Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၁၄၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">ချီမြောင်ရွှမ် ပျောက်ဆုံးသွားခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ကူမော့တို့ အုပ်စုသည် လူသတ်ပွဲ ဖြစ်ပွားခဲ့သော ရွာငယ်လေးသို့ တစ်ဖန် ပြန်လည် ရောက်ရှိလာကြ၏။ ထိုအချိန်တွင် လင်းချီရှားမှာ မတ်တတ်ရပ်ကာ လှုပ်ရှားသွားလာနေပြီ ဖြစ်ချေသည်။ လင်းချီရှားနှင့် ရွှမ်နွီနန်းတော်မှ တပည့်များမှာ ကူမော့မှာ ယွင်ပြည်နယ်၏ သူရဲကောင်းဖြစ်ကြောင်း သိရှိပြီးနောက် အလွန် စိတ်အားထက်သန်လာကြပေသည်။ လင်းချီရှားက ကူမော့အနီးသို့ အလျင်အမြန် လျှောက်သွားကာ လက်ပူးဆုပ်လျက် မေးမြန်းလေ၏။</p> <p> </p> <p>"အဲဒီ လူအကြီးက စစ်သူတော်စင် ထျဲ့ကျူရဲ့ တပည့်ပဲ... ဒါက အမှန်ပဲ ဖြစ်ရမယ်၊ ဒါပေမယ့် တခြားဟာတွေကတော့ အမှန်လား အမှားလား ပြောရခက်တယ်... သူ့ရဲ့ သွားလာလှုပ်ရှားမှုတွေကို ခြေရာခံဖို့ ရွှမ်နွီနန်းတော်ကို ကျွန်မ စာတစ်စောင် ပို့လိုက်ပါ့မယ်..."</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကူမော့က မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းရဲ့ ဒဏ်ရာတွေကို ကုဖို့ ရွှမ်နွီနန်းတော်ကို မပြန်တော့ဘူးလား..."</p> <p> </p> <p>လင်းချီရှားက ချက်ချင်းပင် ပြန်ဖြေလေ၏။</p> <p> </p> <p>"သူရဲကောင်းကူက ချီမြောင်ရွှမ်ကို သွားရှာမှာဆိုတော့ အတော်ပဲ... ကျွန်မလည်း လမ်းကြုံ လိုက်သွားပြီး ဒဏ်ရာကို ကုလို့ ရတာပေါ့... လောကမှာ ချီမြောင်ရွှမ်ထက် ပိုပြီး ယုံကြည်ရတဲ့သူ မရှိပါဘူး..."</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကူမော့က သံသယဖြင့် မေးမြန်းလိုက်ပေသည်။</p> <p> </p> <p> "မင်းရဲ့ ဒဏ်ရာကို ကုဖို့ ချီမြောင်ရွှမ်ကို တောင်းဆိုဖို့ဆိုတာ အရမ်း ခက်ခဲတဲ့ သတ်မှတ်ချက်တွေ ရှိတယ်ဆိုတာ မင်း မသိဘူးလား..."</p> <p> </p> <p> </p> <p>လင်းချီရှားက ရှင်းပြလေ၏။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မရဲ့ ဒဏ်ရာကို ကုပေးဖို့ ချီမြောင်ရွှမ်ကို တောင်းဆိုဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး ဆိုတာကို ကျွန်မ သိပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် သူ့ရဲ့ တပည့်တွေကို တောင်းဆိုလို့ ရတယ်လေ... ချီမြောင်ရွှမ်မှာ သူ့အနား အမြဲနေတဲ့ တပည့်သုံးယောက် ရှိတယ်... သူတို့က အခု ချင်းပြည်နယ် မြို့တော်က ထင်းဆုန်းတောင်ကြောမှာ ချီမြောင်ရွှမ်နဲ့အတူ ဧည့်သည်အဖြစ် ရှိနေကြတာ... သူ့ရဲ့ တပည့်သုံးယောက်က ချီမြောင်ရွှမ်လောက် မတော်ပေမယ့် အားလုံးက သိုင်းလောကမှာ ပထမတန်းစား ဆရာဝန်တွေချည်းပဲ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကူမော့က ရယ်မောလျက် မေးမြန်းချေသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းက ဒီ ကောချန်မိစ္ဆာဓားကို ငါ သေချာ မကိုင်တွယ်နိုင်မှာကို စိုးရိမ်နေတာ မဟုတ်လား..."