BIT

Title

Show in VIP/Series

Status (Active / Inactive)

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၁၄၉)</h2>

<h2 style="text-align: center;">ချီမြောင်ရွှမ် အသတ်ခံရခြင်း</h2>

ကူမော့ မောင်နှမနှစ်ဦး နတ်လက်နက်စံအိမ်သို့ ပြောင်းရွှေ့နေထိုင်သည့် နောက်တစ်နေ့တွင် စံအိမ်တော်မှာ ပြန်လည် စည်ကားလာခဲ့၏။ ချင်းပြည်နယ် မြို့တော်ရှိ သိုင်းလောကတစ်ခုလုံးမှာလည်း ပွက်လောရိုက်သွားခဲ့ပေသည်။ နတ်လက်နက်စံအိမ် သခင်မလေး၏ မင်္ဂလာပွဲသို့ တက်ရောက်လာသည့် သိုင်းအင်အားစုများအနက် လူအများဆုံး စောင့်မျှော်နေကြသည်မှာ ရွှမ်နွီနန်းတော် ပင် ဖြစ်ချေ၏။ နန်ကုန်းယွဲ့ရှီး၏ ဆရာဖြစ်သူ မုပိုင်ဖုန်း သာမက ရွှမ်နွီနန်းတော် သခင်မကိုယ်တိုင်လည်း တက်ရောက်ခဲ့ပြီး နှစ်ပေါင်းများစွာ လူမြင်ကွင်းမှ ပျောက်ကွယ်နေခဲ့သည့် ကျောက်စိမ်းဟင်းလင်းပြင် ဘိုးဘေးပင် ပါဝင်လာခဲ့လေသည်။

နန်ကုန်းယွဲ့ရှီးအပေါ် ရွှမ်နွီနန်းတော်က ထားရှိသည့် အရေးပါမှုမှာ သိုင်းလောကသားများကို အံ့အားသင့်စေခဲ့သလို ရွှမ်နွီနန်းတော်နှင့် ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်းတို့၏ ပေါင်းစည်းမှုမှာ အစစ်အမှန် အင်အားကြီး မဟာမိတ်အဖွဲ့ ဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း ရှင်းလင်းသွားစေခဲ့၏။ ဤကိစ္စကြောင့် ချင်းပြည်နယ် သိုင်းလောကရှိ အင်အားကြီး သုံးဖွဲ့အနက် တတိယမြောက် အင်အားစုဖြစ်သည့် ကျိုကျန်းမဟာမိတ်အဖွဲ့မှာ အကျပ်ရိုက်သွားစေခဲ့ပေသည်။ ချင်းပြည်နယ်၏ အခင်းအကျင်းမှာ ဆယ်စုနှစ်များစွာအတွင်း မတွေ့ကြုံဖူးသေးသည့် ကြီးမားသော အပြောင်းအလဲများ ဖြစ်ပေါ်လာတော့မည်ဟု လူအများက ခန့်မှန်းနေကြချေ၏။

သို့သော် ထိုအရာများမှာ အနာဂတ်ကိစ္စများသာ ဖြစ်ပေသည်။ လောလောဆယ်တွင်မူ နတ်လက်နက်စံအိမ်မှာ အလွန်စည်ကားနေပြီး လူအများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိနေ၏။ မဟာသိုင်းဆရာကြီး သုံးဦး တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဆုံတွေ့ကြမည့် နန်ကုန်းယွဲ့ရှီး၏ မင်္ဂလာပွဲမှာ တွေ့ရခဲသည့် မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ကောလာဟလများ ပျံ့နှံ့နေချေသည်။

နတ်လက်နက်စံအိမ်ရှိ ဝင်းငယ်တစ်ခုအတွင်း ကူမော့သည် ထိုင်လျက် ဓားငယ်လေးတစ်လက်ဖြင့် သစ်သားရုပ်ထုတစ်ခုကို ထုလုပ်နေ၏။ ကူချူတုန်းမှာ အပြင်ဘက်မှ ပြေးလွှားဝင်ရောက်လာပြီး ကူမော့၏ ရှေ့တွင် ထိုင်ကာ လက်ဖက်ရည်အိုးကို မ၍ အဝသောက်လိုက်ပြီးနောက် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောကြားလိုက်လေသည်။

"အစ်ကို... ရွှမ်နွီနန်းတော်က နတ်သမီးဆယ်ပါးထဲက ငါးယောက်တောင် ရောက်လာတယ်... ဒီမှာ လင်းချီရှားအပြင် တခြား လေးယောက်လည်း ပါတယ်... သူတို့အားလုံးက အရမ်းလှတာပဲ... တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် အလှချင်း ပြိုင်နေကြသလိုပဲ... အားလုံးက တကယ်ကို လှကြတယ်..."

