Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၀၀)</h2> <h2 style="text-align: center;"> ဧကရာဇ်၏ ရဲစွမ်းသတ္တိ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ညပိုင်းဟု ဆိုရသော်လည်း ကောင်းကင်ယံမှာ အနည်းငယ်သာ မှောင်မိုက်နေသေးပြီး မြို့၏ အနောက်ဘက် တစ်ခွင်တွင် မီးစမ်းရေများကို အသုံးပြုကာ ဖန်တီးထားသော ညနေဆည်းဆာ အလင်းရောင်များက နေဝင်ချိန်၏ နောက်ဆုံး အလင်းတန်းများအလား နီရဲတောက်ပနေလေသည်။</p> <p>ချင်မင်သည် ချွေချုံရွှမ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူသည် အတော်လေး အရပ်ရှည်လာပြီး လူကြီးတစ်ယောက်နီးပါး အရွယ်ရောက်လာကာ တောက်ပနေသော ချပ်ဝတ်တန်ဆာ ကို ဝတ်ဆင်ထားသဖြင့် ရဲရင့်သော ဟန်ပန် ရှိနေလေသည်။</p> <p>လူငယ်လေး ချွေချုံရွှမ်သည် သွယ်လျလှပသော မိန်းကလေး တစ်ဦးနှင့်အတူ စကားပြောဆိုရင်း အဝေးသို့ ထွက်ခွာသွားရာ ထိုမိန်းကလေးမှာ အချိန်အတော်ကြာ မတွေ့ရတော့သော ဝမ်ချိုက်ဝေ ပင် ဖြစ်လေသည်။</p> <p>မိတ်ဆွေဟောင်းများကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ ချင်မင်သည် သဘာဝကျကျပင် အတိတ်က ကိစ္စများကို ပြန်လည် သတိရမိလေသည်။</p> <p>"ငါက တကယ်ကို ကံဆိုးတဲ့ ကောင်ကြီးလိုပဲ ဝမ် မိသားစုက လူတချို့ရဲ့ အပြစ်တင်တာ ခံရတယ် လီချင်းရွှီ ရဲ့ မနာလို မုန်းတီးတာ ခံရတယ် ချွေချုံဟယ်ကကျတော့ လုံးဝ ကျေးဇူးမတင်ဘူး ဒါပေမဲ့ ငါနဲ့ ဝမ်ချိုက်ဝေက တစ်ခါပဲ အတူတူ လျှောက်လည်ဖူးတာလေ စကားတောင် သိပ်မပြောဖူးပါဘူး"</p> <p>အကယ်၍ သူသာ ဝမ် မိသားစု၏ သမီးတော်နှင့် ညဘက် လျှောက်လည်ပြီး တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် သဘောကျ နှစ်သက်ခဲ့ကြမည်ဆိုလျှင်တော့ တစ်မျိုးပေါ့။ ယခုတော့ သူသည် ဝမ် မိသားစု ၏ အထက်တန်းလွှာ သမီးတော်နှင့် ပတ်သက်၍ အပေါ်ယံ အသိအကျွမ်းသာ ရှိပြီး မည်သည့် အတိတ်ဇာတ်လမ်းမျှ မရှိခဲ့ချေ။</p> <p>သို့သော် ရလဒ်အနေဖြင့် အခြားသူများ အားလုံးက ပြန်လည် သင့်မြတ်သွားကြပြီး ချွေ မိသားစု နှင့် လီ မိသားစုပင်လျှင် ရန်မဖြစ်ကြတော့ဘဲ သူ တစ်ယောက်တည်းသာလျှင် အတိတ်ကအတိုင်း ယခုအချိန်အထိ အန္တရာယ်ရှိသော အခြေအနေတွင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>လူအချို့က သူ့ကို ပြန်လည် မတ်တပ်ရပ်လာပြီး သူတို့၏ အမြင်အာရုံထဲသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာမည်ကို မလိုလားကြဘဲ ခေါင်ဖျားသော ဒေသတွင် ထာဝရ နေထိုင်သွားစေရန်သာ ဆန္ဒရှိကြပေသည်။ သူသည် လွန်လွန်ကဲကဲ တောက်ပနေ၍ မရသကဲ့သို့ မည်သည့် ခေါင်းစဉ်မျိုးကိုမျှ ဖန်တီး၍ မရနိုင်ချေ။</p> <p>လီချင်းယွဲ့ က သူ၏ ညည်းတွားသံများကို ကြားသောအခါ နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်၏။</p> <p>"သွားရအောင် ငါ မင်းကို လျှောက်ပို့ပေးမယ် ပြီးတော့ ဒီဒေသက နာမည်ကြီး အစားအစာတွေ မြည်းကြည့်ကြတာပေါ့"</p> <p>လော့ဖူမြို့ မှာ အလွန် ကြီးမားလှပြီး သမိုင်းဝင် အငွေ့အသက်များ ပါရှိသော အဆောက်အအုံများကို နေရာအနှံ့တွင် မြင်တွေ့နိုင်လေသည်။ ကျောက်စိမ်းပြာများဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော မျှော်စင်မြင့်များ၊ ရွှေမည်းကျောက်များဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော နန်းတော်များ အစရှိသည်တို့မှာ နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ တိုင်အောင် မားမားမတ်မတ် ရပ်တည်နေကြလေသည်။</p> <p>အတိတ်ကာလက လော့ဖူ တောင်သည် ညနှင်းမြူ ကမ္ဘာတွင် အလွန် နာမည်ကြီးခဲ့ပြီး လျှို့ဝှက်နယ်မြေ မှ အရေးပါသော နေရာများထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ရာ ဤရှေးဟောင်း အဆောက်အအုံများမှာ ထိုခေတ်အခါက