Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၇၈၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">အေးခဲခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>“လီဆန်းစီ” ပြန်လည်အသက်သွင်းပေးထားသောသူသည် လီဆန်းစီ၏ မျက်စိရှေ့တွင်ပင် နောက်တစ်ကြိမ် သေဆုံးရတော့မည်ဖြစ်သည်။</p> <p>မှောင်မည်းနေသော မျက်တွင်းများက ထိုအရပ်ဆီသို့ စိုက်ကြည့်နေသည်။ မျက်လုံးများထဲတွင် ဆိုးယုတ်မှုများ လျှံထွက်နေခဲ့သဖြင့် မျက်ရည် သို့မဟုတ် ဝမ်းနည်းမှုများကို မထုတ်ဖော်နိုင်ပေ။ ကောင်းမင်နှင့် လီဆန်းစီ… လုံးဝဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သော ဝိညာဉ်နှစ်ခုသည် ယခုခဏတွင် အတွေးတစ်ခုတည်း ရှိနေကြသည်။ သူမကို ကယ်တင်ရန်၊ သူတို့၏ မိခင်ကို ကယ်တင်ရန်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>အမှောင်ထဲတွင် ရပ်နေသော ထိုခန္ဓာကိုယ်သည် ကောင်းမင်နှင့် လီဆန်းစီတို့၏ စိတ်ဆန္ဒကို မနာခံတော့ပေ။ သူတို့ သတိထားမိချိန်တွင် သူတို့၏ခြေထောက်များက လှုပ်ရှားနေပြီဖြစ်သည်။</p> <p>“လီဆန်းစီ... မင်းအမေက မင်းမျက်စိရှေ့မှာ နောက်တစ်ခါ ထပ်သေတာကို ကြည့်ချင်သေးလို့လား”</p> <p>“ယုတ်မာလွန်းတယ်! မင်း ငါ့အမေကို ပြန်အသက်သွင်းပေးခဲ့တာ ဒီအချိန်အတွက်ပဲကိုး၊ ငါ့ဘဝရဲ့ တစ်ခုတည်းသော အလင်းရောင်ကို သုံးပြီး ငါ့ကို ခြိမ်းခြောက်ဖို့ပဲ၊ မင်းကို သတ်ပစ်မယ်၊ မင်းကို သတ်ပစ်မယ်ကွ”</p> <p>တောင်ဘုရင်ကို သတ်ဖြတ်ရန်အတွက် လီဆန်းစီ၏ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု လိုအပ်သော်လည်း လီဆန်းစီသည် ကောင်းမင်ကို အလွယ်တကူ အောင်မြင်ခွင့်ပေးမည့်သူ မဟုတ်ပေ။ အမှောင်ယဇ်ပလ္လင်၏ ရွေးချယ်ခံရသူက အပြင်လူတစ်ယောက်ကို နတ်ဘုရား၏စိတ်ဆန္ဒအား သတ်ဖြတ်ရန် မည်သို့ ကူညီနိုင်ပါမည်နည်း။</p> <p>ကောင်းမင်က ရှုပ်ထွေးနေသော ထိုအထုံးအဖွဲ့ကို ဖြေရှင်းချင်ခဲ့သည်။ သူသည် လီဆန်းစီ၏ အတိတ်ကို လိုက်လံရှာဖွေခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် လီဆန်းစီ၏ အားနည်းချက် သို့မဟုတ် လီဆန်းစီ နောက်ဆုံးအချိန်ထိ ဂရုစိုက်သောအရာကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။</p> <p>ဤကမ္ဘာကြီးသည် လီဆန်းစီအပေါ် အစွန်းရောက်သော ဆိုးယုတ်မှုများကို ပေးအပ်ခဲ့ပြီး သူ့ဘဝကို အမှောင်ထုနှင့် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုထဲသို့ တွန်းပို့ခဲ့သည်။ သူသည် အထီးကျန်ခြင်း၊ ကံဆိုးခြင်းနှင့် သေခြင်းတရားများကို ဓာတ်ပုံရိုက်ခြင်းအား နှစ်သက်ခဲ့ပေသည်။ သူသည် အမှောင်သေတ္တာလေးနောက်ကွယ်တွင် ပုန်းကွယ်ကာ မရေမတွက်နိုင်သော လူများကို ချောင်းကြည့်ပြီး ဓာတ်ပုံရိုက်ခဲ့သော်လည်း သူ့မိခင်ကိုမူ ထိုသို့မလုပ်ခဲ့ပေ။ ထိုအဖိုးတန်ဆုံး မှတ်ဉာဏ်သည် အမှောင်သေတ္တာထဲတွင် မရှိဘဲ သူ့နှလုံးသားထဲတွင်သာ အမြဲတစေ ကပ်ပါနေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>“မင်း ငါနဲ့ လုံးဝတစ်သားတည်း ပေါင်းစည်းချင်တာ မဟုတ်လား၊ မင်းရဲ့ ဆိုးယုတ်မှုအားလုံးကို ငါ့ကို ပေးလိုက်၊ ဒါဆိုရင် မင်းက တကယ်ပဲ ငါ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်”</p> <p>အတွေးချင်း ထိပ်တိုက်တွေ့မှုမှာ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ပြီးဆုံးသွားပြီး လီဆန်းစီ၏ အပြစ်သားဝိညာဉ်က သူ၏ ခုခံမှုများကို လျှော့ချလိုက်သည်။ အတိုင်းအထက်အလွန် သိပ်သည်းလှသော ဆိုးယုတ်မှုများသည် သူ့နှလုံးသား၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။၎င်းမှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ဆက်သွယ်ပေးထားသော မရေမတွက်နိုင်သော အနက်ရောင် အမြီးတန်းများနှင့် တူ၏။</p> <p>သွေးမြို့တော်တက်တူးက လီဆန်းစီ၏ နှလုံးသားထဲတွင် စွဲမြဲသွားပြီး ၎င်းကို လုံးဝ သိမ်းပိုက်လိုက်တော့သည်။ ကောင်းမင်သည် သူကတိပေးထားသည့်အတိုင်း ဆိုးယုတ်မှုအားလုံးကို သူ့မျက်လုံးများဆီသို့ ဦးတည်စေလိုက်သည်။</p> <p>အန်းလွမ်သည် သိုင်းပညာတွင် အံ့ဩစရာကောင်းသော တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည် ရှိသကဲ့သို့ လီဆန်းစီတွင်လည်း ကိုယ်ပိုင် ထူးခြားသော စွမ်းရည်ရှိသည်။ ၎င်းမှာ သူ့ဘဝတစ်လျှောက်လုံး စွဲလမ်းခဲ့သော အရာပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>လီဆန်းစီ၏ မိခင်သည် အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်နေရဆဲဖြစ်သည်။ တောင်ဘုရင်၏ လက်သီးချက်က သူမ၏ အရေပြားကို ဆုတ်ဖြဲတော့မည်ဖြစ်သည်။ တောင်ကြီးများကိုပင် ရိုက်ခွဲနိုင်သော ထိုလက်သီးမှာ မီတာအနည်းငယ်သာ ဝေးတော့သည်။ လီဆန်းစီ၏ နောက်ကျောမှ ဆိုးယုတ်သောစိတ်ဆန္ဒသည် မရေမတွက်နိုင်သော အမျှင်တန်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး တောင်ဘုရင်နှင့် တားမြစ်နယ်မြေ၏ တစ်ဝက်ခန့်ကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။ လီဆန်းစီနှင့် ကောင်းမင်တို့သည် ကင်မရာ၏ ရှပ်တာ (shutter) ကို နှိပ်လိုက်သကဲ့သို့ သူတို့၏လက်များကို မြှောက်၍ ပြန်ချလိုက်ကြသည်။ ထိုအခါ လီဆန်းစီ၏ ဆိုးယုတ်မှုများ ဖုံးလွှမ်းထားသော နယ်ပယ်တစ်ခုလုံးသည် ဓာတ်ပုံတစ်ပုံအတွင်း အချိန်နှင့် မှတ်ဉာဏ်များ အေးခဲသွားသကဲ့သို့ လုံးဝ ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။</p> <p>“ဆယ်စက္ကန့်... မဟုတ်ဘူး၊ ငါးစက္ကန့်ပဲ”</p> <p>လီဆန်းစီနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ကောင်းမင်၏ တိုက်ခိုက်ရေး အတွေ့အကြုံမှာ များစွာသာလွန်သည်။ တောင်ဘုရင် အေးခဲသွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင် သူပြေးထွက်သွားပြီဖြစ်သည်။ သူသည် သူတစ်ဦးတည်းသာ လှုပ်ရှားနိုင်သော ထိုနယ်ပယ်အတွင်းရှိ တောင်ဘုရင်ထံသို့ လျင်မြန်စွာ ချဉ်းကပ်သွား၏။ သူ့လက်ဖဝါးထဲတွင် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အသွေးအသားဖြင့် ပုံသွင်းထားသော ထွန်းညှိထားသည့် မွေးနေ့ဖယောင်းတိုင်တစ်တိုင် ပါရှိသည်။ ဤဖယောင်းတိုင်မှာ သားစားကြူးနတ်ဘုရားနှင့် ဆုတောင်းခြင်း တစ္ဆေဆုတောင်းတို့ ယဇ်ပလ္လင်ကမ္ဘာအတွင်း အသုံးပြုနိုင်သည့် အသန်မာဆုံးလှုပ်ရှားမှု ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ စွမ်းအားဖြင့် တိုက်ခိုက်ခြင်း မဟုတ်တော့ဘဲ ယဇ်ပလ္လင်၏ စည်းမျဉ်းများကို ပြုပြင်ပြောင်းလဲလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ညရဲကိုးဦး၏ ကျိန်စာများကြောင့် ဖြစ်ပေါ်နေသော တောင်ဘုရင်၏ နံရိုးကြားမှ ဒဏ်ရာအတွင်းသို့ ကောင်းမင်က တောက်လောင်နေသော သွေးဖယောင်းတိုင်ကို ထိုးစိုက်လိုက်သည်။ တဖျတ်ဖျတ် တောက်ပနေသော မီးလျှံအတွင်း၌ အဆုံးမဲ့သောစိတ်ဆန္ဒနှင့် ကမ္မပါဝင်နေပြီး ဖယောင်းတိုင် ကိုယ်တိုင်မှာမူ သားစားကြူးနတ်ဘုရား၏ အသွေးအသားစည်းမျဉ်းများကို ကိုယ်စားပြုသည်။ ထိုနှစ်ခုသည် တောင်ဘုရင်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း ပေါက်ကွဲထွက်သွားတော့သည်။</p> <p>ကောင်းမင်သည် လီဆန်းစီ၏ မိခင်ကို ပွေ့ချီ၍ ရှောင်တိမ်းလိုက်ပြီး အချိန်ငါးစက္ကန့်က မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ကုန်ဆုံးသွားလေသည်။</p> <p>သူတို့ အဝေးသို့ ရောက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တောင်ဘုရင်၏ ဟိန်းဟောက်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူ့အသားများသည် အတွင်းမှ အပြင်သို့ လျင်မြန်စွာ စတင်ပြောင်းလဲလာပြီး ဒဏ်ရာတိုင်းတွင် သိပ်သည်းသော နတ်ဘုရားပုံစံကွက်များ ဖုံးလွှမ်းသွား၏။ သူ့နှလုံးသားတွင်လည်း ဖယောင်းတိုင်မီးက တောက်လောင်နေလေသည်။</p> <p>အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စိတ်ဆန္ဒတစ်ခုက ယဇ်ပလ္လင်နှင့် ဆက်သွယ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း တားမြစ်နယ်မြေ ၁ ၏ ပိတ်ဆို့ခြင်း ခံထားသည်။ တောင်ဘုရင်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ဆက်လက်ကြီးထွားလာပြီး ရူးသွပ်မှုအတွင်းသို့ ကျဆင်းသွားသည်။ ကောင်းမင် တားမြစ်ပုလင်းကို ဆွဲယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် လီဆန်းစီ၏ မိခင်ကို ဘေးသို့ တွန်းထုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ နောက်ဆုံးအင်အားဖြင့် အနားသို့ တိုးကပ်သွား၏။</p> <p>သူ့ဘေးမှ အန်းလွမ်သည်လည်း နောက်မဆုတ်ပေ။ ကောင်းမင်က တားမြစ်ပုလင်းအတွင်းမှ ခြောက်ကပ်နေသော လက်ကလေးကို တောင်ဘုရင်၏ ပါးစပ်ထဲသို့ လောင်းထည့်လိုက်သည်အထိ တောင်ဘုရင်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် တွယ်ကပ်ပေးထားခဲ့သည်။</p> <p>တောင်ဘုရင်အတွက် ကောင်းမြတ်ခြင်းနှင့် ကြင်နာခြင်းတို့မှာ လောကတွင် အဆိုးရွားဆုံး အဆိပ်ဖြစ်ပြီး ကျင့်စဉ်လမ်းကြောင်းပေါ်ရှိ အကြီးမားဆုံး အတားအဆီးလည်း ဖြစ်သည်။ တလိပ်လိပ်တက်နေသော ဆိုးယုတ်မှုများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည့် ဆာလောင်နေသော ကျားကြီးက ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ သားစားကြူးနတ်ဘုရားပုံရိပ်များသည် ယင်းကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ လွတ်မြောက်သွား၏။ အသွေးအသားများ၏ ဦးဆောင်မှုဖြင့် သူတို့သည် တောင်ဘုရင်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ဒဏ်ရာမှတစ်ဆင့် တိုးဝင်သွားကြတော့သည်။</p> <p>“မင်းတို့ရဲ့ မျက်နှာတွေကို ငါ မှတ်ထားတယ်၊ ဒီယဇ်ပလ္လင် ရှိနေသရွေ့၊ ဒီမြို့ကြီးကို အမှောင်ထု ဖုံးလွှမ်းနေသရွေ့ ငါပျောက်ကွယ်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး၊ အမှောင်ထုဆိုတာ ထာဝရပဲ”</p> <p>တောင်ဘုရင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ထူးဆန်းသော လူသားပုံစံတက်တူးများနှင့် သန္ဓေပြောင်းအသားများ ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။ ပေါက်ကွဲမှုသည် မြို့တစ်မြို့လုံးကို တုန်ခါသွားစေသော ကြောက်မက်ဖွယ် စိတ်ဆန္ဒမုန်တိုင်းတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။</p> <p>အိပ်မက်သရဲနှစ်ကောင်၊ အန်းလွမ်၊ လီဆန်းစီနှင့် လီဆန်းစီ၏ ပြန်လည်မွေးဖွားလာသော မိခင်တို့ကဲ့သို့သော ကြောက်မက်ဖွယ်ဖြစ်တည်မှုများစွာသည် သူတို့၏ စွမ်းအားများကို ပေါင်းစည်း၍ နယ်မြေအနေအထားနှင့် လူအင်အားအသာစီးရမှုကို အသုံးချပြီး နောက်ဆုံးတွင် ကောင်းမင်၏ အစီအစဉ်များဖြင့် တောင်ဘုရင်အား ပွတ်ကာသီကာ သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ကြသည်။</p> <p>“သေသွားပြီလား”</p> <p>အန်းလွမ်သည် တောင်ဘုရင်နှင့် အနီးဆုံးတွင် ရှိနေသူဖြစ်သည်။ သူသည် အပိုင်းပိုင်းအစစ ပေါက်ကွဲသွားပြီး ဦးခေါင်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ပြန့်ကျဲနေသော အသားစများက သူ့ထံသို့ တွားသွားလာနေကြသည်။ သူသည် သူကိုယ်တိုင်သေဆုံးမှုတွင် ကြံရာပါတစ်ဦး ဖြစ်လာလေသည်။</p> <p>“သူ ခဏလောက်တော့ ပြန်ပေါ်လာဦးမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ အမှောင်ယဇ်ပလ္လင်နဲ့ ဒီမြို့ကြီးကို အမြန်မဖျက်ဆီးနိုင်ဘူးဆိုရင် နတ်ဘုရားရဲ့စိတ်ဆန္ဒက သေချာပေါက် ပြန်ရောက်လာလိမ့်မယ်၊ အဲ့ဒီအခါကျရင် သူက နောက်ထပ် သနားစရာကောင်းတဲ့လူတစ်ယောက်ကို ပူးကပ်လိမ့်မယ်”</p> <p>ကောင်းမင်က ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>“ငါ့လိုမျိုးပေါ့”</p> <p>တောင်ဘုရင်ကို သတ်ဖြတ်ရန်အတွက် ကောင်းမင်သည် လီဆန်းစီနှင့် လုံးဝ တစ်သားတည်း ပေါင်းစည်းခဲ့ရသည်။ သူသည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်အား တဖြည်းဖြည်း ထိန်းချုပ်မှုလျော့နည်းလာသည်ကို ခံစားနေရသည်။ သူ့မှတ်ဉာဏ်များကို အမြဲတစေ မေ့လျော့နေပြီး တဖြည်းဖြည်းနှင့် အစစ်အမှန် လီဆန်းစီ ဖြစ်လာနေပေပြီ။</p> <p>ယင်းက တကယ်တမ်းတွင် ယဇ်ပလ္လင်နောက်ကွယ်က ကြိုးကိုင်သူ၏ ပေါ်တင်အကွက်တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ ကောင်းမင် စွမ်းအားကို ပိုသုံးလေ လီဆန်းစီနှင့် သူ၏ပတ်သက်မှုမှာ ပိုမို နက်ရှိုင်းလေ ဖြစ်သည်။ ကောင်းမင် ယဇ်ပလ္လင်ကမ္ဘာကို ဘာလုပ်လုပ် သူဂရုမစိုက်ပေ။ ကောင်းမင်က လူတိုင်းကို သတ်ပစ်လျှင်ပင် နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ကောင်းမင်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ပြန်လည် မွေးဖွားလာမည်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p>“တောင်ဘုရင်ကို