Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၁၄၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">နန်ကုန်းယွဲ့ရှီး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကူမော့က ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားလိုက်ကာ မီးခိုးရောင်ဝတ် လူ၏ ဦးခေါင်းကို စားပွဲပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ဖိနှိပ်လိုက်၏။ ကျယ်လောင်လှသော ဘုန်း... ဟူသည့် အသံနှင့်အတူ စားပွဲမှာ ချက်ချင်း ကျိုးကြေသွားသဖြင့် စားပွဲဘေးရှိ အခြားသူများမှာ ထိတ်လန့်တကြား အရပ်မျက်နှာအနှံ့သို့ ထွက်ပြေးကုန်ကြလေသည်။ အားလုံးက လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ မီးခိုးရောင်ဝတ် လူမှာ ဦးခေါင်းမှ သွေးများစွာ ထွက်နေပြီး မြေပြင်ပေါ်၌ လဲလျောင်းကာ အနည်းငယ် တွန့်လိမ်ပြီးနောက် ငြိမ်သက်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရချေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကူမော့က တည်ငြိမ်စွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီဓားကို လုချင်တဲ့လူ တခြား ရှိသေးလား..."</p> <p> </p> <p> </p> <p>တည်းခိုခန်းတစ်ခုလုံး သေမင်းတမန် တိတ်ဆိတ်သွားလေ၏။ ခေတ္တမျှ ကြာပြီးနောက် တစ်စုံတစ်ယောက်က စိတ်မထိန်းနိုင်ဘဲ ပြောကြားလိုက်ပေသည်။</p> <p> </p> <p> "ဆရာကြီးကူ... ခင်ဗျားရဲ့ လုပ်ရပ်က နည်းနည်း လွန်သွားပြီနော်... ဒီဓားက ဘယ်သူ့ပစ္စည်းလဲ ဆိုတာ ထားပါဦး၊ သူက ခင်ဗျားကို မေးခွန်းတစ်ခုပဲ မေးရသေးတာကို ရှင်က သတ်လိုက်ပြီလား..."</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကူမော့က ထိုလူဘက်သို့ အနည်းငယ် လှည့်ကြည့်လျက် မေးမြန်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"မင်းလည်း ဓားလုမလို့လား..."</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုလူက တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်ပြီး ပြန်လည်ပြောကြားလေသည်။</p> <p> </p> <p> "ကျွန်တော် ဆိုလိုတာက အဲဒီလို မဟုတ်ပါဘူး... အဲဒါက..."</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကူမော့၏ လေသံမှာ တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး ပြတ်သားစွာ ဆိုချေ၏။ "ဓားလုမှာ မဟုတ်ရင် ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း..."</p> <p> </p> <p>သူသည် ကျောပေါ်မှ အနက်ရောင် သံသေတ္တာကို ချ၍ မြေပြင်ပေါ်တွင် တင်လိုက်ကာ ပြောကြားလိုက်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>"ကောချန်မိစ္ဆာဓားက ဒီမှာ ရှိတယ်... ငါ ငါးအထိ ရေတွက်မယ်... ဒီဓားကို လုချင်တဲ့လူက ဒီတည်းခိုခန်းထဲမှာ ဆက်နေနိုင်တယ်၊ မလုချင်တဲ့လူကတော့ ထွက်သွားလို့ ရပြီ... ငါး... လေး..."</p> <p> </p> <p> </p> <p>ပထမဆုံး စကားပြောခဲ့သော ကျင်းချွမ်ဂိုဏ်း၏ ခေါင်းဆောင် ဝမ်ဝေ့ယန်က အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဆရာကြီးကူ... ခင်ဗျားက ယွင်ပြည်နယ်ရဲ့ မဟာသိုင်းဆရာကြီး တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ဒီလောက်တောင် အာဏာရှင်ဆန်ရတာလား... ကောချန်မိစ္ဆာဓားကို ချင်းပြည်နယ်ရဲ့ စစ်သူတော်စင်က ဖန်တီးခဲ့တာလေ... ချင်းပြည်နယ် သိုင်းလောကသားတွေက ဒါကို မေးမြန်းပိုင်ခွင့် မရှိဘူးလား..."