ကူမော့က အနည်းငယ် အံ့သြစွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်၏။ "လင်းချီရှားလည်း ရောက်လာတာလား..."

ကူချူတုန်းက ပြုံးလျက် ပြန်လည်ဖြေကြားလေသည်။

"ဟုတ်တယ်... အခုလေးတင် ရှဲ့လျှူယင်းနဲ့ တွေ့ခဲ့တာလေ... သူပြောတာတော့ လင်းချီရှားက မူလက ထွက်သွားချင်ပေမယ့် သူ့ဒဏ်ရာတွေက မကျက်သေးလို့ မြို့ထဲမှာပဲ နားနေခဲ့ရတာတဲ့... သူ့ဆရာဖြစ်တဲ့ ရွှမ်နွီနန်းတော်ရဲ့ မဟာအကြီးအကဲ မုပိုင်ဖုန်းက သူ့ကို ဒီကို အတင်းခေါ်လာခဲ့တာလေ... လင်းချီရှားနဲ့ နန်ကုန်းယွဲ့ရှီးတို့ကြားက အဆင်မပြေမှုကို မုပိုင်ဖုန်းက သိပေမယ့်လည်း ရွှမ်နွီနန်းတော်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာအတွက် လူမြင်ကွင်းမှာတော့ ဟန်မပျက် နေစေချင်တာပေါ့... နတ်သမီးဆယ်ပါးဆိုတာ ရွှမ်နွီနန်းတော်ရဲ့ မျက်နှာစာတွေ မဟုတ်လား... အပြင်မှာ သူတို့ကြားက ကောလာဟလတွေ ဘယ်လိုပဲ ရှိနေပါစေ လူရှေ့မှာတော့ ဖော်ပြလို့ မရဘူးလေ... အဲဒီလို သဘောပါပဲ..."

ကူမော့က ခေါင်းကို အနည်းငယ် ညိတ်လျက် ဆိုချေ၏။

"ရွှမ်နွီနန်းတော်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိန်းသိမ်းဖို့အတွက် ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ရန်ငြိုးတွေကို ဘေးဖယ်ထားရတာပေါ့..."

ကူချူတုန်းက ထပ်မံမေးမြန်းလိုက်ပေသည်။

"အစ်ကို... လင်းချီရှားတောင်မှ နန်ကုန်းယွဲ့ရှီးရဲ့ ထူးချွန်မှုကို ဝန်ခံထားရတယ်နော်... အခု နန်ကုန်းယွဲ့ရှီးက လက်ထပ်တော့မှာဆိုတော့ ရွှမ်နွီနန်းတော်ရဲ့ နောက်ထပ် နန်းတော်သခင်မက ဘယ်သူ ဖြစ်လာမလဲ..."

ကူမော့က သစ်သားကို ဆက်လက်ထုလုပ်ရင်း ပြန်လည်ပြောကြားလေ၏။

"ဒီမေးခွန်းကိုတော့ ငါ မဖြေနိုင်ဘူး... ငါလည်း ရွှမ်နွီနန်းတော်အကြောင်း သိပ်မသိသလို နတ်သမီးဆယ်ပါးဆိုတာကိုလည်း သေချာ မသိဘူးလေ... ငါ သိတာဆိုလို့ လင်းချီရှားနဲ့ နန်ကုန်းယွဲ့ရှီးပဲ ရှိတာ၊ သူတို့ကိုလည်း အခုမှ သိရတာ မဟုတ်လား..."

ကူချူတုန်းက ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ဆိုပေသည်။

"အဲဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ... အစ်ကိုက ယွင်ပြည်နယ်ရဲ့ သူရဲကောင်းဆိုတော့ သူတို့ကသာ အစ်ကို့နာမည်ကို မှတ်ထားသင့်တာပေါ့... ဒါပေမယ့် အစ်ကို... အစ်ကိုက မိန်းကလေးလှလှလေးတွေကို မကြိုက်ဘူးလား... ရွှမ်နွီနန်းတော်က အစ်ကို့အတွက် အဖော်ရွေးဖို့ အကောင်းဆုံးပဲလေ၊ အားလုံးက အရမ်းလှကြတာကို..."

ကူမော့က အတိုချုံးသာ ဆိုလေ၏။

"မလောပါနဲ့ဦး..."

ကူချူတုန်းက ရယ်မောလျက် ဆိုချေသည်။

"အင်း... နောင်ကျရင်တော့ ရွှမ်နွီနန်းတော်က လူတွေကို ကျွန်မ ပိုပြီး ယဉ်ကျေးပြရမယ် ထင်တယ်... ဘယ်သူသိမှာလဲ၊ သူတို့ထဲက တစ်ယောက်က ကျွန်မရဲ့ အစ်မလင် ဖြစ်လာနိုင်တာပဲလေ... တစ်ယောက်တည်းတောင် မကနိုင်ဘူးနော်..."

ကူမော့က ဘာမှ ပြန်မပြောတော့ဘဲ သစ်သားရုပ်ထုကိုသာ ဆက်လက် ထုလုပ်နေ၏။ သစ်သားရုပ်ထု ပြီးခါနီး အချိန်တွင် ဝင်းအပြင်ဘက်မှ ခြေသံများ ကြားလိုက်ရပြီး လင်းချီရှားနှင့် ရှဲ့လျှူယင်းတို့ ရောက်ရှိလာကြပေသည်။ လင်းချီရှားက လက်ပူးဆုပ်လျက် နှုတ်ဆက်လိုက်လေ၏။

"ဆရာကြီးကူ၊ မိန်းကလေးကူ... ကျွန်မတို့ အထဲဝင်ခဲ့လို့ ရမလား..."

ကူချူတုန်းက အလျင်အမြန် ထရပ်ကာ တံခါးဝသို့ ပြေးသွားပြီး ဆိုချေသည်။

"ကြွပါ... ကြွပါ... နတ်သမီးလင်း၊ နတ်သမီးရှဲ့... မြန်မြန် အထဲကြွကြပါ... ကျွန်မ လက်ဖက်ရည် ဖျော်ပေးပါ့မယ်..."

လင်းချီရှားနှင့် ရှဲ့လျှူယင်းတို့မှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြောင်ကြည့်လိုက်ကြ၏။ ကူချူတုန်းက လက်ဖက်ရည်ဖျော်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် လင်းချီရှားက အလျင်အမြန် တားမြစ်လိုက်လေသည်။

"မိန်းကလေးကူ... အလုပ်ရှုပ်မခံပါနဲ့တော့... ကျွန်မတို့က ဆရာ့ရဲ့ အမိန့်အရ အစ်ကိုတို့ကို ထမင်းစားပွဲ ဖိတ်ဖို့ လာတာပါ... အစ်ကိုတို့ အဆင်မပြေရင်လည်း အချိန်တစ်ခု ရွေးပေးလို့ ရပါတယ်၊ ဆရာက စောင့်နေမှာပါ... အဓိက ကတော့ ဆေးသူတော်စင် ချီမြောင်ရွှမ် ရဲ့ သတင်းကို ပြောပြချင်လို့ပါ..."

ကူမော့က သူ၏ အလုပ်ကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး မေးမြန်းလိုက်၏။ "ချီမြောင်ရွှမ်ကို ရှာတွေ့ပြီလား..."

လင်းချီရှားက ပြန်လည်ဖြေကြားလေသည်။

"ရှာတွေ့သလောက်တော့ ရှိပါပြီ... ချီမြောင်ရွှမ်ရဲ့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်တဲ့ တပည့် ဝူအန်း ကို ကျွန်မတို့ ရှာတွေ့ခဲ့တယ်လေ..."

ကူမော့က ဖြည်းညင်းစွာ ထရပ်လိုက်၏။ သူက ဆိုချေသည်။

"သွားကြစို့ ချူတုန်း... ကျောက်စိမ်းဟင်းလင်းပြင် ဘိုးဘေးကို သွားတွေ့ရအောင်... သူက နာမည်ကျော် သိုင်းဆရာကြီး တစ်ဦးဆိုတော့ ငါတို့ သွားတွေ့သင့်တာပေါ့..."

