဆွဲယူမှုကို မတားဆီးရုံတင်မကဘဲ ရေသူနန်းတော်ဘက်သို့ ပိုမို မြန်ဆန်စွာ ဦးတည်သွားခဲ့လေသည်။</p> <p>"ပိုပြီးတော့ အန္တရာယ်များလာပြီ..."</p> <p>လင်းရီသည် ဖုန်းဟွာ၏ ပြန့်ကျဲနေသော အစစ်အမှန်ဝိညာဉ်များကို အဆက်မပြတ် စုစည်းနေစဉ် ဟင်းလင်းပြင်မှ ဆိုးရွားသော အငွေ့အသက်မှာလည်း ပို၍ ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလာခဲ့၏။</p> <p>နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက် လင်းရီသည် ဟင်းလင်းပြင်မှ ဆင်းသက်လာသော ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော ကောင်းကင်ဘုံ၏ အရှိန်အဝါတစ်ခုက သူ့အပေါ်သို့ ဖိနှိပ်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ဝှစ်။</p> <p>လင်းရီ၏ ခြေအောက်တွင် သရီရဓာတ်တော်သုံးဆယ့်ခြောက်ဆူ ကြာပန်းပလ္လင်သည် အလိုအလျောက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။ တာအိုဗုဒ္ဓရိပ်ပုံပေါင်း သုံးဆယ့်ခြောက်ခုသည် လင်းရီ၏ ပတ်လည်တွင် ထိုင်နေကြပြီး သူတို့၏ ရွတ်ဆိုသံများမှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးတစ်ခွင် ပဲ့တင်ထပ်နေလေသည်။</p> <p>"ဘယ်လောက်တောင် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အရှိန်အဝါလဲ..."</p> <p>ထန်ကျင်းကျုံးသည်လည်း ထိုအရှိန်အဝါကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သင်္ကေတများ လင်းလက်လာကာ ကောင်းကင်ယံနှင့် ပင်လယ်ရေကို ဖောက်ထွင်းကြည့်လိုက်၏။ သူ၏ ခေါင်းအထက်တွင် လိမ့်ဆင်းနေသော မိုးကြိုးတိမ်တိုက်များကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ရင်သွားပြီး ဦးရေပြားများပင် စိမ့်တက်သွားခဲ့လေသည်။</p> <p>"ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ အပြစ်ပေးမှုလား..."</p> <p>သေခြင်းရှင်ခြင်းတံခါး၏ ဂိုဏ်းချုပ်ဟောင်းတစ်ယောက်အနေဖြင့် ထန်ကျင်းကျုံးအား ကြောက်ရွံ့စေနိုင်သော အရာမှာ အလွန်နည်းပါးလှပေသည်။ ကောင်းကင်ဘုံ၏အပြစ်ပေးမှုမှာ အဲဒီထဲက တစ်ခုဖြစ်၏။ ဤအရာမှာ ကပ်ဆိုးသုံးပါးနှင့် ကပ်ဘေးကိုးပါးထက် များစွာ ပိုမိုကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။</p> <p>"မှန်တယ်..."</p> <p>"အစစ်အမှန်ဝိညာဉ်ကို ပြန်လည်ရှင်သန်စေတယ်ဆိုတာ ကောင်းကင်ဘုံဆီကနေ သက်တမ်းကို လုယူတာပဲ၊ ဒါကြောင့် သဘာဝကျကျပဲ ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ အပြစ်ပေးမှု ရှိလာမှာပေါ့..."</p> <p>ထန်ကျင်းကျုံးက လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ သူသည် မည်သည့်အချိန်ကမှန်း မသိဘဲ သူ၏ လက်ထဲတွင် တံခါးချပ်နှစ်ချပ်ကို မထားခဲ့၏။ ၎င်းမှာ ရယ်စရာကောင်းပုံရသော်လည်း မည်သူကမျှ အထင်မသေးရဲကြချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တံခါးချပ် နှစ်ခုလုံးတွင် သန့်စင်သော သေခြင်းရှင်ခြင်းလမ်းစဉ်များ ယှက်နွယ်နေသောကြောင့် ပင် ဖြစ်လေသည်။</p> <p>အသက်တံခါးသေခြင်းစံအိမ်။</p> <p>သေခြင်းရှင်ခြင်းတံခါးအတွင်းရှိ အသက်တံခါး သေခြင်းစံအိမ်မှာ သေခြင်းရှင်ခြင်း တာအိုကျင့်ကြံသူ ချန်ထားခဲ့သော အမွေအနှစ် ဖြစ်လေသည်။ ထန်ကျင်းကျုံး၏ လက်ထဲတွင်ရှိနေသော အရာနှစ်ခုမှာမူ သူ၏ကိုယ်ပိုင် သေခြင်းရှင်ခြင်း လမ်းစဉ်နှင့် သေခြင်းရှင်ခြင်းတာအို ကုန်ကြမ်းများကို ပေါင်းစပ်၍ သန့်စင်ထားသော မှော်ရတနာများ ဖြစ်ကြ၏။ အသက်ရှင်ခြင်းနှင့် သေဆုံးခြင်းကို လက်ဝါးဖြင့် ထိန်းချုပ်နိုင်ခြင်းမှာ ဖော်ပြ၍မရနိုင်လောက်အောင် အံ့ဖွယ် ဖြစ်လေသည်။</p> <p>"ချလွင်..."