</p> <p> </p> <p> </p> <p>လင်းချီရှားမှာ အလွယ်တကူပင် ဝန်ခံလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> "ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် သူရဲကောင်းကူ... ကျွန်မ တကယ်ပဲ အဲဒီလို တွေးမိပါတယ်... ဒီ ကောချန်မိစ္ဆာဓားက အရမ်းကို ဆိုးရွားတယ်၊ အကယ်၍ သိုင်းလောကထဲကို ရောက်သွားရင် သေချာပေါက် ပျက်စီးမှုတွေ အများကြီး ဖြစ်စေလိမ့်မယ်... ရှင့်လက်ထဲမှာရှိတဲ့ မိစ္ဆာဓားက သိုင်းလောကကို သေချာပေါက် အန္တရာယ် ပေးမှာ မဟုတ်ပါဘူး... ဒါပေမယ့် ဒါက နောက်ဆုံးတော့ ယာယီ ဖြေရှင်းနည်း တစ်ခုပါပဲ... ကျွန်မ အဓိက စိုးရိမ်တာက ချီမြောင်ရွှမ်ရဲ့ ရေခဲဝိညာဉ်က မိစ္ဆာဓားရဲ့ ဆိုးရွားမှုကို တကယ်ပဲ နှိမ်နင်းနိုင်မလား ဆိုတာပါပဲ...</p> <p> </p> <p> နှိမ်နင်းလို့ မရဘူးဆိုရင်လည်း ကျွန်မတို့ ရွှမ်နွီနန်းတော်မှာ ဖြေရှင်းနည်း မရှိဘူးဆိုရင်တောင် ကွမ်မင်ကျောင်းတော်က တင်းချန်ဆရာတော်ကို အကူအညီ တောင်းလို့ ရသေးတယ်... တင်းချန်ဆရာတော်ရဲ့ ဗုဒ္ဓစွမ်းအားက အဆုံးအစမရှိဘူး၊ သူက မိစ္ဆာဓားရဲ့ ဆိုးရွားတဲ့ စွမ်းအားကို သေချာပေါက် နှိမ်နင်းနိုင်မှာပါ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကူမော့ အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်မိပေသည်။ ရွှမ်နွီနန်းတော်မှာ ချင်းပြည်နယ် သိုင်းလောကတွင် ငြင်းဆိုဖွယ်မရှိသော နံပါတ် ၁ တရားမျှတသည့် အင်အားစုအဖြစ် ရှိနေဆဲဖြစ်ရာ သိုင်းလောကကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်ခြေရှိသော မိစ္ဆာဓားနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် လင်းချီရှား သတိထားနေခြင်းမှာ နားလည်ပေးနိုင်စရာ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ကူချူတုန်းက အံ့အားသင့်စွာ မေးမြန်းလိုက်ချေသည်။</p> <p> </p> <p> "နင်က တင်းချန်ဆရာတော်ကို တကယ်ပဲ စည်းရုံးနိုင်လို့လား..."</p> <p> </p> <p> </p> <p>လင်းချီရှားက ပြန်လည်ဖြေကြားလေ၏။</p> <p> </p> <p>"သေချာတာပေါ့... တင်းချန်ဆရာတော်က ချင်းကျိုး သူရဲကောင်းကိုးဖော်ထဲက တစ်ယောက်လေ၊ ပြီးတော့ သူက ကျွန်မတို့ ရွှမ်နွီနန်းတော်ရဲ့ တည်ထောင်သူနဲ့ သွေးသောက်မောင်နှမတွေပဲ... ကျွန်မတို့ရဲ့ ဘိုးဘေးက စာတစ်စောင် ရေးလိုက်ရင် တင်းချန်ဆရာတော် လာဖို့ သေချာပေါက် စည်းရုံးနိုင်မှာပါ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထို့နောက် လင်းချီရှားသည် ရွာလူသတ်မှုအကြောင်း အစိုးရကို အကြောင်းကြားရန် စီစဉ်ပြီး ကျန်သူများက ချင်းပြည်နယ် မြို့တော်သို့ ဆက်လက် ထွက်ခွာသွားကြပေသည်။ ရွှမ်နွီနန်းတော်၏ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှုကြောင့် ကူမော့သည် မည်သည့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုမျှ မရှိဘဲ ခရီးဆက်နိုင်ခဲ့၏။ ၎င်းတို့သည် နောက်ထပ် သုံးရက်ကြာ ခရီးသွားပြီးနောက် ချင်းပြည်နယ် မြို့တော်သို့ ရောက်ရှိလာကြလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကူမော့တို့ အုပ်စုသည် မြို့ပြင်ရှိ ထင်းဆုန်းတောင်ကြောသို့ သွားကြရာ ထိုနေရာရှိ ထင်းဆုန်းစံအိမ်သို့ ရောက်ရှိသောအခါ တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့က တင်းကျပ်စွာ လုံခြုံရေး ယူထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရချေ၏။ စံအိမ်တံခါးဝရှိ အစောင့်က မေးမြန်းလေသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းတို့ ဒီမှာ ဘာလာလုပ်တာလဲ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p>လင်းချီရှားက သူမ၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို ရှင်းပြလျက် ဆိုပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ကျွန်မက ရွှမ်နွီနန်းတော်က လင်းချီရှားပါ... သခင်ကြီးဖေ့ကို လာရောက် ဂါရဝပြုတာပါ... ထင်းဆုန်းစံအိမ်မှာ ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့တာလဲဆိုတာ သိပါရစေ..."