အမွေအနှစ်များ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>သမိုင်းကြောင်းများ ပြည့်နှက်နေသော ကျောက်စိမ်းပြာ မျှော်စင်နှင့် ရွှေမည်းကျောက် နန်းတော်များ၏ အနီးတစ်ဝိုက်တွင် စားသောက်ဆိုင်များ၊ တည်းခိုခန်း ကြီးများ၊ ဆေးဖက်ဝင် အပင်များ ရောင်းချသည့် နေရာများနှင့် လက်နက် အရောင်းဆိုင်များ အစရှိသည်တို့ တည်ရှိပြီး သွားလာနေသော လူများမှာ ပခုံးချင်း တိုက်မိမတတ် စည်ကားနေကာ စီးပွားရေး အလွန် ကောင်းမွန်နေလေသည်။</p> <p>"စီနီယာ ထိပ်တန်း သိုင်းသမား အများအပြားကလည်း ဒီလို နေရာမျိုးကို လာပြီး လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာက လော့ဖူတောင် ရဲ့ ခမ်းနားတဲ့ မြင်ကွင်းတွေကို ပြန်လည် ခံစားကြည့်ဖို့ လာလေ့ရှိကြတယ်"</p> <p>အဖြူရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော လီချင်းယွဲ့ က ထိုရှုခင်းများကို မိတ်ဆက်ပေးနေလေသည်။</p> <p>မြို့အနောက်ဘက်မှ ညနေဆည်းဆာ အလင်းရောင်များ ဖြာကျလာသောအခါ သူမ၏ ဆံပင်စွန်းများနှင့် ကြည်လင်ဖြူဝင်းနေသော ပါးပြင်လေးများအပြင် နတ်မိုးမခပင်အလား သွယ်လျနူးညံ့သော ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာ မြင့်မြတ်သော အလင်းရောင်များဖြင့် ရေချိုးထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ရွှေရောင် ကွပ်ကြိုးလေးများ ရေးဆွဲထားသကဲ့သို့ လှပနေကာ သူမကို ပို၍ပင် လောကီအညစ်အကြေးများနှင့် ကင်းစင်နေပြီး လူ့ပြည်သို့ ဆင်းသက်လာသော နတ်သမီး တစ်ပါးအလား ထင်မှတ်ရစေလေသည်။</p> <p>"လော့ဖူမြို့ ရဲ့ နာမည်ကြီး နဂါးသားကင်လေး မြည်းကြည့်ပါဦး အရသာ မဆိုးဘူး"</p> <p>လီချင်းယွဲ့ သည် သန့်ရှင်းသပ်ရပ်သော ဈေးဆိုင်လေး တစ်ခုတွင် တန်းစီကာ အကင် နှစ်တုတ် ဝယ်လာလေသည်။</p> <p>ချင်မင် တစ်ကိုက် ကိုက်စားကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။</p> <p>"ငါးအသား လား တော်တော်လေး လတ်ဆတ်ပြီး နူးညံ့တယ် ညှီနံ့လည်း မရှိဘူး"</p> <p>"ဟုတ်တယ် အရှေ့ဘက်က ကျောက်စိမ်းနဂါး ရေကန်ကနေ ရတာလေ"</p> <p>လီချင်းယွဲ့ သည် သူ့ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ရှေးဟောင်း အဆောက်အအုံများ ရှိသော လမ်းမကြီးများ တစ်လျှောက် လမ်းလျှောက်လာခဲ့ပြီး အပြာရောင် တောက်ပနေသော ရေကန် တစ်ခု အနီးသို့ ရောက်ရှိလာလေသည်။</p> <p>လော့ဖူမြို့ တွင် အဆင့်မြင့် မီးစမ်းရေများ ရှိရုံသာမက အဆင့်နှစ်နှင့် အဆင့်သုံး မီးစမ်းရေများလည်း အများအပြား ရှိနေပြီး လမ်းဘေး တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် မီးစမ်းရေများ စီးဆင်းရန် သီးသန့် မြောင်းများပင် ရှိကာ ချော်ရည်များ စီးဆင်းနေသကဲ့သို့ ထူးခြားသော ရှုခင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးထားလေသည်။</p> <p>ညဘက်သို့ ရောက်သောအခါ မီးစမ်းရေများကို လူအင်အားဖြင့် ဖြည်းဖြည်းချင်း မှေးမှိန်သွားစေရန် ထိန်းချုပ်ထားပြီး မြောင်းများအတွင်း ရေစီးဆင်းမှုကို ဖြတ်တောက်လိုက်ခြင်းဖြင့် မြို့ကြီး တစ်မြို့လုံး အလွန်အမင်း လင်းထိန်မနေတော့ဘဲ မှုန်ဝါးဝါး အနေအထားသို့ ရောက်ရှိသွားစေလေသည်။</p> <p>ကျောက်စိမ်းနဂါး ရေကန် ပေါ်တွင် လှေစီးနေသူများ ရှိသကဲ့သို့ သင်္ဘောကြီး များစွာပေါ်မှလည်း စောင်းသံများ၊ ပီပါ သံများနှင့် သာယာနာပျော်ဖွယ် ကောင်းသော သီချင်းသံများ ထွက်ပေါ်လာနေလေသည်။</p> <p>ချင်မင် အနည်းငယ် ငေးမောသွားမိလေသည်။ သူသည် ဤကဲ့သို့သော ဘဝမျိုးနှင့် ကင်းကွာနေခဲ့သည်မှာ နှစ်နှစ်ကျော် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ အနည်းငယ် သူစိမ်းဆန်နေသကဲ့သို့ ခံစားရလေသည်။</p> <p>"လှေ သွားစီးမလား"</p> <p>လီချင်းယွဲ့ က ပြုံးလျက် မေးလိုက်၏။</p> <p>"မစီးတော့ပါဘူး မင်းလိုမျိုး အစွမ်းအစ ထူးချွန်တဲ့ လျှို့ဝှက်နယ်မြေက အဓိက တပည့် နဲ့ အတူ လှေစီးနေရင် တခြားလူတွေက ဝိုင်းကြည့်နေကြမှာ စိုးတယ်လေ"</p> <p>ချင်မင်က ပြုံးလျက် ခေါင်းခါလိုက်လေသည်။ သူက အတိတ်ကို လွမ်းဆွတ်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ ခံစားချက် အနည်းငယ် ဖြစ်ပေါ်လာရုံသာ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>"ထမင်း အရင်စားမလား ဒါမှမဟုတ် ညရှုခင်းကို ဆက်ကြည့်မလား"</p> <p>လီချင်းယွဲ့ က မေးလိုက်၏။</p> <p>"ငါ မဆာသေးဘူး ဒီအတိုင်း လျှောက်ကြည့်ရအောင်"</p> <p>ချင်မင်သည် မလှမ်းမကမ်းရှိ ဆေးဖက်ဝင် အပင်များ ရောင်းချသည့် နေရာ၊ စာအုပ်ဆိုင် နှင့် လက်နက် အရောင်းဆိုင် တို့ကို ကြည့်ကာ စိတ်ဝင်စားသွားလေသည်။</p> <p>လီချင်းယွဲ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ အကြည့်များကို သတိပြုမိသွားကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p>"လော့ဖူမြို့ မှာ ကျင့်ကြံသူ တွေ အများကြီး ရှိတယ် အဲဒီဆိုင်တွေမှာ ရောင်းတဲ့ ပစ္စည်းတွေက မဆိုးဘူး"</p> <p>သူမသည် ချင်မင်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ နာမည်ကြီး လက်နက် အရောင်းဆိုင် တစ်ခုထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားလေသည်။ သူမသည် လောကီအညစ်အကြေးများနှင့် ကင်းစင်ပြီး မာနကြီးပုံ ပေါက်နေသော်လည်း အေးစက်စက် နေတတ်သူ မဟုတ်ဘဲ အပြုံးလေးဖြင့် ဆိုင်ရှင်နှင့် ဈေးဆစ်နေလေသည်။</p> <p>"ငါ ဒီ နဂါး ချပ်ဝတ်ကို တကယ် ဝယ်ချင်တာ ဒါပေမဲ့ ဦးလေး ခေါ်တဲ့ ဈေးက အရမ်း ကြီးလွန်းတယ်"</p> <p>ဝဝဖိုင့်ဖိုင့် ဆိုင်ရှင်ကလည်း စကားပြော အလွန် ကောင်းသူ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>"မိန်းကလေး မင်းလို နတ်သမီးလေး တစ်ပါးကို ဦးလေး တစ်သက်နဲ့ တစ်ကိုယ် ဒီနေ့မှ မြင်ဖူးတာ တကယ်ကို လှပလွန်းတယ် ဒါပေမဲ့ နေ့ရွှေဒင်္ဂါး တွေအကြောင်း ပြောမယ် ဆိုရင်တော့ လောကီအညစ်အကြေးတွေနဲ့ ရောထွေးသွားပြီပေါ့"</p> <p>လီချင်းယွဲ့ က လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။</p> <p>"ငါက လူသား တစ်ယောက်ပါပဲ အညစ်အကြေးတွေနဲ့ ကင်းစင်သွားမယ် ဆိုရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပျောက်ဆုံးသွားမှာပေါ့ ဒီ နဂါး ချပ်ဝတ် ဈေးကို တစ်ဝက် လျှော့ပေးပါ ပြီးရင် နောက်ထပ် တစ်ဝက် ထပ်လျှော့ပေးလိုက်ရင် အဆင်ပြေသွားပါလိမ့်မယ်"</p> <p>"ဟိုက်"</p> <p>ဝဝဖိုင့်ဖိုင့် ဆိုင်ရှင်မှာ အသက်ရှူမှားသွားပြီး ပြောလိုက်၏။</p> <p>"နတ်သမီးလေး က ဉာဏ်ပညာ ဓားကို ကိုင်ပြီး ဈေးကို ခုတ်ပိုင်းလိုက်တာ တကယ်ကို ရက်စက်တာပဲ"</p> <p>သူက ချင်မင်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p>"လူငယ်လေး ငါသာ မင်းနေရာမှာဆိုရင် မျက်တောင်တောင် မခတ်ဘဲ နတ်သမီးလေး အတွက် နေ့ရွှေဒင်္ဂါးတွေကို ချက်ချင်း ပေးပြီး ဒီ နဂါး ချပ်ဝတ်ကို ဝယ်ပေးလိုက်မှာပဲ ကိုယ့်ဘေးနားက နတ်သမီးလေးလို သူငယ်ချင်းကို တခြားလူနဲ့ ဒီလို ဈေးဆစ်ခိုင်းဖို့ ဘယ်လိုလုပ် စိတ်ကူးရက်မှာလဲ"</p> <p>ချင်မင်က ဂရုမစိုက်စွာဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်၏။</p> <p>"သူ ဈေးဆစ်တာ တော်တော် ကောင်းတယ်လို့ ငါ ထင်တယ် ဒီလိုလုပ်ပါလား သူ ဆစ်ထားတဲ့ ဈေးပေါ်မှာ ငါ တစ်ပြား ထပ်ဆောင်းပေးမယ်"</p> <p>ဆိုင်ရှင်မှာ မျက်လုံးပြူးသွားလုနီးပါး ဖြစ်သွားလေသည်။ ထိုနဂါးချပ်ဝတ်ကို နေ့ရွှေဒင်္ဂါး ရာဂဏန်းဖြင့် ရောင်းချနေခြင်း ဖြစ်ရာ သူက တစ်ပြားတည်း ထပ်ဆောင်းပေးမည် ဆိုသည်မှာ မရှက်ဘူးလော ဟု တွေးမိလိုက်လေသည်။ ရုပ်ရည် ချောမောသလောက် ဒီလောက် ကပ်စေးနှဲနေမည် ဆိုလျှင် စကားမပြောသည်ကမှ ပိုကောင်းဦးမည် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>လီချင်းယွဲ့ က ပြောလိုက်၏။</p> <p>"တကယ့် နဂါး အရေခွံမှ မဟုတ်တာ ကြည့်ရတာ နဂါး ရဲ့ သွေးစစ်စစ် နည်းနည်းလေး ပါတာပဲ နေမှာ"</p> <p>"အစ်ကိုကြီး ဟိုမှာ ကြည့်ပါဦး သူတို့တောင် နဂါး ချပ်ဝတ်ကို ဝယ်နေကြတာ"</p> <p>ဘေးနားရှိ မိန်းကလေး တစ်ဦးက လူငယ် တစ်ဦးကို ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p>"အင်း... မင်း သဘောကျတာ ရှိရင် ရွေးလိုက်လေ ငါ ဝယ်ပေးမယ်"</p> <p>လူငယ်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်ပြီး လီချင်းယွဲ့ ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ အနည်းငယ် ငေးမောသွားမိလေသည်။ တကယ့် နတ်သမီးလေး တစ်ပါးပဲ။</p> <p>မကြာမီမှာပင် လီချင်းယွဲ့ ဈေးဆစ်၍ အဆင်ပြေသွားပြီး နဂါး ချပ်ဝတ်ကို ချင်မင်၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်ကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p>"အရေပြားက သာမန် မဟုတ်ဘူး ကာကွယ်ရေး အာနိသင် တော်တော် ကောင်းတယ် မင်း ပြန်ရောက်ရင် ဝတ်ထားလိုက်"</p> <p>ဝဝဖိုင့်ဖိုင့် ဆိုင်ရှင်က ချင်မင်ကို ထူးဆန်းသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်ကာ အလွန်တရာ လေးစားသွားမိလေသည်။</p> <p>ဘေးနားရှိ လူငယ်လေးမှာမူ ကျောက်ရုပ် တစ်ရုပ်အလား ဖြစ်သွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံး နေမထိထိုင်မသာ ဖြစ်လာကာ မလှမ်းမကမ်းတွင် ရတနာ ချပ်ဝတ်ကို ရွေးချယ်နေသော သူ၏ ညီမငယ်လေးကို ကြည့်လိုက်ရာ သိပ်ပြီး မလှတော့သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေသည်။</p> <p>ချင်မင်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။</p> <p>"ဒါက အားနာစရာကြီး မင်းက ငါ့ကို လမ်းလည်း လျှောက်ပို့ပေးတယ် ထမင်းလည်း ကျွေးတယ် ပြီးတော့ ဒီလောက် တန်ဖိုးကြီးတဲ့ နဂါး ချပ်ဝတ်ကိုတောင် လက်ဆောင် ပေးသေးတယ်..."</p> <p>ဝဝဖိုင့်ဖိုင့် ဆိုင်ရှင်သည် သူ့ကို ဆွဲထားပြီး စကားအကြာကြီး ပြောချင်စိတ်များပင် ပေါက်လာလေသည်။</p> <p>ထိုလူငယ်လေးမှာ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရင်ထဲတွင် မည်သို့ ခံစားရမှန်း မသိတော့ဘဲ သူ၏ ညီမငယ်လေးအတွက် ပိုက်ဆံ ရှင်းမပေးချင်တော့လောက်အောင် ဖြစ်သွားလေသည်။</p> <p>"ငါကို အားနာမနေပါနဲ့ အရင်တုန်းက ငါအရက်အရသာ ဘယ်လိုနေလဲဆိုတာ သိချင်လို့ မင်းက ငါ့ကို တန်ဖိုးကြီးတဲ့ အရက်ကောင်းတွေ တိုက်ခဲ့တာပဲလေ"</p> <p>လီချင်းယွဲ့ နှင့် ချင်မင်တို့ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြပြီး လမ်းလျှောက်ရင်း စကားပြောကာ အတိတ်က ကိစ္စများကို ပြန်လည် ပြောဆိုရင်း ရယ်မောနေကြလေသည်။</p> <p>"ဘယ်သူ ထင်မှာလဲ အခု လီနတ်သမီးလေးက အရင်တုန်းက အရက်သမားလေး ဖြစ်မလို့ လုပ်နေခဲ့တာကို ဟားဟား..."</p> <p>ချင်မင်က ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်၏။</p> <p>ယခင်က သူနှင့် အရင်းနှီးဆုံး သူငယ်ချင်း အချို့ထဲတွင် လီချင်းယွဲ့ နှင့် နင်စစ်ချီတို့ ပါဝင်လေသည်။</p> <p>"အဆိုးဆုံးကတော့ မင်းကိုယ်တိုင် အရက် တစ်စက်မှ မသောက်တာပဲ"</p> <p>လီချင်းယွဲ့ က ယခင်က သူမ အနည်းငယ် ခေါင်းမာပြီး အရက်သောက်ချင်သည်ဟု ပူဆာခဲ့သည်ကို ပြန်လည် သတိရမိကာ အမှန်တကယ် ရယ်ချင်စရာ ကောင်းသည်ဟု တွေးမိလေသည်။</p> <p>"ငါက သောက်လို့ မတတ်လို့ပါ တကယ်တမ်းကျတော့ ငါက မိန်းမလှလေး အရက်မူးပြီး သိုင်းကွက်တွေ ထုတ်သုံးတာကို ကြည့်ချင်တာလေ နောက်ဆုံးကျတော့ မင်းက မျက်နှာလည်း မနီဘူး နှလုံးခုန်လည်း မမြန်ဘူး ဘာမှကို မဖြစ်တာ"</p> <p>ချင်မင်က အလွန် နှမြောတသသော ဟန်ပန်ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p>"ငါ မင်းကို ဘာလို့ ထုပစ်ချင်နေတာလဲ မသိဘူး"</p> <p>လီချင်းယွဲ့ သည် သူမ၏ ဆံပင်များကို သပ်တင်လိုက်လေသည်။ ဤကောင်က ယခင်က သူမ အရက်မူးနေသည့် ပုံစံကို ကြည့်ချင်နေခဲ့သည်လော။</p> <p>"အဲဒါ လီချင်းယွဲ့ မဟုတ်ဘူးလား"</p> <p>လူအချို့က အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ပြောလိုက်ကြပြီး သူမသည် နတ်ဘုရား အဆင့် ရောက်စေနိုင်သော ပစ္စည်းကို ရရှိနိုင်ခြေ အများဆုံး ရှိသူများထဲမှ တစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း သိထားကြလေသည်။</p> <p>လျှို့ဝှက်နယ်မြေ မှ တပည့် အချို့သည် လီချင်းယွဲ့ နှင့် ချင်မင်တို့ နောက်သို့ လိုက်ပါလာကြပြီး နာမည်ကြီး စာအုပ်ဆိုင် တစ်ခုထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားကြလေသည်။ ဤနေရာတွင် ရောင်းချသော စာအုပ်များမှာ ကျင့်ကြံခြင်း နှင့် ပတ်သက်သော စာအုပ်များချည်းသာ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ချင်မင်သည် ဤနေရာသို့ လာရောက်ကာ ယခင် လူများ၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှုများ ပါဝင်သော လျှို့ဝှက်ကျမ်းစာမျိုး ရှိမရှိ ရှာဖွေကြည့်လိုခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>သူတို့ နှစ်ဦးသည် တစ်ထပ်ပြီး တစ်ထပ် အပေါ်သို့ တက်လာခဲ့ကြပြီး အောက်ထပ်များတွင် ထူးခြားသော လျှို့ဝှက်ကျမ်းစာ များ ရှိသော်လည်း စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပေါင်းစပ်မှု ပြုလုပ်၍ မရသည့်အပြင် စာမျက်နှာ တစ်မျက်နှာ သို့မဟုတ် နှစ်မျက်နှာခန့်သာ ဖတ်ရှုခွင့် ရကြလေသည်။</p> <p>အမြင့်ဆုံး ဆဋ္ဌမထပ် သို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ ချင်မင်သည် သွေးများ စွန်းထင်းနေသော အမည်းရောင် သားရဲရေ စာအုပ် တစ်အုပ်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရပြီး ချက်ချင်း စိတ်ဝင်စားသွားလေသည်။ သူ၏ ခံစားချက်အရ ၎င်းမှာ အလွန်တရာ တန်ဖိုးကြီးမားနိုင်ပေသည်။</p> <p>"လူငယ်လေး မင်း ဒီစာအုပ်ကို ဖန်သားပြင် အပြင်ဘက်ကနေ ကြည့်ရုံလောက်ပဲ ကြည့်တာ ကောင်းပါတယ် ဒါက သာမန် မဟုတ်ဘူး ဝယ်ချင်တယ် ဆိုရင်တော့ မင်းတို့ အိမ်က လူကြီးတွေကို လာပြောခိုင်းမှ ရလိမ့်မယ် အင်း... သာမန် ဂိုဏ်းငယ်လေး တွေဆိုရင်တော့ ဒီစာအုပ်ရဲ့ တန်ဖိုးကို ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p>ဆဋ္ဌမထပ် တွင် ထိုင်နေသော အကြီးအကဲတစ်ဦးက ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p>ချင်မင် ချက်ချင်း သတိပြုမိလိုက်သည်မှာ  ထိုလျှို့ဝှက်ကျမ်းစာ၏ နောက်ခံ သမိုင်းကြောင်းမှာ အတော်လေး ကြောက်စရာ ကောင်းလောက်ပေသည်။</p> <p>"ညီမလေးလီလည်း ဒီမှာ ရှိနေတာကိုး ဘာစာအုပ် ဝယ်ချင်လို့လဲ"</p> <p>လျှို့ဝှက်နယ်မြေ မှ တပည့် အချို့က အပေါ်ထပ်သို့ လိုက်တက်လာကြပြီး ထိုအထဲမှ တစ်ဦးက မတော်တဆ တွေ့ဆုံသည့်အလား ဟန်ဆောင်ကာ ပြုံးလျက် နှုတ်ဆက်လိုက်လေသည်။</p> <p>ချင်မင် ကြည့်လိုက်ရာ တစ်ယောက်ကိုမျှ မသိချေ။</p> <p>လျှို့ဝှက်နယ်မြေ မှ တပည့် များမှာ အများအပြား ရှိသော်လည်း မိသားစုကြီးများမှ လူများမှာ အနည်းငယ်သာ ပါဝင်လေသည်။ ဤလူများမှာ သာမန် မဟုတ်ဘဲ စကားစပြောသော လူငယ်လေးကို ခေါင်းဆောင်အဖြစ် သတ်မှတ်ထားပုံ ရလေသည်။</p> <p>သူ၏ နာမည်မှာ ထန်ရွှီမီ ဖြစ်ပြီး မိသားစုကြီးမှ မဟုတ်သော်လည်း စွမ်းရည် အလွန် ထူးချွန်ကာ လျှို့ဝှက်နယ်မြေတွင် အလွန် နာမည်ကြီးပြီး လျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာသူ တစ်ဦး ဖြစ်ကာ ဒီတစ်ကြိမ် ဒဏ္ဍာရီလာ ပစ္စည်းကို ရယူနိုင်မည့် မျှော်လင့်ချက် အရှိဆုံး လူများထဲမှ တစ်ဦးလည်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ချင်မင်သည် ပြဿနာ တစ်ခုခု တက်တော့မည်ဟု ခံစားလိုက်ရလေသည်။ လီချင်းယွဲ့ ဤမျှလောက် ထူးချွန်နေသဖြင့် အလွန် အစွမ်းထက်သော လျှို့ဝှက်နယ်မြေ မှ တပည့် အချို့က သူမနှင့် နီးစပ်လိုကြသည်မှာ သဘာဝပင် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>"ဒီလူက..."