Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၁၅၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">လူသတ်သမား ရဲ့ကျင်းလန်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ကူချူတုန်းက ဝမ်းသာအားရဖြင့် မေးမြန်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဒီမျက်စိက ကုလို့ ရတာလားဟင်..."</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဝူအန်းက ဖြေကြားလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ကုလို့တော့ ရပါတယ်... ဒါပေမယ့် အရမ်း ခက်ခဲတဲ့အပြင် ရှားပါးပြီး အဖိုးတန်တဲ့ ဆေးတွေ အများကြီး လိုအပ်ပါတယ်..."</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကူချူတုန်းက ဆိုချေ၏။</p> <p> </p> <p> "အဲဒါက ကိစ္စမရှိပါဘူး... အစ်ကို့မျက်စိ ကုလို့ရမယ်ဆိုရင် ဆေးတွေ ဘယ်လောက်ပဲ လိုအပ်ပါစေ ကျွန်မတို့ ရှာမှာပါ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဝူအန်းက ခေါင်းယမ်းလျက် ဆိုပေသည်။</p> <p> </p> <p>"အဲဒါက အရေးအကြီးဆုံး မဟုတ်ပါဘူး... အရေးအကြီးဆုံးကတော့ ဆရာကြီးကူနဲ့ ကိုက်ညီမယ့် မျက်လုံးအသစ် တစ်စုံ လိုအပ်တာပဲ... ဆရာကြီးကူရဲ့ မျက်စိက အဆိပ်မိထားတာလေ... အဆိပ်တွေကို ဖယ်ရှားလိုက်နိုင်ပေမယ့် အချိန်နှောင်းသွားလို့ မျက်စိဝိညာဉ်က သေသွားပြီ... ဆရာသာ အသက်ရှင်နေရင်တော့ သူ့ရဲ့ ဆေးပညာနဲ့ မျက်စိကို ပြန်ရှင်လာအောင် လုပ်နိုင်ပေမယ့် ကျွန်‌ေတာ်ကတော့ မတတ်နိုင်ဘူးလေ... အဲဒီကြောင့် ဒီမျက်စိကို လဲမှပဲ ရမှာပါ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကူချူတုန်းက အလောတကြီး မေးမြန်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> "ဒီမျက်စိကို ဘယ်လို လဲရမှာလဲ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဝူအန်းက ပြုံးရုံသာ ပြုံးပြီး ဘာမှ မပြောခဲ့ချေ။ ကူမော့က လက်ဝှေ့ယမ်း၍ တားဆီးလိုက်ကာ ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီနည်းလမ်းကိုတော့ မေ့လိုက်ပါတော့..."</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကူချူတုန်းက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ခေါ်လိုက်သော်လည်း... ကူမော့က ပြန်လည်ပြောကြားချေ၏။</p> <p> </p> <p> "ဝူသမားတော် ပြောတဲ့ မျက်စိလဲတယ်ဆိုတာက ငါနဲ့ ကိုက်ညီတဲ့ အသက်ရှင်နေတဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ မျက်လုံးကို ဖောက်ထုတ်ပြီး လဲတာကို ပြောတာလေ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကူချူတုန်းမှာ ထိတ်လန့်သွားတော့၏။ ကူမော့က ပြုံးလျက် ဆိုပေသည်။</p> <p> </p> <p> "တခြားနည်းလမ်းတွေကို နောက်မှ စဉ်းစားကြတာပေါ့... အစ်ကိုကျိုးကလည်း နန်းတွင်းက နတ်သမားတော်တွေကို ရှာပေးမယ်လို့ ပြောထားတာပဲလေ... ဒါကြောင့် သိပ်ပြီး စိတ်မပူပါနဲ့..."