</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဝမ်ဝေ့ယန်၏ စကားကို အခြားသူများကလည်း ဝိုင်းဝန်း ထောက်ခံကြလေသည်။</p> <p> </p> <p> "ဟုတ်တယ်... ခင်ဗျားက အရမ်း အာဏာရှင်ဆန်လွန်းတယ်..."</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ချင်းပြည်နယ် သိုင်းလောကမှာ လူမရှိတော့ဘူးလို့ ခင်ဗျား ထင်နေတာလား..."</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ရှင်က ထျဲ့ကျူ ကိုယ်စား အရှင်သခင် ရွေးပေးရမှာကို ဘာလို့ ကိုယ်ပိုင်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလဲ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ယွင်ပြည်နယ်ရဲ့ သူရဲကောင်းဆိုတာ တကယ်တော့ ဂုဏ်လိုချင်တဲ့ လူယုတ်မာပဲကိုး..."</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒီနေ့ ချင်းပြည်နယ် သိုင်းလောကသားတွေ ဒီကို လာတာက ဓားအတွက် မဟုတ်ဘူး၊ တရားမျှတမှုအတွက် လာတာပဲ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p>မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း တည်းခိုခန်းတစ်ခုလုံးတွင် သိုင်းသမားများ၏ ဒေါသသံများ ပြည့်နှက်သွား၏။ သို့သော်လည်း ကူမော့ကမူ သူတို့ကို လျစ်လျူရှုကာ ဖြည်းညင်းစွာ ဆက်လက် ရေတွက်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p> "သုံး... နှစ်..."</p> <p> </p> <p>သူ၏ လေသံမှာ အေးဆေးတည်ငြိမ်နေသော်လည်း ဆူညံနေသော တည်းခိုခန်းအတွင်းရှိ လူတိုင်းက ထိုအသံကို ရှင်းလင်းစွာ ကြားနေရပေ၏။</p> <p> </p> <p>ကူမော့က အသံကို မြှင့်၍ ဆိုချေသည်။</p> <p> </p> <p>"တစ်..."</p> <p> </p> <p>ကူမော့ "တစ်" ဟု အော်လိုက်သည်နှင့် တည်းခိုခန်းအတွင်းရှိ လူအများအပြား၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွား၏။ လူအချို့မှာ ချက်ချင်းပင် တည်းခိုခန်းထဲမှ လစ်ထွက်သွားကြသော်လည်း အများစုမှာမူ တွေဝေနေကြဆဲ ဖြစ်ပေသည်။ လူအင်အား များပြားသဖြင့် ကူမော့က သူတို့ကို မည်သို့မျှ မလုပ်ရဲဟု ထင်မှတ်ကာ မထွက်သွားကြဘဲ နေကြလေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျင်းချွမ်ဂိုဏ်း ခေါင်းဆောင် ဝမ်ဝေ့ယန်က ဟောက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မိတ်ဆွေတို့... ဒီကူမော့က အရမ်း မောက်မာလွန်းတယ်... သူက ငါတို့ ချင်းပြည်နယ်ရဲ့ နတ်လက်နက်ကို အတင်းအဓမ္မ လုယူဖို့ ကြိုးစားနေတာ... ဒီနေ့ သူ ငါတို့ကို သေချာ ရှင်းပြရမယ်၊ မဟုတ်ရင်..."</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကူမော့က နှာခေါင်းရှုံ့လျက် အေးစက်စွာ ဆိုလေ၏။</p> <p> </p> <p> "မင်းက အဲဒီလောက် အဆင့်ရှိတယ် ထင်လို့လား..."</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကူမော့၏ အရှိန်အဝါမှာ ရုတ်တရက် တည်ငြိမ်သွားပြီး သူ၏ ညာလက်ဝါးမှာ ခုန်အုပ်တော့မည့် သားရဲတစ်ကောင်အလား ရှေ့သို့ ထိုးထွက်သွားချေသည်။ ဤသိုင်းကွက်မှာ နဂါးနိုင်လက်ဝါးသိုင်း ထဲမှ ခန့်မှန်းရခက်လှသော "ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်မှု" ပင် ဖြစ်၏။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပြိုင်ဘက်ကင်းလှသော နဂါးပုံသဏ္ဌာန် စွမ်းအင်တစ်ခု ဟိန်းဟောက်ထွက်ပေါ်လာပြီး တောင်ကို