ကူချူတုန်းကလည်း သူမ၏ စာအုပ်သေတ္တာကြီးကို ထမ်းပိုးလျက် အသင့် ပြင်လိုက်လေသည်။ လင်းချီရှားတို့၏ လမ်းပြမှုဖြင့် ကူမော့ မောင်နှမမှာ အမျိုးသမီးများစွာ ရှိနေသည့် ဝင်းကြီးအတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာကြ၏။ ရွှမ်နွီနန်းတော်မှ တပည့်များမှာလည်း ကူမော့ကို တစ်ခါမှ ယောက်ျားလေး မမြင်ဖူးသကဲ့သို့ စိုက်ကြည့်နေကြပြီး တီးတိုး ပြောဆိုနေကြပေသည်။

မကြာမီ ကူမော့သည် ကျယ်ဝန်းလှသော ခန်းမကြီးတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာ၏။ အလယ်ဗဟိုရှိ နေရာတွင် ကျောက်စိမ်းဟင်းလင်းပြင် ဘိုးဘေး ရန်ရှန်းမေ့ ထိုင်နေပြီး ဘေးတစ်ဖက်တွင် ရွှမ်နွီနန်းတော် သခင်မ ဆုယွင်ကျောင်း၊ မုပိုင်ဖုန်း နှင့် နန်ကုန်းယွဲ့ရှီးတို့ ရှိနေကြလေသည်။

ကူမော့ ဝင်လာသည်နှင့် ဘိုးဘေးမှလွဲ၍ အားလုံးမှာ မတ်တတ်ရပ်ကာ ကြိုဆိုကြပြီး နန်ကုန်းယွဲ့ရှီးက ကူမော့ကို ထိုင်ရန် ဖိတ်ခေါ်လိုက်၏။

"ဆရာကြီးကူ၊ မိန်းကလေးကူ... ကျေးဇူးပြုပြီး ထိုင်ကြပါ..."

ရန်ရှန်းမေ့က ပြုံးလျက် ဆိုပေသည်။

"ဆရာကြီးကူက ဒီလောက် ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ မဟာသိုင်းဆရာကြီး ဖြစ်နေပြီဆိုတော့ တကယ်ပဲ ပါရမီရှင် တစ်ယောက်ပါပဲ..."

ကူမော့က လက်ပူးဆုပ်လျက် ပြန်လည်ပြောကြားလေ၏။

"စီနီယာရန်... ကျွန်တော့်ကို အမွှန်းတင်လွန်းနေပါပြီ... သိုင်းပညာမှာ အကန့်အသတ် မရှိသလို ကျွန်တော်ကလည်း အများကြီး လိုသေးပါတယ်... စီနီယာကတော့ သိုင်းပညာ ပြိုင်ဘက်ကင်းရုံတင်မကဘဲ တပည့်တွေကလည်း သိုင်းလောကမှာ ထူးချွန်ကြတာပဲ... ရွှမ်နွီနန်းတော်မှာ ပါရမီရှင်တွေ ပြည့်နေသလို ရှင့်ရဲ့ တပည့်တွေကလည်း တရားမျှတပြီး ယောက်ျားတွေထက် မညံ့တဲ့ သူရဲကောင်းမလေးတွေချည်းပဲ... ဒီလောက်အထိ ဖြစ်လာဖို့ဆိုတာ တစ်လောကလုံးမှာ ရှာရခက်ပါတယ်..."

ရန်ရှန်းမေ့က ရယ်မောလျက် မေးမြန်းလိုက်ချေသည်။ "မိန်းကလေးကူမှာ ဆရာ ရှိသလား..."

ကူချူတုန်းမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး ပြန်လည်ဖြေကြားလေ၏။ "စီနီယာရန်... ကျွန်မမှာ ဆရာ မရှိပါဘူး၊ အစ်ကိုကပဲ အရာအားလုံးကို သင်ပေးခဲ့တာပါ..."

ရန်ရှန်းမေ့က ပြုံးလျက် ဆိုပေသည်။

"မိန်းကလေးကူ ဒီရွှမ်နွီနန်းတော်ကို လာချင်သလား... ငါ့မှာ နောက်ဆုံး တပည့်တစ်ယောက် ထပ်ယူဖို့ စိတ်ကူးရှိလို့ပါ..."