</p> <p>ဟွေကွမ်သည်လည်း သူ၏ တောက်ပသော သံချပ်ကာကို ဝတ်ဆင်ထားရင်း ယခုအချိန်တွင် အပေါ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အေးစက်သော အလင်းတန်းများ လင်းလက်နေပြီး သူ၏ လက်ထဲတွင် ဓားရှည်တစ်လက် ထွက်ပေါ်လာကာ မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို တိုက်ခိုက်ရန် အဆင်သင့် ဖြစ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။</p> <p>ပြင်းထန်သော ရန်သူနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသကဲ့သို့ပင်။</p> <p>ထန်ကျင်းကျုံးနှင့် ဟွေကွမ်နှစ်ဦးလုံးမှာ ယခုအချိန်တွင် ပြင်းထန်သော ရန်သူများကို ရင်ဆိုင်နေရသကဲ့သို့ ရှိနေကြလေသည်။</p> <p>မဟာကြီးကြပ်ရေးမှူး၏ လှပသော မျက်လုံးများတွင် လေးနက်သော အမူအရာတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး သူမ၏ ကြည်လင်သော မျက်လုံးများက ရေသူရှစ်ဦးအား ကြည့်လိုက်၏။ ထိုရေသူ ရှစ်ဦးမှာ ရေသူအဆီကို မီးညှိထားကြသော်လည်း သူတို့၏ ကျင့်ကြံခြင်းမှာလည်း ခန္ဓာကိုယ်ပေါင်းစပ်ခြင်းနယ်ပယ်နှင့် ကပ်ဘေးချိုးဖျက်ခြင်းနယ်ပယ် ကျွမ်းကျင်သူများ ဖြစ်ကြလေသည်။</p> <p>"သွားကြစမ်း..."</p> <p>မဟာကြီးကြပ်ရေးမှူးက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဟုတ်ကဲ့ပါ..."</p> <p>"ကျွန်မတို့ ခွင့်ပြုပါဦး မဟာကြီးကြပ်ရေးမှူး..."</p> <p>"ငါ့ရဲ့ ရေသူမျိုးနွယ်စုကို နောက်ထပ် အရှက်တကွဲ မဖြစ်ပါစေနဲ့တော့..."</p> <p>"ငါ့ရဲ့ ရေသူမျိုးနွယ်စုရဲ့ အမွေအနှစ် ဘယ်တော့မှ မပြတ်တောက်ပါစေနဲ့..."</p> <p>"ငါ့ရဲ့ ရေသူမျိုးနွယ်စု အခုကစပြီး ထာဝရ ငြိမ်းချမ်းပါစေတော့..."</p> <p>"ငါ့ရဲ့ ရေသူမျိုးနွယ်စု..."</p> <p>ရေသူရှစ်ဦးလုံးမှာ အားအင်ကုန်ခမ်းလုနီးပါး ဖြစ်နေသော်လည်း သူတို့၏ မျက်လုံးများမှာ ဓားများကဲ့သို့ တောက်ပနေဆဲဖြစ်ကာ မဟာကြီးကြပ်ရေးမှူးအား ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်လိုက်ကြ၏။ သူတို့၏ အသံများမှာ ကျောက်စိမ်းသံများကဲ့သို့ ကြည်လင်နေပြီး ဟင်းလင်းပြင် နယ်ပယ်ကို နင်းလျှောက်ကာ ပင်လယ်ပြင်ဆီသို့ ဦးတည်သွားကြလေသည်။</p> <p>"နှုတ်ဆက်ပါတယ် ကြီးကြပ်ရေးမှူး ရှစ်ယောက်..."</p> <p>"ဒီအရှင်သခင်လည်း မကြာခင် လိုက်လာခဲ့ပါ့မယ်..."</p> <p>မဟာကြီးကြပ်ရေးမှူးက ဦးညွှတ်လိုက်ရာ သူမ၏ အေးစက်သော မျက်လုံးများမှ ကြည်လင်သော မျက်ရည်တစ်စက် နောက်ဆုံးတွင် ကျဆင်းလာခဲ့ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ လိမ့်ကျသွားသော နီလာစေ့လေး တစ်စေ့အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့၏။</p> <p>"စုစည်းစမ်း..."</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လင်းရီက သူ၏ လက်ညှိုးဖြင့် အောက်သို့ ညွှန်ပြလိုက်ရာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အစစ်အမှန်ဝိညာဉ်များအားလုံးသည် ချက်ချင်းပင် အပင်၏ အစစ်အမှန်ဝိညာဉ်ပေါ်သို့ စုစည်းသွားခဲ့လေသည်။</p> <p>ဝုန်း။</p> <p>ဤအချိန်တွင် အချိန်အတော်ကြာ ဖိနှိပ်ခံထားရသော မိုးကြိုးတိမ်တိုက်များသည် နောက်ဆုံးတွင် နားကွဲမတတ် မိုးခြိမ်းသံကြီးနှင့်အတူ ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့၏။ ထို့နောက် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်လောက်သော လျှပ်စီးကြောင်းတစ်ခုသည် ကောင်းကင်ဘုံ ကိုးထပ်မှနေ၍ ရေသူနန်းတော်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ရိုက်ခတ်လာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save