ဖြိုခွဲနိုင်သည့် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးဝင်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဝမ်ဝေ့ယန်မှာ ကာကွယ်ရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ချေ။ သူသည် ကြိုးပြတ်သွားသော စွန်တစ်ခုအလား လေထဲတွင် ဝဲပျံကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ပြုတ်ကျသွားပြီး သွေးများ အန်ထုတ်ကာ အသက်လုနေရတော့၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကူမော့၏ ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် တည်းခိုခန်းအတွင်းရှိ လူအားလုံး ကြောင်အသွားကြပေသည်။ သို့သော် အချို့က တိုးတိုးလေး လှုံ့ဆော်ကြလေ၏။</p> <p> </p> <p> "ဘာကို ကြောက်နေတာလဲ... သူက ယွင်ပြည်နယ်သား တစ်ယောက်ပဲလေ... သူ့ကို သူရဲကောင်းလို့ ခေါ်ပေးတာကိုပဲ သူက အထင်ကြီးနေတာလား... ဒါ ချင်းပြည်နယ်လေ... ငါတို့ လူအများကြီး ရှိတာပဲ၊ သူ ဘယ်နှစ်ယောက် သတ်နိုင်မှာလဲ... သူက ချင်းပြည်နယ် တစ်ခုလုံးနဲ့ ရန်ဖြစ်ရဲလို့လား..."</p> <p> </p> <p> </p> <p>"တိုက်ကြစမ်း..."</p> <p> </p> <p> </p> <p>"နတ်ဓားက ချင်းပြည်နယ်ရဲ့ နတ်ဓားပဲ... ဒီယွင်ပြည်နယ်သားက ဘယ်လိုလုပ် ကိုယ်ပိုင်ဖို့ ကြံစည်ရတာလဲ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p>သိုင်းလောကတွင် စိတ်လိုက်မာပါ လုပ်တတ်သည့် လူမိုက်များ အမြဲတမ်း ရှိနေတတ်၏။ ချက်ချင်းပင် လူအများအပြားက ကူမော့ကို တိုက်ခိုက်ရန် ဝံ့ရဲလာကြလေသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က စတင်လိုက်သည်နှင့် ကျန်ရှိနေသော လူအုပ်ကြီးမှာလည်း မျက်စိမှိတ် လိုက်လုပ်ကြတော့၏။ လူအင်အား များလာသောအခါ သူတို့ အနိုင်ရနိုင်သည်ဟု အထင်မှားသွားကြချေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် လူပေါင်း ဆယ်ဂဏန်းကျော်က ကူမော့ကို ဝိုင်းရံထားကြပြီ ဖြစ်၏။ ကူမော့က အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လျက် မြေပြင်ကို ခြေတစ်ချက် ဆောင့်လိုက်ရာ မမြင်ရသော စွမ်းအင်လှိုင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပေသည်။ သူသည် ချက်ချင်းပင် "လေကိုစီးနင်းသော နဂါးခြောက်ကောင်" ကျင့်စဉ်ကို အသုံးပြုလိုက်ရာ လူအများအပြား နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားပြီး ကျန်ရှိနေသော လူအုပ်ကြီးပေါ်သို့ ပြုတ်ကျကုန်လေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ကူမော့သည် လူအုပ်အတွင်းသို့ ပြေးဝင်ကာ နဂါးနိုင်လက်ဝါးသိုင်းကို အသုံးပြု၍ တရစပ် တိုက်ခိုက်လေတော့သည်။ လက်ဝါးချက်တိုင်းတွင် နဂါးပုံသဏ္ဌာန် စွမ်းအင်များ ဟိန်းဟောက်ထွက်ပေါ်လာပြီး တည်းခိုခန်းအတွင်းရှိ သိုင်းသမားများကို ပြန့်ကျဲသွားစေ၏။ စူးရှသော အော်ဟစ်သံများနှင့် စားပွဲ၊ ကုလားထိုင်များ ကျိုးကြေပျက်စီးသံများ လေထုထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားချေသည်။ ခဏချင်းမှာပင် တည်းခိုခန်းမှာ သွေးချောင်းစီးရာ နေရာတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ဒဏ်ရာရသူများ မြေပြင်အနှံ့ ပြန့်ကျဲနေတော့၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>တစ်ချက်တည်းနှင့်ပင် အနည်းဆုံး လူနှစ်ဆယ်ခန့် သေဆုံးသွားပြီး ဘယ်နှစ်ယောက် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သလဲဆိုသည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်တော့ချေ။ ရုတ်တရက်ဆိုသလို ဒေါသများကြောင့် ရူးသွပ်နေသော လူများမှာ ဆောင်းတွင်း၌ ရေအေးဖြင့် အလောင်းခံလိုက်ရသကဲ့သို့ စိတ်များ ချက်ချင်း ရှင်းလင်းသွားကြပေသည်။ သူတို့သည် ယွင်ပြည်နယ် ကောင်းကင်စာရင်း၏ ဒုတိယအဆင့်ရှိ မဟာသိုင်းဆရာကြီး တစ်ဦးကို ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်မိနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိရှိသွားကြ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း လူတိုင်း၏ နှလုံးသားထဲသို့ ကြောက်ရွံ့မှုများ တောမီးအလား ပြန့်နှံ့သွားလေသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က "ပြေးကြ" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်နှင့် လူအုပ်ကြီးမှာ လန့်ဖျပ်နေသော ငှက်အုပ်များအလား အရပ်မျက်နှာအနှံ့သို့ ထွက်ပြေးကြတော့၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> ကူမော့မှာမူ လူသတ်လိုသော စိတ်များ ပြည့်နှက်နေပြီး ဤလူများကို အလွယ်တကူ လွှတ်ပေးရန် စိတ်ကူးမရှိချေ။ နှောင့်ယှက်သူများကို အမြစ်ပြတ် သတ်ပစ်မှသာ သူတို့ ကြောက်ရွံ့သွားမည်ဖြစ်ကြောင်း သူ ကောင်းစွာ သိထားပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>အမှန်တကယ်တော့ သူသည် ချင်းပြည်နယ်တွင် လူသတ်နည်းသေးသည်ဟု ဆိုရမည်။ အကယ်၍သာ ယွင်ပြည်နယ်တွင်ဆိုပါက ကောလာဟလတစ်ခုကြောင့်သာမက ကူမော့ကိုယ်တိုင် နတ်ဓားအတွက် အရှင်သခင် ရွေးချယ်ပေးမည်ဟု ကြေညာလျှင်ပင် ယွင်ပြည်နယ် သိုင်းလောကသားများမှာ ရယ်မောကာ ကူမော့ကိုသာ ဆက်လက် သိမ်းဆည်းထားခိုင်းကြမည် ဖြစ်၏။ ကူမော့က နတ်လက်နက်ကို အမှန်တကယ် ထုတ်ပေးမည်ဟု မသေချာသရွေ့ မည်သူကမျှ မေးမြန်းရန်ပင် မဝံ့ရဲကြချေ။ ကူချူတုန်း၏ လက်ထဲရှိ ယန္တရားတစ်ထောင်သေတ္တာကဲ့သို့ ပင် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ပြဿနာများကို ရှောင်ရှားနိုင်ရန်အတွက် သိုင်းလောကသားများ လုံးဝ ကြောက်ရွံ့သွားသည်အထိ သတ်ဖြတ်ရမည် ဖြစ်၏။ ချက်ချင်းပင် ကူမော့သည် လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ လိုက်လံတိုက်ခိုက်လေသည်။ ထွက်ပြေးနေသော လူများမှာ သူတို့၏ ကျောရိုးများ စိမ့်သွားကြောင်း ခံစားလိုက်ရပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သေမင်းတစ်ဦးအလား လိုက်လာသော ကူမော့ကို တွေ့လိုက်ရချေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>လူအုပ်ထဲမှ အဘိုးအို တစ်ဦးက ကြောက်ရွံ့မှုကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> "ကူမော့... မင်းက ငါတို့အားလုံးကို တကယ်ကြီး သတ်ပစ်တော့မှာလား... မင်း ချင်းပြည်နယ် သိုင်းလောက တစ်ခုလုံးနဲ့ ရန်ဖြစ်ချင်တာလား..."</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုသူမှာ ချင်းပြည်နယ်တွင် အလွန် လေးစားခံရသော ပထမတန်းစား ဆရာကြီး ရန်ဆန်း အဘိုးအို ပင် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p> ကူမော့က အေးစက်စွာ ပြောကြားလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p> "သူတစ်ပါး ပစ္စည်းကို လိုချင်တပ်မက်နေတဲ့ မင်းတို့လို အရှက်မရှိတဲ့ လူယုတ်မာတွေက ချင်းပြည်နယ် သိုင်းလောကကို ကိုယ်စားပြုနေတာလား..."