ကူချူတုန်းက တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ပြတ်သားစွာ ငြင်းပယ်လိုက်လေ၏။ "ဟင်... မဟုတ်တာ... စီနီယာရန်ရဲ့ စေတနာကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် ကျွန်မက ပျင်းတတ်ပြီး အစ်ကိုနဲ့ပဲ လောကအနှံ့ လှည့်လည်ချင်လို့ပါ..."

ရန်ရှန်းမေ့ကလည်း စိတ်မဆိုးဘဲ ပြုံးလျက် ဆိုချေသည်။ "မိန်းကလေးကူ စိတ်ပါလာတဲ့ အချိန်တိုင်း ရွှမ်နွီနန်းတော်ကို လာခဲ့လို့ ရပါတယ်..."

ထို့နောက် ရန်ရှန်းမေ့က ကူမော့ဘက်သို့ လှည့်လျက် ဆိုလေ၏။ "ဆရာကြီးကူ... ဒီနေ့ ဖိတ်ရတဲ့ အဓိက အကြောင်းရင်းကတော့ ချီမြောင်ရွှမ် အကြောင်းကို ပြောချင်လို့ပါ... ချီမြောင်ရွှမ်... သေဆုံးသွားပါပြီ..."

ကူမော့က မျက်မှောင်ကို အနည်းငယ် ပင့်လိုက်မိပေသည်။ ရန်ရှန်းမေ့က ဆက်လက်ပြောကြားလေ၏။

"ငါ ချီမြောင်ရွှမ်ရဲ့ တပည့်ကို ရှာတွေ့ခဲ့တယ်... ဆရာကြီးကူ သိချင်တာရှိရင် မေးလို့ရပါတယ်..."

ချက်ချင်းပင် ဝူအန်း ခန်းမအတွင်းသို့ ဝင်လာပြီး ရန်ရှန်းမေ့နှင့် အခြားသူများကို လက်ပူးဆုပ် နှုတ်ဆက်လိုက်ချေသည်။ "ဆရာတူဦးလေးကို ဂါရဝပြုပါတယ်..."

ရန်ရှန်းမေ့က ကူမော့အား မိတ်ဆက်ပေးလိုက်လေ၏။ "သူရဲကောင်းကူ... သူက ဆေးသူတော်စင် ချီမြောင်ရွှမ် ရဲ့ တပည့် ဝူအန်း ပဲ... ထင်းဆုန်းစံအိမ်က လူသတ်ပွဲမှာ တစ်ဦးတည်းသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူပေါ့... ချီမြောင်ရွှမ်နဲ့ ငါက သွေးသောက်မောင်နှမတွေ ဖြစ်လို့ သူက ငါ့ရဲ့ တူလည်း ဖြစ်တယ်..."

ဝူအန်းက ကူမော့တို့ကို လက်ပူးဆုပ် နှုတ်ဆက်လျက် ဆိုပေသည်။ "သူရဲကောင်းကူနဲ့ မိန်းကလေးကူကို ဂါရဝပြုပါတယ်... ဆရာ မသေဆုံးခင်က ရှင့်ရဲ့ မျက်စိကို ကုသပေးချင်တဲ့အကြောင်း အကြိမ်ကြိမ် ပြောဖူးပါတယ်... ရှင့်ရဲ့ မိတ်ဆွေ ယွင်ပြည်နယ် ချင်းယန်ခရိုင်က စီနီယာ နျန်စန်း က ကျွန်တော့်ဆရာနဲ့ ရင်းနှီးတဲ့ မိတ်ဆွေ ဖြစ်လို့ သူက ဆရာ့ကို အကူအညီ တောင်းခဲ့တာပါ၊ ဆရာကလည်း ကုသပေးဖို့ သဘောတူခဲ့ပါတယ်..."

ကူမော့က ဝူအန်းကို မေးမြန်းလိုက်၏။

"ဝူသမားတော်... ထင်းဆုန်းစံအိမ်မှာ မင်းတို့ ဆရာတပည့်တွေ ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့ကြတာလဲ သိပါရစေ..."

ဝူအန်းက သက်ပြင်းချလျက် ဆိုလေသည်။

"ဟူး... ဘေးဒုက္ခတစ်ခုပါပဲ... အဲဒီညက ကျွန်တော်က ဗိုက်မကောင်းလို့ အိမ်သာသွားနေတုန်း အော်ဟစ်သံတွေ ကြားလိုက်ရတာ... အိမ်သာကြားကနေ ကြည့်လိုက်တော့ မျက်နှာဖုံးတပ် အနက်ရောင်ဝတ် လူတစ်ယောက်က စံအိမ်ထဲမှာ သတ်ဖြတ်နေတာ တွေ့လိုက်ရတယ်... ကျွန်တော်က ကြောက်လွန်းလို့ အသံမထွက်ရဲဘဲ အိမ်သာကျင်းထဲမှာ ပုန်းနေခဲ့ရတာပါ..."

ဝူအန်းက ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနှင့် ဆက်လက်ပြောကြားချေ၏။

"ကျွန်တော်က သိုင်းပညာ မတတ်သလို ကြောက်လည်း ကြောက်တတ်တယ်လေ... အပြင်မှာ အခြေအနေ ငြိမ်သွားတဲ့အထိ စောင့်ပြီးမှ တိတ်တဆိတ် ထွက်လာခဲ့တာ... စံအိမ်တစ်ခုလုံးမှာ အလောင်းတွေ ပြည့်နေတာပဲ... ကျွန်တော်က အသက်လုပြေးရင်း တောင်ခြေမှာ ဆရာ့အလောင်းကို တွေ့လို့ အနီးအနားမှာပဲ မြှုပ်နှံပေးခဲ့ပြီး ပုန်းနေခဲ့ရတာပါ..."

ကူမော့က ဖြည်းညင်းစွာ ဆိုပေသည်။

"ဒါပေမယ့် ထင်းဆုန်းစံအိမ်မှာ ကောင်းကင်မေးခွန်း ဓားကွက်ဆယ့်နှစ်ကွက်ရဲ့ သဲလွန်စတွေကို တံခါးခြောက်ချပ် အဖွဲ့က ရှာတွေ့ခဲ့တယ်ဆိုတာ မင်း သိလား..."

ဝူအန်းက ပြန်လည်ဖြေကြားလေ၏။

"ကြားပါတယ်... အခု သိုင်းလောကမှာလည်း လူသတ်သမားက ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်းက ရဲ့ကျင်းလန် လို့ ကောလာဟလတွေ ထွက်နေတာလေ... တကယ်တော့ အဲဒါက ရိုးရှင်းပါတယ်... ကောင်းကင်မေးခွန်း ဓားကွက်ရဲ့ အနှစ်သာရကိုတော့ မတုပနိုင်ပေမယ့် ဒီဟန်ပန်ကိုတော့ အလွယ်တကူ တုပလို့ ရတာပဲလေ... အခု သိုင်းလောကမှာ ရဲ့ကျင်းလန်က ဆရာ့ကို ကျိုကျန်းမဟာမိတ်အဖွဲ့ဆီ မသွားစေချင်ဘူးဆိုတာ လူတိုင်း သိနေကြတော့ သူ့ကို အကွက်ဆင်ဖို့က အကောင်းဆုံးပဲပေါ့... ဆရာ့မှာ သိုင်းလောက မိတ်ဆွေတွေ အများကြီး ရှိနေတော့ လူသတ်သမားကလည်း လက်စားချေခံရမှာကို ကြောက်မှာပေါ့... အဲဒီကြောင့် ရဲ့ကျင်းလန်ကို အကွက်ဆင်လိုက်တာက သူ့အတွက်တော့ အကောင်းဆုံးပဲလေ..."

ဝူအန်း၏ စကားများကို ကြားပြီးနောက် ခန်းမတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားတော့၏။ ကူချူတုန်းကမူ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မေးမြန်းလိုက်ချေသည်။

"ဝူသမားတော်... ရှင်ကရော... ဒီမျက်စိကို ကုနိုင်လားဟင်..."

ဝူအန်းက ပြန်လည်ပြောကြားလေ၏။

"ဆရာကြီးကူ မကန့်ကွက်ဘူးဆိုရင်တော့ ကျွန်တော် အရင် စစ်ဆေးကြည့်ပါ့မယ်..."

ဝူအန်းက ကူမော့၏ မျက်စိကို သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်ပြီးနောက် ဖြည်းညင်းစွာ ဆိုပေသည်။

"ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆေးပညာက ဆရာ့ရဲ့ သုံးပုံတစ်ပုံလောက်ပဲ ရှိတာပါ... ဆရာကြီးကူရဲ့ မျက်စိကို ကုဖို့အတွက် ကျွန်တော့်မှာ နည်းလမ်းတစ်ခုပဲ ရှိပါတယ်..."

***

Book List