</p> <p>ထန်ရွှီမီ သည် ချင်မင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။</p> <p>"သူက ငါ့ရဲ့ အစ်ကိုဝမ်းကွဲလေ"</p> <p>လီချင်းယွဲ့ က ပြုံးလျက် မိတ်ဆက်ပေးလိုက်လေသည်။</p> <p>ချင်မင်သည် မမျှော်လင့်ထားသော ပြဿနာ တစ်ခုခု ဖြစ်ပေါ်လာမည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း အခြေအနေမှာ သူ တွေးထားသည်နှင့် လုံးဝ ကွဲလွဲနေလေသည်။</p> <p>"အစ်ကိုလီ မင်္ဂလာပါ ငါကတော့ မြင်မြင်ချင်း ခင်သွားပြီ"</p> <p>ထန်ရွှီမီသည် အလွန်တရာ ရင်းနှီးဖော်ရွေစွာဖြင့် သူ ဘာဝယ်ချင်သနည်းဟု မေးကာ အကြံပေးရန် ပြင်ဆင်နေလေသည်။</p> <p>"ငါ ဒီ ရှေးဟောင်းစာအုပ်ကို ကြည့်ချင်တာ"</p> <p>ချင်မင်သည် ဖန်သားပြင် အကာအရံထဲရှိ အမည်းရောင် စာအုပ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်လေသည်။</p> <p>ထန်ရွှီမီသည် ထိုစာအုပ်အကြောင်းကို သိရှိထားပုံရပြီး မျက်နှာထား လေးနက်သွားကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p>"ဒါက တကယ် သာမန် မဟုတ်ဘူး မူရင်းကျမ်းစာလေ အရမ်း နာမည်ကြီးတယ် ဈေးကလည်း အလွန်အမင်း ကြီးလွန်းတာကို ထားလိုက်ဦး သာမန်လူတွေက သူ့ရဲ့ နောက်ခံ သမိုင်းကြောင်းကို ကြောက်လန့်ပြီး မဝယ်ရဲကြဘူး"</p> <p>"သူ့မှာ နောက်ခံ သမိုင်းကြောင်း ရှိလို့လား"</p> <p>ချင်မင်က မေးလိုက်၏။</p> <p>ထန်ရွှီမီ က သက်ပြင်းချလျက် ပြောလိုက်၏။</p> <p>"ဒါပေါ့ ဒါက ဧကရာဇ်ရဲ့ သေတမ်းစာ လေ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တစ်ရာကျော်က ဧကရာဇ် တစ်ပါးဟာ ရုပ်ခန္ဓာ အသွင်ပြောင်းခြင်းကို အားကိုးပြီး အစွမ်းထက်လာခဲ့တယ် အမှောင်မြူ ကမ္ဘာတစ်ခွင်မှာ ကျက်စားခဲ့ပြီး အရမ်း နာမည်ကြီးတဲ့ ထိပ်တန်း သိုင်းသမား တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့တယ် သူက ဧကရာဇ် လှံရှည်ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး လျှို့ဝှက်နယ်မြေက လူအများအပြားတောင် သူ့ရဲ့ လှံရှည် ချက်ကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ကြဘူး"</p> <p>"သြော် သူကိုး"</p> <p>လီချင်းယွဲ့လည်း အကြောင်းစုံကို သိရှိသွားလေသည်။</p> <p>ထန်ရွှီမီက ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p>"အဲဒီ ဧကရာဇ် လေ့ကျင့်ထားတဲ့ ကောင်းကင်အလင်း စွမ်းအားက သိပ်ပြီး ထူးခြားတာ မဟုတ်ပေမဲ့ သူက အပြင်ပန်း ထုတ်ဖော်ခြင်းကနေ ဝိညာဉ်စက်ကွင်း အဆင့်ကို ရောက်သွားတဲ့ အချိန်မှာတော့ တကယ်ကို ကြောက်စရာ ကောင်းလွန်းသွားတယ် အဆင့်တွေ မြင့်လာတာနဲ့အမျှ ရဲစွမ်းသတ္တိတွေ ပိုပြည့်ဝလာပြီး ဘယ်သူမှ တားဆီးလို့ မရတော့ဘူး ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးကိုတောင် တုန်လှုပ်သွားစေနိုင်တယ်"</p> <p>ရုပ်ခန္ဓာ သူတော်စင် ဆိုသော အခေါ်အဝေါ်ကို လူအများအပြားက စွန့်ပယ်ခဲ့ကြလေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတော်စင် အဖြစ် ဖော်ပြရန် မလုံလောက်သဖြင့် အခြားသူများ၏ လှောင်ပြောင်မှုကိုသာ ခံရသောကြောင့် ဖြစ်ပြီး ပိုမို ရိုးရှင်းသော အခေါ်အဝေါ်မှာ ရောင်ဝါထုတ်လွင့်ခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ထိုအဆင့်ကို ကျော်လွန်သွားပြီးနောက်တွင် ဘဝသစ်ရရှိခြင်း လမ်းစဉ်၏ ဝိညာဉ်စက်ကွင်း အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>"ပထမ အဆင့်ကြီး နှစ်ခုမှာ သိပ်မထူးခြားပေမဲ့ တတိယ အဆင့်ကြီးကနေ စပြီး တစ်ရှိန်ထိုး တိုးတက်လာနိုင်တဲ့ လူ ရှိတယ်ပေါ့"</p> <p>ချင်မင် အံ့အားသင့်သွားမိလေသည်။</p> <p>ထန်ရွှီမီ က ပြောလိုက်၏။</p> <p>"သူ ဘယ်လို သေသွားလဲ ဆိုတာ မင်း သိလား လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တစ်ရာကျော်က သူ တစ်လောကလုံးမှာ ကျက်စားခဲ့ပြီး ဧကရာဇ် ဆိုတဲ့ ရဲစွမ်းသတ္တိ နာမည်နဲ့ လိုက်ဖက်အောင် အစွမ်းထက်ခဲ့တယ် သူက လှံရှည် ကြီးနဲ့ လျှို့ဝှက်နယ်မြေက ထိပ်တန်း သိုင်းသမား တစ်ယောက်ကို သတ်ဖြတ်လိုက်လို့ နောက်ဆုံးမှာ အဲဒီလူရဲ့ ဆရာ ကိုယ်တိုင် ထွက်လာပြီး ဧကရာဇ်ကို သတ်ပစ်လိုက်တာပဲ"</p> <p>သူက တိုးတိုးလေး ဆက်ပြောလိုက်၏။</p> <p>"ဝင်ပါခဲ့တဲ့ အဲဒီ စီနီယာကြီးက အခု လီချင်းရွှီရဲ့ ဆရာလေ ညနှင်းမြူ ကမ္ဘာမှာ အရမ်း နာမည်ကြီးတဲ့ အရေးပါတဲ့ လူကြီး တွေထဲက တစ်ယောက်ပေါ့"</p> <p>ချင်မင် ချက်ချင်း နားလည်သွားလေသည်။ အဘယ်ကြောင့် လူအများအပြားက မူရင်းကျမ်းစာကို ကြောက်ရွံ့နေကြသနည်း ဆိုသည်ကို သူ သိရှိသွားလေသည်။ ထိုမျှလောက် အစွမ်းထက်သော စီနီယာကြီး ကိုယ်တိုင် သတ်ဖြတ်ထားသူက ကိုယ်တိုင် ရေးသားခဲ့သော လျှို့ဝှက်ကျမ်းစာ ကို သာမန်လူများ အမှန်တကယ် မဝယ်ရဲကြချေ။</p> <p>သို့သော် လက်ရေးမူ မိတ္တူများတော့ ပြန့်နှံ့နေမည်ဟု သူ ခန့်မှန်းမိလေသည်။</p> <p>လီချင်းယွဲ့ က ပြောလိုက်၏။</p> <p>"ဒါက ဧကရာဇ် ရဲ့ သေတမ်းစာပဲ စီနီယာကြီး ရဲ့ လိုက်လံ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံနေရချိန်မှာ ကမန်းကတန်း ရေးသားခဲ့တာမို့ မပြည့်စုံဘူး ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးကို တုန်လှုပ်စေနိုင်တဲ့ သူ့ရဲ့ ထိပ်တန်း သိုင်းပညာကတော့ သေချာပေါက် ပျောက်ကွယ်သွားပြီပဲ"</p> <p>ချင်မင်၏ ရင်ထဲတွင် တည်ငြိမ်မှု မရှိနိုင်တော့ချေ။ သူသည် ဆဋ္ဌမထပ် ကို စောင့်ကြပ်နေသော အကြီးအကဲကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p>"စီနီယာ ငါ ဒီ ရှေးဟောင်းစာအုပ်ကို ကိုင်ကြည့်လို့ ရမလား"</p> <p>"မင်းက ဝယ်မယ့်သူမှ မဟုတ်တာ မကိုင်ပါနဲ့"</p> <p>အကြီးအကဲက ငြင်းဆိုလိုက်လေသည်။</p> <p>"စီနီယာ စာအုပ်ဆိုင် ရဲ့ စည်းကမ်းအရ စာအုပ်တိုင်းကို တစ်မျက်နှာ နှစ်မျက်နှာလောက် စမ်းဖတ်ကြည့်လို့ ရတယ်လေ"</p> <p>လီချင်းယွဲ့ က ဝင်ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p>ထန်ရွှီမီ ကလည်း ဝင်ရောက် ကူညီပြောဆိုပေးလိုက်၏။</p> <p>"ဟုတ်တယ်လေ စီနီယာ ငါ့ရဲ့ အစ်ကိုကြီး က မနေ့ကတင် ခင်ဗျားတို့ဆီကနေ စာအုပ် တစ်အုပ်ကို ရွှေအများကြီး ပေးပြီး ဝယ်သွားသေးတယ် ငါတို့လည်း ဖောက်သည်ဟောင်းတွေပါပဲ ခင်ဗျား နည်းနည်းလောက် လိုက်လျောသင့်ပါတယ်"</p> <p>အခြား လျှို့ဝှက်နယ်မြေမှ တပည့် များကလည်း ဝင်ရောက် ပြောဆိုပေးကြလေသည်။</p> <p>အကြီးအကဲမှာ မတတ်သာတော့ချေ။ လျှို့ဝှက်နယ်မြေမှ အစွမ်းထက် တပည့် အများအပြားက ဝင်ရောက် ပြောဆိုပေးနေသဖြင့် သူ ငြင်းဆိုရန် မသင့်တော်တော့ချေ။</p> <p>ချင်မင်သည် သားရဲသားရေ စာအုပ်ကို ကိုင်တွယ်လိုက်ရာ တစ်မျက်နှာသာ လှန်ကြည့်၍ ရကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရပြီး အတွင်းတွင် ရွှေရောင် ပိုးကြိုးမျှင် များဖြင့် ချုပ်နှောင်ထားကာ ထူးခြားသော တားမြစ်ချက် တစ်ခု ရှိနေပြီး ထူးဆန်းသော လှိုင်းများ ထွက်ပေါ်နေလေသည်။</p> <p>သို့သော် ဤမျှနှင့်ပင် သူ၏ အတွက် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်ပြီး သားရဲရေ မျက်နှာဖုံး တစ်ခုတည်း ရှိလျှင်ပင် အဆင်ပြေပေသည်။</p> <p>သူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားလိုက်ပြီး မည်သည့် တုန်လှုပ်မှုမျှ မပြသဘဲ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စိတ်ဝိညာဉ်ကို အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်ကာ သားရဲရေ ရှေးဟောင်းစာအုပ် နှင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပေါင်းစပ်မှုကို ပြုလုပ်လိုက်လေသည်။</p> <p>ထိုအရာမှာ ဧကရာဇ်၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှုများ အားလုံး ပါဝင်နေကြောင်း သေချာလှပေသည်။ မျက်နှာဖုံးတွင်ရော၊ ပထမ စာမျက်နှာတွင်ပါ အမည်းရောင် သွေးကွက်များ ကျန်ရစ်နေသည်ကို မြင်တွေ့ရပြီး ၎င်းမှာ ဧကရာဇ်၏ သွေးစွန်းနေသော လက်ရာ ဖြစ်နိုင်ပေသည်။</p> <p>ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော ခံစားချက် လှိုင်းများက ချင်မင်၏ ရင်ထဲသို့ ချက်ချင်း ဝင်ရောက်လာပြီး အတိတ်ကာလက ဧကရာဇ် မှာ အမှန်တကယ်ပင် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို တုန်လှုပ်စေနိုင်ကြောင်း မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။</p> <p>ထို မတ်မတ်ရပ်နေသော အရိပ်ကြီးက လှံရှည် ကို တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ကောင်းကင်ယံရှိ မည်းမှောင်နေသော တိမ်တိုက်ကြီးများပင် လှုပ်ခတ်သွားပြီးနောက် မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းလာလေသည်။</p> <p>ထို့အပြင် ချင်မင်သည် ထို စီနီယာကြီးက ဧကရာဇ်ကို သတ်ဖြတ်ရာတွင် သိပ်ပြီး မလွယ်ကူခဲ့ကြောင်း မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး သူ၏ ကြည်လင်ဖြူဝင်းနေသော လက်ဝါးမှာ လှံရှည် ၏ ဖောက်ထွင်းမှုကို ခံလိုက်ရကာ တောက်ပနေသော သွေးများ စီးကျလာလေသည်။</p> <p>ဧကရာဇ်၏ ရဲစွမ်းသတ္တိမှာ အမှန်တကယ် ကြောက်စရာ ကောင်းလှပေသည်။ ညနှင်းမြူ ကမ္ဘာ ကို တုန်လှုပ်စေသော စီနီယာကြီးပင်လျှင် သူ၏ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရလေသည်။</p> <p>ထိုစီနီယာကြီးမှာ အမှန်တကယ်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလွန်းလှပေသည်။ အဝေးတွင် မတ်မတ်ရပ်နေပြီး ခန္ဓာကိုယ် တုန်ခါသွားသည်နှင့် ရွှေရောင် အက္ခရာများ ပြန့်နှံ့လာကာ ထို့နောက် လက်ဝါးကို ရိုက်ချလိုက်ရာ ဧကရာဇ် ၏ လက်မောင်း တစ်ဖက် ပေါက်ကွဲထွက်သွားလေသည်။</p> <p>...</p> <p>ချင်မင်သည် မိမိကိုယ်ကိုယ် တည်ငြိမ်အောင် အစွမ်းကုန် ထိန်းထားသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အနည်းငယ် ယိမ်းထိုးသွားလေသည်။</p> <p>"အစ်ကိုလီ မင်း ဘာမှ မဖြစ်ဘူးမလား"</p> <p>ထန်ရွှီမီ က အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။</p> <p>"ငါ့ အစ်ကိုဝမ်းကွဲက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်က ဒဏ်ရာရထားလို့ပါ ဒါပေမဲ့ သိပ်ပြီး ပြဿနာ မရှိပါဘူး"</p> <p>လီချင်းယွဲ့ က ချင်မင်ကို တွဲထားပေးလိုက်လေသည်။</p> <p>"ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး"</p> <p>ချင်မင် ပြန်လည် သတိဝင်လာလေသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် ကြီးမားသော အကျိုးအမြတ်ကို ရရှိခဲ့ပြီး ဧကရာဇ် ၏ အမွေအနှစ် အပြည့်အစုံကို လုံးဝ လက်ခံရရှိသွားခဲ့လေပြီ။</p> <p>"မင်း ဒဏ်ရာရထားတာလား ငါ့ဆီမှာ ဆေးစွမ်းကောင်း ရှိတယ်"</p> <p>ထန်ရွှီမီက အလွန် ဂရုစိုက်စွာဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။</p> <p>"ကိစ္စမရှိပါဘူး ငါ ဒီ ရှေးဟောင်းစာအုပ် ကို ကိုင်လိုက်တဲ့ အချိန်မှာ ခံစားချက် နည်းနည်း ဖြစ်သွားလို့ပါ နှစ်တစ်ရာလောက်ကို ကျော်လွန်ပြီး အတိတ်က ဧကရာဇ် ရဲ့ ပြိုင်ဘက်ကင်းတဲ့ ဟန်ပန်ကို စိတ်ကူးနဲ့ မြင်ယောင်မိလိုက်တော့ ငါ့ရဲ့ သွေးတွေ ဆူပွက်လာပြီး ရှေးခေတ် ထိပ်တန်း သိုင်းဆရာကြီး တစ်ယောက်က ငါ့ဆီကို လျှောက်လာနေသလိုမျိုး ခံစားလိုက်ရလို့..."</p> <p>ချင်မင်က သက်ပြင်းချလျက် ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save