Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၉၂)</h2> <h2 style="text-align: center;"> အချိန်ကာလနှင့် အခြေအနေများ ပြောင်းလဲခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုနေရာတွင် ရောက်ရှိနေသော မိတ်ဆွေဟောင်းများ အားလုံးသည် ချင်မင်၊ ဝမ်ချိုက်ဝေး၊ ချွေချုံဟယ် နှင့် လီချင်းရွှီ တို့ လေးဦးကြားရှိ နက်နဲရှုပ်ထွေးသော ဆက်ဆံရေးကို မသိသူ မရှိကြချေ။ သူတို့ လေးဦးမှာ ယခင်က တစ်နေရာတည်းတွင် အတူတကွ ဆုံစည်းခဲ့ဖူးခြင်း မရှိသေးပေ။</p> <p>လူအချို့၏ မျက်နှာများတွင် ဖော်ပြ၍မရသော အမူအရာများ ပေါ်လွင်နေပြီး ပွဲကောင်းတစ်ပွဲ စတင်တော့မည်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေကြလေသည်။</p> <p>လုကျယ်က ချင်မင်အား တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။</p> <p>"မင်း အရင်သွားနှင့်ရင် မကောင်းဘူးလား"</p> <p>ကျိန့်မောက်ကျယ် လျှောက်လာပြီး သူ၏ တုတ်ခိုင်သော လက်မောင်းကြီးကို ချင်မင်၏ ပခုံးပေါ်သို့ တင်လိုက်ကာ အလွန် ရင်းနှီးပြီး သစ္စာရှိသော ပုံစံဖြင့် ဆိုလေသည်။</p> <p>"တချို့ကိစ္စတွေက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောလိုက်ရင် ပြီးသွားတာပဲ"</p> <p>သူက လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် ဆက်ပြော၏။</p> <p>"လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်က မင်း ဒဏ်ရာရခဲ့တယ်ဆိုတာ ငါ ကြားတယ် ဒါပေမဲ့ အဲဒါက နားလည်မှုလွဲတာ သက်သက်ပါ ခဏနေရင် လီချင်းရွှီ နဲ့ ငါ စကားပြောကြည့်လိုက်မယ် တကယ်တော့ အဲဒီကိစ္စက မင်းနဲ့ ဘာမှ မဆိုင်ပါဘူး"</p> <p>မိတ်ဆွေဟောင်း တစ်စုမှာ အတိတ်က အကြောင်းအရာများကို ကောင်းစွာ သိရှိထားကြပေသည်။ လီချင်းရွှီသည် ဝမ်ချိုက်ဝေနှင့် စောစောစီးစီးကတည်းက သိကျွမ်းခဲ့သော်လည်း ဝမ် မိသားစုကမူ ချွေ မိသားစုနှင့် စေ့စပ်ကြောင်းလမ်းခဲ့လေသည်။ ထို မျိုးရိုးမြင့် အမျိုးသမီးလေးသည် ချင်မင်နှင့် အတူတကွ ခရီးသွားခဲ့ဖူးသော်လည်း အမှန်တကယ် ပိုင်ရှင်မှာမူ ချွေချုံဟယ်သာလျှင် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>နှစ်ထောင်ချီ သက်တမ်းရှိသော ဆွေကြီးမျိုးကြီးများနှင့် ပတ်သက်နေသည့်အပြင် ဤမျှ ရှုပ်ထွေးလှသော ဆက်ဆံရေးများ ပါဝင်နေသဖြင့် အကယ်၍ သတင်းများသာ ပျံ့နှံ့သွားပါက လမ်းမများနှင့် လမ်းကြားများရှိ သာမန်ပြည်သူများအကြားတွင် လူပြောအများဆုံး အတင်းအဖျင်း သတင်းတစ်ပုဒ် ဖြစ်လာမည်မှာ သေချာလှပေသည်။</p> <p>ထိုနေရာတွင် ရှိနေသော မိတ်ဆွေဟောင်းများပင်လျှင် သူတို့၏ ရင်ထဲမှ အတင်းအဖျင်း သိလိုစိတ်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်ကြဘဲ သူတို့ လေးဦး ဆုံတွေ့ချိန်တွင် မည်သို့သော မြင်ကွင်းမျိုး ဖြစ်လာမည်ကို အလွန်တရာ သိချင်နေကြလေသည်။</p> <p>လုကျယ် နှင့် ချန်ပင်းယန် တို့က သိပ်မသိသာလှသော်လည်း နောက်မှ ရောက်လာသော လူအချို့မှာမူ ယခင်က ချင်မင်နှင့် သိပ်ပြီး အဝင်အထွက် မရှိခဲ့ကြချေ။</p> <p>ထိုသို့ မရင်းနှီးသော သူများမှာမူ မည်သည့်အရာကိုမျှ ဖုံးကွယ်မနေတော့ဘဲ မျက်လုံးများ အရောင်လက်ကာ မလှပသော ပြဇာတ်တစ်ပုဒ်ကို ကြည့်ရှုရန် အလွန်တရာ စိတ်အားထက်သန်စွာ စောင့်စားနေကြလေသည်။</p> <p>ချင်မင်၏ မျက်နှာမှာ တည်ငြိမ်နေ၏။ ကျိန့်မောက်ကျယ်က သူ၏ ပခုံးပေါ်သို့ လက်တင်ကာ ရင်းနှီးဟန်ပြပြီး သူ့ကို ကူညီမည်ဟု ပြောနေခြင်းမှာ တကယ်တော့ သူ့ကို ထွက်မသွားနိုင်အောင် တားဆီးနေခြင်းသာ ဖြစ်ကြောင်း သူ သိထားပေသည်။</p> <p>ချင်မင်က လူအများရှေ့တွင် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ပြောချလိုက်၏။</p> <p>"ကျိန့်ကြီး... မင်းက အတိတ်က ကိစ္စတွေကို ပြန်ဖော်လာမှတော့ ငါလည်း အခွင့်ကြုံတုန်း ပြောလိုက်ရသေးတာပေါ့ မင်းရဲ့ ညီက လတ်တလောမှာ တော်တော်လေး လှုပ်ရှားနေတယ် အမြဲတမ်း မီးထိုးပေးပြီး လူတွေကို အရိပ်အမြွက်တွေ ပေးနေတယ် ငါ့ကို ရှင်းထုတ်ဖို့ လူရှာနေတာလား ဒါမှမဟုတ် ချွေချုံဟယ်ကို လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ကနေ ထွက်လာအောင် ဆွဲဆောင်ပြီး သူ့ကို အန္တရာယ်ပြုချင်နေတာလား ဆိုတာတော့ မသိဘူး မင်းတို့ ညီအစ်ကိုတွေက တကယ်တမ်း ဘာလုပ်ချင်နေကြတာလဲ"</p> <p>လျို့ဝှက်နယ်မြေမှ တပည့်အချို့ အံ့သြသွားကြ၏။</p> <p>"ဘာအခြေအနေလဲ"</p> <p>ထိုကိစ္စတွင် ချွေချုံဟယ် ပါ ပါဝင်ပတ်သက်နေသည်လော။ မသိကျွမ်းသော လူငယ်အမျိုးသား အမျိုးသမီး အချို့ပင်လျှင် ဘေးသို့ လှည့်ကာ ကြည့်ရှုလာကြလေသည်။</p> <p>ကျိန့်မောက်ကျယ် အနည်းငယ် နောင်တရသွားမိ၏။ ထိုကောင်လေးသည် တိမ်တိုက်ပေါ်မှနေ၍ ရွှံ့နွံထဲသို့ ရိုက်ချခံခဲ့ရသော်လည်း သူ၏ အရိုးထဲတွင် စိမ့်ဝင်နေသော မူလဗီဇများမှာ လုံးဝ မပြောင်းလဲသေးဘဲ ရင်ဆိုင်ရ ခက်ခဲနေဆဲ ဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်ရလေသည်။</p> <p>သူသည် နောက်ပြောင်နေသော အမူအရာကို ဖျောက်ဖျက်လိုက်ပြီး မျက်နှာထား အနည်းငယ် တင်းမာသွားကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p>"ချင်မင်... မင်း လျှောက်မပြောနဲ့"</p> <p>ထိုကဲ့သို့သော ကိစ္စများကို လူအများ ကြားအောင် လျှောက်ပြော၍ လုံးဝ မဖြစ်ချေ။</p> <p>ချင်မင်သည် တုံ့ပြန်ရုံသာ တုံ့ပြန်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပြီး အချို့သော ကိစ္စများကို အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိသာ ပြောဆိုခြင်းက အကောင်းဆုံး ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>သူ၏ ရင်ထဲတွင် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိ၏။ တကယ်တော့ ဤလူစုနှင့် သူ ထပ်မံ မဆုံတွေ့လိုတော့ချေ။</p> <p>လက်ရှိ အခြေအနေတွင် ထိုအသိုင်းအဝိုင်းနှင့် သူ လုံးဝ ထိတွေ့ဆက်ဆံလိုခြင်း မရှိပေ။</p> <p>သူ ဒီနေရာသို့ လာရောက်ခြင်းမှာ လင်းရွှီကို တွေ့ဆုံရန်နှင့် အရောင်လေးရောင် ငှက်၏ ငှက်အုပ်စုများ စုဆောင်းထားသော နောက်ဆုံးရ သတင်းများကို တင်ပြရန်သာ ဖြစ်ပြီး အလုပ်ကိစ္စများ ပြီးစီးသည်နှင့် ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွားမည် ဖြစ်လေသည်။</p> <p>သို့သော် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ မှ လူတစ်စုက  အချိန်ကိုက် ထွက်ပေါ်လာလိမ့်မည်ဟု မည်သူ ထင်မှတ်ထားမည်နည်း။</p> <p>ကြည့်ရသည်မှာ တိုက်ဆိုင်လွန်းနေပေသည်။ လူအချို့က လင်းရွှီကို တားဆီးရန် တမင်တကာ ဤနေရာသို့ ရောက်လာခြင်းများ ဖြစ်နိုင်မည်လားဟု ချင်မင် သံသယ ဝင်မိလေသည်။</p> <p>ထိုရေကန်ကြီးမှာ အနည်းငယ် နက်ရှိုင်းပြီး အလွန်တရာ နောက်ကျိနေကြောင်း သူ သတိပြုမိလိုက်လေသည်။ အကယ်၍ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ မှ လူအချို့က ရွှေရောင် ဓားပြ များကို ကျောထောက်နောက်ခံ ပေးထားမည် ဆိုပါက ဒီည၏ အခြေအနေမှာ အနည်းငယ် ခက်ခဲသွားနိုင်ပေသည်။</p> <p>ချင်မင် အမည်းနှင့် အဖြူ တောင် သို့ ပြန်လာရခြင်း၏ မူလရည်ရွယ်ချက်မှာ ရွှေကြက်မတောင်ကုန်း မှ ကျန်ရစ်ခဲ့သော အန္တရာယ်များကို ရှင်းလင်းရန်နှင့် သစ်နှစ်ပင်ရွာ တွင် ပြဿနာ မဖြစ်ပေါ်စေရန် သေချာစေရန်သာ ဖြစ်ပြီး လက်ရှိ ရှုပ်ထွေးနေသော အခြေအနေများထဲသို့ သူ မဝင်ရောက်လိုချေ။</p> <p>ထိုအရာမှာ သူ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်နိုင်သော အန္တရာယ်ဇုန် မဟုတ်တော့ချေ။</p> <p>ချန်ပင်းယန်က ချင်မင်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p>"မင်း ကိစ္စရှိလို့ စောစော ပြန်ရမယ်ဆိုရင် ငါ လိုက်ပို့ပေးမယ်လေ"</p> <p>ယခင်က သိပ်ပြီး စကားမပြောခဲ့သော ကျန်ယွမ်က ပြုံးလျက် ဝင်ပြောလေသည်။</p> <p>"ဘာတွေ လောနေတာလဲ မိတ်ဆွေဟောင်းတွေ ဆုံဖို့က ခဲယဉ်းပါတယ်"</p> <p>ချင်မင်သည် သူ့ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ အရင်က သူတို့နှစ်ဦး၏ ဆက်ဆံရေးမှာ အတော်လေး ကောင်းမွန်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ကျိန့်မောက်ကျယ် ကဲ့သို့ပင် သူ့ကို ထွက်မသွားနိုင်အောင် တားဆီးနေကြလေသည်။</p> <p>ထိုနေရာတွင် ရှိနေသူများ အားလုံးက ယခုအခါ ကျန်ယွမ် နှင့် လီချင်းရွှီတို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာ အလွန် ရင်းနှီးနေပြီဖြစ်ကြောင်း သိထားကြပေသည်။</p> <p>သိပ်မရင်းနှီးလှသော မျက်နှာစိမ်း အချို့ကလည်း တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေကြ၏။ သူတို့သည် ချင်မင်၏ နတ်ဘုရား လမ်းစဉ် ပြတ်တောက်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိထားသော်လည်း အပေါ်ယံ ဟန်ဆောင်မှုများ ပြုလုပ်မည် မဟုတ်ဘဲ နောက်ထပ် ဖြစ်ပေါ်လာမည့် 'လူလေးယောက် တစ်စင်တည်းတွင်' ဆိုသော မြင်ကွင်းကိုသာ ကြည့်ရှုလိုကြလေသည်။</p> <p>အဝေးမှနေ၍ လင်းရွှီက လှမ်းကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p>"ချင်လေး... မင်း သွားလို့ရပြီ ဒီည လူအင်အား မလောက်ဘူးဆိုတော့ မင်း နောက်တစ်ခေါက် ထပ်သွားပေးရဦးမယ်"</p> <p>ချင်မင်က ခေါင်းညိတ် တုံ့ပြန်လိုက်ပြီးနောက် ထိုနေရာတွင် ရှိနေသော မိတ်ဆွေဟောင်းများကို နှုတ်ဆက်လိုက်၏။</p> <p>"အားလုံးပဲ... တာဝန်ရှိနေလို့ ငါ အရင် သွားနှင့်ရတော့မယ်"</p> <p>ကျိန့်မောက်ကျယ် နှင့် ကျန်ယွမ် တို့သည် သူ့ကို အတိတ်ကြောင်းများ ပြန်ပြောရန် ချန်ထားလိုသော်လည်း မြို့စားတစ်ဦး၏ ဒေါသကို မဆွရဲကြချေ။ အထူးသဖြင့် လင်းရွှီ ကဲ့သို့သော နာမည်ပျက် ကြီးမားသူကို ပို၍ပင် မထိပါးရဲကြပေ။</p> <p>လင်းရွှီက လက်ယပ်ခေါ်လိုက်၏။</p> <p>"ချင်လေးကို လိုက်ပို့ပေးလိုက်"</p> <p>အဝေးမှ မီးခိုးရောင် ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသားတစ်ဦး အမြန် လျှောက်လာလေသည်။</p> <p>ကျောပေါ်တွင် ချိရှဓား ကို လွယ်ထားကာ ကျော့ရှင်းသော ခြေလှမ်းများဖြင့် ရှေ့ဆုံးမှ လျှောက်လာသော ကြောင်ကြီးက ပြောလိုက်၏။</p> <p>"ဒီကလေးလေး မဆိုးဘူးပဲ ငါလည်း သူ့ကို လိုက်ပို့ပေးလိုက်ပါ့မယ်"</p> <p>လင်းရွှီတို့သည် သူကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ခန့်မှန်းမိနေသော အခြေအနေကို ပို၍ ရှင်းလင်းစွာ သိရှိထားမည်မှာ သေချာကြောင်း ချင်မင် သိထားလေသည်။ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ မှ လူများ ရောက်ရှိလာခြင်းမှာ တိုက်ဆိုင်မှု မဟုတ်ဘဲ တစ်စုံတစ်ယောက်က ဒီနေရာတွင် သူ့ကို တမင်တကာ လာရောက် စောင့်ဆိုင်းနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>သုံးပေခန့် မြင့်သော ကြောင်ကြီး သည် မြို့ပြင်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် လျှပ်စီးတန်း တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ အနီးတစ်ဝိုက်တွင် တစ်စုံတစ်ခုကို ရှာဖွေလေတော့သည်။ မကြာမီမှာပင် သူမသည် တစ်ကိုယ်လုံး သွေးများ စွန်းထင်းနေသော အမည်းရောင် ဝတ်စုံဝတ် လူတစ်ဦးကို တောအုပ်ထဲမှ ဆွဲထုတ်လာခဲ့လေသည်။</p> <p>အမည်းရောင် ဝတ်စုံဝတ် လူက အားနည်းသော အသံဖြင့် သတင်းပို့လိုက်၏。</p> <p>"ကျွန်တော်တို့ လမ်းကနေ အဖြတ်တိုက်ခံလိုက်ရတယ် အနီးအနားမှာ ရွှေရောင်ဓားပြ တွေကို လာကြိုတဲ့ လူတွေ ရှိတယ် သူတို့က ဒီလမ်းကနေ သွားဖို့ များတယ်"</p> <p>ကြောင်ကြီးက နောက်မှ လိုက်ပါလာသော မီးခိုးရောင် ဝတ်စုံဝတ် လူကို လှည့်ကြည့်ကာ အမိန့်ပေးလိုက်၏。</p> <p>"ငါတို့ လှုပ်ရှားရတော့မယ် မင်း သူ့ကို သွားပို့ပေးလိုက်"</p> <p>ချင်မင်သည် မည်သည့် တွန့်ဆုတ်မှုမျှ မရှိဘဲ လင်းယုန်ကြီးကို ချက်ချင်း လှမ်းခေါ်ကာ ခုန်တက်လိုက်လေသည်။ ဤကဲ့သို့သော အချိန်မျိုးတွင် သူက နေရစ်ခဲ့ပြီး တစ်ဖက်တစ်လမ်းမှ ကူညီပေးမည်ဟု ပြောနေမည် မဟုတ်ချေ။ လုံးဝ မလိုအပ်ပေ။ လူတစ်ယောက် ပိုလာခြင်းမှာ သွေးအိုင် တစ်အိုင် ပိုများလာရုံသာ ရှိမည်ဖြစ်ပြီး ထိပ်တန်း အဆင့် တိုက်ပွဲများကို အဆင့်မြင့် သိုင်းသမားများကသာ ပါဝင် ဆင်နွှဲရမည် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>မီးခိုးရောင် ဝတ်စုံဝတ်လူသည် ခန္ဓာကိုယ် အရွယ်အစား အနည်းငယ် သေးငယ်သော်လည်း စွမ်းအင် ပိုမို ပြည့်ဝသော ငွေရောင် သားရဲငှက်ကြီး၏ ကျောပေါ်တွင် ရပ်ကာ ချင်မင်ကို ယင်းထန်မြို့နယ် နှင့် ဝေးရာသို့ လိုက်ပါ ပို့ဆောင်ပေးလေသည်။</p> <p>"ဒေါင်"</p> <p>ညအမှောင်ထုအောက်ရှိ ဆက်တိုက် သွယ်တန်းနေသော တောင်တန်းများကြားတွင် တိမ်တိုက်များကိုပင် ဖောက်ထွင်းသွားနိုင်သော ခေါင်းလောင်းသံကြီး ထွက်ပေါ်လာလေသည်။</p> <p>ခေါင်းလောင်းသံများသည် တစ်လှိုင်းပြီး တစ်လှိုင်း မြင့်တက်လာကာ မင်ရည်များ စွန်းထင်းနေသကဲ့သို့ မည်းမှောင်နေသော တောင်ကြီးပေါ်တွင် ခရမ်းရောင် မြူခိုးများ အလိပ်လိုက် တက်လာလေသည်။ ခေါင်းလောင်းသံများ အဆက်မပြတ် ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်နေပြီး စစ်သည်တော် သိန်းသောင်းချီ၍ တိုက်ပွဲဝင်နေသကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရလေသည်။</p> <p>ထိုအရာမှာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော စွမ်းအင်များကို လှုံ့ဆော်ပေးပြီး ထိုတောင်တန်း တစ်ခုလုံးကို ပိတ်ဆို့ထားသည့် ခေါင်းလောင်းအုပ်စု တစ်ခုနှင့် တူနေပေသည်။</p> <p>ငွေရောင် သားရဲငှက်ကြီးပေါ်ရှိ မီးခိုးရောင် ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသားက နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် အခြေအနေကို အနီးကပ် စောင့်ကြည့်နေလေသည်။</p> <p>ချင်မင်က မေးလိုက်၏။</p> <p>"တိုက်ပွဲ စတင်နေပြီလား ခင်ဗျားတို့ဆီမှာ လူအင်အား အလုံအလောက် မရှိဘူး မဟုတ်လား"</p> <p>မီးခိုးရောင် ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသားက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ပြန်ဖြေလေသည်။</p> <p>"အဓိကက လျှို့ဝှက်နယ်မြေက ဂိုဏ်းတစ်ဂိုဏ်းကပဲ ရွှေရောင် ဓားပြ တွေကို ထောက်ခံနေတာလား ဒါမှမဟုတ် နှစ်ဂိုဏ်းလုံးလား ဆိုတာ မသိရလို့ပဲ"</p> <p>ချင်မင်က ပြောလိုက်၏။</p> <p>"ဒါဆိုရင် ခင်ဗျား ပြန်သွားလိုက်ပါ ကျုပ်ကို ဂရုစိုက်နေစရာ မလိုဘူး ထိပ်တန်း သိုင်းသမားတွေက ကျုပ်လို ဘဝသစ်ရရှိသူ လေးကို အရေးလုပ်နေမှာ မဟုတ်ပါဘူး"</p> <p>မီးခိုးရောင် ဝတ်စုံဝတ် လူက တွေဝေစွာ ပြန်ပြောလေသည်။</p> <p>"မြို့စားလင်းက ကျုပ်ကို ခင်ဗျားကို လိုက်ပို့ပေးဖို့ ခိုင်းထားတာ"</p> <p>ချင်မင်က အလျင်စလို တိုက်တွန်းလိုက်၏။</p> <p>"ကျုပ်က အမည်းနှင့် အဖြူ တောင် တစ်ဝိုက်ကို အတော်လေး ကျွမ်းကျင်တယ်။ခင်ဗျား စိတ်ချလက်ချ ပြန်သွားလိုက်ပါ ကျုပ်မှာ ဘာပြဿနာမှ မရှိဘူး"</p> <p>မီးခိုးရောင် ဝတ်စုံဝတ် လူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဂနာမငြိမ် ဖြစ်နေပြီး မိမိတို့ဘက်တွင် လူအင်အား မလုံလောက်သဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် ပြဿနာကြီးများ ဖြစ်ပေါ်လာမည်ကို စိုးရိမ်နေလေသည်။</p> <p>"ကောင်းပြီ"</p> <p>ယင်းထန်မြို့နယ်တွင် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ မှ လူအချို့သည် အဝေးရှိ တောင်တန်းများကို လှမ်းကြည့်နေကြ၏။ တစ်ယောက်က မေးလိုက်လေသည်။</p> <p>"မြို့စားလင်း... ဘယ်သူက ခေါင်းလောင်း တီးနေတာလဲ"</p> <p>လင်းရွှီက ပြန်ဖြေလိုက်၏。</p> <p>"ငါ ဘယ်လိုလုပ် သိမှာလဲ စိတ်တည်ငြိမ်အောင်ထားပြီး နားထောင်နေလိုက်ပါ"</p> <p>ရွှေရောင် ဓားပြ များနှင့် ပတ်သက်ဆက်နွှယ်နေသော ထိပ်တန်း သိုင်းသမားများသည် တည်ငြိမ်မှု မရှိတော့ချေ။ မူလက သူတို့သည် လင်းရွှီကို တားဆီးရန် လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း တစ်ဖက်လူကလည်း သူတို့ကို ဤနေရာတွင် ဖမ်းဆွဲထားလိုပြီး အခြားတစ်ယောက်က ရွှေရောင် ဓားပြ ခေါင်းဆောင်ကို သတ်ဖြတ်ရန် စီစဉ်ထားလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့ကြချေ။</p> <p>ဓားပြခေါင်းဆောင် သေဆုံးသွားခြင်းက ကိစ္စမရှိသော်လည်း အဓိက အရေးကြီးသည်မှာ ပစ္စည်းအချို့ကို ပြန်လည် ပေးအပ်ရမည် ဖြစ်ပြီး အခြားသူများ၏ လက်ထဲသို့ လုံးဝ အကျမခံနိုင်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>……</p> <p>လမ်းထွက်စူးစမ်းနေသော အရောင်လေးရောင် ငှက် ပြန်ရောက်လာပြီး အလွန်တရာ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p>"အခြေအနေ မကောင်းဘူး အရမ်းမြန်တဲ့ ငှက်မိုက် တစ်ကောင်က လူတစ်ယောက်ကို တင်ပြီး နောက်ကနေ လိုက်လာတာ ငါ တွေ့ခဲ့တယ်"</p> <p>တောင်ထွတ်ပေါ်တွင် ရပ်နေသော ချင်မင်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်သွား၏။ သူ့ကို တကယ်ပဲ မှတ်ထား တဲ့ လူ ရှိနေတာလား။</p> <p>ထိပ်တန်း သိုင်းသမားကြီးများက သူ့ကို မည်သူဖြစ်ကြောင်း လုံးဝ သိရှိမည် မဟုတ်ဘဲ သူ့ကဲ့သို့သော လူငယ်လေးကို အရေးစိုက်မည် မဟုတ်ကြောင်း သိသာလှပေသည်။</p> <p>သူက တိုးတိုးလေး သက်ပြင်းချလိုက်မိ၏။ အချိန်ကာလနှင့် အခြေအနေများ ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ လူ့စိတ်ကိုလည်း ခန့်မှန်းရန် အလွန် ခက်ခဲလှပေသည်။</p> <p>ချင်မင်သည် ချိရှမြို့ ဘက်သို့ မသွားတော့ဘဲ ထိုမုန်တိုင်းကို ရှောင်ရှားရန်အတွက် ဆန့်ကျင်ဘက် အရပ်သို့ ဦးတည်ကာ ခရီးဆက်ခဲ့လေသည်။</p> <p>လမ်းခရီး တစ်နေရာသို့ ရောက်သောအခါ သူ တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားပြီး လင်းယုန်ကြီးကို တောင်ထွတ်တစ်ခုပေါ်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေစေရန် ပြောလိုက်၏။</p> <p>"ခဏစောင့်ဦး ငါ သွားပြီး ရတနာ တစ်ခု တူးလိုက်ဦးမယ်"</p> <p>သူသည် သစ်တောအုပ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီး သေချာစွာ အကဲခတ်ပြီးနောက် မြေကြီးကို စတင် တူးဆွလေတော့သည်။</p> <p>အမည်းနှင့် အဖြူ တောင် ဒေသမှာ မြေမျက်နှာပြင် အနည်းငယ် မြင့်မားသဖြင့် နှင်းများ အရည်ပျော်မှု နှေးကွေးကာ မြေအောက် နှစ်မီတာခန့် တူးလိုက်သောအခါ ရေခဲစအချို့ပင် ရှိနေသေးကြောင်း တွေ့ရလေသည်။</p> <p>ချင်မင်သည် အေးခဲနေဆဲ ဖြစ်သော တောယုန် တစ်ကောင်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်ရာ မကောင်းသော ပြောင်းလဲမှု တစ်စုံတစ်ရာမျှ မရှိကြောင်း တွေ့ရလေသည်။</p> <p>"မပုပ်သိုးသွားတာ ကံကောင်းတာပဲ"</p> <p>ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ထိုယုန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် လတ်ဆတ်သော အငွေ့အသက် အနည်းငယ်ပင် ကျန်ရှိနေသေးကြောင်း သူ ခံစားလိုက်ရလေသည်။</p> <p>ချင်မင်သည် အေးခဲနေသော မြေကြီးထဲမှ အဝတ်စုတ်လေး တစ်ခုကို ဆွဲထုတ်လိုက်၏။</p> <p>"သွေးသား ခန္ဓာကိုယ် အတွက် အကျိုးရှိပြီး အန္တရာယ် မရှိဘူးလား"</p> <p>ထိုအဝတ်စုတ်လေးမှာ လက်ဖဝါးအရွယ်အစားခန့်သာ ရှိပြီး သတ္တုကြိုးလေးများဖြင့် ရက်လုပ်ထားကာ တိမ်တိုက်ပုံစံများ ထိုးနှိုင်းထားလေသည်။ အခြားသော ပုံစံများလည်း ပါဝင်နိုင်သော်လည်း ထိုအဝတ်စုတ်လေးမှာ အလွန် သေးငယ်လွန်းသဖြင့် အဓိက ပုံစံမှာ မည်သည့်အရာ ဖြစ်ကြောင်း မခွဲခြားနိုင်ချေ။</p> <p>ယခင်က မြူခိုးအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်သော လူငယ်ကို သူ သတ်ဖြတ်ခဲ့စဉ်က ထိုအဝတ်စုတ်လေးကို ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုသူသည် ထိုအဝတ်စုတ်ကို အသုံးပြု၍ ကိုယ်ခန္ဓာကို ကာကွယ်ကာ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်ရန် ကြိုးစားခဲ့ဖူးလေသည်။</p> <p>ချင်မင်သည် လင်းယုန်ကြီးနှင့် ပြန်လည် ပူးပေါင်းလိုက်၏။</p> <p>"ဘာပြဿနာမှ မရှိဘူးဆိုမှတော့ ငါ သိမ်းထားလိုက်တော့မယ်"</p> <p>အရောင်လေးရောင် ငှက် က အဝေးမှ ပျံသန်းလာပြီး ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p>"ဒုက္ခပါပဲ ငါ့ရဲ့ ငှက်ညီအစ်ကို တချို့က အကျပ်ကိုင်ခံရလို့ ငါ့ကို သစ္စာဖောက်သွားကြပြီ ငှက်ညီလေး တချို့က ငါတို့ကို ပြန်လည် ရှာဖွေနေကြတယ် လျှို့ဝှက်နယ်မြေက လူတွေရဲ့ နည်းလမ်းတွေကြောင့် သူတို့ မဖြစ်မနေ လိုက်နာနေရတာ"</p> <p>ချင်မင်၏ မျက်နှာ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွား၏။ ထိုငှက်လေးများသည် အလွန် အသုံးဝင်သော သတင်းပေး ကွန်ရက်တစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်ပြီး အလွန် အရေးပါသော်လည်း ယခုအခါတွင် အခြားသူများက ပြောင်းပြန် အသုံးချနေကြပြီ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ချင်မင်က အမိန့်ပေးလိုက်၏။</p> <p>"အမည်းနှင့် အဖြူ တောင်ထဲ ဝင်မယ်"</p> <p>သူသည် လင်းရွှီ နှင့် ကြောင်ကြီး တို့ကို သွားရောက် မရှာဖွေတော့ချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုနေရာမှာ ပို၍ အန္တရာယ်များကြောင်း သူ သိထားသောကြောင့် ဖြစ်၏။ ယင်းထန်မြို့နယ် ဘက်မှနေ၍ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်နေသော ကြက်သွေးရောင် ဓားအလင်းတန်းများကို သူ အဝေးမှပင် မြင်တွေ့နေရပြီ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ချင်မင်သည် အလွန် အန္တရာယ်များသော လမ်းကြောင်းများကို ရွေးချယ်ကာ ရှေ့သို့ ဆက်လက် ထွက်ခွာခဲ့လေသည်။</p> <p>"အဲဒီ တောင်တန်းကြီးနဲ့ ကပ်ပြီး ပျံသန်းမယ်။ သဲကန္တာရ ဘက်ကို သွားမယ်"</p> <p>မကြာမီမှာပင် လင်းယုန်ကြီးသည် ညကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးတက်သွားပြီး ညနှင်းမြူများကို အသုံးပြုကာ သူတို့၏ ခြေရာများကို ဖုံးကွယ်ထားလိုက်လေသည်။</p> <p>အရောင်လေးရောင် ငှက် က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ပြောလိုက်၏。</p> <p>"တိမ်ထိုး ကြိုးကြာငှက်က လုံးဝ ထိန်းချုပ်ခံလိုက်ရပြီ နောက်ကနေ တောက်လျှောက် လိုက်လာတယ် ဒုက္ခပါပဲ ဒီကောင်က ခြေရာခံတဲ့ နေရာမှာ သိပ်တော်တာ ငါတို့ လွတ်မှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p>နောက်ဘက်တွင် တိမ်ထိုး ကြိုးကြာငှက် တစ်ကောင်က လမ်းပြလျက် အလွန် လျင်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် လိုက်ပါလာလေသည်။</p> <p>ချင်မင်သည် လေးကို ဆွဲတင်ကာ မြားတစ်စင်း ပစ်လွှတ်လိုက်၏။ "ဖောင်း" ဟူသော အသံနှင့်အတူ တိမ်ထိုး ကြိုးကြာငှက်၏ အတောင်ပံ တစ်ဖက်ကို ထိမှန်သွားပြီး သွေးများ ပန်းထွက်လာကာ ငှက်မွေးများ လွင့်စင်သွားပြီး အောက်သို့ ယိမ်းထိုး ကျဆင်းသွားလေတော့သည်။</p> <p>အရောင်လေးရောင် ငှက်က မှတ်ချက်ချလိုက်၏။</p> <p>"တောင်သခင်ချင် က တကယ် သဘောကောင်းတာပဲ ဒီလို အရေးကြီးတဲ့ အချိန်မျိုးမှာတောင် အသေမသတ်ဘဲ ငါ့ရဲ့ ကြိုးကြာ ညီလေးကို အသက်ချမ်းသာ ပေးခဲ့တယ်"</p> <p>ထို့နောက် သူက တိုးတိုးလေး ဆက်ပြောလေသည်။</p> <p>"မိုင်တစ်ထောင် အထိ လိုက်ပို့ပေးလည်း နောက်ဆုံးတော့ ခွဲခွာရမှာပါပဲ ငါလည်း..."</p> <p>ချင်မင်က လက်ကာပြလိုက်၏။</p> <p>"မင်း မြန်မြန် ထွက်သွားလိုက်တော့"</p> <p>အရောင်လေးရောင် ငှက် က သွားကိုက်လျက် ပြောလိုက်၏။</p> <p>"ဒါဆို ငါ... နောက်ထပ် ခဏလောက် ထပ်တောင့်ခံထားလိုက်ဦးမယ်"</p> <p>အမည်းရောင် သားရဲငှက်ကြီး တစ်ကောင်က နောက်မှ လိုက်ပါလာပြီး ၎င်း၏ အပေါ်တွင် သွယ်လျသော ကိုယ်လုံးလေး တစ်ခု ရပ်နေကာ မိန်းကလေး တစ်ဦး ဖြစ်ပုံရလေသည်။</p> <p>ချင်မင်သည် လေးကို တစ်ဖန် ပြန်ဆွဲလိုက်ပြန်၏။ ပစ်လွှတ်လိုက်သော မြားတံသည် အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှပြီး ညနှင်းမြူများကို ဖောက်ထွင်းကာ အမည်းရောင် သားရဲငှက်ကြီး၏ ခေါင်းဆီသို့ ဦးတည်သွားလေသည်။</p> <p>ညအမှောင်ထုအောက်တွင် ထိုမိန်းကလေး၏ ဖြူဝင်းသော လက်ချောင်းလေးများမှ အလင်းတန်း တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ပြင်းထန်သော အင်အားများ ပါဝင်သည့် သံမြားကို ရစ်ပတ် ဖမ်းယူလိုက်လေသည်။</p> <p>ချင်မင်၏ သူငယ်အိမ်များ ကျုံ့ဝင်သွား၏။</p> <p>"လျှို့ဝှက်နယ်မြေက လူပဲ"</p> <p>သူက လင်းယုန်ကြီးကို တိုက်တွန်းလိုက်၏。</p> <p>"အားနည်းနည်း ထပ်စိုက်လိုက်ဦး သဲကန္တာရထဲ ရောက်သွားရင် ငါတို့ အခွင့်အရေး ရပြီ မဟုတ်ရင် ဒီမှာတင် သေသွားနိုင်တယ်"</p> <p>ချင်မင်၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးများ ဝင်လာ၏။ ယခုညမှာ အလွန်တရာ ခက်ခဲကြမ်းတမ်းမည် ဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်လေသည်။</p> <p>"ဟင်... အဝေးမှာ နောက်ထပ် သားရဲငှက် တစ်ကောင် ရှိသေးတယ် အဲဒီပေါ်က လူက ရွှေရောင်တွေ တောက်ပနေတာပဲ ရွှေရောင် ချပ်ဝတ် အစောင့်အရှောက် လား"</p> <p>……</p> <p>ယင်းထန်မြို့နယ် အပြင်ဘက်တွင် လင်းရွှီ နှင့် ကြောင်ကြီး တို့သည် တောင်ပေါ်သို့ တက်ရောက်လိုသော လျှို့ဝှက်နယ်မြေမှ လူများကို လိုက်လံ တိုက်ခိုက်နေကြလေသည်။</p> <p>ခရမ်းရောင် ဝါးတုတ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ဖုန်မှုန့် အညစ်အကြေး ကင်းစင်သော အဖြူရောင် ဖိနပ်ကို စီးကာ သာမန်လောကနှင့် ကင်းကွာနေသေ  ငှက်မွှေးဝတ်ရုံ ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူငယ်လေး လီချင်းရွှီ ပေါ်လာ၏။</p> <p>"ဒီညက တကယ်ကို စည်ကားတာပဲ"</p> <p>သူ ရောက်ရှိလာခြင်းကြောင့် လူ့ဘောင်ပြင်ပမှ တပည့် အများအပြားက အာရုံစိုက်လာကြပြီး လူအများအပြားက သူ့ကို နှုတ်ဆက်ကြလေသည်။  သူသည် အလွန်တရာ ထူးချွန်သော ပါရမီရှင် တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း အားလုံးက သိထားကြသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ကျန်ယွမ် က သူ့ကို ပြောပြလိုက်ပြီးနောက် ပြုံးလျက် ဆက်ပြောလေသည်။</p> <p>"စောစောက ချွေချုံဟယ် ရဲ့ ကိုယ်စားလှယ် အတု ချင်မင် ပေါ်လာသေးတယ်။ နတ်ဘုရား လမ်းစဉ်နဲ့ လုံးဝ ကင်းကွာသွားပြီး သူက ခန္ဓာကိုယ် မျိုးဗီဇ ပြောင်းလဲတဲ့ ကြမ်းတမ်းတဲ့ လမ်းသစ်ကို လျှောက်နေတယ်"</p> <p>ထိုသူများထဲမှ အချို့က ဆက်ပြောကြ၏。</p> <p>"အရင်တုန်းက သူ ငါတို့နဲ့ အတူတူ လျှောက်လှမ်းခဲ့ဖူးတယ် ဆိုတာတောင် ယုံရခက်တယ် အခုတော့ သွေးတွေ စွန်းနေတဲ့ တူကြီး ကိုင်ပြီး ခေါင်ဖျားတဲ့ ဒေသတွေမှာ ပြေးလွှားနေရတယ်"</p> <p>"သူ့ရဲ့ လက်ရှိ ခန္ဓာကိုယ် ကျန်းမာရေး အခြေအနေ အရဆိုရင် ရွှေရောင် ချပ်ဝတ် အစောင့်အရှောက် အဖြစ် ရွေးချယ်ခံရဖို့တောင် အရည်အချင်း မမီလောက်ဘူးလို့ ထင်တာပဲ"</p> <p>လီချင်းရွှီ၏ ဘေးတွင် ဝန်းရံနေသော လူအချို့က တစ်ယောက်တစ်ပေါက် ဝင်ပြောနေကြလေသည်။</p> <p>……</p> <p>ထိုညသည် ချင်မင် အတွက် အလွန်တရာ ခက်ခဲကြမ်းတမ်းလှပေသည်။ နောက်မှ လိုက်လံ သတ်ဖြတ်နေသူများက တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာလေပြီ။</p> <p>လင်းယုန်ကြီး၏ ပျံသန်းနိုင်စွမ်းမှာ အလွန် ကောင်းမွန်သော်လည်း နောက်မှ လိုက်လာသော သားရဲငှက်၏ မျိုးဗီဇ ပြောင်းလဲမှု အကြိမ်ရေက ပိုများနေပေသည်။</p> <p>ချင်မင်သည် လေးကို ဆွဲကာ မြားများကို အဆက်မပြတ် ပစ်လွှတ်နေသဖြင့် တစ်ဖက်လူ၏ အရှိန်ကို ထိရောက်စွာ လျှော့ချနိုင်ခဲ့လေသည်။ သို့မဟုတ်ပါက အစောကြီးကတည်းက အမီခံလိုက်ရမည် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ချင်မင်က ကောက်ချက်ချလိုက်၏။</p> <p>"ငါ့ရဲ့ သံမြားတွေက သူ့ရဲ့ စွမ်းအင်တွေကို ကုန်ခမ်းစေနိုင်တယ် ဒီလူက ငါ့ကို အလွယ်တကူ ဖိနှိပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p>သို့သော် အခြေအနေမှာ အလွန် စိုးရိမ်ရလေသည်။ ထိုလျှို့ဝှက်နယ်မြေမှ လူ၏ အဆင့်မှာ မနိမ့်ကျလှသည့်အပြင် အဝေးတွင်လည်း လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ရွှေရောင် ချပ်ဝတ် အစောင့်အရှောက် တစ်ဦး ရှိနေသေးရာ လတ်တလော အခြေအနေအရ ကြည့်မည်ဆိုလျှင် အလွန်တရာ အန္တရာယ် ကြီးမားလှပေသည်။</p> <p>ချင်မင်သည် ယခင်က ဤကဲ့သို့သော ကြောက်မက်ဖွယ် လျှပ်စီးများကို တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မတောင့်တခဲ့ဖူးချေ။</p> <p>"လတ်တလော ရက်ပိုင်းတွေအတွင်း ဘာဖြစ်လို့ အသံကျယ်လောင်တဲ့ နွေဦး မိုးကြိုးတွေ ထပ်မပစ်ရတာလဲ"</p> <p>မိုးရွာတိုင်း မိုးကြိုးမီး  ကျောင်းဆောင် ပေါ်သို့ လျှပ်စီးများ ကျရောက်မည်ဟု မဆိုနိုင်ချေ။ အကြိမ်များစွာတွင် ကောင်းကင်ပေါ်၌ လျှပ်စီးအနည်းငယ် လက်ရုံဖြင့်သာ ပြီးဆုံးသွားလေ့ ရှိပေသည်။</p> <p>"ဒီဘေးဒုက္ခကနေ လွတ်မြောက်သွားရင် လူတစ်ယောက်ကို ရှာပြီး မိုးကြိုးမီး ကျောင်းဆောင် မှာ သံတိုင်ရှည်ကြီး တစ်ခု ထောင်ခိုင်းရမယ် မိုးကြိုး မပစ်ဘူးဆိုတာ မယုံဘူး"</p> <p>ထိုအရာမှာ လက်တွေ့မကျကြောင်း သူ သိထားပေသည်။ ဤသို့ ရွှေကျောင်းဆောင်ကြီးကို ဖျက်ဆီးရဲပါက မုန့်ရှင်းဟိုင်က သူ့ကို အရင်ဆုံး ရိုက်နှက်မည်မှာ သေချာလှပေသည်။</p> <p>ချင်မင်သည် အင်အားကိုသာ တောင့်တနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ‘ီတစ်ကြိမ်တွင် ချိရှမြို့ သို့ ဘေးကင်းစွာ ပြန်ရောက်နိုင်မည်ဆိုပါက နင်စစ်ချီ ပေးအပ်ထားသော ထူးခြားတဲ့ မီးတောက် ကျင့်စဉ် နှင့် မုန့်ရှင်းဟိုင် ပို့ဆောင်ပေးမည့် ရှားပါး ကျမ်းစာများ အားလုံးကို လေ့ကျင့်ကာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် အရည်အသွေးကို အလျင်အမြန် မြှင့်တင်ရမည် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းမြောက်သော အမူအရာ ပေါ်လာ၏။</p> <p>"သဲကန္တာရကို ရောက်ပြီ"</p> <p>ရှေ့တွင် မင်ရည်များကဲ့သို့ မည်းမှောင်နေပြီး အရာအားလုံးကို ဝါးမျိုပစ်တော့မည့် လျှိုမြောင်နက်ကြီး တစ်ခု ရှိနေလေသည်။</p> <p>ကြက်သွေးရောင် လင်းယုန်ကြီးသည် အနည်းငယ် ဝင်ရောက်လိုက်သည်နှင့် မျက်ကန်း တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဘာမျှ မမြင်ရတော့မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် မဝင်ရဲဘဲ ဖြစ်နေလေသည်။</p> <p>ချင်မင်က အမိန့်ပေးလိုက်၏။</p> <p>"ကိစ္စမရှိဘူး မြန်မြန် အောက်ဆင်း ငါတို့ မြေကြီးနဲ့ ကပ်ပြီး သွားမယ်"</p> <p>နောက်မှ လိုက်လာသော အမည်းရောင် သားရဲငှက်ကြီးထံမှ ရုတ်တရက် အမည်းရောင် အလင်းတန်းများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး အရှိန်မြှင့်ကာ သူတို့ထက်ပင် အရင် မြေကြီးပေါ်သို့ ဆင်းသက်သွားလေသည်။ ထိုမိန်းကလေးက ခုန်ချလာပြီး လမ်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်လေသည်။</p> <p>ချင်မင်သည် သဲကန္တာရထဲတွင် ရပ်ကာ တူကြီး နှင့် လေးကို အောက်ချလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ကျောဘက်မှ ကျောက်စိမ်းဖြူ သံမဏိဓား ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဆွဲထုတ်လိုက်လေသည်။</p> <p>"ငါ့ကို အသက်ရှင်ခွင့် မပေးဘူးပေါ့ ဟုတ်လား"</p> <p>မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသော မိန်းကလေးမှာ အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းပြီး ယခင်က သူ ရင်ဆိုင်ခဲ့ဖူးသော မည်သည့် ပြိုင်ဘက်ထက်မဆို ပိုမို အစွမ်းထက်ကြောင်း သူ သိထားပေသည်။</p> <p>မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ချင်မင်သည် အရှိန်မြှင့်ကာ အပြင်းထန်ဆုံးသော ကောင်းကင်ဖြတ် ဓားသိုင်းကို ထုတ်သုံးလိုက်လေသည်။ မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းသော ညတစ်ည ကျရောက်လာသကဲ့သို့ လျှပ်စီးများ လက်ကာ မိုးကြိုးများ ပစ်ခတ်ပြီး ညအမှောင်ထုကို ဆုတ်ဖြဲကာ အပြင်းထန်ဆုံးသော ဓားအလင်းတန်း တစ်ခုကို ရှေ့သို့ ပိုင်းချလိုက်လေသည်။</p> <p>"ရွှေရောင် ချပ်ဝတ် အစောင့်အရှောက် အဖြစ် ရွေးချယ်ခံရဖို့တောင် အရည်အချင်း မပြည့်ဝသေးဘဲနဲ့ ရဲရဲဝံ့ဝံ့..."</p> <p>မျက်နှာဖုံးစွပ် မိန်းကလေးက သူမ၏ ညာလက်ကို ဖွဖွလေး ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ရွှေရောင် အလင်းတန်း တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး အမည်းရောင် သံမဏိဓားကို ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားလေသည်။</p> <p>နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ချင်မင်၏ လက်ထဲရှိ အမည်းရောင် ဓားမှာ ရုတ်တရက် အက်ကွဲသွားပြီး အပေါ်ယံ ဆေးသားများ ကွာကျသွားကာ ဖြူဖွေးသန့်စင်နေသော ဓားကိုယ်ထည် ပေါ်ထွက်လာလေသည်။ နေမင်းကြီး လောင်ကျွမ်းနေသကဲ့သို့ တောက်ပသော အလင်းရောင်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး ညအမှောင်ထုကို ခွင်းပစ်လိုက်လေသည်။</p> <p>"ဖောင်း" ဟူသော အသံနှင့်အတူ သဲကန္တာရထဲတွင် သွေးများ ပန်းထွက်သွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save