</p> <p> </p> <p>အစောင့်က ပြန်လည်ဖြေကြားလေ၏။</p> <p> </p> <p> "နတ်သမီးလင်း ကိုယ်တိုင် ဖြစ်နေတာကိုး... သခင်ကြီးဖေ့ကို တွေ့ဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူးလို့ ထင်ပါတယ်... လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးရက်က ထင်းဆုန်းစံအိမ်မှာ လူသတ်ပွဲ ဖြစ်သွားခဲ့တယ်... ဖေ့မိသားစုဝင် ၇၃ ယောက်လုံး သေဆုံးသွားခဲ့တယ်... ချီမြောင်ရွှမ်ကတော့ ပျောက်ဆုံးနေပါတယ်... သူ့ရဲ့ တပည့်သုံးယောက်ထဲက နှစ်ယောက် သေဆုံးသွားပြီး တစ်ယောက် ပျောက်နေပါတယ်..."</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကူချူတုန်းက အလောတကြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ချီမြောင်ရွှမ်ရဲ့ သဲလွန်စ တစ်ခုခု ရှာတွေ့သေးလား..."</p> <p> </p> <p>အစောင့်က ကူမော့ကို ကြည့်ကာ မေးလေ၏။</p> <p> </p> <p>"ဒီလူကြီးမင်းက... ယွင်ပြည်နယ်ရဲ့ မဟာသူရဲကောင်း ဖြစ်နိုင်မလား..."</p> <p> </p> <p>ကူမော့က ဖြေကြားပေသည်။</p> <p> </p> <p> "ငါက ကူမော့ပါ..."</p> <p> </p> <p>အစောင့်က အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ဆိုချေ၏။</p> <p> </p> <p>"တကယ်ပဲ သူရဲကောင်းကူ ဖြစ်နေတာကိုး... ခင်ဗျားအကြောင်း ကြားဖူးနေတာ ကြာပါပြီ... ဒီမှာ ဘာတွေ ဖြစ်နေလဲဆိုတာ ကျွန်တော်တို့ အထက်က ခွင့်ပြုချက် မရှိဘဲ ပြောပြခွင့် မရှိပါဘူး... ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်တို့ တပ်မှူး ချန်ယွင်ချောင်နဲ့ ခင်ဗျားရဲ့ မိတ်ဆွေ ကျိုးချင်းဖုန်းတို့ အထဲမှာ ရှိပါတယ်..."</p> <p> </p> <p> </p> <p>ခဏအကြာတွင် ကျိုးချင်းဖုန်းက လှမ်းခေါ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p> "ညီလေးကူ... မင်း ဒီကို လာမယ်လို့ ငါ ခန့်မှန်းထားပေမယ့် ဒီလောက် တိုက်ဆိုင်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး..."</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကူမော့ကလည်း ကျိုးချင်းဖုန်းကို နှုတ်ဆက်ကာ အမှုအခြေအနေကို မေးမြန်းရာ ကျိုးချင်းဖုန်းက ဖြေကြားလေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>" ဓားသမားဆရာကြီး တစ်ယောက်တည်းက လုပ်သွားတာ... တိုက်ခိုက်သူက ချီမြောင်ရွှမ်ကို လိုချင်လို့ လာတာ၊ ဖေ့ကျီးယွီရဲ့ မိသားစုက ချီမြောင်ရွှမ် ထွက်ပြေးဖို့ ကူညီရင်း အသတ်ခံလိုက်ရတာပဲ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကူမော့က မေးမြန်းလိုက်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>"သိုင်းပညာတွေကို ခြေရာခံလို့ ရမလား..."</p> <p> </p> <p>ကျိုးချင်းဖုန်းက မျက်နှာပျက်ပျက်ဖြင့် ပြန်လည်ဖြေကြားလေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"သဲလွန်စတွေအရဆိုရင် ကောင်းကင်မေးခွန်း ဓားကွက်ဆယ့်နှစ်ကွက်ပဲ... ဓားဧကရာဇ် ရဲ့ကျင်းလန်ရဲ့ အမြင့်ဆုံး ပညာရပ်လေ..."</p> <p>***</p> <p> </p>


Save