</p> <p> </p> <p> </p> <p>ချက်ချင်းပင် ကူမော့က မြေပြင်ကို ခြေဖျားဖြင့် ဖွဖွလေး ထောက်ကာ လေထဲသို့ ခုန်တက်လိုက်ချေ၏။ လေထဲတွင် ခန္ဓာကိုယ်ကို လှည့်၍ ညာလက်ဝါးဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ခုတ်ချလိုက်ရာ ဘုန်း... ဟူသော အသံနှင့်အတူ ရန်ဆန်း အဘိုးအို၏ ဦးခေါင်းမှာ ဖရဲသီးတစ်လုံးအလား ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲသွားလေသည်။ ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် လူအုပ်ကြီးမှာ ပို၍ပင် ထိတ်လန့်သွားကြပြီး အသည်းအသန် ထွက်ပြေးကြသော်လည်း ကူမော့၏ လက်ဝါးချက်များက ရက်စက်လှသဖြင့် အရပ်မျက်နှာတိုင်းတွင် အော်ဟစ်ညည်းတွားသံများ ပြည့်နှက်နေတော့၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ခဏချင်းမှာပင် စည်ကားလှသော လမ်းမကြီးမှာ လူသူကင်းမဲ့သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်၌ အလောင်းများစွာ ပြန့်ကျဲကာ သွေးများလည်း အိုင်ထွန်းနေလေသည်။ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်ရှိ ဆိုင်များနှင့် တည်းခိုခန်းများအတွင်းမှ သိုင်းသမားများစွာမှာ တံခါးနှင့် ပြတင်းပေါက်များ နောက်ကွယ်မှနေ၍ ဤမြင်ကွင်းကို ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်နေကြချေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် အဝေးမှနေ၍ ကြည်လင်အေးစက်သော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"သူရဲကောင်းကူ... ကျေးဇူးပြုပြီး ရပ်လိုက်ပါဦး..."</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုအသံမှာ သာယာနာပျော်ဖွယ် ရှိသော်လည်း ငြင်းဆို၍မရသော သြဇာအာဏာလည်း ပါဝင်နေ၏။ လူတိုင်း လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ယူနီဖောင်းဝတ် လူပေါင်း တစ်ရာကျော် သူတို့ဆီသို့ ပြေးလာနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။ သူတို့၏ ခြေလှမ်းများမှာ ညီညာပြီး အရှိန်အဝါမှာလည်း ခန့်ညားလှကာ လက်နက်များမှာလည်း အေးစက်စွာ တောက်ပနေချေ၏။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သူတို့သည် ကူမော့၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာပြီး လက်နက်များကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဆွဲထုတ်ကာ လမ်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်ကြပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>လမ်းဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်ရှိ သိုင်းသမားများထံမှ အံ့သြသံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p> </p> <p> "နတ်သမီးနန်ကုန်း ပါလား..."</p> <p> </p> <p>"နတ်သမီးနန်ကုန်းက တရားမျှတမှုကို ဖော်ဆောင်ဖို့ လာတာလား..."</p> <p> </p> <p>"နတ်သမီးနန်ကုန်းက ရွှမ်နွီနန်းတော်ရဲ့ နတ်သမီးဆယ်ပါးထဲက တစ်ယောက်လေ၊ ပြီးတော့ ဓားဧကရာဇ် ရဲ့ကျင်းလန်ရဲ့ ဇနီးလောင်းလည်း ဖြစ်တယ်... ဒါတင်မကဘူး သူက ချင်းပြည်နယ် မြို့တော်က နတ်လက်နက်စံအိမ်ရဲ့ သခင်မလေးလေ... သူကတော့ ကူမော့ရဲ့ မောက်မာမှုကို သေချာပေါက် နှိမ်နင်းနိုင်လိမ့်မယ်..."