Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၉၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">ယခင်က မိတ်ဆွေဟောင်းများ ပြန်လည် ဆုံစည်းခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချင်မင်သည် အလင်းနှင့် ဖုန်မှုန့်ကျင့်စဉ်ကို အစဉ်တစိုက် လည်ပတ်နေပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် အငွေ့အသက်မှာ သာမန်လူတစ်ယောက်နှင့် တူနေလေသည်။ သို့သော်လည်း ထိုကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင်ပင် တစ်ဖက်လူက သတိပြုမိသွားခြင်းကို ထောက်ရှုပါက သူ၏ အာရုံခံနိုင်စွမ်း မည်မျှ ထက်မြက်ကြောင်း သိသာလှပေသည်။</p> <p>ညအမှောင်ထုက ပိုမို နက်ရှိုင်းလာပြီး မီးစမ်းရေ အနီးတစ်ဝိုက်တွင် ပို၍ လင်းထိန်နေ၏။</p> <p>လေညင်း သဲ့သဲ့ တိုက်ခတ်လာသောအခါ ချွေချုံဟယ်၏ အလင်းဖြာနေသော ဆံကေသာများက လွင့်လူးသွားလေသည်။ သူ၏ ရုပ်ဆင်းသွင်ပြင်မှာ အပြစ်ကင်းစင်သော ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ခန့်ညားလှပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အလင်းပွင့်လေးများ သိမ်မွေ့စွာ စီးဆင်းနေကာ လောကီအညစ်အကြေးများကို ဖြတ်တောက်ထားသော နတ်ဘုရားတစ်ပါးအလား ရပ်တည်နေပေသည်။</p> <p>ချင်မင်သည် အလင်းရောင် မှိန်ပျပျ တောင်စောင်းပေါ်တွင် ရပ်နေပြီး ထိုနေရာဘက်သို့ ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ပြလိုက်လေသည်။</p> <p>မီးစမ်းရေဘေးရှိ အဖြူနှင့်အမည်း သစ်ပင်နှစ်ပင်အောက်တွင် ချွေချုံဟယ်၏ ငှက်မွှေးဝတ်ရုံက လွင့်ပျံနေပြီး မြူခိုးဖြူများ ရစ်သိုင်းနေလေသည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ အပြစ်ကင်းစင်သော ကျောက်စိမ်းကို ထုဆစ်ထားသကဲ့သို့ ချောမွေ့နူးညံ့နေပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများက နက်ရှိုင်းလှပေသည်။ သူကလည်း တောင်စောင်းဘက်သို့ ခေါင်းညိတ်ကာ တုံ့ပြန်လိုက်၏။</p> <p>တစ်ဖက်လူက သူ့ကို မမှတ်မိကြောင်း ချင်မင် သတိပြုမိလိုက်လေသည်။</p> <p>ထိုအချက်ကို သူ နားလည်နိုင်ပေသည်။ အကြောင်းရင်းမှာ ချွေချုံဟယ်နှင့် ပတ်သက်၍ သူ လေ့လာထားဖူးသောကြောင့် ဖြစ်၏။ ထိုသူ၏ အဆင့်အတန်းမှာ အလွန် သန့်စင်မြင့်မြတ်ပြီး ငယ်စဉ်ကတည်းက ညအမှောင် ကမ္ဘာတွင် နာမည်ကြီးသော အကြီးအကဲများ၏ အလေးပေးခြင်းကို ခံခဲ့ရသူ ဖြစ်ပေသည်။ မွေးရာပါ ဉာဏ်ပညာ ထက်မြက်ပြီး ပါရမီ အလွန် ထူးချွန်ကာ ဖြတ်သန်းလာရာ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ဆန္ဒရှိသမျှ အရာအားလုံး တကယ် ဖြစ်လာခဲ့သောကြောင့် အလွန်တရာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှု ရှိသူ ဖြစ်လေသည်။</p> <p>ထိုကဲ့သို့သော လူမျိုးက တုပထားသော ချွေ့ချုံးဟယ် အတုကို မည်သို့လုပ်၍ ဂရုစိုက်နေမည်နည်း။</p> <p>ချင်မင်သည် ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က မှတ်ဉာဏ်များ ပြန်လည်ရရှိလာပြီးနောက် အတိတ်ကို ပြန်လည်တွေးတောကြည့်ချိန်တွင် ထိုသူက သူ့ကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားခဲ့ကြောင်း သတိပြုမိခဲ့ပြီး ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ချွေချုံဟယ်သည် တစ်ကြိမ်သာ ဒေါသထွက်ဖူးလေသည်။ ချွေမိသားစုက အကျိုးဆက်များကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ချွေချုံဟယ် အတုက နေရာလုမည်ကို ခွင့်ပြုထားခြင်းမှာ နောက်ပိုင်းတွင် ရယ်စရာ ဖြစ်လာနိုင်သည်ဟု ယူဆသောကြောင့် ဖြစ်၏။</p> <p>မုန့်ရှင်းဟိုင်ကလည်း ချွေချုံဟယ်၏ သူ့အပေါ်ထားရှိသော သဘောထားကို ချင်မင်အား သတိပေးခဲ့ဖူးလေသည်။</p> <p>နှစ်ထောင်ချီ သက်တမ်းရှိသော ဆွေကြီးမျိုးကြီး၏ တရားဝင် သားတစ်ယောက်၏ စိတ်နေသဘောထားဖြင့် ကြည့်မည်ဆိုလျှင် ချင်မင်မှာ သေရွာဝင်ပေးရမည့် အစေခံတစ်ယောက်သာ ဖြစ်ပြီး ချွေ့ မိသားစုက အသုံးပြုရန် မွေးမြူထားကာ အချိန်မရွေး စတေးပစ်နိုင်သော အရာတစ်ခုသာ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ထိုစဉ်က ချင်မင်သည် အလွန်တရာ ဒေါသထွက်ခဲ့ရလေသည်။</p> <p>ယနေ့အချိန်သို့ ရောက်လာသောအခါ သူ၏ စိတ်နှလုံးမှာ တည်ငြိမ်အေးချမ်းနေပြီ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>တောင်စောင်းပေါ်တွင် ချင်မင်သည် အပြုံးဖျော့ဖျော့လေးပင် ပြုံးလိုက်မိလေသည်။ ဤသို့ဆိုလျှင်လည်း ကောင်းပေသည်။ နှစ်ဦးသား ဆုံတွေ့သော်လည်း မသိကြခြင်းက မလိုအပ်သော ပြဿနာများကို လျှော့ချပေးနိုင်လေသည်။ အကယ်၍ တစ်ဖက်လူက သူ့ကို မည်သူဖြစ်ကြောင်း သိရှိသွားပါက မုန်တိုင်းအချို့ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာနိုင်ပေသည်။</p> <p>ချွေချုံဟယ်က အပြုံးဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် အလင်းရောင်များ ဖြာထွက်နေကာ သာမန်လောကနှင့် ကင်းကွာနေသော တောက်ပမှုမျိုး ရှိနေလေသည်။ ထို့နောက် သူ၏ အကြည့်များကို အဖြူနှင့်အမည်း သစ်ပင်နှစ်ပင်ဆီသို့ ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။</p> <p>"နှမြောစရာပဲ ကောင်းကင်အလင်း အသက်ရှင်ခြင်းနဲ့ သေဆုံးခြင်း ဘေးဒုက္ခကို ဖြတ်ကျော်ဖူးတဲ့ အတွေ့အကြုံ မရှိဘူးဆိုရင် ဒီလို သက်တမ်းနုတဲ့ ရှေးဟောင်းမျိုးစေ့တွေက အသုံးမဝင်ဘူး"</p> <p>ချင်မင် လှည့်ထွက်လိုက်ပြီး ကြက်သွေးရောင် လင်းယုန်ကြီး၏ ကျောပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်လေသည်။ လင်းယုန်ကြီးက အတောင်ပံများကို ခတ်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ညနှင်းမြူများကို ရိုက်ခွဲကာ အဝေးသို့ ပျံသန်းသွားလေတော့သည်။</p> <p>စကားပြောငှက်လေးက သူ၏ ပခုံးပေါ်တွင် ရပ်နေပြီး နောက်ကျမှ ကြောက်ရွံ့လာဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။</p> <p> "အဲဒီ လူငယ်လေးက တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းတယ် သူ့ရဲ့ အကြည့်က ဖြတ်ပြေးသွားရုံလေးနဲ့ အခုလို နွေဦးရာသီ အစပျိုးချိန်ကနေ အရာအားလုံး ညှိုးနွမ်းပျက်စီးပြီး လေပြင်းမုန်တိုင်းတွေ အပြင်းထန်ဆုံး တိုက်ခတ်တဲ့ ဆောင်းရာသီထဲကို ပြန်ရောက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်"</p> <p>ချင်မင် အံ့သြသွား၏။ သူ ထိုသို့ လုံးဝ မခံစားရသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> "မင်းက အဲဒီလိုတောင် ခံစားရသလား"</p> <p>အရောင်လေးရောင်ငှက်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ရင်တထိတ်ထိတ်ဖြင့် ပြန်ဖြေလေသည်။</p> <p>"ဟုတ်တယ် ငါက အခုမှ စတင်ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ နတ်ဘုရား အာရုံခံနိုင်စွမ်းနဲ့ တိတ်တဆိတ် လှမ်းကြည့်လိုက်လို့ ပြန်လည် တိုက်ခိုက်ခံရတာ ဖြစ်နိုင်တယ်"</p> <p>ချွေချုံဟယ်သည် သူ ထင်ထားသည်ထက် ပိုမို အင်အားကြီးမားကြောင်း ချင်မင် သတိပြုမိလိုက်လေသည်။ သူ၏ အသိစိတ် အာရုံခံနိုင်စွမ်း ကျင့်ကြံမှု အဆင့်မှာ အလွန် မြင့်မားလှပေသည်။</p> <p>အဖြူနှင့်အမည်း သစ်ပင်နှစ်ပင်အောက်တွင် မြူခိုးဖြူများနှင့် အလင်းပွင့်များ ဝန်းရံနေသော ချွေချုံဟယ်က ရုတ်တရက် စကားဆိုလိုက်၏။</p> <p> "စိတ်ထဲမှာ နည်းနည်း လှုပ်ရှားသွားတယ် ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို ခံစားလိုက်ရတယ် လူ ဒါမှမဟုတ် အရာဝတ္ထု တစ်ခုခုနဲ့ ပတ်သက်နေသလိုပဲ"</p> <p>သူ၏ ပတ်လည်တွင် လူဆယ်ယောက်ခန့် လိုက်ပါလာလေသည်။ လူငယ်ပိုင်း လျို့ဝှက်နယ်မြေမှ တပည့်များ ပါဝင်သကဲ့သို့ ရွှေရောင် ချပ်ဝတ် အစောင့်အရှောက်များနှင့် ကျောက်စိမ်း ချပ်ဝတ် အစောင့်အရှောက်များ အပြင် အလွန် နက်နဲသော ဂိုဏ်းမှ ထိပ်တန်း သိုင်းသမားများလည်း ပါဝင်လေသည်။</p> <p>ထိုသူများ အားလုံးက ချက်ချင်းပင် သတိထား၍ ပတ်ဝန်းကျင် အရပ်လေးမျက်နှာကို လိုက်လံ ကြည့်ရှုလိုက်ကြပြီး အနီးနားရှိ ရွာလေးဆီသို့လည်း အကဲခတ်လိုက်ကြလေသည်။</p> <p>တစ်ယောက်က ဝင်ပြောလိုက်၏။</p> <p> "ဟိုလူငယ်လေးက လင်းယုန်နီကြီးကို စီးပြီး အဝေးကို ထွက်သွားတယ် သူနဲ့များ သက်ဆိုင်နေမလား"</p> <p>လျို့ဝှက်နယ်မြေမှ တပည့် တစ်ဦးက မှတ်ချက်ချလိုက်၏။</p> <p> "သူ အမည်းရောင် ရွှေတူကြီးကို ကိုင်ထားတာ ကြည့်ရသလောက် သူ့ရဲ့ အင်အားက ပေါင် လေးထောင်ကျော်လောက်ပဲ ရှိမယ် သာမန်လူတွေ မျက်စိထဲမှာတော့ အတော်လေး ကောင်းမွန်ပေမဲ့ သူက ရွှေရောင် ချပ်ဝတ် အစောင့်အရှောက် အဖြစ် ရွေးချယ်ခံရဖို့တောင် အရည်အချင်း မပြည့်ဝဘူး"</p> <p>"သတိထားတဲ့ အနေနဲ့ သေချာ စုံစမ်းကြည့်ရမလား"</p> <p>ချွေ့ချုံးဟယ်သည် နှစ်ထောင်ချီ ဆွေကြီးမျိုးကြီးတွင်သာမက လျို့ဝှက်နယ်မြေတွင်ပါ အလွန်တရာ အလေးထားခံရသူ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>……</p> <p>ချင်မင်သည် တောရိုင်းပြင်ထဲတွင် ရပ်ကာ သတင်းစောင့်နေလေသည်။ ချိရှမြို့မှ ထိပ်တန်း သိုင်းသမားများ ရောက်ရှိလာပြီးနောက်တွင် သူ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်ထားလေသည်။ ဤနေရာတွင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ နေထိုင်ရန် မသင့်တော်ချေ။</p> <p>အစောပိုင်း ညအချိန် ကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက် တောင်တန်းများသည် တဖြည်းဖြည်း အမှောင်ထု၏ ဝါးမျိုခြင်းကို ခံလိုက်ရလေသည်။ မျိုးစုံသော သားရဲများ၏ ဟိန်းဟောက်သံများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေပြီး ထူးဆန်းသော ငှက်များ၏ အော်သံများကလည်း တောအုပ်ထဲတွင် တစ်လှည့်စီ ပဲ့တင်ထပ်နေလေသည်။</p> <p>ငွေနွယ်ပင် မြို့နယ်မှ ပြန်လည် ပျံသန်းလာသော စကားပြောငှက်လေးက အသိပေးလိုက်၏။</p> <p>"တောင်သခင်ချင်... ချိရှမြို့က ထိပ်တန်း သိုင်းသမားတွေ ရောက်လာပြီ မင်းဆီကနေ အသေးစိတ် အခြေအနေကို သိချင်နေကြတယ်"</p> <p>ချင်မင် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းတစ်ချက် ချနိုင်လေတော့သည်။ ပြဿနာ ထပ်ဖြစ်တော့မည် မဟုတ်ချေ။ ရွှေရောင် ဓားပြ ခေါင်းဆောင်များ ဤနေရာမှ ဖြတ်သန်းသွားသည်ကို သူ မမြင်တွေ့လိုပေ။ သို့မဟုတ်ပါက ထိုသူများ၏ လက်အောက်ငယ်သားများက ဤခေါင်ဖျားသော ဒေသတွင် သွေးချောင်းစီး သတ်ဖြတ်မှုများ ဖန်တီးသွားနိုင်လေသည်။</p> <p>ရွှေရောင် ဓားပြများသည်  နှစ်ပေါင်းများစွာ ရပ်တည်နိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ ဧရာမ အဖွဲ့အစည်းကြီး တစ်ခုခု၏ ငွေကြေး ရှာဖွေပေးသော ကိရိယာ ဖြစ်နိုင်ကြောင်း သူ အနည်းငယ် ခန့်မှန်းမိလေသည်။</p> <p>သို့သော် ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းသည်မှာ သူသည် တစ်နေ့တည်းတွင် ရွှေရောင် ဓားပြ အများအပြားကို ဆက်တိုက် သတ်ဖြတ်ခဲ့သော်လည်း မည်သည့် တန်ဖိုးကြီး ပစ္စည်းကိုမျှ ရှာမတွေ့ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ အားလုံးကို သူတို့၏ ခေါင်းဆောင်ထံတွင် အပ်နှံထားကြခြင်းများ ဖြစ်နိုင်မည်လော။</p> <p>ငွေနွယ်ပင် မြို့နယ် အပြင်ဘက်တွင် ချင်မင်သည် ထိပ်တန်း သိုင်းသမား နှစ်ဦးကို တွေ့ဆုံလိုက်လေသည်။</p> <p>ချိရှမြို့စားဟောင်း လင်းရွှီသည် ဝတ်ရုံဖြူကို ဆင်မြန်းထားပြီး အသက် လေးဆယ်ကျော် အရွယ်ခန့် ရှိကာ ရုပ်ဆင်းသွင်ပြင် ချောမောပြီး အလွန်တရာ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော ပုံစံရှိလေသည်။</p> <p>သူက ပြုံးလျက် နှုတ်ဆက်လိုက်၏။</p> <p> "ချင်လေး မဟုတ်လား လူငယ်လေး မဆိုးဘူးပဲ"</p> <p>သူ ထိုသို့ ပြုံးနေသည်ကို မြင်သောအခါ ချင်မင်၏ ရင်ထဲတွင် ချက်ချင်းပင် ထိတ်လန့်သွားလေသည်။</p> <p>ဤမြို့စားဟောင်းသည် လှည့်ကွက် အလွန် ကြွယ်ဝကြောင်း သူ ကောင်းကောင်း သိထားလေသည်။ ကြားဖူးသည်မှာ သူသည် တောင်တန်းကြီးထဲတွင် အဆင့်မြင့် မျိုးဗီဇပြောင်း သားရဲများနှင့် ပူးပေါင်းကာ ဇာတ်လမ်းဆင်ပြီး လျှို့ဝှက် ချောင်းကြည့်နေသူများကို အရောင်ငါးရောင် အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေသော အထူး နေရာဆီသို့ တိုးဝှေ့ဝင်ရောက်စေခဲ့ကြောင်း သိရပေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ထိုသူများမှာ အလိမ်ခံလိုက်ရသော်လည်း ဖွင့်ပြော၍ မရအောင် အခက်တွေ့ခဲ့ရလေသည်။</p> <p>ထိုကိစ္စအပြီးတွင် လူအချို့က ဒေါသထွက်ကာ သူ၏ မြို့စား ရာထူးကို လှုပ်ခတ်စေခဲ့သော်လည်း သူသည် နေရာ ပြောင်းရွှေ့ရုံသာ ဖြစ်ပြီး ပိုမို ကြီးမားသော အခြား မြို့တစ်မြို့သို့ သွားရောက်ကာ မြို့စားအဖြစ် တာဝန်ယူခဲ့လေသည်။</p> <p>ချင်မင်က အရိုအသေ ပေးလိုက်၏။</p> <p>"စီနီယာလင်းကို အရိုအသေပေးတယ်"</p> <p>မြို့စားလင်းက နူးညံ့စွာ ပြုံးလျက် ပြန်ပြောလေ၏။</p> <p> "ငါနဲ့ မုန့်ရှင်းဟိုင် က ဆက်ဆံရေး အရမ်းကောင်းတယ် မင်းက သူ့ရဲ့ တူဆိုတော့ ငါ့ကို အားနာနေစရာ မလိုဘူး"</p> <p>တောအုပ်ထဲမှ ကြောင်ကြီး တစ်ကောင်က ကျော့ရှင်းသော ခြေလှမ်းများဖြင့် လျှောက်လှမ်းလာ၏။ သုံးပေခန့် မြင့်ပြီး သူမ၏ ကျောပေါ်တွင် ချိရှဓား ကို လွယ်ထားကာ ဓားအိမ်မှာ မြေကြီးနှင့်ပင် ထိလုနီးပါး ဖြစ်နေလေသည်။</p> <p>"ငါတို့က ရွှေရောင် ဓားပြတွေ အပေါ်မှာ နည်းနည်း စွဲလမ်းမှု ရှိတယ်။ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ သတ်ဖြတ်ချင်လို့ သတင်းရရချင်း ချက်ချင်း ပြေးလာခဲ့တာ"</p> <p>ချင်မင်သည် ဤထိပ်တန်း သိုင်းသမားကြီးကိုလည်း အရိုအသေ ပေးလိုက်ပြီး အရောင်လေးရောင်ငှက်လေးနှင့် သူ၏ ငှက်အုပ်စုများက အရေးပါသော မြို့ကြီးများမှ စုဆောင်းရရှိထားသော သတင်းများကို သူတို့နှစ်ဦးထံ အမြန် ပြောပြလိုက်လေသည်။</p> <p>လင်းရွှီက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ပြောလိုက်၏။</p> <p> "ခြေရာလက်ရာတွေ အရဆိုရင် သူတို့က အမည်းနဲ့ အဖြူ တောင် ကနေ ဖောက်ထွက်ကြမှာ အသေအချာပဲ တခြားနေရာတွေမှာ ချထားတဲ့ ပိုက်ကွန်ကြီးတွေက အလှပြ သက်သက် ဖြစ်သွားပြီလား"</p> <p>အဝေးမှနေ၍ ရွှင်လန်းသော ရယ်မောသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p> "အစ်ကိုလင်း... အရင်တုန်းက ခွဲခွာခဲ့ပြီးနောက် ဒီနေရာမှာ ပြန်ဆုံရလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး"</p> <p>လူတစ်စုက ထူထပ်သော ညအမှောင်ထုထဲမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ယင်းထန် မြို့နယ် အနီးသို့ ရောက်ရှိလာလေသည်။</p> <p>လင်းရွှီက လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးကို ရယ်မောလျက် နှုတ်ဆက်လိုက်၏။</p> <p>"အစ်ကိုကျောက်... မင်းက လျို့ဝှက်နယ်မြေမှာ တံခါးပိတ် မကျင့်ကြံဘဲ အမည်းနဲ့ အဖြူ တောင် လို ခေါင်ဖျားတဲ့ နေရာကို ဘယ်လိုလုပ် ရောက်လာတာလဲ"</p> <p>ကျောက် မျိုးရိုးရှိသော လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားက လျှောက်လာရင်း ပြန်ဖြေလေ၏။</p> <p> "ဂိုဏ်းတူ ညီလေးအတွက် ယင် နဲ့ ယန် ဆေးစွမ်းကောင်းကို လာရှာပေးတာ အဲဒီ တောင်သခင် က ဒီလောက် အစွမ်းထက်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး နောက်ခံလည်း မရိုးရှင်းဘူး ဒါပေမဲ့ ဒီခရီးကတော့ အချည်းနှီး မဖြစ်ခဲ့ဘူး"</p> <p>သူ၏ နောက်တွင် ကပ်လျက် လိုက်ပါလာသူမှာ လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး အရပ်ရှည်ရှည် တောင့်တောင့်တင်းတင်း ရှိကာ လျို့ဝှက်နယ်မြေမှ သူတစ်ဦးနှင့် သိပ်မတူလှချေ။ သူ၏ နာမည်မှာ ကျိန့်မောက်ကျယ် ဖြစ်လေသည်။</p> <p>ချင်မင် သူ့ကို သိထားပေသည်။ သူသည် ကျိန့် မိသားစု၏ တရားဝင် မျိုးဆက် ဖြစ်ပြီး ချင်မင်က ညအမှောင်ထုထဲရှိ မှောင်ခိုဈေးတွင် ဟန်ဆောင်ခဲ့ဖူးသော ကျိန့်မောက်ရုန်၏ အစ်ကိုအရင်း ဖြစ်လေသည်။</p> <p>ကျောက် မျိုးရိုးရှိသော လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားက မေးလိုက်၏။</p> <p>"အစ်ကိုလင်း... မင်းလည်း အမည်းနဲ့ အဖြူ တောင် မှာ ယင် နဲ့ ယန် ဆေးစွမ်းကောင်း တစ်မျိုး ရခဲ့တယ်လို့ ကြားတယ် နည်းနည်းလောက် ပေးလို့ ရမလား"</p> <p>လင်းရွှီက ခေါင်းခါလျက် ငြင်းလိုက်၏။</p> <p> "ကောလာဟလတွေပဲ မင်းတို့က အမှန်လို့ ထင်နေကြတာလား အဖြူအမည်း ဆေးစွမ်းကောင်း တွေ အကုန်လုံးကို အဲဒီ အမွေးဖြူ သားရဲအိုကြီးက လုယူသွားပြီ မင်းတို့က ငါ့ဆီ လာတောင်းနေတယ်ဆိုတော့ ငါ့ကို မင်းတို့ရဲ့ နတ်ဘုရား ချပ်ဝတ် အစောင့်အရှောက် အဖြစ် သိမ်းသွင်းချင်နေတာလားလို့တောင် သံသယဖြစ်မိတယ်"</p> <p>ကျောက် မျိုးရိုးရှိသော လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားက ခေါင်းခါလျက် ပြန်ပြောလေ၏။</p> <p>"ဘယ်ရဲမလဲ တခြားသူတွေ မသိပေမဲ့ ငါက မသိဘဲ နေမလား မင်းက လျှို့ဝှက် ဂိုဏ်းကြီး ခြောက်ခု ထဲက ထိပ်တန်း သိုင်းသမားပဲ လျှို့ဝှက်ချက် ထိန်းသိမ်းတဲ့ နေရာမှာ သိပ်တော်တာပဲ"</p> <p>ချင်မင် အံ့သြသွားလေသည်။ မြို့စားဟောင်း သည် လမ်းကြောင်း နှစ်ခုစလုံးကို လျှောက်လှမ်းနေသူ ဖြစ်နေလေသည်။ နာမည်ကြီး ထိပ်တန်း သိုင်းသမားတိုင်းမှာ မည်သူမျှ ရိုးရှင်းသူများ မဟုတ်ကြောင်း သိသာလှပေသည်။</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ ရင်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချမိလေသည်။ ခန္ဓာကိုယ် မျိုးဗီဇပြောင်းလဲခြင်း လမ်းစဉ်မှာ လုံးဝ နောက်ခံ အကာအကွယ် တစ်ခုသာ ဖြစ်သွားပြီ ဖြစ်ပြီး အခြား လမ်းစဉ်မှ ထိပ်တန်း သိုင်းသမားများက ၎င်းတို့၏ အခြေခံ နောက်ခံကို ဖုံးကွယ်ရန် ဤလမ်းစဉ်ကို အသုံးပြုလေ့ ရှိကြပေသည်။</p> <p>လူတစ်စု အနီးသို့ ရောက်လာကြ၏။ သူတို့မှာ ဂိုဏ်းတစ်ခုတည်းမှ မဟုတ်ကြောင်း သိသာလှပေသည်။ လျို့ဝှက်နယ်မြေမှ လူများတွင်လည်း မျိုးဆက် အမွေဆက်ခံမှု အမျိုးမျိုး ကွဲပြားပြီး တစ်ဦးနှင့် တစ်ဦးကြား ပြိုင်ဆိုင်မှုများ ရှိနေကြလေသည်။</p> <p>ချင်မင်သည် ရင်းနှီးသော လူအချို့ကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။ လုကျိန့်ယိ၊ ကျန်ယွမ် နှင့် ချန်ပင်းယန် တို့ ဖြစ်ကြပြီး အချို့မှာ ဆွေကြီးမျိုးကြီး များ၏ တရားဝင် မျိုးဆက်များ ဖြစ်ကြကာ အချို့မှာမူ နောက်ခံ မသိရချေ။ သို့သော် သူတို့သည် ချင်းဟယ် မြို့တွင် ခေတ္တ နေထိုင်ကာ လျို့ဝှက်နယ်မြေမှ အကြီးအကဲများက တပည့်အဖြစ် လာရောက် ခေါ်ဆောင်မည်ကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြဖူးသဖြင့် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး သိကျွမ်းကြပြီး အလွန် ရင်းနှီးကြလေသည်။</p> <p>နောက်ဘက်တွင် အခြားသော လျို့ဝှက်နယ်မြေမှတပည့်များလည်း ပါလာသော်လည်း ချင်မင်က သူတို့ကို မသိချေ။</p> <p>ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တင်းမြင့်မားသော ကျိန့်မောက်ကျယ်ယ်က ပထမဆုံး လျှောက်လာပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်၏။</p> <p> "ချွေချုံဟယ်... အင်း... တောင်းပန်တယ် တမင် ရည်ရွယ်တာ မဟုတ်ဘူး အရင်တုန်းက ခေါ်နေကျ အကျင့်ဖြစ်သွားလို့ ဒီနေရာမှာ ဆုံရမယ်လို့ မထင်ထားဘူး မတွေ့ရတာ နှစ်နှစ်ကျော်သွားပြီ မင်း နေကောင်းရဲ့လား"</p> <p>သူသည် အရှေ့ဆုံးမှ လျှောက်လာသဖြင့်  မိတ်ဆွေဟောင်း ကို အရင်ဆုံး တွေ့ရှိသွားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ချင်မင်က ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်၏။</p> <p>"သခင်လေးကျိန့် ကို ဒီနေရာမှာ တွေ့ရလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး"</p> <p>ကျိန့်မောက်ကျယ်သည် ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တင်းသော်လည်း စကားပြောဆိုရာတွင် မရိုင်းစိုင်းချေ။ သူက ခေါင်းခါလျက် ချင်မင်ကို လက်ညှိုးထိုးကာ ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်၏။</p> <p>"မင်းကတော့ အားနာနေပြန်ပြီ ငါတို့က မိတ်ဆွေဟောင်းတွေလေ  သခင်လေး လို့ ခေါ်တာ သင့်တော်လို့လား  တခြားသူတွေ ကြားရင် ငါတို့ အဆင့်အတန်း ကွာခြားသွားလို့ ငါက မင်းကို အထင်သေးပြီး နှိမ့်ချဆက်ဆံနေတယ်လို့ အထင်လွဲသွားလိမ့်မယ်"</p> <p>ချင်မင်က ဟားဟား ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်၏။</p> <p>"ကောင်းပြီလေ ကျိန့်ကြီး... မင်း တကယ်ကို မပြောင်းလဲသေးဘူးပဲ"</p> <p>ကျိန့်မောက်ကျယ်၏ မျက်နှာ အနည်းငယ် တောင့်တင်းသွား၏။ သူသည် ခန္ဓာကိုယ် အနည်းငယ် တုတ်ခိုင်ပြီး အရပ်မြင့်မားသဖြင့် ကွယ်ရာတွင် လူအချို့က သူ့ကို 'ကျိန့် ဗလကြီး' ဟု ခေါ်လေ့ရှိကြပေသည်။</p> <p>ယခင်က ချွေချုံဟယ် (အတု) သည် အလွန် ရင်းနှီးစွာဖြင့် သူ့ကို ကျိန့်ကြီး ဟု ခေါ်လေ့ရှိခဲ့ပေသည်။</p> <p>ထိုအမည်မှာ နှိမ်ချခေါ်ဆိုခြင်းတော့ မဟုတ်ချေ။ သူ၏ အရပ်အမောင်းမှာ အမှန်တကယ် မြင့်မားလှသောကြောင့် ဖြစ်၏။ သူ၏ မိသားစုက သူ့ကို ဧရာမ နတ်ဘုရား လမ်းစဉ်ဘက်သို့ လျှောက်လှမ်းစေရန် တစ်ကြိမ်က ရည်ရွယ်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူသည် နတ်ဘုရားများနှင့် ပို၍ ရေစက်ပါခဲ့လေသည်။</p> <p>ယနေ့အချိန်အထိ တစ်ဖက်လူက သူ့ကို ကျိန့်ကြီး ဟု ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ပြန်လည် ခေါ်ဆိုရဲသေးသည်ကို ထောက်ရှုပါက သတ္တိ အတော်လေး ရှိနေသေးကြောင်း သိသာလေသည်။</p> <p>ချင်မင်သည် သူ့ကို အဘယ်ကြောင့် နားမလည်ဘဲ နေမည်နည်း။ စောစောက ပွင့်လင်းရိုးသားပုံ ပေါ်သော်လည်း ဤသူသည် ကြမ်းတမ်းသော အပြင်ပန်းသဏ္ဍာန်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး သိမ်မွေ့သော စိတ်သဘောထား ရှိကာ အလွယ်တကူ ကိုင်တွယ်နိုင်မည့်သူ မဟုတ်ချေ။</p> <p>သူ၏ ညီဖြစ်သူ ကျိန့်မောက်ရုန်ပင်လျှင် ထိုမျှ ရက်စက်ကောက်ကျစ်နေသည်ကို ထောက်ရှုပါက သူသည်လည်း သဘောကောင်းမည့်သူ မဟုတ်ကြောင်း သေချာလှပေသည်။</p> <p>နင်စစ်ချီက ကျိန့်မောက်ရုန်ကို သတိထားရန် ချင်မင်အား ပြောပြခဲ့ပြီး ဖြစ်လေသည်။ ထိုသူ၏ အရိပ်အမြွက် ပြောဆိုမှုကြောင့်သာ လတ်တလောတွင် လူအချို့က သူ့ကို လှုပ်ရှားရန် ကြိုးစားနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ညီဖြစ်သူပင် ဤသို့ ဖြစ်နေပါက အစ်ကိုအရင်းမှာ မည်သို့ ရှိမည်နည်း။</p> <p>ကျိန့်မောက်ကျယ်က ရယ်မောလျက် အလွန် ရင်းနှီးသော ပုံစံဖြင့် မေးလိုက်၏။</p> <p> "မင်းကတော့ စိတ်နေသဘောထား တကယ် မပြောင်းလဲသေးဘူး ဒီလို အားမနာတာက ပိုကောင်းပါတယ် ငါတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက အချိန်ရဲ့ စမ်းသပ်မှုကို ခံနိုင်ရည်ရှိတယ်ဆိုတာ ပြသနေတာပဲ ဒါနဲ့ မင်း အခု နာမည်က ဘယ်လိုခေါ်လဲ ငါ ဘယ်လို ခေါ်ရမလဲ"</p> <p>ထို ကျိန့် ဗလကြီး သည် သူနှင့် ပြုံး၍ စကားပြောနေရင်း တစ်ဖက်မှလည်း သူတို့နှစ်ဦး၏ အဆင့်အတန်း မတူညီတော့ကြောင်း သတိပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်ကို ချင်မင် သဘာဝကျကျပင် နားလည်လေသည်။</p> <p>သူ၏ လက်ရှိ နာမည်ကို တစ်ဖက်လူ မသိဟု ချင်မင် လုံးဝ မယုံကြည်ချေ။ သူ၏ ညီဖြစ်သူက သူ့ထံ အမြဲတမ်း စာရေး အဆက်အသွယ် ရှိကြောင်း နင်စစ်ချီ ပြောဖူးလေသည်။</p> <p>ချင်မင်က ပြုံးလျက် ပြန်ပြောလိုက်၏။</p> <p>"ငါလည်း မင်း အရင်လိုပဲ ဖော်ရွေတယ်လို့ ခံစားရတယ် ငါ့ကို ချင်မင် လို့ပဲ ခေါ် နှစ်နှစ်ကျော်လေး