</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဝူအန်းကလည်း ဝင်ရောက်ပြောဆိုလေ၏။</p> <p> </p> <p>"တကယ်လို့ နန်းတွင်းဆေးဆောင်မှာ ကုသခွင့်ရမယ်ဆိုရင်တော့ သေချာပေါက် ပျောက်နိုင်ပါတယ်... နန်းတွင်းထဲမှာ ဆရာ့ထက် မညံ့တဲ့ ဆေးဆရာတွေ အများကြီး ရှိတယ်လို့ ဆရာ ပြောဖူးပါတယ်..."</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကူချူတုန်းက အနည်းငယ် စိတ်အေးသွား၏။ ရန်ရှန်းမေ့ကလည်း ထောက်ခံပြောကြားချေသည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မလည်း နန်းတွင်းမှာ ဆေးပညာ အရမ်းတော်တဲ့သူတွေ ရှိတယ်လို့ ကြားဖူးပါတယ်..."</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် ခန်းမဘေးရှိ ကန့်လန့်ကာ နောက်ကွယ်မှ တီးတိုး ပြောဆိုသံများ ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် ရန်ရှန်းမေ့၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း ပျက်ယွင်းသွားပေသည်။ ရွှမ်နွီနန်းတော် သခင်မ ဆုယွင်ကျောင်းက ဟောက်လိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>"အားလုံး ထွက်လာခဲ့ကြစမ်း... ဘယ်လို အပြုအမူမျိုး လုပ်နေကြတာလဲ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကန့်လန့်ကာ နောက်ကွယ်မှ လူငယ် အမျိုးသမီး ခုနစ်ဦး၊ ရှစ်ဦးခန့် ထွက်လာကြ၏။ ကူချူတုန်းကမူ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး ကူမော့ကို တိုးတိုးလေး ပြောပြလေသည်။</p> <p> </p> <p> "အစ်ကို... ကျွန်မ အရင်က ပြောဖူးတဲ့ နတ်သမီးဆယ်ပါးထဲက လင်းချီရှားအပြင် တခြား လေးယောက်လုံး ဒီမှာ ရောက်နေတာပဲ... အားလုံးက တကယ်ကို လှတာပဲ... ဒီလူတွေထဲက ဘယ်သူမဆို ကျွန်မရဲ့ အစ်မ ဖြစ်ဖို့ အဆင်ပြေတယ်နော်..."</p> <p> </p> <p> </p> <p>ရန်ရှန်းမေ့က ဖြတ်ပြောလိုက်ချေ၏။</p> <p> </p> <p> "ဟူး... ထားလိုက်ပါတော့... ဆရာကြီးကူ... ကျွန်မရဲ့ တပည့်တွေ ကိုယ်စား တောင်းပန်ပါတယ်နော်..."</p> <p> </p> <p> </p> <p>ရန်ရှန်းမေ့က တပည့်များကို ဆိုပေသည်။</p> <p> </p> <p> "နင်တို့အားလုံး ဘာရပ်လုပ်နေတာလဲ... လာပြီး ဆရာကြီးကူ ကို ဂါရဝပြုကြစမ်း..."</p> <p> </p> <p> </p> <p>ချက်ချင်းပင် ရွှမ်နွီနန်းတော်မှ တပည့်များက တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ကူမော့ကို လက်ပူးဆုပ် နှုတ်ဆက်ကြ၏။ ထို့နောက် ကူမော့သည် ရန်ရှန်းမေ့တို့နှင့် ခေတ္တမျှ စကားပြောဆိုပြီးနောက် နှုတ်ဆက်ကာ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြလေသည်။ လမ်းတွင် ကူမော့က ဖြည်းညင်းစွာ ဆိုချေ၏။</p> <p> </p> <p>"ဝူအန်း ပြောသွားတဲ့ စကားတွေထဲမှာ အပေါက်အပြဲတွေ ရှိနေတယ်လို့ နင် မထင်ဘူးလား..."