</p> <p> </p> <p> </p> <p>လူအုပ်ကြီး၏ တီးတိုးပြောသံများကြားတွင် နတ်လက်နက်စံအိမ်မှ လူအုပ်ကြီးမှာ ဘေးသို့ ဖယ်ပေးလိုက်ကြပြီး လမ်းတစ်ခု ဖန်တီးပေးလိုက်ကြလေ၏။ အမျိုးသမီး တစ်ဦးမှာ ကျက်သရေရှိစွာ လျှောက်လှမ်းထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအမျိုးသမီးမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ချင်းပြည်နယ်၏ အလှဆုံး အမျိုးသမီး နန်ကုန်းယွဲ့ရှီး ပင် ဖြစ်ချေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လမ်းမကြီးတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသကဲ့သို့ ရှိနေပေသည်။ နန်ကုန်းယွဲ့ရှီးသည် မြူခိုးများဖြင့် ဝန်းရံထားသကဲ့သို့ ပါးလွှာသော အဖြူရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထား၏။ သူမမှာ အသက် နှစ်ဆယ်ဝန်းကျင်ခန့် ရှိပုံရပြီး နက်မှောင်သော ဆံပင်များမှလွဲ၍ တစ်ကိုယ်လုံး နှင်းအလား ဖြူဖွေးကာ မျက်နှာမှာလည်း အလွန်ပင် လှပလွန်းလှချေသည်။ သူမ၏ အမူအရာမှာ အေးစက်ကာ တည်ငြိမ်နေပြီး ဆီးနှင်းများအလား သန့်စင်နေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကူမော့၏ ဘေးတွင် ရှိနေသော ကူချူတုန်းက မထိန်းနိုင်ဘဲ ရေရွတ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကို... သူက အရမ်းလှတာပဲ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p>မိန်းမအချင်းချင်း ဖြစ်သော်လည်း နန်ကုန်းယွဲ့ရှီးကို မြင်သောအခါ သူမပင်လျှင် စွဲလမ်းသွားရ၏။ ဒဏ္ဍာရီလာ နတ်သမီးတစ်ပါးအလား လှပသည်ဆိုသည်မှာ ဤသို့ပင် ဖြစ်မည်ဟု သူမ တွေးမိသွားပေသည်။ ထိုအခါမှသာ လင်းချီရှားက နန်ကုန်းယွဲ့ရှီးကို အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ရွံရှာခဲ့သည်ကို သူမ နားလည်သွားတော့၏။ လင်းချီရှား ကိုယ်တိုင်မှာလည်း အလွန်လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း နန်ကုန်းယွဲ့ရှီး၏ အလှအကြောင်း ပြောသည့်အချိန်တွင် သူမသည် အားငယ်ပြီး အကူအညီမဲ့နေသော ပုံစံ ပေါက်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကူချူတုန်းက ကူမော့အနီးသို့ တိုးကပ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကို... နန်ကုန်းယွဲ့ရှီး မတိုင်ခင်က ကျိုးဖန်းဟွာက ချင်းပြည်နယ်ရဲ့ အလှဆုံး အမျိုးသမီးလို့ ကြားဖူးတယ်... ဒါဆိုရင် သူတို့က အဆင့်တူ အလှမျိုးတွေ ဖြစ်မှာပေါ့... ဒါကြောင့် ရဲ့ကျင်းလန်နဲ့ ချူထျန်းချင်းတို့ အမျိုးသမီး တစ်ယောက်ကြောင့်နဲ့ လမ်းခွဲခဲ့ကြတာက တကယ်ပဲ ယုတ္တိရှိတယ်လို့ ကျွန်မ ထင်တယ်..."</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကူမော့က အနည်းငယ် အံ့သြသွားဟန်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>"သူက တကယ်ပဲ အဲဒီလောက် လှလို့လား..."</p> <p> </p> <p>ကူချူတုန်းက ခေါင်းညိတ်၍ အတည်ပြုလေ၏။</p> <p> </p> <p> "ဟုတ်တယ်... တကယ် လှတယ်..."</p> <p> </p> <p>ကူမော့က ပြန်လည်မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆို သူက ငါ့ရဲ့ လက်ဝါးချက် ဘယ်နှစ်ချက်လောက် တောင့်ခံနိုင်မှာလဲ..."</p> <p> </p> <p>ကူချူတုန်းက ဇဝေဇဝါဖြင့် ဆိုချေ၏။</p> <p> </p> <p>"ဟင်... အဲဒါက အလှအပနဲ့ မဆိုင်ဘူး မဟုတ်လား... သူ့ရဲ့ သိုင်းပညာအပေါ်မှာပဲ မူတည်မှာပေါ့..."</p> <p> </p> <p>ကူမော့က တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆိုရင် ငါ လူသတ်နေတာကို တားဖို့ သူက ဘယ်က သတ္တိတွေ ရလာတာလဲ..."</p> <p>***</p> <p> </p>


Save