မတွေ့ရတဲ့ အချိန်အတွင်းမှာ မင်းက နတ်ဘုရား အငွေ့အသက်တွေ လွှမ်းခြုံနေပြီး အသွင်အပြင်တွေ အများကြီး ပြောင်းလဲသွားပြီ ရွယ်တူတွေထဲမှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းနေပြီလို့ ထင်ရတယ် အရင်တုန်းက မင်း ဆန္ဒရှိခဲ့တဲ့အတိုင်း တကယ် ဖြစ်လာတာပဲ"</p> <p>ကျိန့်မောက်ဇယ်က အလျင်အမြန်ပင် လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် သူ့ကို တားမြစ်လိုက်၏။</p> <p> "ချုံးဟယ်... အဲ မဟုတ်ဘူး ချင်မင်... မင်း လူဒီလောက် များတဲ့ ရှေ့မှာ လျှောက်မပြောနဲ့။ ငါ့ကို မြှောက်ပေးပြီး ဒုက္ခတွင်းထဲ တွန်းပို့နေတာပဲ"</p> <p>သစ်တောထဲတွင် ထင်းထွက်နေသော သစ်ပင်သည် လေတိုက်ခံရမည်ဆိုသည့် သဘောတရားကို သူ ကောင်းစွာ နားလည်ထားပေသည်။ သာမန်လူများပင်လျှင် ရှေ့ထွက်လွန်းသူများ အရင် ပျက်စီးတတ်ကြောင်း သိထားကြရာ သူသည် ချက်ချင်းပင် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> "ငါက သာမန် တပည့်လေး တစ်ယောက်ပဲ ဒီလောက်များတဲ့ စီနီယာ အစ်ကိုတွေ အစ်မတွေ ရှေ့မှာ သေးငယ်လွန်းပြီး ငှက်မွေးလို ပေါ့ပါးတဲ့ အဆင့်မှာပဲ ရှိသေးတယ်"</p> <p>ချင်မင်က ဆက်ပြောလိုက်၏။</p> <p>"ကျိန့်ကြီး... မင်းကတော့ နှိမ့်ချနေပြန်ပြီ"</p> <p>ကျိန့်မောက်ကျယ်သည် သူနှင့် ဆက်လက် မငြင်းခုံတော့ဘဲ ချက်ချင်း စကားလွှဲလိုက်၏။</p> <p> "မင်း ဝမ်ချိုက်ဝေ့ကို မတွေ့ဘူးလား"</p> <p>ချင်မင်က ရိုးရှင်းသော စကားတစ်ခွန်းတည်းဖြင့် ဖြေလိုက်၏။</p> <p>"မတွေ့ဘူး"</p> <p>ကျိန့်မောက်ကျယ်က ပြုံးလျက် ဆက်ပြောလေသည်။</p> <p> "ခဏနေရင် သူ ပေါ်လာလောက်တယ်"</p> <p>"ချင်မင်"</p> <p>"နေကောင်းလား"</p> <p>"မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား"</p> <p>လုကျိန့်ယီ၊ ကျန်ယွမ် နှင့် ချန်ပင်းယန် တို့ လျှောက်လာကြ၏။ အားလုံးမှာ ယခင်က ရင်းနှီးခဲ့ဖူးသူများ ဖြစ်ကြပြီး ဤနေရာတွင် သူ့ကို လာရောက် နှုတ်ဆက်ကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>မကြာမီမှာပင် အဝေးမှ မိတ်ဆွေဟောင်း အချို့ လျှောက်လာကြပြန်၏။ စိတ်ထဲတွင် မည်သို့ပင် တွေးတောနေပါစေ တစ်စုံတစ်ယောက်က ရှေ့ထွက်၍ စကားပြောနေပြီ ဖြစ်ရာ အခြားသူများလည်း မျက်နှာပျက်ခံမည် မဟုတ်ဘဲ အားလုံးက အပြုံးကိုယ်စီဖြင့် သူ၏ လက်ရှိ အခြေအနေကို မေးမြန်း နှုတ်ဆက်ကြလေသည်။</p> <p>သူတို့အားလုံးသည် ချင်မင်၏ လက်ထဲတွင် သွေးများ စွန်းထင်းနေသော တူကြီးကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်ကို စောစောကတည်းက သတိပြုမိကြပြီး ဖြစ်ပေသည်။ သူ၏ လက်ရှိ အခြေအနေကို နားလည်ကြပြီး နတ်ဘုရား လမ်းစဉ်နှင့် ပြတ်တောက်သွားကာ သူတို့နှင့် လမ်းကြောင်း တစ်ခုတည်းတွင် မရှိတော့ကြောင်း သိရှိကြလေသည်။</p> <p>တစ်ယောက်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။</p> <p> "နောက်ထပ် ခဏနေရင် လီချင်းရွှီ၊ ဝမ်ချိုက်ဝေ၊ ချွေချုံဟယ် တို့လည်း တောက်လျှောက် ရောက်လာကြလောက်တယ်"</p> <p>ထိုသူက ချင်မင်ကို သတိပေးလိုက်ခြင်းလား သို့မဟုတ် မုန်တိုင်းထန်မည့် ကိစ္စရပ်တစ်ခုအဖြစ် အခြားသူများကို ပြောပြနေခြင်းလား ဆိုသည်မှာ မသိနိုင်ချေ။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save