အပိုင်းပိုင်းဖြစ်အောင် လုပ်လိုက်တာက ကရုဏာဖောင်ဒေးရှင်းကို ခြိမ်းခြောက်ဖို့ လုံလောက်ပါလိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကံမကောင်းတာက ကွေ့ယွမ်ရှိနေတာကိုတော့ သူတို့ကို ဖုံးကွယ်ထားလို့ မရတော့ဘူး”</p> <p>ကောင်းမင်သည် မြေပြင်ပေါ်မှ အက်ကွဲနေသော ကြေးနီမျက်နှာဖုံးကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး လီဆန်းစီ၏ မိခင်ကို မှီလိုက်သည်။</p> <p>“အချိန်ဆွဲနေရင် ပြဿနာပဲ ရှိလိမ့်မယ်၊ အခြေအနေကို ထိန်းသိမ်းဖို့ ငါ အမြန်ဆုံး ထွက်သွားရမယ်”</p> <p>“မင်းလက်ကို ဖယ်လိုက်၊ ငါ့အမေနဲ့ ဝေးဝေးနေစမ်း”</p> <p>လီဆန်းစီ၏ အသံက ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာ၏။ ကောင်းမင်၏ လက်မှာ နောက်သို့ ဆွဲထုတ်ခံလိုက်ရသဖြင့် သူ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားရသည်။</p> <p>လီဆန်းစီသည် ခန္ဓာကိုယ်၏ အစိတ်အပိုင်းအချို့ကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း ရရှိလာပြီဖြစ်သည်။ ကောင်းမင်က အပြင်ပန်းတွင် ဘာမှမပြောသော်လည်း သူ၏မျက်လုံးများမှာ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။</p> <p>“အန်းလွမ်... ငါ့ကို တားမြစ်နယ်မြေ အပြင်ဘက်ကို ပို့ပေးပါ”</p> <p>“ဒါပေမဲ့ ငါ့မှာ ဦးခေါင်းတစ်ခုပဲ ကျန်တော့တာလေ”</p> <p>ကွေ့ယွမ်၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် အသားလောက်ကောင်တစ်ကောင်က ကောင်းမင်အား ခရိုင် ၂ ရှိ မြေအောက်ရထားဘူတာအဝင်ဝတစ်ခုဆီသို့ ပြန်ပို့ပေးလိုက်သည်၊ ထိုနေရာတွင် သူသည် အသင့်စောင့်နေသော ပိုင်ဟောက်နှင့် တွေ့ဆုံလိုက်သည်။</p> <p>“ကရုဏာကိုယ်တော်ကြီးကို ဆက်သွယ်လိုက်ပါ၊ ပြီးတော့ ကရုဏာဖောင်ဒေးရှင်းနဲ့ ခရိုင် ၂ က ဂိုဏ်းတွေအားလုံးကို ပြောလိုက်... တောင်ဘုရင် သေပြီလို့”</p> <p>ဤရိုးရှင်းသော စကားလုံးများက ပိုင်ဟောက်ကို မိုးကြိုးပစ်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားစေသည်။ သူသည် ကောင်းမင်၏ ခြေဖဝါးအောက်တွင် ရှိနေသော အက်ကွဲနေသည့် ကြေးနီမျက်နှာဖုံးကို မယုံကြည်နိုင်စွာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။</p> <p>မမှားနိုင်ပါဘူး၊ ဒါ တောင်ဘုရင်ရဲ့ မျက်နှာဖုံးပဲ။</p> <p>ပိုင်ဟောက်သည် တောင်ဘုရင်၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းမှုကို မည်သူ့ထက်မဆို ပိုသိသည်။ ၎င်းမှာ မည်သို့မှ ခုခံ၍မရသော လွှမ်းမိုးသည့် စွမ်းအားမျိုး ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း တစ်စုံတစ်ယောက်က တောင်ဘုရင်ကို သတ်နိုင်ခဲ့ချေပြီ။</p> <p>“ခင်ဗျားအတွက် ဝမ်ရှန့်ရဲ့ နာကျည်းမှုတစ်ဝက်ကို ကျုပ်လက်စားချေပေးလိုက်ပြီ၊ မြို့တော်ကောင်စီနဲ့ ကိစ္စကတော့ ခင်ဗျားအပေါ်မှာပဲ မူတည်လိမ့်မယ်”</p> <p>ကောင်းမင်သည် ဒူးထောက်တော့မည့် ပိုင်ဟောက်ကို ဆွဲထူလိုက်သည်။</p> <p>“ကျုပ်အချိန်ကို မဖြုန်းတီးနဲ့၊ မြန်မြန်သွားတော့”</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save