</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကူချူတုန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ဆိုပေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟင်... မဟုတ်ပါဘူး၊ သူ ပြောတာတွေက ပုံမှန်ပဲလို့ ကျွန်မ ထင်တာပဲ..."</p> <p> </p> <p>ကူမော့က ရှင်းပြလေ၏။</p> <p> </p> <p>"သူက ထိတ်လန့်ပြီး ရက်အနည်းငယ်ကြာအောင် ပုန်းနေခဲ့ရတယ်လို့ ပြောတယ်နော်... ပုံမှန်အားဖြင့်တော့ သိုင်းသမား တစ်ယောက်က အစိုးရနဲ့ မပတ်သက်ချင်ရင်တောင် သူ့ဆရာရဲ့ မိတ်ဆွေဖြစ်တဲ့ သိုင်းဆရာကြီးတွေဆီ အကူအညီ သွားတောင်းသင့်တာပဲ... ဒါကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် လူသတ်သမားက အရမ်းကို အစွမ်းထက်လို့ ဝူအန်းက ထွက်ပြေးနေရတာပဲ ဖြစ်ရမယ်... ဒါဆိုရင်တော့ လူသတ်သမားက ဘယ်သူလဲဆိုတာ ရှင်းနေပြီလေ... ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်းက ရဲ့ကျင်းလန် ပေါ့..."</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကူချူတုန်းက အံ့သြတကြီးဖြင့် မေးမြန်းလိုက်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုက ဒီလောက်အထိ တွေးနိုင်တာလား... တကယ်ကို တော်တာပဲ..."</p> <p> </p> <p>ကူမော့က သူ၏ လက်ဝါးကို ဖြန့်ပြလိုက်ရာ လက်ဝါးထဲတွင် စာတိုလေး တစ်စောင် ပါရှိနေ၏။ ကူမော့က ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p> "ဝူအန်းက ငါ့မျက်စိကို စစ်ဆေးနေတုန်းမှာ ဒီစာကို ငါ့လက်ထဲ ထည့်ပေးခဲ့တာလေ... အဲဒါက လူသတ်သမားက ရဲ့ကျင်းလန် ဆိုတာပဲ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုနေ့ ညနေတွင် တံခါးခြောက်ချပ် အဖွဲ့မှ လူများ ရောက်ရှိလာပြီး ဝူအန်းကို ခေါ်ဆောင်သွားကြပေသည်။ ကျိုးချင်းဖုန်းလည်း ပါလာပြီး သူက ကူမော့၏ ဝင်းအတွင်းသို့ လာရောက်ကာ ပြောကြားလေ၏။</p> <p> </p> <p>"မိန်းကလေးချူတုန်းဆီက သတင်းရပြီးနောက်မှာ တံခါးခြောက်ချပ် အဖွဲ့က ထင်းဆုန်းတောင်ကြောကို သွားစစ်ဆေးတော့ ချီမြောင်ရွှမ်ရဲ့ အလောင်းကို တကယ် ရှာတွေ့ခဲ့တယ်လေ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကူမော့က မေးမြန်းလိုက်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>"ရွှမ်နွီနန်းတော်က ဝူအန်းကို ဘာလို့ အလွယ်တကူ လွှတ်ပေးလိုက်ရတာလဲ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျိုးချင်းဖုန်းက ရှင်းပြလေ၏။</p> <p> </p> <p>"ရန်ရှန်းမေ့တို့က တံခါးခြောက်ချပ် အဖွဲ့ရဲ့ စည်းကမ်းတွေကို သိထားလို့ပဲလေ... တွမ့်ဟွမ် ချောက်ကမ်းပါးက အသေအကြေ တိုက်ပွဲ မပြီးမချင်း တံခါးခြောက်ချပ် အဖွဲ့က လူသတ်သမားက ဘယ်သူလဲဆိုတာကို အတည်ပြုမှာ မဟုတ်ဘူး... ရဲ့ကျင်းလန် ရှုံးသွားရင်တော့ သူက အရာအားလုံး ဆုံးရှုံးသွားမှာဆိုတော့ ရွှမ်နွီနန်းတော်က သူ့ကို ကာကွယ်ပေးဖို့ အကြောင်းရှိတော့ဘူးပေါ့... အဲဒါကြောင့် ရွှမ်နွီနန်းတော်က ဝူအန်းကို အသာတကြည် လွှတ်ပေးလိုက်တာပဲ..."</p>


Save